Offenbarung 22:10

Un he sprickt to mi: Du schast de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok nich toseegeln, denn de Tied is neeg bi. So lat jug nu unnerwiesen, ji Könige, un lat jug tüchtigen, ji Richter up de Eer. Denn in ehren Mund is nicks Gewisses, ehr Inwendiges is Hartleed, ehr Kehl is as en apen Graf, mit ehr Tungen heuchelt se. De HErr hört min Flehn, min Gebet nimmt de HErr an. Lat de Gottlosen ehr Bosheit vörbi sin un lat de Gerechten wat warrn, denn Du unnersöchst de Harten un Neeren, gerechte GOtt. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner! De 9. Psalm. Un de HErr is de Armen ehr Schutz, He is en Schutz in de Noth. He duckt sik dal un buckt sik un stött den Armen mit Gewalt to Eer. Denn Du warrst min Seel nich in de Unnerwelt laten un nich togeven, dat Din Hillige verwesen deiht. Ehren Fettklumpen verschlut’t se, se redt stolt mit ehren Mund. He bög den Himmel dal un fohr raf un Düsternis weer unner Sin Föt. Den HErrn Sin Furcht is rein un blivt ewiglich. Den HErrn Sine Rechte sünd wahrhaftig, altosam gerecht. HErr, help den König! erhör uns, wenn wi ropt! De 21. Psalm. Du warrst se maken as en Füeraven wenn Du in de Sak sehn warrst, de HErr ward se verslingen in Sinen Grimm; dat Füer ward se freten. Denn Du leetst mi ut min Moder ehren Schoot hervörbreken; Du weerst min Toversicht, as ik noch an min Moder ehr Bost weer. Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de Herr Zebaoth, He is de König vun de Ehren! Sela. De 25. Psalm. Den HErrn Sin Weg’ sünd nicks as Gudheit un Wahrheit vör de, de Sin Bund un Tügnis holn doht. De mit böse Tücken umgaht un geern Geschenke annehmt. Denn min Vader un min Moder verlat mi, awer de HErr nimmt mi up. De HErr hett öwer de Sündfloth thront, un de HErr blivt en König in Ewigkeit. Wat is gelegen an min Blot, wenn ik dod bün? Ward ok de Stoff Di danken un Din Wahrheit verkündigen? HErr, wes’ mi gnädig, denn mi is bang; min Gestalt is verfallen vun Truern, darto min Seel un min Buk. De Gottlose hett veel Plag, de awer up den HErrn höpen deiht, den ward de Gudheit umfahten. De HErr makt de Heiden ehr Rath tonicht un wiest torügg de Völker ehr Gedanken. Fürchtet den HErrn, Sin Hilligen, denn de Em fürchten doht, hebbt keen Mangel. All min Knaken möt seggen: HErr, wokeen is Dins Glieken? De Du den Elenden retst vun den, de em to stark is, un den Elenden un Armen vun Sin Rövers. Denn bi Di is de lebendige Born un in Din Licht seht wi dat Licht. Dat is noch en lütte Wiel, so ward de Gottlose nich mehr sin, un wenn du na sin Stä sehn warrst, ward he weg sin. HErr, all min Begehr is vör Di, un min Süfzen is Di nich verborgen. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. Ik will predigen de Gerechtigkeit in de Gemeen; süh, ik will mi min Mund nich stoppen laten, HErr, dat weetst Du! Ok min Fründ, den ik mi anvertrut hef, de min Brod eten dä, tredt mi unner de Föt. Ik segg to GOtt, min Fels: Warum hest Du mi vergeten? Warum mutt ik so trurig gahn, wenn min Fiend mi drängen deiht? Warum verstöttst Du uns denn un lettst uns to Schann warrn! Un treckst nich ut mank uns, HErr! In Din Smuck gaht de Könige ehre Döchter, de Brut steiht to Din rechte Hand in nicks as köstlich Gold. De de Kriege stüert in alle Welt, de Bagens intwei brickt, Spieße tweisleit un Wagen mit Füer verbrennt. De Fürsten mank de Völker sünd versammelt to een Volk, to Abraham sin GOtt, denn GOtt is gewaltig hoch bi de Schilde up de Eer. De 48. Psalm. GOtt, wi tövt up Din Gudheit in Din Tempel. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht. Denn alle Deerter in den Wald sünd Min un dat Veeh up de Bargen, wo se bi Dusende gahn doht. Lat mi hörn Freud un Wonn, dat dat Gebeen fröhlich ward, de Du terslagen hest. Ik awer warr blieven as en gröne Ölbom in GOtt Sin Hus un verlat mi up GOtt Sin Gudheit ümmer un ewiglich. Mak ehr Tung uneens, HErr, un lat se unnergahn, denn ik seh Frevel un Striet in de Stadt. Denn ward min Fiende torüggwiken möten, wenn ik ropen doh; so warr ik gewahr, dat Du min GOtt büst. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. Vör ehr Macht hol ik mi to Di, denn GOtt is min Schutz. Moab is min Waschbecken, min Schoh streck ik öwer Edom, Philistäa jucht mi to. Awer Minschen sünd doch nicks, grote Lüd’ fehlt ok, se wegt weniger as nicks, so veel ehrer sünd. Se awer staht na min Seel, mi to öwerfallen, un ward unner de Eer dal fahren! Un alle Minschen, de dat seht, ward seggen: Dat hett GOtt dahn! un marken, dat dat Sin Wark is. Du söchst dat Land heim un waterst dat un makst dat heel riek. GOtt Sin Borns hebbt Water in Hüll un Füll. Du letst ehr Korn wol geraden, denn so makst Du dat Land riek. Denn, GOtt, Du hest uns versöcht un smolten, as Sülver smolten ward. Nu awer gifst Du, GOtt, gnädigen Regen, un Din Arf, dat dürr is, erquickst Du, Denn ik iwer mi schier to Dod’ um Din Hus un dat Schimpen vun de, de Di schänden doht, fallt up mi. Denn mine Fiende sprekt gegen mi, un de up min Seel luern doht, beradt sik mit enanner, De Könige an de See un up de Inseln ward Geschenke bringen, de Könige ut de Rieke Arabien un Seba ward Gaven toföhrn. Darum fallt se de Janhagel to, dat löpt se to in Hupen, as Water. Ach, GOtt, wa lang schall de Weddersaker smähen un de Fiend Din Namen so ganz verlästern? Ik awer will verkündigen ewiglich un lovsingen den GOtt Jacobs. Wenn GOtt Sik upmaken deiht to richten, dat He helpen schall alle Elenden uppe Eerden. Sela. Hett denn GOtt vergeten, gnädig to sin un Sin Barmhartigkeit vör Torn toslaten? Sela. Se heeln den Bund mit GOtt nich un wulln nich in Sin Gesetz wandeln. Warum letst Du de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Lat mank de Heiden vör uns Ogen kund warrn de Rache vun Din Knechten ehr Blod, dat vergaten is. Du hest vör em de Bahn makt un hest em laten inwotteln, dat he dat Land upfüllt hett. Dat mank Di keen anner GOtt si un du keen fremden GOtt anbeden deihst! Doh se as de Midianiter, as Sisera, as Jabin an de Bek Kison, GOtt, unse Schild, seh doch to, seh an Din Gesalvten sin Riek’, Doch is ja Sin Help nah bi de, de Em fürchten doht, dat in unse Land Ehr wahnen schull; Dat Du so grot büst un Wunner deihst un alleen GOtt büst. Min Gestalt is jämmerlich vun Elend. HErr, ik rop Di däglich an, ik bred min Hann ut to Di. Du büst HErr öwer de wille See, Du stillst sin Waggen, wenn se sik rögen doht. Uns’ Leven duert söbentig Jahr, un wenn dat hoch kummt, so sünd dat tachentig Jahr, un wenn dat köstlich west is, so is dat Möh un Arbeit west, denn dat fahrt flink darhen, as fleegen wi darhen. Di ward nicks Övles tostöten un keen Plag ward nah an din Hütt kamen. Denn süh, Dine Fiende HErr, süh, Dine Fiende ward umkamen, un all, de Övel doht, möt utenanner jagt warrn. De de Heiden tüchtigt, schull de nich strafen? De de Minschen lehrt, wat se weeten doht. Dat Ik veertig Jahr Möh harr mit düt Volk un sprok: Dat sünd Lüd, de ehr Hart ümmer den unrechten Weg will un de Min Weg nich lernen wöllt. Seggt mank de Heiden, dat de HErr König is un Sin Riek torecht makt hett so wiet as de Welt is, dat dat blieven schall, un de Völker recht richten deiht. De ji den HErrn lev hebbt, hass’t dat Böse. De HErr bewahrt Sine Hilligen ehr Seelen, vun de Gottlosen ehr Hand ward He se retten. Denn ik eet Asch as Brod un misch min Gedränk mit Weenen, He handelt nich mit uns na unse Sünden un vergellt uns nich na unse Missedaht. Du letst Borns quellen in de Gründ’, dat de Water twischen de Bargen henfleet. Un stell datsülvige Jacob to en Recht un Israel ton ewigen Bund; Un hölp se vun den sin Hand, de se hassen dä, un erlös se vun den Fiend sin Hand. De da sitten mussen in Düsterniß un Dodesschatten, fungen Twang un Isen. Moab is min Waschfatt, ik will min Schoh öwer Edom utstrecken, öwer de Philister will ik juchen. Sin Kinner möt in de Irr gahn un bedeln un söken, as de verdorven sünd. De Furcht vör den HErrn is de Anfang vun de Wiesheit, dat is en gude Klokheit; wer darna deiht, den sin Lof blift up ewig. De 112. Psalm. De Gottlosen ward dat sehn un dat ward em verdreeten, sin Tähn ward he tosamen bieten un vergahn. Denn wat de Gottlosen geern wüllt, dat is verlaren. De 113. Psalm. Lat Aaron sin Hus up den HErrn höpen; de is ehr Hülp un Schild. Ik glöv, darum red ik. Ik warr awer veel plagt. Alle Heiden umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. Ik sök Di vun ganzen Harten, lat mi nich irr gahn vun Dine Gebode. Nimm nich weg Din Gesalvten Sin Regiment wegen Din Knecht David. De veele Völker slog un dod maken dä mächtige Könige. De Egypten slog an ehr Eerstgeburt denn Sin Gudheit besteiht up ewig; So war mi Din Hand doch dar föhrn un Din rechte Hand mi holn. Dat Unglück, öwer dat mine Fiende sik beraden, mutt up ehr Kopp falln. De Gottlosen möt in ehr egen Nett falln mit enanner, ik awer ümmer vörbi gahn. De 142. Psalm. Lehr mi dohn na Din Wolgefalln, denn Du büst min GOtt, lat Din guden GEist mi föhrn up eben Bahn. De Du de Könige Sieg geven un Din Knecht David vun dat böse Swerdt erlösen deihst. All Dine Warke, HErr, schüllt Di danken un Dine Hilligen vun Di grotspreken. De HErr is König up ewig, Din GOtt, Zion, för alle Tieden. Halleluja! De 147. Psalm. He hett keen Lust an dat Peerd sin Kraft, noch Gefalln an jemand sin Been. Deerder un all dat Veh, Wörmer un Vageln.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.

Im Zusammenhang

9Un he sprok to mi: Süh to, doh dat nich, denn ik bün din Mitknecht un een vun din Bröder, de Propheten, un vun de, de de Wör’ in düt Bok holn doht. Du schast GOtt anbeden! Du schast se mit en isern Scepter entweislagen, as Pött schast du se entwei smieten. Bi den HErrn find man Hölp! Din Segen is öwer Din Volk. Sela. De 4. Psalm. Ik ligg un schlap ganz mit Freden, denn Du alleen, HErr, helpst mi, dat ik seker wahnen doh. De 5. Psalm. HErr, leit mi in Din Gerechtigkeit, wegen mine Fiende mak vör mi her Dinen Weg eben. Wiekt vun mi, alle de Övel doht, denn de HErr hört min Weenen! De HErr is Richter öwer de Lüd! Schaff mi Recht, HErr, na min Gerechtigkeit un Frömmigkeit. De Vagels unner den Himmel, un de Fisch in de See, un wat dörch de See teehn deiht. Un He ward den Eerdboden recht richten un de Lüd rechtschaffen regeeren. He luert in dat Versteek, as en Löw in sin Höhl, he luert, dat he den Unglücklichen griepen deiht, wenn he em in sin Nett tofaten krigt. Denn dat ward allerwärts vull vun Gottlose, wo son lose Lüd’ mank de Minschen herrschen doht. De 13. Psalm. Darum freut sik min Hart un min Seel is fröhlich, ok min Fleesch ward seker liggen. Vör de Gottlosen, de mi Gewalt andoht, vör mine Fiende, de mit Gier na min Seel staht. Damp gung ut vun Sin Nees un verterend Füer vun Sin Mund; Füerflammen schlogen ut Em in de Höch. Den HErrn Sine Befehle sünd richtig un erfreut dat Hart. Den HErrn Sine Gebote sünd klar un makt de Ogen hell. Se knickt tosamen un fallt, wi awer staht uprecht. Din Hand ward finnen alle Dine Fiende. Din rechte Hand ward finnen de Di hassen doht. Lat em dat den HErrn klagen, lat De em rut helpen un em retten, hett He Lust to em. Makt de Dohren wiet un de Döhren in de Welt hoch, dat de König vun de Ehren intrecken kann. He föhrt de Elenden recht un lehrt de Elenden Sinen Weg. Raff min Seel nich weg mit de Sünders, noch min Leven mit de Bloddöstigen, Verbarg Din Angesicht nich vör mi un verstöt in Torn nich Din Knecht, denn Du büst min Hülp. Verlat mi nich un treck de Hand nich vun mi, GOtt, min Heil! Help Din Volk un segen Din Arv un hö’ se un dräg se ewiglich. De 29. Psalm. Den HErrn Sin Stimm makt de Hirschkoh gebären un makt de Holtungen blot. Un in Sin Palast sprickt Jedereen: Ehr den HErrn! Ik will, HErr, ropen to Di, den HErrn will ik anflehen. Un mi nich öwergeven deihst in mine Fiende ehr Hann; Du stellst min Föt up widen Ruum. West nich as Peer un Mulesels, de nich verständig sünd, weke man Töm un Gebitt in dat Mul leggen mutt, wenn se nich to di wöllt. Denn wenn He spreken deiht, so geschüt dat, wenn He gebeden deiht, so steiht dat dar. Smeckt un seht, wa fründlich de HErr is. Wol den, de sik up Em verlaten deiht! Awer min Seel ward sik freun öwer den HErrn un fröhlich sin up sin Hülp. Se doht sik gud an de rieken Göder vun Din Hus, un Du stillst ehren Döst mit Wollust as mit en Strom. Denn de Bösen ward utrodet, de awer up den HErrn tövt, ward dat Land arven. Ik bün ganz slapp un heel terstött. Ik hul vör Hartens Unruh. Rett mi vun all min Sünd un lat mi nich en Spott vör de Narren warrn. Din Willen, min GOtt, doh ik geern un Din Gesetz hef ik in min Hart. Se hebbt en Bubenstück öwer mi beslaten: Wenn he liggen deiht, schall he nich wedder upstahn. De HErr hett des Dag’s toseggt Sin Gudheit un des Nachts sing ik Em un bed to den GOtt vun min Leven. Wi wöllt däglich vun GOtt grotspreken, un Din Nam danken ewiglich. Sela. Din Kleder rükt vun Myrrhen, Aloe un Kezia, wenn Du ut de elfenbenern Paläste darher kummst, in Din schöne Herrlichkeit. Kamt her un kikt den HErrn Sin Warke an, de up de Eer son Terstörn anricht hett, GOtt is König öwer de Heiden, GOtt sitt up Sin hillige Stohl! As wi hört hebbt, so seht wi dat an den HErrn Zebaoth Sin Stadt, an unsen GOtt Sin Stadt, GOtt erhollt desülvige ewiglich. Sela. Denn dat kost to veel, ehr Seel to erlösen, dat he dat mutt blieven laten ewiglich. Ik will nich vun din Hus Ossen nehmen, noch Böck ut din Stalln. Mak mi rein vun Sünnen mit Ysop, dat ik rein warr, wasch mi, dat ik sneewitt warr. Süh, dat is de Mann, de GOtt nich för sin Trost holn dä, sonnern verleet sik up sin grote Riekdom un weer mächtig, Schaden to dohn. Denn Du rettst mi ut all min Noth, dat min Oog an min Fiende Lust süht. De 55. Psalm. Ik wull mi flink maken, dat ik wegkamen dä vör den Stormwind un dat Unwedder. Tell min Flucht, fat min Thranen in Din Sack. Ahn Twiefel tellst Du se. Wak up, min Seel, wak up Psalter un Harp; ik will dat Morgenroth upwecken. Se vergaht as en Schneck versmacht, as de vörtidige Geburt vun en Fru süht se de Sunn nich. Awer Du, HErr, warrst se lachen un öwer alle Heiden spotten. Gilead is min, min is Manasse, Ephraim is min Hövd sin Schutz, Juda is min Scepter. So will ik Din Namen laven ewiglich, dat ik min Gelövniß däglich betaln doh. De 62. Psalm. Höpt up Em alletied, leeve Lüd’, schüttet ju Hart för Em ut. GOtt is uns Toversicht. Sela. Min Seel hangt an Di, Din rechte Hand erhöllt mi. Ehr egen Tung ward se to Fall bringen, dat öwer se spotten ward, jedereen, de se süht. Dat bang ward vör Dine Teken, de an desülvige Enden wahnen doht. Du makst fröhlich, wat sik rögen deiht, sowol des Morgens as des Abends. De unse Seelen int Leben beholen deiht un unse Föt nich utglieden lett. Do bewerte de Eer un de Himmel drüppden vör düsse GOtt in Sinai, vör den GOtt, de Israel sin GOtt is. Ik bün frömd warn vör min Bröder un unbekannt vör min Moder ehr Kinner. Smiet mi nich weg in min olen Dag’, verlat mi nich, wenn ik swach warr. Vör Em ward sik bögen de in de Wüste sünd un sine Fiende ward Stoff licken. Wat se red’, dat mutt vun’n Himmel raf red’ sin, wat se seggt, dat mutt gellen up Eern. Unse Teken seht wi nich un keen Prophet predigt mehr, un keen Lehrer lehrt uns mehr. Denn de HErr hett en Beker in de Hand un mit starken Wien vull inschenkt un schenkt ut densülvigen; awer de Gottlosen möt alle drinken un de Barm utsupen. Wenn Du dat Ordeel hörn letst vun Himmel, so verfehrt sik dat Eerdriek un ward still. Is dat denn ganz un gar ut mit Sin Gnad? Un hett de Tosag en End’? As de Kinner vun Ephraim, de geharnischt den Bagen föhren dän, to de Tied vun den Striet affullen. Help Du uns, GOtt, unse Helper, um Din Namen Sin Ehr willen, rett uns un vergif uns uns Sünd, um Din Namen willen! Du hest en Wienstock ut Egypten halt un hest verdreven de Heiden un densülvigen plant. Hör, Min Volk, Ik will mank di tügen; Israel, du schast Mi hören. Assur hett sik ok an se anslaten, un se helpt Lot sin Kinner. Sela. HErr, GOtt Zebaoth, hör min Gebet; vernimm dat, GOtt Jacobs! Sela. Ach, dat ik hörn schull, dat GOtt, de HErr, reden dä, dat He Sin Volk Freden tosä un Sine Hilligen, up dat se nich up Dohrheit geraden. Alle Heiden, de Du makt hest, ward kamen un vör Di anbeden, HErr, un Din Namen ehren, Min Frünn hest Du wiet vun mi weg dahn, Du hest mi vör se ton Gruel makt. Ik ligg gefangen un kann nich rutkamen. HErr, GOtt Zebaoth, wokeen is as Du, en mächtige GOtt? un Din Wahrheit is um Di her. Darum fahrt all uns’ Dag’ darhen dörch Din Torn; wi bringt uns’ Jahre to as en Snak. Denn de HErr is din Toversicht, de Högste is din Toflucht. Awer Du, HErr, büst de Högste un blivst ewig. De dat Ohr plant hett, schull de nich hören, de dat Oog makt hett, schull de nich sehn? As ju Vaders Mi versöken, prüften, un Min Wark sehen dän. Bedet an den HErrn in hilligen Smuck, lat alle Welt vör Em bang wesen. Denn Du, HErr, büst de Högste in alle Lannen, Du büst veel gröter, as alle Götter. Vör den HErrn; denn He kummt, dat Eerdriek to richten. He ward den Eerdborrn richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Recht. De 99. Psalm. Sprekt grot vun den HErrn, unsen GOtt, un bedt an up Sin hilligen Barg, denn de HErr, uns’ GOtt, is hillig. De 100. Psalm. Däglich lacht mi mine Fiende ut un de öwer mi spotten doht, swört bi mi. He ward uns nich ümmer unse Sünn vörholn, noch up ewig se uns nadragen. Du hest en Grenz sett, daröwer kamt se nich un möt nich wedder dat Eerdriek bedecken. Den He makt hett mit Abraham un an den Eed mit Isaak; Un He scholl de Schilfsee, do warr he drög un föhr se dörch de Deep, as in en Wüst. Dat He de döstigen Seelen satt makt un füllt de hungrige Seel mit Gudes. Gilead is min, Manasse is ok min un Ephraim is min Kopp sin Macht, Juda is min Scepter, Sin Kinner möt Waisen warrn un sin Wief en Wittfru. He schickt Sin Volk en Erlösung, He versprickt, dat Sin Bund up ewig blieven schall, hillig un herrlich is Sin Nam. He streut ut un gift de Armen, sin Gerechtigkeit blift ewiglich, sin Horn ward mit Ehren hoch holn warrn. De de Unfruchtbare int Hus wahnen lett, up dat se en fröhliche Kinnermoder ward. Halleluja! De 114. Psalm. Awer lat Israel up den HErrn höpen, de is sin Hülp un Schild. Ik will umhergahn vör den HErrn in de Lebendigen ehr Land. Dat is gud up den HErrn truen un sik nich verlaten up Fürsten. Woans ward en Jüngling sin Weg ahn Sünd’ gahn? Wenn he sik na Din Wort holn deiht. Wegen den HErrn uns’ GOtt Sin Hus will ik din Bestes söken. De 123. Psalm. Lat Din Presters antrecken Gerechtigkeit un Dine Hilligen sik freun. Un lett Sin Teken un Wunner kamen öwer di, Egyptenland, öwer Pharao un all sine Knechts. Den Maand un de Steern, de Nacht vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Wol den, de din lütten Kinner nimmt un se an den Steen dod sleiht! De 138. Psalm. Nehm ik Flüchten vun dat Morgenroth un bliev ik an dat üterste Enn vun de See, HErr, lat den GOttlosen nich sin Willen, stärk sin Mothwillen nich, se muchen sik to grot maken. Sela. Bewahr mi vör den Strick, den se mi leggt hebbt, un vör de Öweldoers ehr Fall. Rett mi, GOtt, vör mine Fiende; bi Di schul ik mi vör se. GOtt, ik will Di en nie Leed singen, ik will Di spelen up de Psalter vun tein Saiten, De HErr is öwer de Maaten gud gegen Alle un erbarmt Sik öwer all Sine Warke. De HErr behödet de Utländers un Waisen un unnerhöllt de Wittfruens un lett de Gottlosen ehr Weg afsied gahn. De dat Veh sin Foder gift, de jungen Raven, de Em anropen doht. Alle groten un lütten Bargen, fruchtbare Böm un alle Cedern; Dat se ehr doht dat Recht, darvun schreven is. Son Ehr ward all Sin Hilligen hebben. Halleluja! De 150. Psalm.

11Wokeen bös is, lat den bös blieven, un wokeen unrein is, lat den unrein blieven, awer wokeen fromm is, lat den fromm blieven un wokeen hillig is, lat den hillig blieven. Deent den HErrn mit Furcht un freut jug mit Bewern! Beschuldige se, GOtt, dat se fallt vun ehr Vörhebben, stöt se rut wegen ehr grote Övertredung, denn se empört sik wedder Di. Alle mine Fiende mött to Schann warrn, sehr erschreckt, se schüllt torüg kehrn un to Schann warrn in een Ogenblick. De 7. Psalm. Min Schild is bi GOtt, de de frommen Harten helpen deiht. Darum hofft up Di, de Dinen Namen kennen doht, denn Du verlettst nich de, de Di, HErr, sökt. He sprickt in Sin Hart: GOtt hett dat vergeten, He hett Sin Angesicht versteken, He ward dat nümmermehr gewahr. Du deihst mi kund den Weg to dat Leven; vör Di is Freud in Hüll un Füll un leevlich Wesen to Din rechte Hand ewiglich. De 17. Psalm. Wo wi gaht, dar umgevt se uns, ehre Ogen richt’t se darhen, dat se uns to de Eer stört’t. Un He fohr up enen Cherub un flog darher, He swev up de Flünken vun den Wind. Se sünd köstlicher as Gold un veel fienes Gold, se sünd söter as Honnig un Honnigseem. Ehre Früchte warrst Du vun de Eer vertilgen un ehren Samen vun de Minschenkinner. Up Di bün ik smeten ut Moderliev, Du büst min GOtt, vun min Moderliev an. Wegen Din Namen wollst Du HErr min Missedat vergeven, denn se is grot. Ik awer wandel in Unschuld. Erlös’ mi un wes’ mi gnädig! HErr, wies’ mi Din Weg un föhr mi up de rechte Bahn, wegen min Fiende. De HErr ward Sin Volk Kraft geven, de HErr ward Sin Volk segnen mit Freden. De 30. Psalm. HErr, hör un wes’ mi gnädig, HErr, wes’ min Helper! Denn min Leven hett afnahmen vun Bedröfnis un min Tied vun Süfzen; min Kraft is verfolln vun min Missedat un mine Gebeene sünd verschmachtet. Freut ju öwer den HErrn un west fröhlich, ji Rechtfardigen, un rühmt alle, ji Frommen! De 33. Psalm. Awer den HErrn Sin Rath blift ewig ewiglich, Sins Hartens Gedanken in Ewigkeit. De Rieken möt Noth lieden un hungern, awer de den HErrn söken doht, hebbt keen Mangel an irgend en Gud. Dar tredt frevelhaftige Tügen up, de tügt vun mi, wo ik keen Schuld an hef. Bred Din Gnade ut öwer de, de Di kennt un Din Gerechtigkeit öwer de Frommen. Awer de Elenden ward dat Land arven un Lust hebben in groten Freden. Min Hart bewert, min Kraft hett mi verlaten un dat Ogenlicht is nich bi mi. Wend Din Plag vun mi af, denn ik bün versmachtet vör de Straf vun Din Hand. Din Gerechtigkeit verstek ik nich in min Hart; vun Din Wahrheit un vun Din Heil red ik, ik verhehl Din Gudheit un Truheit nich vör de grote Gemeen. Du awer, HErr, wes’ mi gnädig un help mi up, so will ik se betalen. Dat is as en Mord in min Knaken, dat mi min Fiende schimpt, wenn se däglich to mi seggt: Wo is nu din GOtt? Du lettst uns weglopen vör unse Fiende, so dat uns berovt, de uns hassen doht. Hör, Dochter, kiek Em an un holl Din Ohren dal, vergeet Din Volk un Din Vader sin Hus. West still un erkennt, dat Ik GOtt bün. Ik will Ehr inleggen mank de Heiden, Ik will Ehr inleggen up de Eer. GOtt, as Din Nam, so is ok Din Ruhm bet an dat End vun de Welt. Din rechte Hand is vull vun Gerechtigkeit. Denn man ward sehn, dat düsse kloken Lüd doch dod blievt, eben so as de Dohren un Narren umkamen doht un möt ehr Geld anner Lüd laten. Ik kenn alle Vageln up de Bargen un allerlei Deerter up dat Feld sünd vör Mi. Verbarg Din Angesicht vör min Sünnen un lösch ut all min Missedaht. Ik dank Di ewiglich, denn Du kannst dat wol maken un will höpen up Din Namen, denn Din Hilligen hebbt Freud daran. De 53. Psalm. Sowat geiht Dag un Nacht um un um in ehr Muern, dar is Möh un Arbeit in. Ik will grotspreken vun GOtt Sin Word, ik will rühmen den HErrn Sin Word. Denn Din Godheit is so wiet as de Himmel is, un Din Wahrheit so wiet as de Wolken gaht. De Gerechte ward sik freuen, wenn he so’ne Rache sehn deiht un ward sin Föt baden in de Gottlosen ehr Blod. GOtt bewiest mi rieklich Sin Gudheit, GOtt lett mi min Lust sehn an mine Fiende. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen leidt mi bet na Edom? Verlatet jug nich up Unrecht un Frevel, holt jug nich to so wat, dat nicks is; fallt jug Riekdom to, so hangt dat Hart nich daran. Se ward dörch dat Schwerdt fallen un de Föss to Deel warrn. De Gerechten ward sik an den HErrn freuen un sik up Em verlaten un alle frommen Harten ward grot darvon spreken. De 65. Psalm. Du waterst sin Föhren un makst dat Plögte natt, mit Regen makst Du dat week un segenst, wat darup wassen deiht. Du hest uns in den Thorn smieten laten, Du hest up unse Lenden en Last leggt; Dat Dine Deerter darin wahnen künnt. GOtt, Du lavst de Elenden mit Din Göder. Un ik ween un fast’ bitterlich, un se spott darto öwer mi. Un sprekt: GOtt hett em verlaten, jagt em na un griept em, denn da is keen Helper. Alle Könige ward em anbeden, alle Heiden ward em deenen. Un sprekt: Wat schull GOtt na de fragen? Wat schull de Högste up de achten? Warum treckst Du Din rechte Hand torügg? nimm desülvige vun Din Schot un verdarv se. Un will all de Gottlosen ehr Gewalt terbreken, dat de Gerechten ehr Gewalt erhögt ward. De 76. Psalm. Wenn Minschen gegen Di wüten doht, so leggst Du Ehr in, un wenn se noch mehr wütet, so büst Du ok noch rüst. Awer doch sprok ik: Ik mutt dat lieden, den Högsten Sin rechte Hand kann Allns ännern. Un vergeten Sine Dahten un Sine Wunner, de He se dahn harr. Lat vör Di kamen de Gefangenen ehr Süfzen; hol na Din groten Arm den Dod sin Kinner ant Leben. Bargen sünd mit sin Schatten todeckt, un mit sin Ranken GOtt Sin Cedern. Ik bün de HErr, din GOtt, de di ut Egyptenland föhrt hett. Mak din Mund wiet up, lat Mi em vull maken. De vertilgt warn bi Endor, un to Dreck up de Eer. Denn en Dag in Din Vörhöv is beter, as sunst dusend. Ik will leever up de Svel sitten in min GOtt Sin Hus, as lang wahnen in de Gottlosen ehre Hütten. Dat Gudheit un Truheit sik enanner bemöten, Gerechtigkeit un Freden sik küssen doht, Wies’ mi, HErr, Din Weg, dat ik wandeln doh in Din Wahrheit, erhol min Hart bi den Ewigen, dat ik Din Namen fürchten doh. Warrst Du denn mank de Doden Wunner dohn? Oder ward de Verstorvenen upstahn un Di danken? Sela. Du sleist Rahab dod, Du terstreust Din Fiend mit Din starken Arm. Wokeen glövt awer, dat Du so bös büst? Un wokeen is bang, vör düsse Din Grimmigkeit? Denn He hett Sin Engeln befahlen öwer di, dat se di behöden doht up all din Weg’. Awer min Horn ward verhögt warrn, as dat Horn vun en Eenhorn, un ward mit frisch Oel insalvt warrn. Awer de HErr weet de Minschen ehr Gedanken, dat se Nicks sünd. Dat Ik in Min Torn swören dä: Se schüllt nich to Min Ruh her kamen. De 96. Psalm. Himmel freu di, un Eer wes’ fröhlich, lat de See brusen un wat darin is. Den Gerechten mutt dat Licht ümmer wedder upgahn, un Freud de frommen Harten. Vör Din Drauen un Din Torn, dat Du mi upbört un wedder up de Eer stött hest. Denn so hoch de Himmel öwer de Eer is, lett He Sin Gnad mächtig sien öwer de, de Em fürchten doht. Dat alle Thiern up dat Feld drinkt un dat Wild sin Döst löschen doh. Un sprok: Di will Ik dat Land Canaan geven, dat Los vun ju Arfdeel; Un de Waters versöpen ehr Weddersakers, dat nich een öwer bleev. Dewiel dat se GOtt Sin Gebote ungehorsam west weern un den Högsten Sin Gesetz schänd harrn; Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen hett mi bröcht bet Edom? De Wucherer schall utsugen Allns, wat he hett, un Fremde möt sin Göder plünnern. De den HErrn fürchten doht, höpt up den HErrn; de is ehr Hülp un Schild. Ik sprok in min Vertwieflung: Alle Minschen sünd Lögners. Se umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn will ik se tonicht hauen. Ik behol Din Wort in min Hart, up dat ik nich gegen Di sündigen doh. De HErr hett David en richtigen Eed swarn, darvun ward He nich laten: Ik will di up din Stohl setten de Nakamen vun din Lief. Sihon, den König vun de Amoriter un Og, den König to Basan un alle Königrieke in Kanaan. Un föhr Israel rut, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Wenn ik spreken dä: Düsternis schall mi bedecken, so mutt de Nacht ok Licht um mi sien. He ward Kahlen öwer se smieten, He ward se mit Füer deep in de Eer slan, dat se nümmer upstahn doht. HErr, erquick mi wegen Din Nam, föhr min Seel ut de Noth wegen Din Gerechtigkeit. Erlös mi ok un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand, weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Un de Ehr vun Din Königriek priesen un vun Din Gewalt vertelln, De HErr hett Gefalln an de, de Em fürchten doht, de up Sin Gudheit höpt. Ji Könige up de Eer un all Lüd, Fürsten un alle Richters up de Eer;

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Matthew 10:27Wat Ik ju segg in Düstern, dat redt int Licht, un wat ji hört in dat Ohr, dat predigt up dat Dack.

2 Thessalonians 2:3Lat ju vun Keen verföhrn in keenerlei Wies’, denn He kummt nich, eerst mutt de Affall kamen un apenbart warrn de Minsch vun de Sünd un dat Verdarven sin Kind;

Revelation 1:3Selig is de, de de Wör’ vun de Prophezeiung lesen un hörn un beholn doht, wat darin schreven is, denn de Tied is neeg bi.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:10