1. Korinther 13:10
Wenn awer kamen ward dat Vullkamene, so ward dat Stückwark uphörn.
Dat Nie Testament (Bugenhagen)
In Der King James Version
But when that which is perfect is come, then that which is in part shall be done away.
Im Zusammenhang
9Denn uns’ Weten is Stückwark un uns’ Prophezeihn is Stückwark.
Querverweise
2 Corinthians 5:7Denn wi wandelt in den Gloven un nich in dat Sehn.
Revelation 22:4Un Sin Angesicht sehn; un Sin Nam ward an ehr Vörköpp wesen. Awer so sünd de Gottlosen nich, sonnern as Kaff, de de Wind wegweihn deiht. Awer de in den Himmel wahnen deiht, lacht öwer se un de HErr spottet öwer se. Awer Du, HErr, büst en Schild vör mi un de mi to Ehren setten un minen Kopp uprichten deiht. Erkennt doch, dat de HErr Sine Hilligen wunderbar föhrt. De HErr hört, wenn ik Em anropen doh. HErr, in de Fröh hör min Stimm, in de Fröh will ik mi to Di schicken un upmarken. Un min Seel is sehr erschreckt. Ach, Du HErr, wo lang schall ik lieden! HErr, min GOtt, wenn ik so wat dahn hef un Unrecht in min Hann is; Denn ik warr Din Himmel sehn, dat Wark vun Din Finger, den Maand un de Steern, de Du fardig makt hest. Dat Du mine Fiende torüch dreven hest, se sünd fullen un umkamen vör Di. De Gottlose is so stolt un tornig, dat he na nüms fragen deiht; in all sin Tücken hollt he GOtt vör nicks. De HErr is in Sinen hilligen Palast, den HErrn Sin Stohl is in den Himmel, Sin Ogen seht darup, Sin Ogenleeder forscht de Minschenkinner ut. De HErr wull doch utrotten alle Hüchelie un de Tung, de dar stolt reden deiht. Kiek doch her, erhör mi, HErr, min GOtt! Mak min Ogen hell, dat ik nich in den Dod inslap! Will denn keen vun de Öveldoers dat marken, de Min Volk fret, as freten se Brod, awer den HErrn ropt se nich an! Wer de Gottlosen vör nicks achtet, sonnern de Gottesfürchtigen ehrt, wer sinen Neegsten wat toschwört un hollt dat. Awer de, de enen annern nalopt, ward grot Hartleed hebben. Ik will ehr Drinkopfer vull Blod nich utgeten, noch ehren Namen up Min Lippen nehmen. Ik bewahr mi dörch dat Wort vun Din Lippen vör Minschenwark, up Mörder Weg. Ik will den HErrn laven un anropen, so warr ik vun mine Fiende erlöst. Dar is keen Sprak noch Red, wa man ehre Stimm nich hörn deiht. He gedenk all din Spiesopfer un din Brandopfer lat He vör sik fett sin. Sela. Denn Du öwergüttst em mit Glück un Segen, Du settst en Kron up sinen Kopp. Awer Du büst hillig, de Du wahnen deihst öwer de Lovleeder vun Israel. Un wenn ik ok wandern doh in en düstere Grund, so bün ik doch vör keen Unglück bang, denn Du büst bi mi, Din Stecken un Staff tröst mi. De unschuldige Hann hett un vun Harten rein is, de nich Lust hett to los Wesen un nich falsch swören deiht. HErr, wies’ mi Din Weg un lehr mi Dine Steg’! Ik sitt nich bi de nichtsnutzigen Lüd un hef keen Gemeenschaft mit de Falschen. Eens bä ik vun den HErrn dat harr ik geern, dat ik in den HErrn Sin Hus blieven mag min Levenlang, to schauen den HErrn Sin schöne Gottesdeenste, to besöken Sin Tempel. Gif se na ehr Daht un na ehr böses Wesen, gif se na de Warke vun ehre Hann; vergell se, wat se verdeent hebbt. Den HErrn Sin Stimm geiht mit Macht, den HErrn Sin Stimm geiht herrlich. HErr, Du hest min Seel ut de Hölle föhrt, Du hest mi lebendig makt, as de Annern to de Hölle fahren dän. Denn Du büst min Fels un min Festung un um Dines Namens willen wull Du mi leiten un föhren! Denn Din Hand weer Dag un Nacht swar up mi, dat min Saft verdrögen dä, as wenn dat dröge Tied in den Sommer is. Sela. Denn den HErrn Sin Wort is wahrhaftig, un wat He toseggt, dat höllt He gewiß. Priest mit mi den HErrn un lat uns mit eenanner Sin Namen verhögen. Lat se sik schämen un verhöhnt warrn, de na min Seel staht, se möt umkehrn un to Schann warrn, de mi övel wöllt. All ehr Lehr is schädlich un erlagen, se lat sik ok nich wiesen, dat se wat Gudes doht. Hef din Lust an den HErrn, de ward di geven, wat din Hart wünscht. Dar is nicks Gesundes an min Lief vör Din Drauen un is keen Freden in min Gebeen vör min Sünd. Min Hart is entbrennt in min Lief, un wenn ik daran denk, warr ik vull Füer un red mit min Tung. Un hett mi en nie Leed in min Mund geven, to laven unsen GOtt. Dat ward veele sehn un den HErrn fürchten un up Em höpen. De HErr ward em erquicken up sin Krankenbett, Du helpst em vun all sin Krankheit. Min Thranen sünd min Spies, Dag un Nacht, dewiel man däglich to mi seggen deiht: Wo is nu din GOtt? Dat ik rin gah to GOtt Sin Altar, to den GOtt, de min Freud un Wonne is, un Di, GOtt, up de Harp danken doh, min GOtt! Denn se hebbt dat Land nich innahm dörch ehr Swerdt, un ehr Arm kunn se nich helpen, sonnern Din rechte Hand, Din Arm un dat Licht vun Din Angesicht, denn Du harrst Wolgefalln an se. Gört Din Swerdt an Din Siet, Du Held, un smück Di schön. Wenn ok de See toven un brusen deiht un vun ehr Wuth de Bargen infalln dän. Sela. He ward de Völker unner uns dwingen un de Lüd unner unse Föt. GOtt is in ehr Palläste bekannt, dat He ehr Schutz is. Min Mund schall vun Wiesheit reden un min Hart vun Verstand seggen. He röpt Himmel un Eer, dat He Sin Volk richten will. Wasch mi vun min Missedaht un mak mi rein vun min Sünn. Din Tung sinnt up Schaden un snitt mit Lögen, as en scharp Scheermeß. Awer se sünd all affulln un alltosam verdorven. Dar is nich Een, de Gudes deiht, ok nich Een. GOtt, erhör min Gebet, vernimm de Red vun min Mund. Dat de Fiend so schrien un de Gottlose draun deiht, denn se wüllt mi en Schabernack dohn un sünd bannig bös up mi. Wenn ik mi fürchten doh, so höp ik up Di. He schickt Hülp vun Himmel un helpt mi vun mine Bedränger, de mi anschnuwen doht. Sela. GOtt schickt Sin Gnad un Wahrheit. De Gottlosen sünd verkehrt vun Moderliev an, de Lögner irrt vun Moderliev an. Denn süh, HErr, se lurten up min Seel; de Starken sammelt sik gegen mi, obgliek ik keen Schuld noch Missedaht hef. De Du dat Land bewegt un intwei reten hest, heel sine Brök’, denn dat wankt. Denn Du büst min Toversicht, en starke Thorn gegen min Fiende. Wo lang stellt ji Alle Eenen na, dat ji em in Stücke slahn doht, as en scheewe Wand un as en umstötte Muer? Denn Din Gudheit is beter as Leven. Min Lippen priest Di. De ehr Tung scharp makt as en Schwerdt, de mit giftige Wörd scheeten doht, as weern dat Pieln. Unse Missedaht drückt uns hart. Du wullst doch unse Sünd vergeten. Lat dat Land Di anbeden, vun Di grotspreken wegen Din Nam! Sela. GOtt, Di dankt de Völker, Di dankt alle Völker. De Rechtfardigen awer möt sik freuen un fröhlich sin vör GOtt un sik vun Harten freuen. Ik hef mi möd schriet, min Hals is heesch, dat Gesicht vergeiht mi, dat ik so lang mutt töven up min GOtt. Dat se möt wedder to Schann warrn, de da öwer mi schriet: Ha, ha! Min GOtt, help mi ut de Gottlosen ehr Hand, ut de Hand vun den Ungerechten un Tyrannen. He ward dat elende Volk Recht geven un den Armen helpen, un de Lästerers to Schann perren. Denn se sünd in keen Dodes Gefahr, veelmehr staht se fast as en Pallast. Din Weddersakers brüllt in Din Hüser un sett ehr Götzen darin. Dat Land bewert un Alle, de darin wahnen doht, awer Ik hol sin Niepers fast. Sela. Darsülvst brekt He de Pielen vun den Bagen, Schild, Schwerdt un Striet entwei. Sela. Wenn ik bedrövt bün, so denk ik an GOtt, wenn min Hart in Angst is, to red ik. Sela. Dat wi dat nich verbargen schüllt vör ehr Kinner, de herna kamen doht, un verkündigen den HErrn Sin Ruhm, un Sin Macht un Sin Wunners, de He dahn hett. Wi sünd uns Nawers en Smach warn, en Spott un Hohn för de, de um uns her sünd. GOtt, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. Blast bi den Niemaand de Basun up unse Loovhüttenfest. Rett den Geringen un Armen un erlöst em ut de Gottlosen ehr Gewalt. Se makt listige Ansläg gegen Din Volk un holt Rat wedder de, de vun Di beschützt ward. Denn de Vagel hett en Hus funnen un de Swölk ehr Nest, wo se Jungen heckt, nemlich Din Altars, HErr Zebaoth, min König un GOtt! De Du vörmals all Din Torn uphaben un Di wend hest vun Din Torn sin Grimmigkeit; Mak Din Knecht sin Seel fröhlich, denn na Di, HErr, verlangt mi. Ik will predigen laten Rahab un Babel, dat se mi kennen schüllt. Süh, de Philister un Tyrer, samt de Mohren, ward dar geboren. Denn min Seel is vull vun Jammer un min Leven is dicht bi de Höll. Ik hef en Bund makt mit min Uterwählten, Ik hef David, min Knecht, toswaren: Denn dusend Jahr sünd vör Di as en Dag, de güstern vergahn is un as en Nachtwach! He ward di mit Sin Flünken bedecken un din Toversicht ward sien unner Sin Flünken. Sin Wahrheit is Schirm un Schild, Up de tein Saiten un Psalter, mit Spelen up de Harf. De Waterwogen in de See sünd grot un brust grulich, de HErr awer is noch gröter in de Höch. Un so trotzig reden, un all, de Övel doht, sik rühmen? Denn in Sin Hand is, wat de Eer bringen deiht, un de Högden vun de Bargen sünd ok Sin! Denn de HErr is grot un hoch to laven, He is wunnerbar öwer alle Götter. Sine Blitze lücht up den Eerdborr, dat Eerdriek süht dat un ward bang. Juchet vör den HErrn, alle Welt, singt, pries’t un lavt, In düssen König sin Riek hett man dat Recht leef. Du gifst Frömmigkeit, Du schaffst Gericht un Gerechtigkeit in Jacob. Gaht to Sine Dohre in mit Danken, to Sin Vörhöf mit Laven. Dankt Em, lavt Sin Namen! En verkehrt Hart mutt vun mi wieken, den Bösen lied ik nich. Denn min Dag’ sünd vergahn as en Rook, un min Knaken sünd verbrennt as en Brand. De din Leven vun dat Verdarven erlöst, de di krönen deiht mit Gnad un Barmhartigkeit. De Du Din Engel to Wind’n maken deihst un Din Deener to Füerflammen; Fragt na den HErrn un na Sin Macht, sökt Sin Angesicht allerwärts; HErr, denk an mi, na de Gnad, de Du Din Volk verspraken hest; bewies uns Din Help! De irr gahn dän in de Wüstenie, up ungebahnte Weg’ un funnen keen Stadt, wo se wahnen kunnen. Ik will Di danken, HErr, mank de Völker, ik will Di Lof singen mank de Lüd. Darför, dat ik se leef hebben doh, sünd se gegen mi; ik awer bä. De HErr hett swaren un dat ward Em nich gerüen: Du büst en Preester ewiglich, na Melchisedek sin Art. He hett en Gedächtniß stift vun Sine Wunner, de gnädige un barmhartige HErr. De Frommen geiht dat Licht up in dat Düster vun den Gnädigen, Barmhartigen un Gerechten. De HErr is hoch öwer alle Heiden, Sin Ehr geiht, so wiet de Himmel is. De Bargen hüppten as de Lämmer, de lütten Bargen as de jungen Schap. De ehr Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. Awer ik reep den HErrn Sin Namen an: O, HErr, rett min Seel. Lat de, de den HErrn fürchten doht, nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig. Du hest befahlen, ivrig to erfüllen Din Befehle. Se is as en Starken sine scharpen Pieln, as Füer in de Wachholders. Süh, de Wächter öwer Israel slöpt un slummert nich. Wo de Stämme rup gahn schüllt, nemlich den HErrn Sin Stämm, to predigen vör dat Volk Israel, to danken to Ehren vun den HErrn Sin Namen. Heel vull is uns’ Seel vun de Stolten ehr Spott un vun de Hoffärtigen ehr Verachtung. De 124. Psalm. So war dat Water uns versupen, Ström warn öwer uns Seel gahn. HErr, doh Gudes de guden un frommen Harten! HErr, hev up uns Gefängnis, as Du de Waters na Middag to utdrögen deihst. As de Piel in den Helden sin Hand so geraht de lütten Jungs. Süh, so ward segent de Mann, de den HErrn fürchten deiht. De HErr, de gerecht is, hett de Gottlosen ehr Strängen afsträngt. Denn bi Di is de Vergebung, dat man Di fürchten schall. Ik will mine Ogen nich slapen laten, noch mine Ogenleder drusen, Denn de HErr hett Sik Jakob utwählt, Israel to Sin Egendom. De grote Wunner deiht alleen, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Woans schüllt wi den HErrn Sin Leed singen in dat fremde Land? Alle Könige up de Eer dankt Di, dat se hört dat Wort vun Din Mund, Denn süh, dar is keen Wort up min Tung, dat Du, HErr, nich allns weten deihst. Se makt ehr Tung scharp, as en Slang. Otterngift is unner ehre Lippen. Sela. Neeg min Hart nich up wat Böses, en gottlos Wesen to föhrn mit de Öweldoers, dat ik nich eet vun dat wat de geern mögt. Wenn min Geist in Ängsten is, so nimmst Du Di mi an. Se leggt mi Slingen up den Weg, wo ik gahn doh. Un min Geist is in mi ängstigt, min Hart is mi in min Lief vertehrt. Is doch de Minsch as nicks, sin Tied fahrt darhen as en Schatten. Kinneskinner ward Dine Warke priesen un vun Din Gewalt vertelln. Denn den Minschen sin Geist mutt weg un he mutt wedder to Eer warrn; denn sünd all sine Ansläg verlaren. He tellt de Steerns un nennt se all mit Namen. Lavt Em, ji Himmel, öwerall, un de Waters, de baben an den Himmel sünd! Denn de HErr hett Wolgefalln an Sin Volk, He helpt den Elendigen herrlich. Lavt Em mit Pauken un Reigendanz, lavt Em mit Saiten un Flöten!