1. Korinther 14
1Strevt na de Leev. Beflietigt ju up de geistlichen Gaven, am meisten awer, dat ji weissagen künnt.
2Denn de mit de Tung reden deiht, de red nich to de Minschen, sonnern to GOtt, denn Nüms hört em to, in den GEist awer red he de Geheemnisse.
3Wokeen awer weissagen deiht, de red de Minschen to Beterung un to Ermahnung un to Tröstung.
4Wokeen mit Tungen reden deiht, de betert sik sülvst, wokeen awer weissagen deiht, de betert de Gemeen.
5Ik wull, dat ji All mit Tungen reden kunn’n, awer veelmehr, dat ji weissagen dän. Denn de weissagen deiht is gröter, as de, de mit Tungen reden deiht, dat much denn sien, he legg dat ok ut, dat de Gemeen darvun betert ward.
6Nu awer, leeve Bröder, wenn ik to ju kamen un mit Tungen reden dä, wat weer ju dat nütz, wenn ik nich mit ju spreken dä, entweder dörch Apenbarung, oder dörch Wetenschap, oder dörch Prophezeihung, oder dörch de Lehr?
7Verhollt sik dat doch ebenso mit de Ding’, de en Ton vun sik geft un doch nich lebendig sünd, dat mag en Flöt oder en Harp sien? Wenn se nich unnerscheedliche Tön vun sik geft, wa könnt wi weeten, wat flötet oder harpt is?
8Un wenn de Basun en undütlichen Ton vun sik gift, wokeen will sik to den Kampf fardig maken?
9So ok ji, wenn ji mit Tungen reden doht, so ji nich en dütlich Red vun ju geft, wo kann man weten, wat spraken is? Denn ward ji in den Wind reden.
10Twar sünd dar mancherlei Stimmen in de Welt, un doch is keen darvun undütlich.
11Wenn ik nu de Düdung vun de Stimm nich weet, war ik den undütlich sien, de dar sprickt un de dar reden deiht, ward mi undütlich sien.
12So ok ji, de ji ju beflietigt up de geistlichen Gaven, trachtet darna, dat ji de Gemeen betert, up dat ji Allns rieklich hebbt.
13Darum, wokeen mit de Tung red, lat den so beden, dat he dat ok utleggen kann.
14Wenn ik awer mit de Tung bä, so bäd min Geist; awer min Verstand bringt Nüms Frucht.
15Woans schall dat awer denn sien? Dat frielich: Ik will beden mit den Geist un will ok beden mit den Verstand; ik will Psalmen singen in den Geist un will ok Psalmen singen mit den Verstand.
16Wenn du awer in den Geist danksagen deihst, woans schall de, de den Platz vun de Laien innehmen deiht, Amen seggen to din Dankgebet? He versteiht ja nich, wat du seggen deihst.
17Du seggst wol nett Dank, awer de Anner ward darvun nich betert.
18Ik dank min GOtt, dat ik mehr mit Tungen reden doh, as ji All.
19Awer ik will leever in de Gemeen fief Wör’ so reden, dat Jedereen mi versteiht, up dat ik ok Anner unnerwies, as sünst tein dusend Wör’ mit Tungen.
20Leeve Bröder, west keen Kinner an Verständnis, sonnern west Kinner an de Bosheit, an Verständnis awer west vullkamen.
21In dat Gesetz steiht schreven: Ik will mit anner Tungen un mit anner Lippen reden to düt Volk, un se ward mi ok so nich hörn, sprickt de HErr.
22Darum sünd de Tungen to en Teken, nich för de Glövigen, sonnern för de Unglövigen; de Wiesseggung awer nich för de Unglövigen, sonnern för de Glövigen.
23Wenn nu de ganze Gemeen tosamen keem an en Ort un sproken All mit Tungen; do keemen awer Ungelehrte oder Unglövige rin: warn se nich seggen, ji weert unsinnig?
24Wenn se awer All wiesseggen dän un en Unglövige oder en Ungelehrte keem denn rin, de war vun desülvige All bestraft un vun All richt.
25Un so war dat Verborgene vun sin Hart apenbar un he war up sin Angesicht falln, GOtt anbeden un bekennen, dat GOtt wahrhaftig in ju is.
26Woans is dat denn nu, leeve Bröder? Wenn ji tosamen kamt, so hett Jedereen Psalmen, he hett en Lehr, he hett Tungen, he hett Apenbarung, he hett Utleggung. Lat dat Allns geschehn to Beterung.
27Wenn Een mit de Tung sprickt, oder twee, oder höchstens dree, een um den annern, so lat Een dat utleggen.
28Is he awer nich en Utlegger, so lat em still sien in de Gemeen, awer mit sik sülvst un GOtt reden.
29Lat denn de, de prophezien deiht, reden, twee oder dree, de Annern awer lat richten.
30Wenn awer en Apenbarung geschüht en annern, de dar sitt, so lat den eersten still swiegen.
31Ji künnt wol All wiessagen, een na den annern, up dat se All lehrt un All vermahnt ward.
32Un de Propheten ehr Geister sünd de Propheten unnerdahn.
33Denn GOtt is nich en GOtt vun Unordnung, sonnern vun Freden. As in all de Hilligen ehr Gemeenen,
34Lat ju Fruens still sien in de Versammlung, denn se schüllt keen Frilöv hebben, dat se reden doht, sonnern unnerdahn sien, as ok dat Gesetz seggt.
35Wüllt se awer wat lehrn, so lat se to Hus ehr Männer fragen. Dat steiht de Fruens slecht an, in de Versammlung to reden.
36Oder is GOtt Sin Wort vun ju utgahn? Oder is dat alleen to ju kamen?
37So Jemand meenen deiht, dat he en Prophet is, oder geistlich, lat den insehn, wat ik ju schriev, denn dat sünd den HErrn Sin Gebote.
38Is awer Jemand, de dat nich insüht, so lat em dat nich insehn.
39Darum, leeve Bröder, beflietigt ju up dat Wiesseggen un hinnert keen, mit Tungen to reden.
40Lat Allns schicklich un ordentlich togahn.