Offenbarung 22:17

Un de GEist un de Brut sprekt: Kumm! Un wokeen dat hört, de schall spreken: Kumm! Un wokeen döstig is, de schall kamen un wokeen dat will, de kann dat Levenswater umsunst nehmen. Sin Unglück ward up sin Kopp kamen un sin Frevel up sin Scheitel fallen. So erkennt man, dat de HErr Recht schaffen deiht. De Gottlose is verstrickt in dat Wark vun sin Hann. Sitenspeel. Sela. De Elenden ehr Verlangen hörst Du, HErr, Du makst ehr Hart gewiß, dat Din Ohr darup marken deiht, He lang dal vun de Högde un greep mi un tog mi ut de groten Waters. Denn Hunn hebbt mi umgeven, un de Hupen vun de Bösen hett sik um mi makt. Se hebbt min Hann un Föt dörchgravt. Min Hartens Angst is grot, föhr mi ut min Noth. Lat Din Angesicht lüchten öwer Dinen Knecht, help mi dörch Din Gnade. Peer helpt ok nich, un ehr grote Kraft rett nich. Den HErrn Sin Angesicht awer is öwer de, de Böses doht, up dat He ehr Gedächtniß utrodden deiht vun de Eer. HErr, wo lang wullt Du tokiken? Rett doch min Seel vun ehr Bullern un min Eensame vun de junge Löwen. Denn de Gottlosen ehr Arm ward intwei breken, awer de HErr erhöllt de Gerechte. Denn ik dach, mögt se sik ja nich öwer mi freun, de grotspreken doht, wenn min Fot utglieden deiht. Dar mött sik freun un fröhlich sin all, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, mött seggen allerwärts: De HErr si hoch gelavt! Dat ik de Schänders un Lästerers hörn un de Fiende un Rachgierigen sehn mutt. In Stä för din Vaders ward din Kinner sin, du warrst se to Fürsten setten in alle Welt. Lat di nich bang maken, wenn En Mann riek ward, wenn de Herrlichkeit vun sin Hus grot ward. So du doch de Tucht hassen deihst un smittst Min Word achter di? HErr, doh min Lippen up, dat min Mund Dinen Ruhm verkündigen deiht. Ik awer will to GOtt ropen un de HErr ward mi helpen. Ik awer will vun Din Macht singen un des Morgens rühmen Din Gudheit, denn Du büst min Schutz un Toflucht in min Noth. To Em reep ik ut min Mund un sprok grot vun Em mit min Tung. Wat hüppt ji groten Barge? GOtt hett Lust up düssen Barg to wahnen un de HErr blift ok ümmer darsülvst. Erhör mi, HErr, denn Din Gudheit is tröstlich, kehr Di to mi na Din grote Barmhartigkeit, GOtt, Du hest mi vun Jugend up lehrt, darum verkündige ik Dine Wunner. Sin Namen ward ewiglich blieven, so lang de Sünn besteiht, ward sin Namen up de Nakamen kamen, un ward dörch densülvigen segent sin, alle Heiden ward grot vun em spreken. Bet dat ik in GOtt Sin Hilligdom gung un up ehr End’ marken dä. Du setst jeden Land sin Grenz, Summer un Winter makst Du. De Waters segen Di, GOtt, de Waters segen Di un warn bang un de Deepen bewerten. Noch wieder sündigten se gegen Em, un vertörnten den Högsten in de Wüste, Süh darin un schell, dat dat Brennen un Rieten en End’ nehm. Un Ik warr se mit den Weeten spiesen un mit Honnig ut den Felsen satt maken. De 82. Psalm. Mak ehr Gesichter vull vun Schann, dat se na Din Namen fragen möt! Doh en Teken an mi, dat mi dat wol gah, dat de mi hassen doht, dat sehn un sik schamen möt, dat Du, HErr, mi bistahn un trösten deihst. De 87. Psalm. Din Grimmigkeit geiht öwer mi, Din Schrecken drückt mi. Se ward öwer Din Namen däglich fröhlich un in Din Gerechtigkeit herrlich sien. Ja, HErr, uns’ GOtt, wes’ uns fründlich, un lat dat Wark vun uns Hann fortgahn, ja dat Wark vun uns Hann lat He fortgahn! De 91. Psalm. Wenn de HErr mi nich helpen dä, so leeg min Seel schier in de Still. Dat de HErr Zion bu’t un Sik sehn leet in Sin Ehr. De HErr Sin Gnad awer duert vun Ewigkeit to Ewigkeit öwer de, de Em fürchten doht, un Sin Gerechtigkeit up Kinneskind, Darsülvst buet de Vageln ehr Nest un de Storch wahnt up de Dannböms. He schick en Mann vör se her; Joseph ward ton Knecht verkofft. De Eer dä sik up un slok Dathan över un deck de Abiram sin Hupen to. De Narren, de plagt ward wegen ehr Övertredung un wegen ehr Sünn, Un he wull den Fluch hebben, de ward ok öwer em kamen, he wull den Segen nich, so ward de ok wiet vun em blieven. De Doden ward Di, HErr, nich laven, noch de, de dal fahren doht in de Ruh; Di will ik Dank opfern un den HErrn Sin Namen predigen. Ik warr nich starven, sonnern leven un den HErrn Sin Wark verkündigen. Doh Gudes Din Knecht, darmit ik leven un Din Wort holn doh. Dar schall upgahn David sin Herrschaft; ik hef min Gesalvten en Lücht torecht makt. Se hebbt Ohren un hört nich, ok is keen Athem in ehr Mund. De grote Könige slagen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Awer köstlich sünd vör mi, GOtt, Din Gedanken! Wa is doch vun ehr en so grote Antal! De HErr is gerecht in all Sine Weg’ un hillig in all Sine Warke. He smitt Sin Hagel as Beten, wokeen kann blieven vör Sin Frost?

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely.

Im Zusammenhang

16Ik, JEsus, hef min Engel schickt, ju all düt to tügen för de Gemeenen. Ik bün de Wuttel vun David sin Geslecht, de helle Morgensteern. He hett en Kuhl gravt un makt, un he full in de Kuhl, de he makt harr. De Heiden sünd versunken in de Kuhl, de se sülvst makt hebbt, ehr Fot is in dat Nett fungen, dat se sülvst versteken hebbt. De HErr is König ümmer un ewiglich, de Heiden möt ut Sin Land umkamen. Do seeg man den Unnergrund vun de Waters un de Grund vun de Eer war updeckt, HErr, vun Din Schellen, vun de Odem un dat Schnuven vun Din Nees. Mine Kräfte sünd verdrögt as en Potschart, un min Tung klevt an min Gagel, un Du leggst mi in den Dod. Kehr Di to mi un wes’ mi gnädig, denn ik bün eensam un elend. Mine Tied steiht in Din Hann, redd mi vun mine Fiende ehr Hann un vun de, de mi verfolgen doht. Enen König helpt nich sin grote Macht, en Ries ward nich rett dörch sin grote Kraft. Den HErrn Sin Ogen seht up den Rechtfardigen un Sin Ohren hört up ehr Schrien. Mit de Tafelbröders, de dar heuchelt un spotten doht un ehr Buk füllt, biet se ehr Tähn tosamen öwer mi. Dat lütt Beten, dat een Gerechte hett is beter as dat grote Deel vun veele Gottlose. Awer ik töv, HErr, up Di, un Du HErr, min GOtt, warrst mi erhörn. Se mött in ehr Schand sik verfehrn, de öwer mi schrien doht: Ha, ha! Däglich is min Smach vör mi un min Angesicht is vull vun Schand. Man föhrt se mit Freuden un Vergnögen, un se gaht in König sin Palast. Awer GOtt ward min Seel erlösen ut dat Dodenriek sin Gewalt, denn He ward mi annehmen. Sela. Awer to den Gottlosen sprickt GOtt: Wat verkündigst du Min Gesetze un nimmst Min Bund in din Mund! Rett mi vun de Blotschulden, GOtt, de Du min GOtt un HEiland büst, dat min Tung vun Din Gerechtigkeit grotspreken kann. De Dod schall se inhaln un möt lebendig in de Höll fahrn, denn dar is nicks as Bosheit mank ehr Hupen. Lat se hen un her lopen na Spies un murren, wenn se nich satt ward. Kamt her, hört to, Alle, de ji GOtt fürchten doht. Ik will vertelln, wat He an min Seel dahn hett. GOtt Sin Barg is en fruchtbaren Barg, en grot un fruchtbar Gebirg. Dat mi de Waterflot nich versupen deiht, un de Deepe nich verslingen un dat de Born nich öwer mi tosamen gah. Ik gah umher in den HErrn, HErrn, Sin Kraft, ik sprek alleen grot vun Din Gerechtigkeit. Uppe Eer, baben up de Bargen ward dat Korn dick stahn, sin Frucht ward bevern as de Libanon un ward grönen in de Städ’ as Gras up Eerden. Ik dach awer daröwer na, dat ik dat begriepen much, awer dat weer mi to swar. Dag un Nacht is Din; Du makst, dat beide, Sünn’ un Stern’, ehr gewissen Lop hebbt. Du hest Din Volk erlöst gewaltiglich, Jakob un Joseph sin Kinner. Sela. Un leet Beeke ut den Felsen fleeten, dat se dal fleeten dän as Waterströme. Un hol em in Bu, den Din rechte Hand plant hett un den Du Di fast utwählt hest. Un de den HErrn hassen doht, möt an Em fehlen, ehr Tied awer ward ewiglich duern. So verfolg se mit Din Wedder un mak se bang mit Din Unwedder! Wend Di to mi, wes’ mi gnädig, stärk Din Knecht mit Din Macht, un help Din Magd ehr Söhn! Ik bün elend un ahnmächtig, dat ik so verstött bün, ik lied Din Schrecken, dat ik ganz verzagen doh. Glücklich is dat Volk, dat juchen kann! HErr, se ward in dat Licht vun Din Angesicht umhergahn; Wies Dine Knecht Dine Werke un Din Ehr ehr Kinner. Ik will em satt maken mit lang Leven un will em wiesen Min Heil. De 92. Psalm. Dat se verkündigen doht, dat de HErr so fromm is, min Fels, un is keen Unrecht an Em. De 93. Psalm. Wokeen steiht bi mi gegen de Boshaftigen? Wokeen tred to mi gegen de Öweldoers? Dat de Heiden den HErrn Sin Namen fürchten doht, un alle Könige up de Eer Din Ehr; Wenn de Wind daröwer weiht, so is se nich mehr da, un ehr Stell kennt se nich mehr. Dat den HErrn Sine Böm vull Saft staht, de Cedern vun Libanon, de He plant hett. Un He leet en dühre Tid in dat Land kamen un nehm allen Vörrath vun Brod weg. Un se empörten sik gegen Moses in dat Lager, gegen Aaron, den HErrn Sin Hilligen. Dat He iserne Döhren entwei brickt un iserne Riegel tweisleiht. Darum dat he so gar keen Barmhartigkeit harr, sonnern den Elenden un Armen un den Bedrövten verfolgen dä, dat he em dod maken schull. De Himmel is öwerall den HErrn Sin, awer de Eer hett He de Minschenkinner geven. O, HErr, ik bün Din Knecht; ik bün Din Knecht, Din Magd ehr Söhn. Du hest min Bann entwei reten. Den HErrn Sine Rechte sünd hoch makt, den HErrn Sine Rechte behollt den Sieg. Ik hef Lust to Dine Rechte un vergeet Din Wort nich. Ehr Presters will Ik mit Heil ankleden un ehre Hilligen schüllt fröhlich sien. Se hebbt Müler un snackt nich, se hebbt Ogen un seht nich. De Sin Volk dörch de Wüstenie föhrn dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Dine Ogen seegen mi, as ik noch ahn Gestalt weer, un weern alle Dag’ in Din Bok schreven, de noch warrn schulln, obschonst keen eenzig vun ehr dar weer. Du makst Din Hand up un makst Allns satt, wat leven deit, mit Wolgefalln. He gift Snee as Wull, He streut Riep as Asch.

18Ik betüg awer vör All, de de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok hört: Wenn Jemand wat hento sett, den ward GOtt up em leggen de Plagen, de in düt Bok schreven staht. Ik dank den HErrn wegen Sin Gerechtigkeit un will laven den HErrn, den Allerhöchsten Sin Nam. De 8. Psalm. Ach, dat de Gottlosen müssen na de Höll torüch kehren un alle Heiden, de GOtt vergeten doht. Dat Du Recht schaffen deihst de Weisen un de Armen, dat de Minsch nich mehr trotzen schall up de Eer. De 11. Psalm. He rett mi vun mine starken Fiende, vun de, de mi hassen doht, de mi to mächtig weern. Ik kann alle mine Knaken telln. Se awer kikt um un hebbt ehr Lust an mi. Süh an min Jammer un Elend un vergif mi all mine Sünden. HErr, lat mi nich to Schann warrn, denn ik rop Di an. De Gottlosen mütt to Schann warrn un still makt warrn in de Höll. Süh, den HErrn Sin Ogen kikt up de, de Em fürchten doht, de up Sin Gnade höpt. Wenn de Gerechten schriet, so hört de HErr un rett se ut all ehr Noth. Ik will Di danken in de grote Gemeen un mank veel Volks will ik vun Di grot spreken. De HErr kennt de Frommen ehr Dag’ un ehr Gud ward ewiglich blieven. Denn ik bün ton Lieden makt un min Wehdag is ümmer vör mi. Denn ik bün arm un elend, de HErr awer sorgt för mi. Du büst min Helper un Retter, min GOtt, töv nich länger. De 41. Psalm. Düt Alles is öwer uns kamen un hebbt doch Di ni vergeten un untru in Din Bund handelt. Ik will an Din Nam denken vun Kind to Kinneskind, darum ward Di danken de Völker ümmer un ewiglich. De 46. Psalm. Denn he ward nicks mitnehmen, wenn he starven deiht, un sin Herrlichkeit ward em nich nafahrn. Wenn du en Deef sehn deihst, so löpst du mit em un hest Gemeenschaft mit de Ehebrekers. Denn Du hest nich Lust to dat Opfer, ik wull Di dat sunst wol geven, un Brandopfer behagt Di nich. Des Abends, Morgens un Middags will ik klagen un hulen, so ward He min Stimm hörn. Ik will Di, min Hort, lovsingen, denn Du, GOtt, büst min Schutz un min gnädige GOtt. De 60. Psalm. Wenn ik wat Unrechts vör harr in min Harten, so war de HErr dat nich hörn. GOtt Sine Wagen sünd veel dusend mal dusend, de HErr is mank se up den hilligen Sinai. Un verbarg Din Angesicht nich vör Din Knecht, denn mi is bang, erhör mi bald. Ok verlat mi nich, GOtt, in dat Öller, wenn ik gries warrn doh, bet ik Din Arm verkündige an Kinneskinner un Din Kraft Alle de, de noch kamen schüllt. Gelavet si GOtt de HErr, de GOtt Israels, de alleen Wunner deiht. Awer Du settst se up dat Glittschrige un störtst se to Grund. So denk doch daran, dat de Fiend den HErrn smähen deiht, un en döhricht Volk Din Namen lästert. De dicken Wolken goten Water, de Wolken dunnerten, un de Strahlen fohrn daher. Un versöchen GOtt in ehren Harten, dat se Spies förrern dän för ehre Seelen, Lat Din Hand dat Volk vun Din rechte Hand beschützen un de Lüd, de Du Di fast utwählt hest; Lat se sik schämen un ümmer mehr bang warrn, lat se to Schann warrn un umkamen. Se umgevt mi däglich as Water un umringt mi mit enanner. Denn Du büst de Schmuck vun ehr Kraft un dörch Din Gnad warrst Du uns Horn hoch maken. Ik sprok: Min Fot is utgleden, awer Din Gnad, HErr, hett mi hollen. He kehrt sik to de Verlatenen ehr Gebet un versmäht ehr Gebet nich. Bi de, de Sin Bund holt un an Sine Gebote denkt, dat se darna doht. De hogen Bargen sünd de Gemsen ehr Toflucht un de Steenklüfte de Kaninken ehr. Se dwungen sin Föt in den Stock, Sin Lief muß in Isen liggen. Un Füer warr unner ehren Hupen ansteken, de Flamm’ verbrenn de Gottlosen. Dat se ekel vör alle Spies un warn dodkrank. Un he trock den Fluch an, as sin Hemd, un de is na em rin gahn, as Water un as Oel in sin Knaken; Sonnern wi lavt den HErrn vun nu bet in Ewigkeit. Halleluja. De 116. Psalm. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. De HErr tüchtigt mi wol, awer He gift mi nich in den Dod. Mak mine Ogen apen, dat ik seh de Wunner an Din Gesetz. Sin Fiende will Ik mit Schand bekleden, awer öwer em schall sin Kron lüchten. De 133. Psalm. De, weke se makt, sünd se gliek; ja, All de up se höpt. Un mächtige Könige umbroch, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Schull ik se telln, so war vun se mehr sien, as Sand. Wenn ik upwak, bün ik noch bi Di. De HErr is neg bi All, de Em anropen doht, bi All, de Em mit Eernst anropt. Wenn He sprickt, so smöllt Allns, wenn He Sin Wind weihn lett, so daut dat up.

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

John 1:37Un twee vun sin Jüngers hörn em reden, un folgden JEsus na.

John 4:10JEsus antworte un sprok to ehr: Wenn du GOtt Sin Gav kennen dä’st, un wer De is, de to di seggt: Gif Mi to drinken; du warst Em be’n, un He war di lebennig Water geven.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:17