Offenbarung 22:14

Selig sünd, de Sin Gebote holt, up dat se eten künnt vun den Levensbom un dörch de Dohrn in de Stadt ringahn. Un hett darup leggt dodbringende Geschosse, Sine Pieln hett He torecht to verdarven. HErr, wes’ mi gnädig, süh an min Elend, dat de Fiende mi verorsakt, de Du mi upheben deihst vun den Dod sin Dohren. Du sühst doch, denn Du seegst dat Elend un den Jammer, dat steiht in Din Hand, de Armen befehlt Di dat, Du büst de Weisen ehr Helper. Vun de Lüd’ mit Din Hand, HErr, vun de Lüd’ vun düsse Welt, de ehr Deel hebbt in düt Leven, weke Du den Buk vull makt hest mit Din Schatz, de dar Kinner de Hüll un Füll hebbt un lat’t ehren Överflot ehre Jungen. Un de HErr donner in den Himmel un de Höchste leet ut Sinen Donner mit Hagel un Blitzen. Bewahr ok Dinen Knecht vör de Stolten, dat se nich öwer mi herrschen doht, so warr ik vullkamen sin un frispraken vun grote Missedat. HErr, richt Di up in Din Kraft, so wöllt wi singen un laven Din Macht. De 22. Psalm. Ehr Mul sparrt se up gegen mi, as en brüllende Löw, de alles tweiritt. Den HErrn Sin Geheemnis is mank de, de Em fürchten doht, un Sinen Bund lett He se weten. Töv up den HErrn, wes’ getrost un unverzagt, un töv up den HErrn! De 28. Psalm. Denn veele schellt bös öwer mi, dat jedereen sik vör mi schuen deiht; se hollt Rath tosamen öwer mi un denkt mi dat Leven to nehmen. Vun Sin fasten Thron süht He up all, de up de Eer wahnen doht. Nimm din Tung in Acht vör dat Böse un dine Lippen, dat se nich falsch reden doht. Ik höll mi, as weer he min Fründ un Broder, ik gung trurig gebückt, as een, de Leed drigt um sin Moder. De Gottlosen treckt dat Swert rut un spannt ehr Bagen, dat se fällt den Elenden un den Armen un slachtet de Frommen. Ik awer mutt sin as en Doven un nich hörn, un as en Stummen, de sin Mund nich updeiht. Lat af vun mi, dat ik mi erquicken kann, ehr ik henfahrn doh un nich mehr hier bün. De 40. Psalm. Lat Di dat wolgefalln, HErr, dat Du mi retten deihst; il HErr, mi to helpen. Gelavt si de HErr, de GOtt Israels, vun nu an bet in Ewigkeit! Amen, Amen. De 42. Psalm. Du makst uns unse Nawers ton Schimp, ton Hohn un Spott vör de, de um uns her sünd. Den König sin Dochter is ganz herrlich inwendig, se is mit golden Upsläg kleedt. Leggt Fliet an ehr Muern un makt ehr Palläste höger, up dat man darvun verkündigen deiht bi de Nakommen. Düt ehr Dohn is Unwahrheit vun ehr, ok lavt dat ehr Nakommen nich mit ehr Mund. Sela. Opfer GOtt Dank un betahl den Höchsten din Gelövniß. Tröst mi wedder mit Din Hülp un mit den frimödigen GEist unnerstütt mi. Du awer büst min Gesell, min Pleger un min Blodsfründ, Denn Du hest min Seel vun den Dod rett, min Föt vun Utglieden, dat ik wandeln mag vör GOtt in de Lebendigen ehr Licht. De 57. Psalm. Vertilg se ahn all Gnad, vertilg se, dat se nicks sünd un se insehn doht, dat GOtt Herrscher is in Jacob, in alle Welt. Sela. Mit GOtt wöllt wi Dahten dohn. He ward unse Fiende unner de Föt perren. De 61. Psalm. De Weiden sünd vull Schap un de Felder staht dick mit Korn, dat man jucht un singt. De 66. Psalm. As ik mine Lippen hef updahn un min Mund redet hett in min Noth. Wenn ji to Feld liggen doht, so glänzt dat as de Duven ehr Flünken, de as Sülver un Gold schimmern doht. Ik awer bed’, HErr, to Di to de angenehme Tied; GOtt, dörch Din grote Gnad’ erhör mi mit Din true Hülp. Ik awer will ümmer töven un will ümmer mehr vun Din Ehr grotspreken. He ward ehre Seelen ut de Bedregerie un den Frevel erlösen un ehr Blod ward düer achtet warrn vör Em. Un bün plagt däglich un min Straf is alle Morgen dar. Du sleist de Wallfisch ehre Köpp entwei un gifst se ton Eten an dat Volk in de Wüstenie. GOtt, Din Weg is hillig. Wo is so en mächtigen GOtt, as Du, GOtt, büst? He leid’ se des Dags mit en Wolk un des Nachts mit en hell Füer. De willen Swien hebbt em tonicht wöhlt un de willen Thiern hebbt em affreten. Wull Min Volk Mi gehorsam sin un Israel up Min Weg gahn; GOtt, mak se as en Krüsel, as Stoppeln vör den Wind. Dat Gerechtigkeit dennoch vör Em blieven un in Swung gahn dä. De 86. Psalm. GOtt, de Stolten sett sik gegen mi un de Tyrannen ehr Hupen steiht mi na min Seel un hebbt Di nich vör Ogen. Awer ik schrieg to Di, HErr, un min Gebet kummt fröh vör Di. Du hest en gewaltigen Arm; stark is Din Hand un hoch is Din rechte Hand. Füll uns fröh mit Din Gnad, so wüllt wi vun Di grotspreken un fröhlich sien uns’ Leven lang. He begehrt na Mi, so will Ik em ruthelpen, he kennt Min Namen, darum will Ik em stark maken. De plantet sünd in den HErrn Sin Hus, ward in uns’ GOtt Sin Vörhöf grönen. Denn de HErr ward Sin Volk nich vun Sik stöten, noch Sin Arf verlaten. Du wullest Di upmaken un öwer Zion erbarmen, denn dat is Tied, dat Du se gnädig büst, un de Stunn is kamen. Denn He weet, wat vör en Wes’wark wi sünd, He denkt daran, dat wi Dreck sünd. Du letst Gras wassen för dat Veeh un Saat, de Minschen to Nutz, dat Du Brod ut de Eer bringen deihst. He leet keen Minsch se Schaden dohn un straft Könige wegen se. Un se warn lüstern in de Wüstenie un versöchten GOtt in de Wildnis. Un se ut de Düsterniß un dat Dunkel föhr un ehr Bann entwei rieten dä: Mit GOtt wüllt wi Dahten dohn; He ward unse Fiende dal pedden. De 109. Psalm. An sin Vaders ehr Missedaht mutt dacht warn vör den HErrn un sin Moder ehr Sünn mutt nich utdahn warrn. Lat den HErrn jug segen mehr un mehr, jug un ju Kinner. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. De HErr is min Macht un min Psalm un min Heil. Ik freu mi öwer Din Tügnisse ehren Weg, as öwer allerhand Riekdom. Dar is min Ruh ewig, hier will ik wahnen, denn dat gefallt mi hier gut. Denn de HErr ward Sin Volk richten un Sine Knechts gnädig sien. Un leet Israel dar dörch gahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ik dank Di darför, dat ik wunnerbarlich schaffen bün, wunnerbarlich sünd Dine Warke, dat erkennt min Seel wol. Ok ward de Rechtfardigen Din Nam danken un de Frommen ward vör Din Angesicht blieven. De 141. Psalm. Dat uns’ Ossen veel arbeit, dat keen Schaden, keen Verlust noch Klag up unse Straten sie. De HErr hollt Alle, de falln doht, un richt Alle up, de dal slagen sünd. He schafft Freden an Dine Grenzen un makt di mit den besten Weeten satt. Un He makt Sin Volk Sin Horn hoch. All Sine Hilligen schüllt laven, de Kinner Israel, dat Volk, dat Em deenen deiht. Halleluja. De 149. Psalm.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city.

Im Zusammenhang

13Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, de Eerste un de Letzte. Denn Du, HErr, segenst de Gerechten; Du krönst se mit Gnaden, as mit en Schild. De 6. Psalm. Will man sik nich bekehrn, so hett He Sin Swerd scharp makt un Sinen Bagen uptrocken un He zielt, Denn He denkt un fragt na ehr Blod, He vergitt nich de Armen ehr Schrien. Warum schall de Gottlose GOtt lästern, un in sin Hart spreken: Du fragst nich darna? HErr, stah up, trä gegen em, smiet em dal un demödig em; redde min Seel vun de Gottlosen mit Din Swerd. Vun den Glanz vör Em deeln sik de Wolken, mit Hagel un Blitzen. Wer kann marken, wa oft he fehlen deiht? Vergev mi de verborgenen Fehler. Denn Du warrst se kehrt maken laten, mit Dine Bagen warrst Du na ehr Antlitz zielen. Grote Ossen hebbt mi umgeven, fette Ossen hebbt mi umringt. Sin Seel ward in’t Glück wahnen un Sin Samen ward dat Land besitten. Ik glov awer doch, dat ik sehn warr den HErrn Sin Gudheit in de Lebendigen ehr Land. Up dat min Ehr Di lovsingen un nich still swiegen deiht, HErr, min GOtt, ik will Di danken in Ewigkeit. De 31. Psalm. Ik bün vergeten in Harten, as weer ik dod, ik bün worn as en intweibraken Fatt, De HErr kikt vun den Himmel un süht alle Minschenkinner. Wokeen is dar, de en gud Leven mag un geern gude Dag’ harr? Ik awer, wenn se krank weern, trock en Sack an, dä mi to nah mit Fasten un bä alltied vun Harten. Sonnern lat se, de Öwel doht dal falln, dat se verstött ward un nich upstahn könnt. De 37. Psalm. Awer de HErr lacht öwer em, denn He süht, dat sin Dag kummt. Un de mi na de Seel staht, stellt mi Falln, un de mi öwel wöllt, redt, wa se Schanden dohn wöllt un gaht däglich mit List um. Hör min Gebet, HErr, un vernimm min Schrien un swieg nich still öwer mine Thranen. Denn ik bün beides, Din Pilgrim un Din Borger, as min Vaders all. Denn Lieden ahn End hett mi umgeven, min Sünden hebbt mi angrepen, dat ik nich sehn kann; vun ehr sünd mehr as Haar up min Kopp un min Hart hett mi verlaten. Mi awer erhöllst Du vun wegen min Frömmigkeit un stellst mi vör Din Angesicht ewiglich. Du verköffst Din Volk umsünst un nimmst nicks darvör. De Dochter Zor ward mit Geschenk dar sin, de Rieken in dat Volk ward vör Di flehn. Makt jug um Zion, un fatet se um, tellt ehr Torns. Dennoch könnt se nich blieven in düsse Würde, sonnern möt darvun as dat Veeh. Meenst du, dat Ik Ossenfleesch eten oder Bocksblod drinken wull? Verjag mi nich vun Din Angesicht un nimm Din heiligen GEist nich vun mi. Wenn mi doch min Fiend schänden dä, wull ik dat lieden un wenn min Hasser gegen mi grotspreken dä, wull ik mi vör em versteken. Ik hef Di, GOtt, lavt, dat ik Di danken will. Ehr Lehr is nicks as Sünd’ un se blievt in ehr Hoffart un predigt nicks as Fluchen un Wedderspreken. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschen-Hülp is nicks nütz. Un Du, HErr, büst gnädig un betalst en jeden, as he dat verdeent. De 63. Psalm. De Wahnungen in de Wüstenie sünd ok fett, dat se drüppt un de lütten Bargen sünd överhüpt vull vun Vergnögen. Dorum will ik mit Brandopfer in Din Hus gahn, un Di mine Gelövnisse betalen; De Könige vun de Heerscharen sünd unner enanner Frünn, un de Husfruen deelt den Rov ut. De in’t Dohr sitten doht, schnadert vun mi, un in de Wirthschaften singt se vun mi. Schamen möt sik un umkamen, de min Seel towedder sünd, mit Schann un Hohn möt se öwerhüpt warrn, de min Unglück söken doht. He ward gnädig sin den Lütten un Armen, un de Armen ehr Seelen ward He helpen. Schall dat denn umsunst sin, dat min Hart unsträflich leven deiht un ik min Hann in Unschuld waschen doh? Du deelst de See dörch Din Kraft un brickst de Draken ehr Köpp entwei int Water. De de Fürsten den Moth nehmen deiht un schrecklich is mank de Könige uppe Eer. De 77. Psalm. Un red vun all Din Werke un sprek vun all Din Dohn. He deel de See un leet se dar dörch gahn un sett dat Water as en Muer. Wi awer, Din Volk un Schap vun Din Weid dankt Di ewiglich un verkündigt Din Ruhm vun Geslecht to Geslecht. De 80. Psalm. Warum hest Du sin Tun entwei braken, dat em territt Allns, wat vör Di geiht? So hef Ik se laten in ehr Hartens Dunkel, dat se wandelt na ehr Rath. De dar seggt: Wi wüllt GOtt Sin Hüser erobern. HErr Zebaoth, de Minsch is wol an, de sik up Di verlaten deiht! De 85. Psalm. Dat uns de HErr ok wat Gudes doh, damit uns Land sin Frucht geven kann, Denn Din Gnad is grot öwer mi un hest min Seel rett ut de deepe Höll. Mögt denn Din Wunner in Düsterniß erkennt warrn? Oder Gerechtigkeit in dat Land, wo man an nicks denken deiht? Middernacht un Middag hest Du schafft; Thabor un Hermon jucht in Din Namen. HErr, kehr Di doch wedder to uns un wes’ Dine Knechte gnädig! Up de Löwen un Oddern warrst du gahn un perren up de jungen Löwen un Draken. De Gerechte ward grönen as en Palmbom, he ward wassen as en Ceder up den Libanon. Dat he Geduld hett, wenn dat slecht geiht, bet den Gottlosen dat Graf torecht makt ward. Vör den HErrn, denn He kummt, denn He kummt, to richten dat Eerdriek. He ward den Eerdborr richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Sin Wahrheit. De 97. Psalm. Du awer, HErr, blivst ewiglich un Din Gedächtniß för un för. As sik en Vader öwer sine Kinner erbarmen deiht, so erbarmt Sik de HErr öwer de, de Em fürchten doht. Du makst de Bargen vun baben heraf natt, Du makst dat Land vull Frücht, de Du schaffen deihst. Un se trocken vun Volk to Volk, vun een Königriek to en anner Volk. Awer se vergeten bald Sin Wark, se tövten nich up Sin Rath. Un se to den HErrn ropen dän in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschenhülp is nicks nütz. Sin Nakamen möt utrodt warrn, ehr Nam mutt in dat anner Glid vertilgt warrn. He segent de, de den HErrn fürchten doht, beide, Lütt un Grot. Ik will den Beker vull Hülp nehmen un den HErrn Sin Namen predigen. Se stöt mi, dat ik fallen schall, awer de HErr helpt mi. Ik will mit min Lippen vertelln all de Rechte vun Din Mund. Denn de HErr hett Zion erwählt un hett Lust dar to wahnen. HErr, Din Nam besteiht up ewig, Din Gedächtniß, HErr, duert up alle Tieden. De dat Schilfmeer in twe Deel delen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn Du hest mine Neeren in Din Gewalt, Du weerst öwer mi in min Mutter ehr Lief. Denn ik weet, dat de HErr den Elenden sin Sak un de Armen ehr Recht utföhrn ward. Un dat uns’ Kamern vull sien mögt, hat se rut geven künnt een Vörrath na den annern, dat uns’ Schap dregt dusend un hunnert dusend up uns’ Dörpschaften, Din Riek is en ewig Riek un Din Herrschaft duert för alle Tieden. Denn He makt fast de Riegel vun Dine Dohre un segent Dine Kinner darin. Schüllt laven den HErrn Sin Nam, denn Sin Nam alleen is hoch, Sin Lof geiht, so wiet Himmel un Eer is.

15Denn buten sünd de Hunn’ un de Toverer, un de Horer, un de Dodsläger, un de Afgöttischen, un All, de Lögen leef hebbt un se doht. Süh, de hett Böses in den Sinn, mit Unglück is he schwanger, he ward awer Lögen gebären. Up dat ik all Dinen Pries in de Dohre vun de Dochter Zion vertellen doh, dat ik fröhlich si öwer Din Hölp. Brek den Gottlosen sin Arm entwei un sök dat Böse, so ward man sin gottlos Wesen nich mehr finnen. Ik awer will Din Angesicht in Gerechtigkeit ankieken. Ik will satt warrn, wenn ik upwaken doh na Din Bild. De 18. Psalm. He schot Siene Strahlen un jag se ut enanner, He leet veel blitzen un mak se bang. Lat Di wolgefalln min Mund sin Red un min Hart sin Snack vör Di, HErr, min Trost un min Erlöser. De 20. Psalm. Ik bün utgaten as Water, alle mine Gebeen hebbt sik utenanner reckt, min Hart is in min Liev as smolten Waß. Min Ogen seht ümmer up den HErrn, denn He ward min Föt ut dat Nett trecken. Ik awer, HErr, höp up Di un sprek: Du büst min GOtt! He lenkt ehr all dat Hart, He markt up all ehr Warke. Lat vun dat Böse un doh dat Gude, sök Freden un jag em na. Se awer freut sik öwer min Schaden un keem tohop, ja se keem tohop gegen mi, um mi to slahn; se riet un hört nich up. Awer ehr Swert ward in ehr Hart gahn, un ehr Bagen ward entwei breken. Un mutt sin as Een, de nich hörn deiht un de keen Wedderred in sin Mund hett. Schamen mött sik un to Schann warrn, de mi na min Seel staht, dat se de umbringt, torügg mött se falln un to Schann warrn, de mi Övels günnt. Du makst uns to en Sprückwort mank de Heiden, un dat de Völker den Kopp öwer uns schüddelt. Man föhrt se in gestickte Kleder na den König hen, un ehre Spelkameraden, de Jungfruen, de ehr nagaht, föhrt man to Di. Dat düsse GOtt is unse GOtt ümmer un ewiglich. He föhrt uns bet an den Dod. De 49. Psalm. Se liggen in dat Dodenriek as Schap, de Dod ward sik vun se nähren, awer de Frommen ward an Morgen öwer se herrschen un ehr Gestalt mutt vergahn; int Dodenriek möt se blieven. Un rop Mi an in de Noth, so will Ik di retten, so schast du vun Mi grotspreken. Denn ik will de Öwertreders Din Weg’ lehrn, dat de Sünders sik to Di bekehrn doht. De wi fründlich mit eenanner weern mank uns, wi wandelten in GOtt Sin Hus in Hupen. Des Abends lat se wedder hulen as de Hunn’ un in de Stadt umherlopen. Ik will Di fette Brandopfer bringen vun Rökelwark vun Widders, ik will opfern Ossen un Böck. Sela. Wenn de Allmächtige hen un wedder mank se Könige setten deiht, so ward dat hell, wo dat düster is. Rett’ mi ut den Dreck, dat ik nich versinken doh, dat ik rett’ ward vun min Verfolgers un ut dat deepe Water. Min Mund schall verkündigen Din Gerechtigkeit, däglich Din Heil, de ik nich alle tellen kann. He ward leven un man ward Em vun dat Gold ut Riek Arabien geven un man ward ümmer vör Em beden, däglich ward man Em laven. Ik harr ok binah so seggt, as se, awer süh, darmit harr ik verdammt all Din Kinner, de je west sünd. Du letst herut quellen Born un Beek, Du letst verdrögen starke Ströme. Du büst de GOtt, de Wunner deiht. Du hest Din Macht bewiest mank de Völker. He spalt de Felsen in de Wüste apen un gev se Water de Masse to drinken. GOtt Zebaoth, wend’ Di doch um, kiek vun den Himmel un seh an un besök düssen Wienstock. So wull Ik ehr Fiende bald dämpen un Min Hand gegen ehr Weddersakers wenden, As en Füer den Wold verbrennt, un as en Flamm de Bargen ansteken deiht: Du awer, HErr GOtt, büst barmhartig un gnädig, geduldig un vun grote Gudheit un Truheit. Warum verstötst Du, HErr, min Seel un verbargst Din Angesicht vör mi? Gerechtigkeit un Gericht is Din Stohl sin Festung, Gnad un Wahrheit sünd vör Din Angesicht. Mak uns nu wedder vergnögt, nadem Du uns so lang’ plagt hest, nadem wi so lang’ Unglück leeden hebbt. He röpt Mi an, so will Ik em erhören; Ik bün bi em in de Noth, Ik will em rutrieten un to Ehr bringen. Un wenn se ok old ward, ward se doch blöhn, fruchtbar un frisch sien. Denn Recht mutt doch Recht blieven un dat ward alle fromme Harten tofallen. Denn Din Knechten wüllt geern, dat se bu’t war un sehn geern, dat ehr Steen un Kalk toricht war; En Minsch is in sin Leven as Gras, he blöht as en Blom up dat Feld; Un dat de Wien den Minschen sin Hart erfreuen deiht un sin Gestalt schön ward vun Oel, un dat Brod den Minschen sin Hart stärken deiht. Rögt Mine Gesalvten nich an un doht Mine Propheten keen Leed an. He awer gev se ehr Bed un schick se genog, bet se darvör ekeln dä. De schüllt den HErrn danken för Sin Gnad un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, De HErr mutt se niemals ut de Ogen laten, un ehr Gedächtniß mutt utrodt warrn uppe Eer. Ji sied den HErrn, de Himmel un Eer makt hett, Sin Gesegnete. Sin Hilligen ehr Dod ward hoch hollen vör den HErrn. Man singt mit Freuden vun’n Sieg in de Gerechten ehr Hütten: Den HErrn Sin rechte Hand behollt den Sieg. Ik red wat Du befahln hest un seh up Dine Weg’. Ik will ehr Spies segen un ehr Armen Brod genog geven. De Heiden ehre Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. De Pharao un sin Heer in dat Schilfmeer stöten dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Mine Gebeene weern Di nich verborgen, as ik in Stillen makt word, as min Wesen bildt war in de unnersten Deele vun de Eer. Glückselig dat Volk, dat dat so geiht. Awer glückselig dat Volk, dat sin GOtt de HErr is! De 145. Psalm. Alle Ogen tövt up Di un Du gifst se wat to eten wenn’t Tied is. He schickt Sin Red up de Eer, Sin Wort löpt flink.

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Matthew 7:21Dar ward nich all, de to Mi seggt: HErr, HErr, in dat Himmelriek kam, blot de den Willn doht vun Min Vader in den Himmel.

John 4:12Büst Du mehr, as unse Vader Jakob, de uns düssen Born geven hett; un he hett darut drunken, un sin Kinner, un sin Veh.

John 10:9Ik bün de Döhr, wenn jemand dörch Mi ingahn deiht, de ward selig warrn, un ward rin- un rutgahn, un Weid’ finden.

John 14:15Hebbt ji Mi leef, so holt Min Gebote.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:14