Offenbarung 22:1

Un he wies’ mi en klaren Strom vun lebendig Water, de gung ut vun GOtt un dat Lamm ehrn Stohl. Glückselig is de Mann, de nich wandeln deiht in de Gottlosen ehren Rat, noch geiht up de Sünder ehren Weg, noch dar sitt, wo de Spötters sitten doht. Warum tovt de Heiden? un de Lüd redt so vergevens. En Psalm David’s, as he vör sin Söhn Absalon flüchten dä. En Psalm David’s, vörtosingen mit Harfenspill. En Psalm David’s, vörtosingen to de Fleuten. En Psalm vun David, vörtosingen na de Harf up den achten Ton. David sin Leed, dat he den HErrn vörsingen dä, vun wegen Chusch, den Benjamiten sin Reden. En Psalm vun David, vörtosingen up de Githith. En Psalm vun David, vör den Vörsänger, langsam to singen. HErr, warum steihst Du so fern, warum verbargst Du Di to de Tied vun de Not? En Psalm vun David, vörtosingen. Ik vertrue up den HErrn. Wo seggt ji denn to min Seel, se schall flegen as en Vagel up ju Bargen? En Psalm vun David, vörtosingen na den achten Ton. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. De Doren sprekt in ehr Hart: Dar is keen GOtt, se dögt nicks un sünd en Gruel mit ehr Wesen, dar is nich Een, de wat Gudes deiht. En Psalm vun David. HErr, wokeen ward en Gast sin in Din Telt? Wer ward wahnen up Dinen hilligen Barg? En golden Kleenod vun David. Bewahr mi, GOtt, denn ik tru up Di. En Gebet vun David. HErr, erhör de Gerechtigkeit, mark up min Schrien, vernimm min Gebet, dat nich ut falschen Mund geiht. En Psalm vörtosingen, vun David, den HErrn Sinen Knecht, weke den HErrn de Worde vun düt Leed sungen hett to de Tied, as em de HErr reddet harr vun sine Fiende ehr Hand un vun Saul sin Hand. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen na de Melodie: »Hirschkoh vun dat Morgenroth«. En Psalm vun David. De HErr is min Harr, mi ward nicks mangeln. En Psalm vun David. De Eer hört den HErrn to un wat darin is, de Eerdboden un wat darup wahnt. En Psalm vun David. Na Di, HErr, verlangt mi. En Psalm vun David. HErr, schaff mi Recht, denn ik wandel in Unschuld. Ik höp up den HErrn, darum warr ik nich fallen. En Psalm vun David. De HErr is min Licht un min Heil, vör wokeen schull ik bang sin? De HErr is de Kraft vun min Leven, vör wokeen schull mi gruen? En Psalm vun David. Wenn ik to Di ropen doh, HErr, min Hort, so swieg nich still, up dat, wenn Du still swiegen deihst, ik nich gliek warr de, de in dat Grav fahrt. En Psalm vun David. Bringt her den HErrn, ji Gewaltigen, bringt her den HErrn Ehre un Macht. En Psalm to singen, als David sin Hus inwiehn dä. En Psalm vun David, vörtosingen. En Freudenleed vun David. Glückselig is de, den sine Övertredungen vergeven sünd, den sin Sünd todeckt is. Freut jug öwer den HErrn, ji Gerechten, de Frommen schüllt Em herrlich priesen. En Psalm vun David, as he sin Geberde verstellen dä vör Abimelech, de em vun sik drieven dä, un he weggung. En Psalm vun David. HErr, strie mit de, de gegen mi strieden doht un föhr Krieg gegen de, de mi bekriegen doht. En Psalm vun den HErrn Sin Knecht, David, vörtosingen. En Psalm vun David. Wes’ nich bös öwer de Bösen un wes’ nich needisch öwer de Öweldoers. En Psalm vun David, to’n Andenken. En Psalm vun David, vörtosingen vör Jeduthun. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun de Kinner Korah’s, vörtosingen. Richt mi, GOtt, un föhr min Sak gegen dat unhillige Volk un rett mi vör falsche un böse Lüd. En Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vörtosingen. En Brutleed un Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vun de Rosen, vörtosingen. En Leed up de Flöt, vörtosingen vör den Böwersingmeister vun de Kinner Korah. En Psalm vörtosingen, vun de Kinner Korah. En Psalmleed vun de Korah. En Psalm vun de Kinner Korah, vörtosingen. En Psalm vun Assaph. GOtt, de HErr, de Mächtige, hett spraken un röpt de Welt vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang. En Psalm vun David, vörtosingen. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen. En Unnerwiesung vun David, för den Sangmeister na de Fleut to singen. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »vun de stumme Duv mank de Fremden«, as em de Philister grepen to Gath. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich«, as he vör Saul in de Höhl lopen weer. En golden Kleenod vun David vörtosingen, na de Melodie »verdarv nich.« En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich,« as Saul henschickte un leet sin Hus bewachen, up dat he em dod mak. En golden Kleenod vun David vörtosingen na de Melodie Lilien sünd Tügnis. En Psalm vun David, vörtosingen up en Saitenspeel. En Psalm vun David för Jeduthun, vörtosingen. En Psalm vun David, as he in de Wüste vun Juda weer. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, een Leed vörtosingen. En Psalmleed, vörtosingen. Juchet GOtt, alle Land’! En Psalmleed, vörtosingen up Saitenspeel. En Psalmleed vun David, vörtosingen. En Psalm David’s na de Melodie: »Lilien«, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen to’n Gedächtniß. HErr, ik verlat mi up Di, lat mi nümmermehr to Schann warrn. Vun Salomo. GOtt, gif Din Gericht den König un Din Gerechtigkeit den König sin Söhn. En Psalm vun Asaph. Israel hett GOtt doch to’n Trost, wer man rein vun Harten is. En Unnerwiesung vun Asaph. GOtt, warum verstötst Du uns so ganz un gar? Un büst so grimmig up de Schap vun Din Weid’! En Psalm un Leed vun Asaph, na de Melodie »verdarv nich«, vörtosingen. En Psalmleed vun Asaph, up Saitenspeel vörtosingen. En Psalm vun Asaph vör Jeduthun, vörtosingen. En Unnerwiesung vun Asaph. Hör, min Volk, min Gesetz, neegt ju Ohren to de Red’ vun min Mund. En Psalm vun Asaph. HErr, Heiden sünd in Din Arfdeel fulln, de hebbt Din hilligen Tempel smutzig un ut Jerusalem en Steenhupen makt. En Psalm vun Asaph, vun de Rosen, vörtosingen. Up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen vun Asaph. En Psalm vun Asaph. GOtt steiht in GOtt Sin Gemeen un is Richter mank de Götter. En Psalmleed vun Asaph. En Psalm vun de Kinner Korahs, up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen. En Psalm vun de Kinner Korahs, vörtosingen. En Gebet vun David. HErr, neeg Din Ohren un erhör mi, denn ik bün elend un arm. En Psalmleed vun de Kinner Korah. Se hett fasten Grund up de hilligen Bargen. En Psalmleed vun de Kinner Korah, vörtosingen, vun de Elenden ehr Swachheit. En Unnerwiesung vun Heman, den Esrahiten. En Unnerwiesung vun Ethan, den Esrahiten. En Gebet vun den Mann Gottes, Moses. Wer unner den Högsten Sin Schirm sitten deiht un unner den Allmächtigen Sin Schatten blift, En Psalmleed up den Sabbathdag. De HErr is König un herrlich smückt; de HErr is smückt un hett en Riek anfungen, so wiet de Welt is, un toricht, dat dat blieven schall. HErr GOtt, den de Rache tohört, GOtt, den de Rache tohört, lat Di sehn! Kamt her, lat uns den HErrn fröhlich singen un juchen den Fels vun uns’ Heil! Singt den HErrn en nie Leed; singet den HErrn alle Welt. De HErr is König, daröwer lat dat Eerdriek sik freuen un de Inseln fröhlich sien, so veel vun ehr sünd. En Psalm. Singt den HErrn en nie Leed, denn He deiht Wunner. He siegt mit Sin rechte Hand un mit Sin hilligen Arm. De HErr is König, darum bevt de Völker; He sitt up Cherubim, darum rögt sik de Welt. En Dankpsalm. Juchet den HErrn, alle Welt! Vun Gnad un Wahrheit will ik singen un Di, HErr, Lof seggen. En Gebet vun den Elenden, wenn he bedrövt is un sin Klag vör den HErrn utschütten deiht. En Psalm vun David. Lav den HErrn, min Seel, un wat in mi is Sin hilligen Namen. Lav den HErrn, min Seel! HErr, min GOtt, Du büst öwer de Maaten herrlich, Du büst schön un prächtig kleedt. Dankt den HErrn un predigt Sin Namen, verkündigt Sin Dohn mank de Völker; Halleluja. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewig. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewiglich! En Psalmleed vun David. En Psalm vun David, vörtosingen. GOtt, den ik priesen doh, wes’ nich still! En Psalm vun David. De HErr sprok to min HErrn: Sett di to min rechte Hand, bet ik din Fiende to din Schemel vör din Föt leggen doh. Halleluja. Ik dank den HErrn vun ganzen Harten in de Frommen ehr Rath un in de Gemeen. Halleluja. Glücklich is, de den HErrn fürchten deiht, de grote Lust hett to Sine Gebote. Halleluja. Lavt ji den HErrn, Sin Knechte, lavt den HErrn Sin Namen! As Israel ut Egypten trock, Jacob sin Hus vun dat fremde Volk; Nich uns, HErr, nich uns, sonnern Din Namen gif Ehr, wegen Din Gnad un Wahrheit! Dat is mi leef, dat de HErr min Stimm un min Flehn hörn deiht. Lavt den HErrn, alle Heiden! Priest Em, alle Völker! Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad besteiht up ewig. Glücklich sünd de, de uprichtig in ehr Wandel leven, de in den HErrn Sin Gesetz blieven doht. En Leed up den Weg na Jerusalem. Ik reep to den HErrn in min Noth un He erhör mi. En Leed up den Weg na Jerusalem. Ik slah mine Ogen up to de Bargen, vun weke mi Hülp kamen deiht. En Leed up den Weg na Jerusalem vun David. Ik freu mi öwer dat, wat to mi seggt is, dat wi in den HErrn Sin Hus gahn schüllt. En Leed up den Weg na Jerusalem. Ik slah min Ogen up Di, de Du in den Himmel sitten deihst. En Leed vun David up de Weg na Jerusalem. Wo de HErr nich bi uns weer, so segg Israel, En Leed up de Reis’ na Jerusalem. De up den HErrn höpt, ward nich falln, sonnern ewig blieven, as de Barg Zion. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Wenn de HErr de Gefangenen vun Zion fri maken ward, so ward wi sien as de Drömers. En Staffel-Leed vun Salomon. Wenn de HErr nich dat Hus bu’t, so arbeit de darin wahnen doht umsunst. Wenn de HErr nich de Stadt behöden deiht, wakt de Wächter umsunst. En Leed up de Reis’ up Jerusalem. Glückselig is de Mann, de den HErrn fürchten un up Sin Weg gahn deiht. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, so segg Israel, En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Ut de Deepe, HErr, rop ik to Di. En Leed vun David in högern Chor. HErr, min Hart is nich hochdragen un mine Ogen sünd nich upreten un ik wad nich umher in grote Saken, de mi to hoch sünd. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Denk, HErr, an David un all sin Lieden. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Süh, wa fien un leevlich is dat, wenn Bröder eendrächtig bi enanner wahnen doht. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Süh, lavt den HErrn, all den HErrn Sin Knechts, de ji staht Nachts in den HErrn Sin Hus! Halleluja. Lavt den HErrn Sin Nam, lavt ji, den HErrn Sin Knechts, Danket den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gudheit besteiht up ewig. Un de Waterlöp to Babel seten wi un weenten, wenn wi an Zion dachen. Vun David. Ik dank Di vun ganzen Harten, vör de Götter will ik Di lofsingen. En Psalm vun David, vörtosingen. HErr, Du forschest mi ut un kennst mi. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David. HErr, ik rop to Di, il’ to mi! Hör min Stimm, wenn ik Di anropen doh. En Unnerwiesung vun David to beden, as he in de Höhl weer. En Psalm vun David. HErr, erhör min Gebet, hör min Flehn wegen Din Wahrheit, erhör mi vun wegen Din Gerechtigkeit. En Psalm vun David. Lavt si de HErr, min Hort, de mine Hann strieden un mine Füst Krieg föhrn lehrt. En Lofgesang vun David. Ik will Di hoch heven, min GOtt, Du König un Din Nam laven ümmer un ewiglich. Halleluja. Lav den HErrn, min Seel! Lavt den HErrn; denn unsen GOtt laven, dat is en köstlich Ding; son Lof is leeflich un schön. Hallelujah! Lavt, ji Himmel, den HErrn, lavt Em in de Högde. Halleluja. Singt den HErrn en nie Leed, de Gemeen vun de Hilligen, schall Em laven. Halleluja! Lavt den HErrn in Sin Hilligdom, lavt Em in de Festung vun Sin Macht!

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

And he shewed me a pure river of water of life, clear as crystal, proceeding out of the throne of God and of the Lamb.

Im Zusammenhang

2Merrn up ehr Strat un up beide Sieden vun den Strom stunn de Levensbom, de harr twölferlei Frücht un broch sin Frücht alle Monat, un de Bläder vun den Bom deenten to de Heiden ehr Gesundheit. Sonnern de Lust hett to den HErrn Sin Gesetz un öwer Sin Gesetz Dag un Nacht nadenken deiht. De Könige in dat Land sett sik up un de Fürsten beradt sik mit enanner gegen den HErrn un Sinen Gesalvten. Ach, HErr, wi sünd mine Fiende so veel un wo veel sett sik gegen mi up! Erhör mi, wenn ik ropen doh, GOtt vun min Gerechtigkeit, de Du mi trösten deihst in Angst, wes’ mi gnädig un erhör min Gebet! HErr, höre min Wör’, mark up min Süfzen. Ach, HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm! HErr, min GOtt, up Di tru ik, help mi vun all min Verfolgers, un rett mi. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner, dar man Di in den Himmel danken deiht. Ik will den HErrn vun ganzen Harten danken un all Din Wunner vertelln. So lang de Gottlose Övermoth drieven deiht, mutt de Elende lieden. Se fangt sik in Plans, de de annern utsunnen. Denn süh, de Gottlosen spannt den Bagen, un leggt ehre Pieln up de Sehnen, darmit in Düstern to scheeten up de Frommen. Help, HErr, denn de Hilligen hebbt afnahmen un dar sünd wenig Glövige mank de Minschenkinner. HErr, wo lang wullt Du mi ganz vergeten? Wo lang verbargst Du Din Angesicht vör mi? De HErr süht vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn kann, ob Jemand klok is un na GOtt fragen deiht. De unsträflich wandeln deiht un Recht deiht un redt de Wahrheit vun Harten. Ik hef seggt to den HErrn: Du büst jo de HErr, ik mutt um Dienetwillen lieden. Sprick Du in min Sak un süh Du up dat Recht! Un he sprok: Vun Harten leef hef ik Di, HErr, min Stärke. De Himmel vertellt GOtt Sin Ehr un de Feste verkündigt dat Wark vun Sin Hann. De HErr erhör di in de Not, de Nam vun Jakob sin GOtt beschütz di. HErr, de König freut sik in Din Kraft, un wo so fröhlich is he över Din Hülp! Min GOtt, min GOtt, warum hest Du mi verlaten? Ik hul, awer min Hölp is wiet af. He weid mi up en gröne Wisch un föhrt mi an frische Water. Denn He hett em up de See gründet un up de Ströme fast stellt. Min GOtt, ik höp up Di. Lat mi nich to Schann warrn, dat mine Fiende sik nich öwer mi freuet, Pröv mi ut, HErr, un versök mi, reinige min Neeren un min Hart. Darum, wiel de Bösen, min Weddersakers un Fiende an mi wöllt, min Fleesch to freten, möt se anlopen un falln. Hör de Stimm vun min Flehen, wenn ik to Di schrien doh, wenn ik min Hann upheben doh to Din hilligen Chor. Bringt den HErrn Sin Namen Ehr, smiet jug dal vör den HErrn in hilligen Schmuck! Ik pries Di, HErr, denn Du hest mi hoch makt, un lettst mine Fiende sik nich öwer mi freuen. HErr, up Di tru ik, lat mi nümmermehr to Schann warrn, rett mi dörch Din Gerechtigkeit. Wol den Minschen, den de HErr de Missedat nich toreken deiht, in den sin Geist keen Falsch is. Dankt den HErrn mit Harfen un singt Em Lov up de Psalter vun tein Saiten. Ik will den HErrn alltied laven, Sin Lof schall immerdar in min Mund sin. Griep to den Schild un de Waffen un mak Di up, mi to helpen. Dat sprek ik vun min Hartens Grund öwer de Gottlosen ehr Dohn, dat keen Gottesfurcht bi se is. Denn as dat Gras ward se bald afmeiht, un as dat gröne Gras ward se bald verwelken. HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm. Ik hef mi vörnahm, ik will mi höden, dat ik nich sündigen doh mit min Tung. Ik will min Mund tämen, dewiel ik de Gottlosen also vör mi sehn mutt. Ik höp up den HErrn un He neeg Sik to mi un hör min Schrien. Glückselig is de, de sik den Nothliedenden annimmt, den ward de HErr retten in de böse Tied. As de Hirsch na frisch Water schrien deiht, so schriet min Seel, GOtt, to Di. Denn Du büst de GOtt, de mi stark makt, warum verstöttst Du mi? Warum lettst Du mi so trurig gahn, wenn min Fiend mi draun deiht? GOtt, wi hebbt dat mit unse Ohren hört, unse Vaders hebbt uns dat vertellt, wat Du dahn hest to ehr Tied, vun Ollers her. Min Hart dichtet en fin Leed, ik will singen vun en König, min Tung en Vedder vun en guden Schriever. GOtt is uns Toversicht un Toflucht, en Hülp in de groten Nöthen, de uns drapen hebbt. Schlaht in de Hann, all ji Natschonen un jucht GOtt to mit fröhlichen Schall. Grot is de HErr un hoch berühmt in uns GOtt Sin Stadt, up Sin hilligen Barg. Hört to, all ji Völkers, markt up Alle, de in düsse Tied levt, Ut Zion brickt an GOtt Sin schöne Glanz. Do de Prophet Nathan to em keem, as he to de Bathseba ringahn weer. As Doeg, de Edomiter, keem un sä Saul an un sprok: David is in Ahimelech sin Hus kamen. De Dohren sprekt in ehr Harten: Dar is keen GOtt. Se dögt nicks un sünd en Gruel warn in ehr Bosheit. Dar is keen, de wat Gudes deiht. Do de vun Siph keem un sprok to Saul: David hett sik bi uns versteken. GOtt, hör min Gebet, verbarg Di nich vör min Flehn. GOtt, wes’ mi gnädig, denn Minschen wüllt mi versenken, däglich striedt se un makt mi bang. Wes’ mi gnädig, GOtt, wes’ mi gnädig, denn up Di trut min Seel un unner den Schatten vun Din Flüchten hef ik Toflucht bet dat Unglück vöröwer gahn deiht. Sied ji denn stumm, dat ji nich reden wüllt, wat recht is, un richten, wat liek is, ji Minschenkinner? Rett mi, min GOtt, vun mine Fiende un stah mi bi gegen de, de sik gegen mi setten doht. As he streden harr mit de Syrier to Mesopotamien un mit de Syrier to Zoba, as Joab umkehren un de twelfdusend Edomiter int Soltthal schlagen dä. Hör, GOtt, min Geschrigg un mark up min Gebet. Min Seel is still to GOtt, de mi helpen deiht. GOtt, Du büst min GOtt, fröh wak ik to Di; min Seel döstet na Di, min Fleesch verlangt na Di in en drög un sor Land, wo keen Water is. Hör, GOtt, min Stimm vun min Klag’, behöd’ min Leven vör den grausamen Fiend. GOtt, man lavt Di in de Still’ to Zion un Di betalt man Gelövniß. Lovsingt to Ehr vun Sin Namen; rühmt Em herrlich. GOtt wes’ uns gnädig un segen uns; He lat uns Sin Angesicht lüchten. Sela. Lat GOtt upstahn, lat Sine Fiende vunenanner jagt warden, un de Em hassen doht, vör Em weglopen. GOtt help mi, denn dat Water geiht mi bet an de Seel. Il, GOtt, mi to retten, HErr, mi to helpen. Rett mi dörch Din Gerechtigkeit un help mi ut, hol Din Ohren to mi un help mi! Dat he Di dat Volk richten deiht mit Gerechtigkeit un de Elenden mit Recht! Ik harr awer schier utrutscht mit min Föt, min Tritt harr binah utgleden. Denk an Din Gemeen, de Du vun Öllers her erworben un Di to’n Arvdeel erlöst hest, an den Barg Zion, up den Du wahnen deihst. Wi dankt Di, GOtt, wi dankt Di un verkündigt Din Wunner, dat Din Namen so neeg is. GOtt is in Juda bekannt, in Israel is Sin Namen herrlich! Ik schrie mit min Stimm to GOtt, to GOtt schrie ik un He erhört mi. Ik will min Mund to Sprüche updohn un geheemnißvulle dunkle Reden ut ole Tied verkündigen. Se hebbt Din Knecht ehr Lieknams de Vageln unner den Himmel to freten geven un dat Fleesch vun Din Hilligen vun de Thiern int Land. Du, Harr vun Israel hör, de Du Joseph höden deihst as de Schap; apenbar Di, de Du sitten deihst öwer Cherubim. Singt fröhlich GOtt, de unse Kraft is, jucht vör den GOtt Jacobs. Wa lang wüllt ji unrecht richten un de Gottlosen ehr Person vörtrecken? Sela. GOtt swieg doch nich so still, GOtt hall doch nich so hinnen! Wa allerleevst sünd Din Wahnungen, HErr Zebaoth! HErr, Du büst vörmals gnädig west Din Land un hest de Gefangenen vun Jacob erlöst. Nimm min Seel in Acht, denn ik bün hillig. Help Du, min GOtt, Din Knecht, de sik up Di verlaten deiht. De HErr hett Zion sin Dohre leev öwer alle Wahnungen Jacobs. HErr GOtt, min HEiland, ik schrieg Dag un Nacht to Di. Ik will singen vun den HErrn Sin Gnad ewiglich un Sin Wahrheit verkündigen mit min Mund vun een Tied to de anner. HErr GOtt, Du büst uns’ Toflucht för immer. Eh denn de Bargen warn un de Eer un de Welt schaffen warn, büst Du, GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit! De sprickt to den HErrn: Min Toversicht un min Burg, min GOtt, up den ik höpen doh. Dat is en köstlich Ding, den HErrn danken un lovsingen Din Namen, Du Högster! Vun jeher steiht Din Stohl fast; Du büst ewig. Hev Di, Du de Welt ehr Richter, vergell de Hochmödigen, wat se verdeent. Lat uns mit Danken vör Sin Angesicht kamen un mit Psalmen vör Em juchen! Singt den HErrn un lavt Sin Namen, predigt een Dag na den annern Sin Heil. Wolken un Dunkel sünd um Em her, Gerechtigkeit un Gericht is de Festung vun Sin Stohl. De HErr lett Sin Heil verkündigen, vör de Völker lett He Sin Gerechtigkeit apenbaren. De HErr is grot to Zion un hoch öwer alle Völker. Deent den HErrn mit Freuden. Kamt vör Sin Angesicht mit fröhlichen Sang. Ik handel vörsichtig un redlich bi de, de mi tohört, un wandel trulich in min Hus. HErr, hör min Gebet un lat min Schrien to Di kamen. Lav den HErrn, min Seel, un vergeet nich, wat He di Gudes dahn hett. Licht is Din Kleed, dat Du anhest; Du bredst den Himmel ut as en Teppich; Singt vun Em un lavt Em, red’t vun all Sine Wunner; Wokeen kann den HErrn Sine groten Dahten utreden un all Sin Lof priesen? So schüllt seggen de, de erlöst sünd dörch den HErrn, de He ut de Noth erlöst hett. GOtt, dat is min rechte Ernst, ik will singen un dichten, min Ehr ok. Denn se hebbt ehr gottlos un falsch Mul gegen mi updahn un redt gegen mi mit falsche Tungen; De HErr ward dat Scepter vun din Riek schicken vun Zion. Herrsch mank dine Fiende. Grot sünd den HErrn Sin Werke, wer up se achten deiht, de hett veel Lust daran. Den sin Geslecht ward gewaltig sin up de Eer, de Frommen ehr Geslecht ward segent sin. Gelavt si den HErrn Sin Namen, vun nu an bet in Ewigkeit. Dar war Juda sin Hilligdom, Israel sin Herrschaft. Warum schüllt de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Dat He Sin Ohr to mi neegt, darum will ik min Leven lang Em anropen, Denn Sin Gnad is öwer uns mächtig un Sin Wahrheit blift öwer uns in Ewigkeit! Halleluja! De 118. Psalm. Lat Israel nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig. Glücklich sünd de, de Sin Tügnisse hollen, de Em vun ganzen Harten söken doht. HErr, rett min Seel vun dat Lögenmul un vun de falsche Tung’. Min Hülp kummt vun den HErrn, de Himmel un Eer makt hett. Un dat uns’ Föt stahn ward in dine Dohre, Jerusalem. Süh, woans de Knechts ehr Ogen up de Hann vun ehr Herren kiekt, woans de Deerns ehre Ogen up de Hann vun ehre Fruens kiekt, so kiekt unse Ogen up den HErrn, unsen GOtt, bet He uns gnädig warrn deiht. Wo de HErr nich bi uns weer, wenn de Minschen sik gegen uns setten doht, Um Jerusalem rum sünd Bargen un de HErr is um Sin Volk her, vun nu an bet in Ewigkeit. Denn ward uns’ Mund vull Lachen un uns’ Tung vull Juchen. Denn ward man seggen mank de Heiden: De HErr hett Grotes an se dahn. Dat is umsunst, dat ji fröh upstaht un herna lang sitt un ju Brod mit Sorgen eten doht, denn Sine Frünn gift He dat in den Slap. Du warrst di nährn vun din Hann ehr Arbeit, glückselig büst du, du hest dat gut. Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, awer se sünd mi nich öwer warn. HErr, hör min Stimm, lat Din Ohren marken up de Stimm vun min Flehn! Wenn ik min Seel nich ruhig un still maken dä, so war min Seel afwöhnt, as en Kind vun sin Moder afwöhnt ward. De den HErrn swören dä un den Mächtigen in Jakob tolavte: As de köstliche Balsam is, de vun Aaron sin Kopp dal flütt in sin ganzen Bart, de dal flütt in sin Kled. Hevt ju Hann up in dat Hilligdom un lavt den HErrn. De ji stahn doht in den HErrn Sin Hus, in de Vörhöf vun unsen GOtt Sin Hus. Dankt den GOtt, de öwer alle Götter is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Uns Harpen hungen wi an de Wieden, de darin weern. Ik will anbeden in Din hilligen Tempel, un Din Namen danken för Din Gudheit un Truheit, denn Du hest Din Nam öwer Allns herrlich makt dörch Din Wort. Ik mag sitten oder stahn, so weest Du dat, Du versteihst mine Gedanken vun feern. Errett mi, HErr, vun de bösen Minschen, behöd mi vör de frevelhaften Lüd. Min Gebet mög vör Di wat dögen, as en Rookopfer, un dat Upheven vun min Hann, as en Abendopfer. Ik schrie to den HErrn mit min Stimm; ik fleh to den HErrn mit min Stimm; Un gah nich in dat Gericht mit Din Knecht, denn vör Di is keen lebendig Minsch gerecht. Min Gudheit un min Borg, min Schutz un min Retter, min Schild, up den ik truen doh, de min Volk unner mi dwingt. Ik will Di däglich laven un Din Nam priesen ümmer un ewig. Ik will den HErrn laven so lang ik leven doh un min GOtt Psalmen singen so lang ik hier bün. De HErr bu’t Jerusalem un bringt tosamen de ut Israel Wegjagten. Lavt Em, all Sine Engel, lavt Em, all Sin Heer! Lat Israel sik freun daröwer dat He em makt hett, lat de Kinner Zion fröhlich sien öwer ehr König. Lavt Em in Sin Dahten, lavt Em in Sin grot Herrlichkeit!

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

John 4:10JEsus antworte un sprok to ehr: Wenn du GOtt Sin Gav kennen dä’st, un wer De is, de to di seggt: Gif Mi to drinken; du warst Em be’n, un He war di lebennig Water geven.

John 7:38Wer an Mi glöven deiht, as de Schrift seggt, vun den sin Lief ward Stroms vun lebennig Water fleeten.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:1