Offenbarung 22:12

Un süh, ik kam bald, un min Lohn mit mi, Jedereen to geven, so as sin Warke sünd. Küßt den Söhn, dat He nich vertörnt ward un ji umkamen doht up den Weg, denn Sin Torn ward bald anbrennen. Awer glückselig sünd alle, de Em vertruen doht. De 3. Psalm. Lat sik freuen alle, de up Di vertrut, ewiglich lat se rühmen, denn Du beschirmst se; lat de in Di fröhlich sin, de Dinen Namen leef hebbt. GOtt is en rechte Richter un en GOtt, de däglich drauen deiht. Lavet den HErrn, de to Zion wahnen deiht, un verkündigt mank de Lüd Sin Dohn. Stah up, HErr GOtt, hev Din Hand up, vergeet de Elenden nich! Gliek as en Löw, de up Rov luert, as en junge Löw, de in sin Versteek sitt. Sin Telt rund umher weer Düsternis un swarte dicke Wolken, dar weer He in verborgen. Ok ward Din Knecht dörch se vermahnt, un wer se holn deiht, de hett groten Lohn. Denn se dachten Di Övels to dohn un makten Anschläg, de se nich utföhrn kunnen. Wes’ nich wiet vun mi, denn Angst is dicht bi, denn hier is keen Helper. Wer is de, de den HErrn fürchten deiht? He ward em lehren den besten Weg. Min Fot geiht richtig. Ik will Di, HErr, laven in de Versammlungen. De 27. Psalm. Gif mi nich in mine Fiende ehren Willen, denn falsche Tügen staht gegen mi un doht mi Unrecht ahn Schu. Du hest mi min Klag verwandelt in Freuden, Du hest mi min Sack uttrocken un mi mit Freud umgörtet. Dat geiht mi so övel, dat ik en grote Smach warn bün mine Nawers un ene Schu mine Verwandten, de mi up de Straat sehn doht, lopt vör mi weg. Glückselig is dat Volk, den sin GOtt de HErr is; dat Volk, dat He ton Eegendom utwählt hett! Kamt her, Kinner, hört mi to, ik will jug de Furcht vör den HErrn lehrn! Se vergellt mi Böses för Gudes, um mi in Hartleed to bringen. Lat mi nich vun de Stolten unnerperrt warrn un lat de Gottlosen ehr Hann mi nich störten. De Gottlose draut den Gerechten un bitt de Tähn tosamen öwer em. Min Leeven un Frünn staht mi gegenöwer, kikt min Plagen an un min Neegsten tredt wiet af. Wenn Du Een tüchtigen deihst wegen de Sünd, so ward sin Schönheit vertehrt as vun de Motten. Ach, wo garnicks sünd doch alle Minschen! Sela. Du awer, HErr, wullst doch Din Barmhartigkeit nich vun mi kehrn; lat Din Gudheit un Truheit mi allerwärts behöden. Darbi mark ik, dat Du Wolgefalln an mi hest, dat min Fiend nich öwer mi juchen ward. Wat bedrövst du di, min Seel un büst so unruhig in mi? Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He de Hülp vun min Angesicht un min GOtt is. De 43. Psalm. Du lettst uns upfreten as Schap un terstreust uns mank de Heiden. So ward de König Lust an Din Schönheit hebben, denn He is Din HErr un Du schast Em anbeden. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. De 47. Psalm. De Barg Zion freut sik un de Döchter Juda sünd fröhlich, vun wegen Din Gerichte. Ehr wahre Menung is, dat ehr Hüser jümmers blieft, ehr Wahnungen för un för un hebbt grote Ehr up de Eer. Wenn Mi hungern dä, wull Ik di nicks darvun seggen, denn de Eer is Min un alles, wat darup is. Schaff in mi, GOtt, en rein Hart un gif mi en nien gewissen GEist. Schaden dohn regeert darin, Legen un Bedregen kummt nich vun ehr Straten. Up GOtt höp ik un bün nich bang, wat künnt uns de Minschen dohn. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Welt. De 58. Psalm. Dat de Lüd seggen ward: Dat de Gerechte ward dat Sine jo geneten. GOtt is ja noch Richter up de Eer. De 59. Psalm. Erwürg’ se nich, dat min Volk dat nich vergeten deiht, jag’ se awer utenanner mit Din Macht, HErr, uns Schild un stöt se dal. Warrst Du dat nich dohn, GOtt? Un treckst nich ut, GOtt, mit uns Heer? GOtt hett en Word redt, dat hef ik etliche Mal hört, dat GOtt alleen mächtig is. Awer de König freut sik in GOtt. Wer bi Em schwören deiht, vun den ward grotspraken warrn. Denn de Lögenmüler schüllt tostoppt warrn. De 64. Psalm. Du krönst dat Jahr mit Din Gudheit un Din Fotspor drüppt vun Fett. Du hest Minschen laten öwer unsen Kopp kamen, wi sünd in Füer un Water kamen, awer Du hest uns rutföhrt un erquickt. De HErr gift dat Word mit grote Scharen vun Evangelisten. Ik hef en Sack antrocken, awer se makt Spott darut. GOtt, wes’ nich wiet vun mi, min GOtt, kumm flink, mi to helpen! Denn He ward den Armen un den Elenden retten, de da schrien deiht, de keen Helper hett. Süh’, dat sünd de Gottlosen, de sünd glückselig in de Welt un ward riek. Awer GOtt is min König vun Öllers her, de all’ Help deiht, de uppe Eer geschüht. Doht Gelövnisse un betahlt se den HErrn, ju GOtt, Alle, de ji um Em her sünd, bringt Geschenke den schrecklichen GOtt, Darum denk ik an den HErrn Sin Dahten, ja, ik denk an de vörigen Wunner. För ehr Vaders dä He Wunner in Egyptenland, in dat Feld Zoan. Un vergell uns Nawers söbenfältig in ehr Schot ehr Schimp, womit se Di, HErr, schänd hebbt. Du hest sin Waßdom utbred bet an de See un sin Telgen bet an den Strom. Awer Min Volk gehorcht nich Min Stimm, un Israel will Mi nich. Mak ehr Fürsten as Oreb un Seeb, all ehr Öbbersten as Sebah un Zalmunna, Denn GOtt, de HErr, is Sünn un Schild, de HErr gift Gnad un Ehr, He ward nicks Gudes mangeln laten de Frommen. Dat Frucht up de Eer wassen un Gerechtigkeit vun’n Himmel sehn dä; Ik dank Di, HErr, min GOtt, vun ganzen Harten un ehr Din Namen ewiglich. Ward man in dat Grav vertellen Din Gnad, un Din Truheit int Verdarven? Himmel un Eer is Din, Du hest den Eerdborrn gründt un wat darin is. Lehr uns bedenken, dat wi starven möt, up dat wi klok ward. Dat se di up Hann drägen un du din Fot nich an en Steen stöten deihst. Un min Oog ward sin Lust sehen an mine Fiende, un min Ohr ward sin Lust hören an de Boshaftigen, de sik gegen mi setten doht. Glücklich is, den Du, HErr, tüchtigen deihst un lehrst em dörch Din Gesetz. Lat dat Feld fröhlich sin un Allns, wat darup is, un lat grotspreken alle Böm in den Wold, Ji Gerechten, freut jug vun den HErrn un dankt Em un pries’t Sin Hilligkeit! De 98. Psalm. Min Dag’ sünd darhen as en Schatten un ik verdorr as Gras. So wiet de Morgen vun den Abend af is, lett He unse Övertredung vun uns feern sien. An desülvigen sitt de Vageln unner den Himmel un singt mank de Twiegen. As se wenig un gering weern un Fremde darin. Da glövten se an Sin Wort un sungen Sin Lof. Darum muß ehr Hart mit Unglück plagt warrn, dat se dar liggen dän un Nüms se hülp; Hest Du dat nich dahn, GOtt, de Du uns wegstöten un nich mit unse Heer uttrecken deihst? Un Nüms mutt em wat Gudes dohn, un Nüms erbarmt sik öwer sin Waisen. De HErr denkt an uns un segent uns, He segent Israel sin Hus, He segent Aaron sin Hus; Woans schall ik den HErrn vergellen all Sin Woldaht, de He an mi deiht? Se umgevt mi as Immen, se sünd utgahn as en Füer mank Dorns, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. Lavt siest Du, HErr! Lehr mi Dine Rechte! Ward din Kinner min Bund holn un min Tügnis, dat ik se lehrn warr, so schüllt ok ehr Kinner sitten up din Stohl ewig. Un gev ehr Land to en Arvdeel, to en Arvdeel an Sin Volk Israel. Dörch mächtig Hand un utgereckten Arm, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn bi Di is ok Düsternis nich düster; un de Nacht schient as de Dag, Düsternis is as dat Licht. En bös Mul ward keen Glück hebben up de Eer, en frevelhafte böse Minsch ward wegjagt un to Grunn richtet ward. Un mak mine Fiende tonicht wegen Din Gudheit un bring All de um, de min Seel bang makt; denn ik bün Din Knecht. De 144. Psalm. Dat uns Söhns upwasst in ehr Jugend as de Planten, un uns’ Döchter as de uthauen Ecksteens an en Palast; Dat de Minschenkinner Din Gewalt kennen lehrt un de Ehr vun Din Königriek Sin Pracht. Pries, Jerusalem, den HErrn, lav Zion, Din GOtt! Junggesellen un Jumfern, Old un Jung,

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be.

Im Zusammenhang

11Wokeen bös is, lat den bös blieven, un wokeen unrein is, lat den unrein blieven, awer wokeen fromm is, lat den fromm blieven un wokeen hillig is, lat den hillig blieven. Deent den HErrn mit Furcht un freut jug mit Bewern! Beschuldige se, GOtt, dat se fallt vun ehr Vörhebben, stöt se rut wegen ehr grote Övertredung, denn se empört sik wedder Di. Alle mine Fiende mött to Schann warrn, sehr erschreckt, se schüllt torüg kehrn un to Schann warrn in een Ogenblick. De 7. Psalm. Min Schild is bi GOtt, de de frommen Harten helpen deiht. Darum hofft up Di, de Dinen Namen kennen doht, denn Du verlettst nich de, de Di, HErr, sökt. He sprickt in Sin Hart: GOtt hett dat vergeten, He hett Sin Angesicht versteken, He ward dat nümmermehr gewahr. Du deihst mi kund den Weg to dat Leven; vör Di is Freud in Hüll un Füll un leevlich Wesen to Din rechte Hand ewiglich. De 17. Psalm. Wo wi gaht, dar umgevt se uns, ehre Ogen richt’t se darhen, dat se uns to de Eer stört’t. Un He fohr up enen Cherub un flog darher, He swev up de Flünken vun den Wind. Se sünd köstlicher as Gold un veel fienes Gold, se sünd söter as Honnig un Honnigseem. Ehre Früchte warrst Du vun de Eer vertilgen un ehren Samen vun de Minschenkinner. Up Di bün ik smeten ut Moderliev, Du büst min GOtt, vun min Moderliev an. Wegen Din Namen wollst Du HErr min Missedat vergeven, denn se is grot. Ik awer wandel in Unschuld. Erlös’ mi un wes’ mi gnädig! HErr, wies’ mi Din Weg un föhr mi up de rechte Bahn, wegen min Fiende. De HErr ward Sin Volk Kraft geven, de HErr ward Sin Volk segnen mit Freden. De 30. Psalm. HErr, hör un wes’ mi gnädig, HErr, wes’ min Helper! Denn min Leven hett afnahmen vun Bedröfnis un min Tied vun Süfzen; min Kraft is verfolln vun min Missedat un mine Gebeene sünd verschmachtet. Freut ju öwer den HErrn un west fröhlich, ji Rechtfardigen, un rühmt alle, ji Frommen! De 33. Psalm. Awer den HErrn Sin Rath blift ewig ewiglich, Sins Hartens Gedanken in Ewigkeit. De Rieken möt Noth lieden un hungern, awer de den HErrn söken doht, hebbt keen Mangel an irgend en Gud. Dar tredt frevelhaftige Tügen up, de tügt vun mi, wo ik keen Schuld an hef. Bred Din Gnade ut öwer de, de Di kennt un Din Gerechtigkeit öwer de Frommen. Awer de Elenden ward dat Land arven un Lust hebben in groten Freden. Min Hart bewert, min Kraft hett mi verlaten un dat Ogenlicht is nich bi mi. Wend Din Plag vun mi af, denn ik bün versmachtet vör de Straf vun Din Hand. Din Gerechtigkeit verstek ik nich in min Hart; vun Din Wahrheit un vun Din Heil red ik, ik verhehl Din Gudheit un Truheit nich vör de grote Gemeen. Du awer, HErr, wes’ mi gnädig un help mi up, so will ik se betalen. Dat is as en Mord in min Knaken, dat mi min Fiende schimpt, wenn se däglich to mi seggt: Wo is nu din GOtt? Du lettst uns weglopen vör unse Fiende, so dat uns berovt, de uns hassen doht. Hör, Dochter, kiek Em an un holl Din Ohren dal, vergeet Din Volk un Din Vader sin Hus. West still un erkennt, dat Ik GOtt bün. Ik will Ehr inleggen mank de Heiden, Ik will Ehr inleggen up de Eer. GOtt, as Din Nam, so is ok Din Ruhm bet an dat End vun de Welt. Din rechte Hand is vull vun Gerechtigkeit. Denn man ward sehn, dat düsse kloken Lüd doch dod blievt, eben so as de Dohren un Narren umkamen doht un möt ehr Geld anner Lüd laten. Ik kenn alle Vageln up de Bargen un allerlei Deerter up dat Feld sünd vör Mi. Verbarg Din Angesicht vör min Sünnen un lösch ut all min Missedaht. Ik dank Di ewiglich, denn Du kannst dat wol maken un will höpen up Din Namen, denn Din Hilligen hebbt Freud daran. De 53. Psalm. Sowat geiht Dag un Nacht um un um in ehr Muern, dar is Möh un Arbeit in. Ik will grotspreken vun GOtt Sin Word, ik will rühmen den HErrn Sin Word. Denn Din Godheit is so wiet as de Himmel is, un Din Wahrheit so wiet as de Wolken gaht. De Gerechte ward sik freuen, wenn he so’ne Rache sehn deiht un ward sin Föt baden in de Gottlosen ehr Blod. GOtt bewiest mi rieklich Sin Gudheit, GOtt lett mi min Lust sehn an mine Fiende. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen leidt mi bet na Edom? Verlatet jug nich up Unrecht un Frevel, holt jug nich to so wat, dat nicks is; fallt jug Riekdom to, so hangt dat Hart nich daran. Se ward dörch dat Schwerdt fallen un de Föss to Deel warrn. De Gerechten ward sik an den HErrn freuen un sik up Em verlaten un alle frommen Harten ward grot darvon spreken. De 65. Psalm. Du waterst sin Föhren un makst dat Plögte natt, mit Regen makst Du dat week un segenst, wat darup wassen deiht. Du hest uns in den Thorn smieten laten, Du hest up unse Lenden en Last leggt; Dat Dine Deerter darin wahnen künnt. GOtt, Du lavst de Elenden mit Din Göder. Un ik ween un fast’ bitterlich, un se spott darto öwer mi. Un sprekt: GOtt hett em verlaten, jagt em na un griept em, denn da is keen Helper. Alle Könige ward em anbeden, alle Heiden ward em deenen. Un sprekt: Wat schull GOtt na de fragen? Wat schull de Högste up de achten? Warum treckst Du Din rechte Hand torügg? nimm desülvige vun Din Schot un verdarv se. Un will all de Gottlosen ehr Gewalt terbreken, dat de Gerechten ehr Gewalt erhögt ward. De 76. Psalm. Wenn Minschen gegen Di wüten doht, so leggst Du Ehr in, un wenn se noch mehr wütet, so büst Du ok noch rüst. Awer doch sprok ik: Ik mutt dat lieden, den Högsten Sin rechte Hand kann Allns ännern. Un vergeten Sine Dahten un Sine Wunner, de He se dahn harr. Lat vör Di kamen de Gefangenen ehr Süfzen; hol na Din groten Arm den Dod sin Kinner ant Leben. Bargen sünd mit sin Schatten todeckt, un mit sin Ranken GOtt Sin Cedern. Ik bün de HErr, din GOtt, de di ut Egyptenland föhrt hett. Mak din Mund wiet up, lat Mi em vull maken. De vertilgt warn bi Endor, un to Dreck up de Eer. Denn en Dag in Din Vörhöv is beter, as sunst dusend. Ik will leever up de Svel sitten in min GOtt Sin Hus, as lang wahnen in de Gottlosen ehre Hütten. Dat Gudheit un Truheit sik enanner bemöten, Gerechtigkeit un Freden sik küssen doht, Wies’ mi, HErr, Din Weg, dat ik wandeln doh in Din Wahrheit, erhol min Hart bi den Ewigen, dat ik Din Namen fürchten doh. Warrst Du denn mank de Doden Wunner dohn? Oder ward de Verstorvenen upstahn un Di danken? Sela. Du sleist Rahab dod, Du terstreust Din Fiend mit Din starken Arm. Wokeen glövt awer, dat Du so bös büst? Un wokeen is bang, vör düsse Din Grimmigkeit? Denn He hett Sin Engeln befahlen öwer di, dat se di behöden doht up all din Weg’. Awer min Horn ward verhögt warrn, as dat Horn vun en Eenhorn, un ward mit frisch Oel insalvt warrn. Awer de HErr weet de Minschen ehr Gedanken, dat se Nicks sünd. Dat Ik in Min Torn swören dä: Se schüllt nich to Min Ruh her kamen. De 96. Psalm. Himmel freu di, un Eer wes’ fröhlich, lat de See brusen un wat darin is. Den Gerechten mutt dat Licht ümmer wedder upgahn, un Freud de frommen Harten. Vör Din Drauen un Din Torn, dat Du mi upbört un wedder up de Eer stött hest. Denn so hoch de Himmel öwer de Eer is, lett He Sin Gnad mächtig sien öwer de, de Em fürchten doht. Dat alle Thiern up dat Feld drinkt un dat Wild sin Döst löschen doh. Un sprok: Di will Ik dat Land Canaan geven, dat Los vun ju Arfdeel; Un de Waters versöpen ehr Weddersakers, dat nich een öwer bleev. Dewiel dat se GOtt Sin Gebote ungehorsam west weern un den Högsten Sin Gesetz schänd harrn; Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen hett mi bröcht bet Edom? De Wucherer schall utsugen Allns, wat he hett, un Fremde möt sin Göder plünnern. De den HErrn fürchten doht, höpt up den HErrn; de is ehr Hülp un Schild. Ik sprok in min Vertwieflung: Alle Minschen sünd Lögners. Se umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn will ik se tonicht hauen. Ik behol Din Wort in min Hart, up dat ik nich gegen Di sündigen doh. De HErr hett David en richtigen Eed swarn, darvun ward He nich laten: Ik will di up din Stohl setten de Nakamen vun din Lief. Sihon, den König vun de Amoriter un Og, den König to Basan un alle Königrieke in Kanaan. Un föhr Israel rut, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Wenn ik spreken dä: Düsternis schall mi bedecken, so mutt de Nacht ok Licht um mi sien. He ward Kahlen öwer se smieten, He ward se mit Füer deep in de Eer slan, dat se nümmer upstahn doht. HErr, erquick mi wegen Din Nam, föhr min Seel ut de Noth wegen Din Gerechtigkeit. Erlös mi ok un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand, weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Un de Ehr vun Din Königriek priesen un vun Din Gewalt vertelln, De HErr hett Gefalln an de, de Em fürchten doht, de up Sin Gudheit höpt. Ji Könige up de Eer un all Lüd, Fürsten un alle Richters up de Eer;

13Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, de Eerste un de Letzte. Denn Du, HErr, segenst de Gerechten; Du krönst se mit Gnaden, as mit en Schild. De 6. Psalm. Will man sik nich bekehrn, so hett He Sin Swerd scharp makt un Sinen Bagen uptrocken un He zielt, Denn He denkt un fragt na ehr Blod, He vergitt nich de Armen ehr Schrien. Warum schall de Gottlose GOtt lästern, un in sin Hart spreken: Du fragst nich darna? HErr, stah up, trä gegen em, smiet em dal un demödig em; redde min Seel vun de Gottlosen mit Din Swerd. Vun den Glanz vör Em deeln sik de Wolken, mit Hagel un Blitzen. Wer kann marken, wa oft he fehlen deiht? Vergev mi de verborgenen Fehler. Denn Du warrst se kehrt maken laten, mit Dine Bagen warrst Du na ehr Antlitz zielen. Grote Ossen hebbt mi umgeven, fette Ossen hebbt mi umringt. Sin Seel ward in’t Glück wahnen un Sin Samen ward dat Land besitten. Ik glov awer doch, dat ik sehn warr den HErrn Sin Gudheit in de Lebendigen ehr Land. Up dat min Ehr Di lovsingen un nich still swiegen deiht, HErr, min GOtt, ik will Di danken in Ewigkeit. De 31. Psalm. Ik bün vergeten in Harten, as weer ik dod, ik bün worn as en intweibraken Fatt, De HErr kikt vun den Himmel un süht alle Minschenkinner. Wokeen is dar, de en gud Leven mag un geern gude Dag’ harr? Ik awer, wenn se krank weern, trock en Sack an, dä mi to nah mit Fasten un bä alltied vun Harten. Sonnern lat se, de Öwel doht dal falln, dat se verstött ward un nich upstahn könnt. De 37. Psalm. Awer de HErr lacht öwer em, denn He süht, dat sin Dag kummt. Un de mi na de Seel staht, stellt mi Falln, un de mi öwel wöllt, redt, wa se Schanden dohn wöllt un gaht däglich mit List um. Hör min Gebet, HErr, un vernimm min Schrien un swieg nich still öwer mine Thranen. Denn ik bün beides, Din Pilgrim un Din Borger, as min Vaders all. Denn Lieden ahn End hett mi umgeven, min Sünden hebbt mi angrepen, dat ik nich sehn kann; vun ehr sünd mehr as Haar up min Kopp un min Hart hett mi verlaten. Mi awer erhöllst Du vun wegen min Frömmigkeit un stellst mi vör Din Angesicht ewiglich. Du verköffst Din Volk umsünst un nimmst nicks darvör. De Dochter Zor ward mit Geschenk dar sin, de Rieken in dat Volk ward vör Di flehn. Makt jug um Zion, un fatet se um, tellt ehr Torns. Dennoch könnt se nich blieven in düsse Würde, sonnern möt darvun as dat Veeh. Meenst du, dat Ik Ossenfleesch eten oder Bocksblod drinken wull? Verjag mi nich vun Din Angesicht un nimm Din heiligen GEist nich vun mi. Wenn mi doch min Fiend schänden dä, wull ik dat lieden un wenn min Hasser gegen mi grotspreken dä, wull ik mi vör em versteken. Ik hef Di, GOtt, lavt, dat ik Di danken will. Ehr Lehr is nicks as Sünd’ un se blievt in ehr Hoffart un predigt nicks as Fluchen un Wedderspreken. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschen-Hülp is nicks nütz. Un Du, HErr, büst gnädig un betalst en jeden, as he dat verdeent. De 63. Psalm. De Wahnungen in de Wüstenie sünd ok fett, dat se drüppt un de lütten Bargen sünd överhüpt vull vun Vergnögen. Dorum will ik mit Brandopfer in Din Hus gahn, un Di mine Gelövnisse betalen; De Könige vun de Heerscharen sünd unner enanner Frünn, un de Husfruen deelt den Rov ut. De in’t Dohr sitten doht, schnadert vun mi, un in de Wirthschaften singt se vun mi. Schamen möt sik un umkamen, de min Seel towedder sünd, mit Schann un Hohn möt se öwerhüpt warrn, de min Unglück söken doht. He ward gnädig sin den Lütten un Armen, un de Armen ehr Seelen ward He helpen. Schall dat denn umsunst sin, dat min Hart unsträflich leven deiht un ik min Hann in Unschuld waschen doh? Du deelst de See dörch Din Kraft un brickst de Draken ehr Köpp entwei int Water. De de Fürsten den Moth nehmen deiht un schrecklich is mank de Könige uppe Eer. De 77. Psalm. Un red vun all Din Werke un sprek vun all Din Dohn. He deel de See un leet se dar dörch gahn un sett dat Water as en Muer. Wi awer, Din Volk un Schap vun Din Weid dankt Di ewiglich un verkündigt Din Ruhm vun Geslecht to Geslecht. De 80. Psalm. Warum hest Du sin Tun entwei braken, dat em territt Allns, wat vör Di geiht? So hef Ik se laten in ehr Hartens Dunkel, dat se wandelt na ehr Rath. De dar seggt: Wi wüllt GOtt Sin Hüser erobern. HErr Zebaoth, de Minsch is wol an, de sik up Di verlaten deiht! De 85. Psalm. Dat uns de HErr ok wat Gudes doh, damit uns Land sin Frucht geven kann, Denn Din Gnad is grot öwer mi un hest min Seel rett ut de deepe Höll. Mögt denn Din Wunner in Düsterniß erkennt warrn? Oder Gerechtigkeit in dat Land, wo man an nicks denken deiht? Middernacht un Middag hest Du schafft; Thabor un Hermon jucht in Din Namen. HErr, kehr Di doch wedder to uns un wes’ Dine Knechte gnädig! Up de Löwen un Oddern warrst du gahn un perren up de jungen Löwen un Draken. De Gerechte ward grönen as en Palmbom, he ward wassen as en Ceder up den Libanon. Dat he Geduld hett, wenn dat slecht geiht, bet den Gottlosen dat Graf torecht makt ward. Vör den HErrn, denn He kummt, denn He kummt, to richten dat Eerdriek. He ward den Eerdborr richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Sin Wahrheit. De 97. Psalm. Du awer, HErr, blivst ewiglich un Din Gedächtniß för un för. As sik en Vader öwer sine Kinner erbarmen deiht, so erbarmt Sik de HErr öwer de, de Em fürchten doht. Du makst de Bargen vun baben heraf natt, Du makst dat Land vull Frücht, de Du schaffen deihst. Un se trocken vun Volk to Volk, vun een Königriek to en anner Volk. Awer se vergeten bald Sin Wark, se tövten nich up Sin Rath. Un se to den HErrn ropen dän in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschenhülp is nicks nütz. Sin Nakamen möt utrodt warrn, ehr Nam mutt in dat anner Glid vertilgt warrn. He segent de, de den HErrn fürchten doht, beide, Lütt un Grot. Ik will den Beker vull Hülp nehmen un den HErrn Sin Namen predigen. Se stöt mi, dat ik fallen schall, awer de HErr helpt mi. Ik will mit min Lippen vertelln all de Rechte vun Din Mund. Denn de HErr hett Zion erwählt un hett Lust dar to wahnen. HErr, Din Nam besteiht up ewig, Din Gedächtniß, HErr, duert up alle Tieden. De dat Schilfmeer in twe Deel delen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn Du hest mine Neeren in Din Gewalt, Du weerst öwer mi in min Mutter ehr Lief. Denn ik weet, dat de HErr den Elenden sin Sak un de Armen ehr Recht utföhrn ward. Un dat uns’ Kamern vull sien mögt, hat se rut geven künnt een Vörrath na den annern, dat uns’ Schap dregt dusend un hunnert dusend up uns’ Dörpschaften, Din Riek is en ewig Riek un Din Herrschaft duert för alle Tieden. Denn He makt fast de Riegel vun Dine Dohre un segent Dine Kinner darin. Schüllt laven den HErrn Sin Nam, denn Sin Nam alleen is hoch, Sin Lof geiht, so wiet Himmel un Eer is.

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Romans 2:6Weke geven ward Jedereen na sin Daden:

1 Corinthians 3:8De awer planten un de dar begeten deiht, is de Een grad as de Anner. Jedereen awer ward sin Lohn kriegen na sin Arbeit.

1 Corinthians 9:17Doh ik dat geern, so ward dat mi lohnt; doh ik dat ungeern, so is mi dat Amt doch befahlen.

Revelation 20:12Un ik seeg de Doden, lütte un grote, vör GOtt stahn: un de Böker warn upmakt un en anner Bok war upsla’n, wat dat Bok vun dat Leven is. Un de Doden warn richt na dat, wat in de Böker schreven weer, un na de Warke.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:12