Offenbarung 10:4
Un as de söben Dunner ehr Stimmen spraken harrn, wull ik se schrieven. Do hör ik en Stimm vun den Himmel to mi seggen: Verseegel wat de söben Dunners redt hebbt, desülvigen schriev nich.
Dat Nie Testament (Bugenhagen)
In Der King James Version
Im Zusammenhang
5Un de Engel, de ik stahn seeg up de See un up de Eer, hev sin Hand up gen Himmel.
Querverweise
Revelation 1:11De sprok: Ik bün dat A un dat O, de Eerste un de Letzte, un wat du sehn deihst, dat schriev in en Bok un schick dat in de Gemeenen in Asien, na Ephesus un na Smyrna un na Pergamus un na Thyatira un na Sardes un na Philadelphia un na Laodicea.
Revelation 22:10Un he sprickt to mi: Du schast de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok nich toseegeln, denn de Tied is neeg bi. So lat jug nu unnerwiesen, ji Könige, un lat jug tüchtigen, ji Richter up de Eer. Denn in ehren Mund is nicks Gewisses, ehr Inwendiges is Hartleed, ehr Kehl is as en apen Graf, mit ehr Tungen heuchelt se. De HErr hört min Flehn, min Gebet nimmt de HErr an. Lat de Gottlosen ehr Bosheit vörbi sin un lat de Gerechten wat warrn, denn Du unnersöchst de Harten un Neeren, gerechte GOtt. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner! De 9. Psalm. Un de HErr is de Armen ehr Schutz, He is en Schutz in de Noth. He duckt sik dal un buckt sik un stött den Armen mit Gewalt to Eer. Denn Du warrst min Seel nich in de Unnerwelt laten un nich togeven, dat Din Hillige verwesen deiht. Ehren Fettklumpen verschlut’t se, se redt stolt mit ehren Mund. He bög den Himmel dal un fohr raf un Düsternis weer unner Sin Föt. Den HErrn Sin Furcht is rein un blivt ewiglich. Den HErrn Sine Rechte sünd wahrhaftig, altosam gerecht. HErr, help den König! erhör uns, wenn wi ropt! De 21. Psalm. Du warrst se maken as en Füeraven wenn Du in de Sak sehn warrst, de HErr ward se verslingen in Sinen Grimm; dat Füer ward se freten. Denn Du leetst mi ut min Moder ehren Schoot hervörbreken; Du weerst min Toversicht, as ik noch an min Moder ehr Bost weer. Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de Herr Zebaoth, He is de König vun de Ehren! Sela. De 25. Psalm. Den HErrn Sin Weg’ sünd nicks as Gudheit un Wahrheit vör de, de Sin Bund un Tügnis holn doht. De mit böse Tücken umgaht un geern Geschenke annehmt. Denn min Vader un min Moder verlat mi, awer de HErr nimmt mi up. De HErr hett öwer de Sündfloth thront, un de HErr blivt en König in Ewigkeit. Wat is gelegen an min Blot, wenn ik dod bün? Ward ok de Stoff Di danken un Din Wahrheit verkündigen? HErr, wes’ mi gnädig, denn mi is bang; min Gestalt is verfallen vun Truern, darto min Seel un min Buk. De Gottlose hett veel Plag, de awer up den HErrn höpen deiht, den ward de Gudheit umfahten. De HErr makt de Heiden ehr Rath tonicht un wiest torügg de Völker ehr Gedanken. Fürchtet den HErrn, Sin Hilligen, denn de Em fürchten doht, hebbt keen Mangel. All min Knaken möt seggen: HErr, wokeen is Dins Glieken? De Du den Elenden retst vun den, de em to stark is, un den Elenden un Armen vun Sin Rövers. Denn bi Di is de lebendige Born un in Din Licht seht wi dat Licht. Dat is noch en lütte Wiel, so ward de Gottlose nich mehr sin, un wenn du na sin Stä sehn warrst, ward he weg sin. HErr, all min Begehr is vör Di, un min Süfzen is Di nich verborgen. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. Ik will predigen de Gerechtigkeit in de Gemeen; süh, ik will mi min Mund nich stoppen laten, HErr, dat weetst Du! Ok min Fründ, den ik mi anvertrut hef, de min Brod eten dä, tredt mi unner de Föt. Ik segg to GOtt, min Fels: Warum hest Du mi vergeten? Warum mutt ik so trurig gahn, wenn min Fiend mi drängen deiht? Warum verstöttst Du uns denn un lettst uns to Schann warrn! Un treckst nich ut mank uns, HErr! In Din Smuck gaht de Könige ehre Döchter, de Brut steiht to Din rechte Hand in nicks as köstlich Gold. De de Kriege stüert in alle Welt, de Bagens intwei brickt, Spieße tweisleit un Wagen mit Füer verbrennt. De Fürsten mank de Völker sünd versammelt to een Volk, to Abraham sin GOtt, denn GOtt is gewaltig hoch bi de Schilde up de Eer. De 48. Psalm. GOtt, wi tövt up Din Gudheit in Din Tempel. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht. Denn alle Deerter in den Wald sünd Min un dat Veeh up de Bargen, wo se bi Dusende gahn doht. Lat mi hörn Freud un Wonn, dat dat Gebeen fröhlich ward, de Du terslagen hest. Ik awer warr blieven as en gröne Ölbom in GOtt Sin Hus un verlat mi up GOtt Sin Gudheit ümmer un ewiglich. Mak ehr Tung uneens, HErr, un lat se unnergahn, denn ik seh Frevel un Striet in de Stadt. Denn ward min Fiende torüggwiken möten, wenn ik ropen doh; so warr ik gewahr, dat Du min GOtt büst. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. Vör ehr Macht hol ik mi to Di, denn GOtt is min Schutz. Moab is min Waschbecken, min Schoh streck ik öwer Edom, Philistäa jucht mi to. Awer Minschen sünd doch nicks, grote Lüd’ fehlt ok, se wegt weniger as nicks, so veel ehrer sünd. Se awer staht na min Seel, mi to öwerfallen, un ward unner de Eer dal fahren! Un alle Minschen, de dat seht, ward seggen: Dat hett GOtt dahn! un marken, dat dat Sin Wark is. Du söchst dat Land heim un waterst dat un makst dat heel riek. GOtt Sin Borns hebbt Water in Hüll un Füll. Du letst ehr Korn wol geraden, denn so makst Du dat Land riek. Denn, GOtt, Du hest uns versöcht un smolten, as Sülver smolten ward. Nu awer gifst Du, GOtt, gnädigen Regen, un Din Arf, dat dürr is, erquickst Du, Denn ik iwer mi schier to Dod’ um Din Hus un dat Schimpen vun de, de Di schänden doht, fallt up mi. Denn mine Fiende sprekt gegen mi, un de up min Seel luern doht, beradt sik mit enanner, De Könige an de See un up de Inseln ward Geschenke bringen, de Könige ut de Rieke Arabien un Seba ward Gaven toföhrn. Darum fallt se de Janhagel to, dat löpt se to in Hupen, as Water. Ach, GOtt, wa lang schall de Weddersaker smähen un de Fiend Din Namen so ganz verlästern? Ik awer will verkündigen ewiglich un lovsingen den GOtt Jacobs. Wenn GOtt Sik upmaken deiht to richten, dat He helpen schall alle Elenden uppe Eerden. Sela. Hett denn GOtt vergeten, gnädig to sin un Sin Barmhartigkeit vör Torn toslaten? Sela. Se heeln den Bund mit GOtt nich un wulln nich in Sin Gesetz wandeln. Warum letst Du de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Lat mank de Heiden vör uns Ogen kund warrn de Rache vun Din Knechten ehr Blod, dat vergaten is. Du hest vör em de Bahn makt un hest em laten inwotteln, dat he dat Land upfüllt hett. Dat mank Di keen anner GOtt si un du keen fremden GOtt anbeden deihst! Doh se as de Midianiter, as Sisera, as Jabin an de Bek Kison, GOtt, unse Schild, seh doch to, seh an Din Gesalvten sin Riek’, Doch is ja Sin Help nah bi de, de Em fürchten doht, dat in unse Land Ehr wahnen schull; Dat Du so grot büst un Wunner deihst un alleen GOtt büst. Min Gestalt is jämmerlich vun Elend. HErr, ik rop Di däglich an, ik bred min Hann ut to Di. Du büst HErr öwer de wille See, Du stillst sin Waggen, wenn se sik rögen doht. Uns’ Leven duert söbentig Jahr, un wenn dat hoch kummt, so sünd dat tachentig Jahr, un wenn dat köstlich west is, so is dat Möh un Arbeit west, denn dat fahrt flink darhen, as fleegen wi darhen. Di ward nicks Övles tostöten un keen Plag ward nah an din Hütt kamen. Denn süh, Dine Fiende HErr, süh, Dine Fiende ward umkamen, un all, de Övel doht, möt utenanner jagt warrn. De de Heiden tüchtigt, schull de nich strafen? De de Minschen lehrt, wat se weeten doht. Dat Ik veertig Jahr Möh harr mit düt Volk un sprok: Dat sünd Lüd, de ehr Hart ümmer den unrechten Weg will un de Min Weg nich lernen wöllt. Seggt mank de Heiden, dat de HErr König is un Sin Riek torecht makt hett so wiet as de Welt is, dat dat blieven schall, un de Völker recht richten deiht. De ji den HErrn lev hebbt, hass’t dat Böse. De HErr bewahrt Sine Hilligen ehr Seelen, vun de Gottlosen ehr Hand ward He se retten. Denn ik eet Asch as Brod un misch min Gedränk mit Weenen, He handelt nich mit uns na unse Sünden un vergellt uns nich na unse Missedaht. Du letst Borns quellen in de Gründ’, dat de Water twischen de Bargen henfleet. Un stell datsülvige Jacob to en Recht un Israel ton ewigen Bund; Un hölp se vun den sin Hand, de se hassen dä, un erlös se vun den Fiend sin Hand. De da sitten mussen in Düsterniß un Dodesschatten, fungen Twang un Isen. Moab is min Waschfatt, ik will min Schoh öwer Edom utstrecken, öwer de Philister will ik juchen. Sin Kinner möt in de Irr gahn un bedeln un söken, as de verdorven sünd. De Furcht vör den HErrn is de Anfang vun de Wiesheit, dat is en gude Klokheit; wer darna deiht, den sin Lof blift up ewig. De 112. Psalm. De Gottlosen ward dat sehn un dat ward em verdreeten, sin Tähn ward he tosamen bieten un vergahn. Denn wat de Gottlosen geern wüllt, dat is verlaren. De 113. Psalm. Lat Aaron sin Hus up den HErrn höpen; de is ehr Hülp un Schild. Ik glöv, darum red ik. Ik warr awer veel plagt. Alle Heiden umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. Ik sök Di vun ganzen Harten, lat mi nich irr gahn vun Dine Gebode. Nimm nich weg Din Gesalvten Sin Regiment wegen Din Knecht David. De veele Völker slog un dod maken dä mächtige Könige. De Egypten slog an ehr Eerstgeburt denn Sin Gudheit besteiht up ewig; So war mi Din Hand doch dar föhrn un Din rechte Hand mi holn. Dat Unglück, öwer dat mine Fiende sik beraden, mutt up ehr Kopp falln. De Gottlosen möt in ehr egen Nett falln mit enanner, ik awer ümmer vörbi gahn. De 142. Psalm. Lehr mi dohn na Din Wolgefalln, denn Du büst min GOtt, lat Din guden GEist mi föhrn up eben Bahn. De Du de Könige Sieg geven un Din Knecht David vun dat böse Swerdt erlösen deihst. All Dine Warke, HErr, schüllt Di danken un Dine Hilligen vun Di grotspreken. De HErr is König up ewig, Din GOtt, Zion, för alle Tieden. Halleluja! De 147. Psalm. He hett keen Lust an dat Peerd sin Kraft, noch Gefalln an jemand sin Been. Deerder un all dat Veh, Wörmer un Vageln.