Offenbarung 22:16

Ik, JEsus, hef min Engel schickt, ju all düt to tügen för de Gemeenen. Ik bün de Wuttel vun David sin Geslecht, de helle Morgensteern. He hett en Kuhl gravt un makt, un he full in de Kuhl, de he makt harr. De Heiden sünd versunken in de Kuhl, de se sülvst makt hebbt, ehr Fot is in dat Nett fungen, dat se sülvst versteken hebbt. De HErr is König ümmer un ewiglich, de Heiden möt ut Sin Land umkamen. Do seeg man den Unnergrund vun de Waters un de Grund vun de Eer war updeckt, HErr, vun Din Schellen, vun de Odem un dat Schnuven vun Din Nees. Mine Kräfte sünd verdrögt as en Potschart, un min Tung klevt an min Gagel, un Du leggst mi in den Dod. Kehr Di to mi un wes’ mi gnädig, denn ik bün eensam un elend. Mine Tied steiht in Din Hann, redd mi vun mine Fiende ehr Hann un vun de, de mi verfolgen doht. Enen König helpt nich sin grote Macht, en Ries ward nich rett dörch sin grote Kraft. Den HErrn Sin Ogen seht up den Rechtfardigen un Sin Ohren hört up ehr Schrien. Mit de Tafelbröders, de dar heuchelt un spotten doht un ehr Buk füllt, biet se ehr Tähn tosamen öwer mi. Dat lütt Beten, dat een Gerechte hett is beter as dat grote Deel vun veele Gottlose. Awer ik töv, HErr, up Di, un Du HErr, min GOtt, warrst mi erhörn. Se mött in ehr Schand sik verfehrn, de öwer mi schrien doht: Ha, ha! Däglich is min Smach vör mi un min Angesicht is vull vun Schand. Man föhrt se mit Freuden un Vergnögen, un se gaht in König sin Palast. Awer GOtt ward min Seel erlösen ut dat Dodenriek sin Gewalt, denn He ward mi annehmen. Sela. Awer to den Gottlosen sprickt GOtt: Wat verkündigst du Min Gesetze un nimmst Min Bund in din Mund! Rett mi vun de Blotschulden, GOtt, de Du min GOtt un HEiland büst, dat min Tung vun Din Gerechtigkeit grotspreken kann. De Dod schall se inhaln un möt lebendig in de Höll fahrn, denn dar is nicks as Bosheit mank ehr Hupen. Lat se hen un her lopen na Spies un murren, wenn se nich satt ward. Kamt her, hört to, Alle, de ji GOtt fürchten doht. Ik will vertelln, wat He an min Seel dahn hett. GOtt Sin Barg is en fruchtbaren Barg, en grot un fruchtbar Gebirg. Dat mi de Waterflot nich versupen deiht, un de Deepe nich verslingen un dat de Born nich öwer mi tosamen gah. Ik gah umher in den HErrn, HErrn, Sin Kraft, ik sprek alleen grot vun Din Gerechtigkeit. Uppe Eer, baben up de Bargen ward dat Korn dick stahn, sin Frucht ward bevern as de Libanon un ward grönen in de Städ’ as Gras up Eerden. Ik dach awer daröwer na, dat ik dat begriepen much, awer dat weer mi to swar. Dag un Nacht is Din; Du makst, dat beide, Sünn’ un Stern’, ehr gewissen Lop hebbt. Du hest Din Volk erlöst gewaltiglich, Jakob un Joseph sin Kinner. Sela. Un leet Beeke ut den Felsen fleeten, dat se dal fleeten dän as Waterströme. Un hol em in Bu, den Din rechte Hand plant hett un den Du Di fast utwählt hest. Un de den HErrn hassen doht, möt an Em fehlen, ehr Tied awer ward ewiglich duern. So verfolg se mit Din Wedder un mak se bang mit Din Unwedder! Wend Di to mi, wes’ mi gnädig, stärk Din Knecht mit Din Macht, un help Din Magd ehr Söhn! Ik bün elend un ahnmächtig, dat ik so verstött bün, ik lied Din Schrecken, dat ik ganz verzagen doh. Glücklich is dat Volk, dat juchen kann! HErr, se ward in dat Licht vun Din Angesicht umhergahn; Wies Dine Knecht Dine Werke un Din Ehr ehr Kinner. Ik will em satt maken mit lang Leven un will em wiesen Min Heil. De 92. Psalm. Dat se verkündigen doht, dat de HErr so fromm is, min Fels, un is keen Unrecht an Em. De 93. Psalm. Wokeen steiht bi mi gegen de Boshaftigen? Wokeen tred to mi gegen de Öweldoers? Dat de Heiden den HErrn Sin Namen fürchten doht, un alle Könige up de Eer Din Ehr; Wenn de Wind daröwer weiht, so is se nich mehr da, un ehr Stell kennt se nich mehr. Dat den HErrn Sine Böm vull Saft staht, de Cedern vun Libanon, de He plant hett. Un He leet en dühre Tid in dat Land kamen un nehm allen Vörrath vun Brod weg. Un se empörten sik gegen Moses in dat Lager, gegen Aaron, den HErrn Sin Hilligen. Dat He iserne Döhren entwei brickt un iserne Riegel tweisleiht. Darum dat he so gar keen Barmhartigkeit harr, sonnern den Elenden un Armen un den Bedrövten verfolgen dä, dat he em dod maken schull. De Himmel is öwerall den HErrn Sin, awer de Eer hett He de Minschenkinner geven. O, HErr, ik bün Din Knecht; ik bün Din Knecht, Din Magd ehr Söhn. Du hest min Bann entwei reten. Den HErrn Sine Rechte sünd hoch makt, den HErrn Sine Rechte behollt den Sieg. Ik hef Lust to Dine Rechte un vergeet Din Wort nich. Ehr Presters will Ik mit Heil ankleden un ehre Hilligen schüllt fröhlich sien. Se hebbt Müler un snackt nich, se hebbt Ogen un seht nich. De Sin Volk dörch de Wüstenie föhrn dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Dine Ogen seegen mi, as ik noch ahn Gestalt weer, un weern alle Dag’ in Din Bok schreven, de noch warrn schulln, obschonst keen eenzig vun ehr dar weer. Du makst Din Hand up un makst Allns satt, wat leven deit, mit Wolgefalln. He gift Snee as Wull, He streut Riep as Asch.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

I Jesus have sent mine angel to testify unto you these things in the churches. I am the root and the offspring of David, and the bright and morning star.

Im Zusammenhang

15Denn buten sünd de Hunn’ un de Toverer, un de Horer, un de Dodsläger, un de Afgöttischen, un All, de Lögen leef hebbt un se doht. Süh, de hett Böses in den Sinn, mit Unglück is he schwanger, he ward awer Lögen gebären. Up dat ik all Dinen Pries in de Dohre vun de Dochter Zion vertellen doh, dat ik fröhlich si öwer Din Hölp. Brek den Gottlosen sin Arm entwei un sök dat Böse, so ward man sin gottlos Wesen nich mehr finnen. Ik awer will Din Angesicht in Gerechtigkeit ankieken. Ik will satt warrn, wenn ik upwaken doh na Din Bild. De 18. Psalm. He schot Siene Strahlen un jag se ut enanner, He leet veel blitzen un mak se bang. Lat Di wolgefalln min Mund sin Red un min Hart sin Snack vör Di, HErr, min Trost un min Erlöser. De 20. Psalm. Ik bün utgaten as Water, alle mine Gebeen hebbt sik utenanner reckt, min Hart is in min Liev as smolten Waß. Min Ogen seht ümmer up den HErrn, denn He ward min Föt ut dat Nett trecken. Ik awer, HErr, höp up Di un sprek: Du büst min GOtt! He lenkt ehr all dat Hart, He markt up all ehr Warke. Lat vun dat Böse un doh dat Gude, sök Freden un jag em na. Se awer freut sik öwer min Schaden un keem tohop, ja se keem tohop gegen mi, um mi to slahn; se riet un hört nich up. Awer ehr Swert ward in ehr Hart gahn, un ehr Bagen ward entwei breken. Un mutt sin as Een, de nich hörn deiht un de keen Wedderred in sin Mund hett. Schamen mött sik un to Schann warrn, de mi na min Seel staht, dat se de umbringt, torügg mött se falln un to Schann warrn, de mi Övels günnt. Du makst uns to en Sprückwort mank de Heiden, un dat de Völker den Kopp öwer uns schüddelt. Man föhrt se in gestickte Kleder na den König hen, un ehre Spelkameraden, de Jungfruen, de ehr nagaht, föhrt man to Di. Dat düsse GOtt is unse GOtt ümmer un ewiglich. He föhrt uns bet an den Dod. De 49. Psalm. Se liggen in dat Dodenriek as Schap, de Dod ward sik vun se nähren, awer de Frommen ward an Morgen öwer se herrschen un ehr Gestalt mutt vergahn; int Dodenriek möt se blieven. Un rop Mi an in de Noth, so will Ik di retten, so schast du vun Mi grotspreken. Denn ik will de Öwertreders Din Weg’ lehrn, dat de Sünders sik to Di bekehrn doht. De wi fründlich mit eenanner weern mank uns, wi wandelten in GOtt Sin Hus in Hupen. Des Abends lat se wedder hulen as de Hunn’ un in de Stadt umherlopen. Ik will Di fette Brandopfer bringen vun Rökelwark vun Widders, ik will opfern Ossen un Böck. Sela. Wenn de Allmächtige hen un wedder mank se Könige setten deiht, so ward dat hell, wo dat düster is. Rett’ mi ut den Dreck, dat ik nich versinken doh, dat ik rett’ ward vun min Verfolgers un ut dat deepe Water. Min Mund schall verkündigen Din Gerechtigkeit, däglich Din Heil, de ik nich alle tellen kann. He ward leven un man ward Em vun dat Gold ut Riek Arabien geven un man ward ümmer vör Em beden, däglich ward man Em laven. Ik harr ok binah so seggt, as se, awer süh, darmit harr ik verdammt all Din Kinner, de je west sünd. Du letst herut quellen Born un Beek, Du letst verdrögen starke Ströme. Du büst de GOtt, de Wunner deiht. Du hest Din Macht bewiest mank de Völker. He spalt de Felsen in de Wüste apen un gev se Water de Masse to drinken. GOtt Zebaoth, wend’ Di doch um, kiek vun den Himmel un seh an un besök düssen Wienstock. So wull Ik ehr Fiende bald dämpen un Min Hand gegen ehr Weddersakers wenden, As en Füer den Wold verbrennt, un as en Flamm de Bargen ansteken deiht: Du awer, HErr GOtt, büst barmhartig un gnädig, geduldig un vun grote Gudheit un Truheit. Warum verstötst Du, HErr, min Seel un verbargst Din Angesicht vör mi? Gerechtigkeit un Gericht is Din Stohl sin Festung, Gnad un Wahrheit sünd vör Din Angesicht. Mak uns nu wedder vergnögt, nadem Du uns so lang’ plagt hest, nadem wi so lang’ Unglück leeden hebbt. He röpt Mi an, so will Ik em erhören; Ik bün bi em in de Noth, Ik will em rutrieten un to Ehr bringen. Un wenn se ok old ward, ward se doch blöhn, fruchtbar un frisch sien. Denn Recht mutt doch Recht blieven un dat ward alle fromme Harten tofallen. Denn Din Knechten wüllt geern, dat se bu’t war un sehn geern, dat ehr Steen un Kalk toricht war; En Minsch is in sin Leven as Gras, he blöht as en Blom up dat Feld; Un dat de Wien den Minschen sin Hart erfreuen deiht un sin Gestalt schön ward vun Oel, un dat Brod den Minschen sin Hart stärken deiht. Rögt Mine Gesalvten nich an un doht Mine Propheten keen Leed an. He awer gev se ehr Bed un schick se genog, bet se darvör ekeln dä. De schüllt den HErrn danken för Sin Gnad un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, De HErr mutt se niemals ut de Ogen laten, un ehr Gedächtniß mutt utrodt warrn uppe Eer. Ji sied den HErrn, de Himmel un Eer makt hett, Sin Gesegnete. Sin Hilligen ehr Dod ward hoch hollen vör den HErrn. Man singt mit Freuden vun’n Sieg in de Gerechten ehr Hütten: Den HErrn Sin rechte Hand behollt den Sieg. Ik red wat Du befahln hest un seh up Dine Weg’. Ik will ehr Spies segen un ehr Armen Brod genog geven. De Heiden ehre Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. De Pharao un sin Heer in dat Schilfmeer stöten dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Mine Gebeene weern Di nich verborgen, as ik in Stillen makt word, as min Wesen bildt war in de unnersten Deele vun de Eer. Glückselig dat Volk, dat dat so geiht. Awer glückselig dat Volk, dat sin GOtt de HErr is! De 145. Psalm. Alle Ogen tövt up Di un Du gifst se wat to eten wenn’t Tied is. He schickt Sin Red up de Eer, Sin Wort löpt flink.

17Un de GEist un de Brut sprekt: Kumm! Un wokeen dat hört, de schall spreken: Kumm! Un wokeen döstig is, de schall kamen un wokeen dat will, de kann dat Levenswater umsunst nehmen. Sin Unglück ward up sin Kopp kamen un sin Frevel up sin Scheitel fallen. So erkennt man, dat de HErr Recht schaffen deiht. De Gottlose is verstrickt in dat Wark vun sin Hann. Sitenspeel. Sela. De Elenden ehr Verlangen hörst Du, HErr, Du makst ehr Hart gewiß, dat Din Ohr darup marken deiht, He lang dal vun de Högde un greep mi un tog mi ut de groten Waters. Denn Hunn hebbt mi umgeven, un de Hupen vun de Bösen hett sik um mi makt. Se hebbt min Hann un Föt dörchgravt. Min Hartens Angst is grot, föhr mi ut min Noth. Lat Din Angesicht lüchten öwer Dinen Knecht, help mi dörch Din Gnade. Peer helpt ok nich, un ehr grote Kraft rett nich. Den HErrn Sin Angesicht awer is öwer de, de Böses doht, up dat He ehr Gedächtniß utrodden deiht vun de Eer. HErr, wo lang wullt Du tokiken? Rett doch min Seel vun ehr Bullern un min Eensame vun de junge Löwen. Denn de Gottlosen ehr Arm ward intwei breken, awer de HErr erhöllt de Gerechte. Denn ik dach, mögt se sik ja nich öwer mi freun, de grotspreken doht, wenn min Fot utglieden deiht. Dar mött sik freun un fröhlich sin all, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, mött seggen allerwärts: De HErr si hoch gelavt! Dat ik de Schänders un Lästerers hörn un de Fiende un Rachgierigen sehn mutt. In Stä för din Vaders ward din Kinner sin, du warrst se to Fürsten setten in alle Welt. Lat di nich bang maken, wenn En Mann riek ward, wenn de Herrlichkeit vun sin Hus grot ward. So du doch de Tucht hassen deihst un smittst Min Word achter di? HErr, doh min Lippen up, dat min Mund Dinen Ruhm verkündigen deiht. Ik awer will to GOtt ropen un de HErr ward mi helpen. Ik awer will vun Din Macht singen un des Morgens rühmen Din Gudheit, denn Du büst min Schutz un Toflucht in min Noth. To Em reep ik ut min Mund un sprok grot vun Em mit min Tung. Wat hüppt ji groten Barge? GOtt hett Lust up düssen Barg to wahnen un de HErr blift ok ümmer darsülvst. Erhör mi, HErr, denn Din Gudheit is tröstlich, kehr Di to mi na Din grote Barmhartigkeit, GOtt, Du hest mi vun Jugend up lehrt, darum verkündige ik Dine Wunner. Sin Namen ward ewiglich blieven, so lang de Sünn besteiht, ward sin Namen up de Nakamen kamen, un ward dörch densülvigen segent sin, alle Heiden ward grot vun em spreken. Bet dat ik in GOtt Sin Hilligdom gung un up ehr End’ marken dä. Du setst jeden Land sin Grenz, Summer un Winter makst Du. De Waters segen Di, GOtt, de Waters segen Di un warn bang un de Deepen bewerten. Noch wieder sündigten se gegen Em, un vertörnten den Högsten in de Wüste, Süh darin un schell, dat dat Brennen un Rieten en End’ nehm. Un Ik warr se mit den Weeten spiesen un mit Honnig ut den Felsen satt maken. De 82. Psalm. Mak ehr Gesichter vull vun Schann, dat se na Din Namen fragen möt! Doh en Teken an mi, dat mi dat wol gah, dat de mi hassen doht, dat sehn un sik schamen möt, dat Du, HErr, mi bistahn un trösten deihst. De 87. Psalm. Din Grimmigkeit geiht öwer mi, Din Schrecken drückt mi. Se ward öwer Din Namen däglich fröhlich un in Din Gerechtigkeit herrlich sien. Ja, HErr, uns’ GOtt, wes’ uns fründlich, un lat dat Wark vun uns Hann fortgahn, ja dat Wark vun uns Hann lat He fortgahn! De 91. Psalm. Wenn de HErr mi nich helpen dä, so leeg min Seel schier in de Still. Dat de HErr Zion bu’t un Sik sehn leet in Sin Ehr. De HErr Sin Gnad awer duert vun Ewigkeit to Ewigkeit öwer de, de Em fürchten doht, un Sin Gerechtigkeit up Kinneskind, Darsülvst buet de Vageln ehr Nest un de Storch wahnt up de Dannböms. He schick en Mann vör se her; Joseph ward ton Knecht verkofft. De Eer dä sik up un slok Dathan över un deck de Abiram sin Hupen to. De Narren, de plagt ward wegen ehr Övertredung un wegen ehr Sünn, Un he wull den Fluch hebben, de ward ok öwer em kamen, he wull den Segen nich, so ward de ok wiet vun em blieven. De Doden ward Di, HErr, nich laven, noch de, de dal fahren doht in de Ruh; Di will ik Dank opfern un den HErrn Sin Namen predigen. Ik warr nich starven, sonnern leven un den HErrn Sin Wark verkündigen. Doh Gudes Din Knecht, darmit ik leven un Din Wort holn doh. Dar schall upgahn David sin Herrschaft; ik hef min Gesalvten en Lücht torecht makt. Se hebbt Ohren un hört nich, ok is keen Athem in ehr Mund. De grote Könige slagen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Awer köstlich sünd vör mi, GOtt, Din Gedanken! Wa is doch vun ehr en so grote Antal! De HErr is gerecht in all Sine Weg’ un hillig in all Sine Warke. He smitt Sin Hagel as Beten, wokeen kann blieven vör Sin Frost?

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Matthew 2:2Wo is de Juden ehr niegeborne König? Wi hebbt Sin Steern sehn in dat Morgenland un sünd kamen um Em antobeden.

Matthew 22:42Un sprok: Wa dünkt ju um Christus? Wen sin Söhn is He? Se sproken: David sin.

Luke 1:78Dörch de hartliche Barmhartigkeit vun unsen GOtt, dörch weke uns besöcht hett de Upgang ut de Hög,

Romans 1:3Vun Sinen Söhn, de geboren is vun David sinen Samen, na dat Fleesch,

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:16