Offenbarung 22:18

Ik betüg awer vör All, de de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok hört: Wenn Jemand wat hento sett, den ward GOtt up em leggen de Plagen, de in düt Bok schreven staht. Ik dank den HErrn wegen Sin Gerechtigkeit un will laven den HErrn, den Allerhöchsten Sin Nam. De 8. Psalm. Ach, dat de Gottlosen müssen na de Höll torüch kehren un alle Heiden, de GOtt vergeten doht. Dat Du Recht schaffen deihst de Weisen un de Armen, dat de Minsch nich mehr trotzen schall up de Eer. De 11. Psalm. He rett mi vun mine starken Fiende, vun de, de mi hassen doht, de mi to mächtig weern. Ik kann alle mine Knaken telln. Se awer kikt um un hebbt ehr Lust an mi. Süh an min Jammer un Elend un vergif mi all mine Sünden. HErr, lat mi nich to Schann warrn, denn ik rop Di an. De Gottlosen mütt to Schann warrn un still makt warrn in de Höll. Süh, den HErrn Sin Ogen kikt up de, de Em fürchten doht, de up Sin Gnade höpt. Wenn de Gerechten schriet, so hört de HErr un rett se ut all ehr Noth. Ik will Di danken in de grote Gemeen un mank veel Volks will ik vun Di grot spreken. De HErr kennt de Frommen ehr Dag’ un ehr Gud ward ewiglich blieven. Denn ik bün ton Lieden makt un min Wehdag is ümmer vör mi. Denn ik bün arm un elend, de HErr awer sorgt för mi. Du büst min Helper un Retter, min GOtt, töv nich länger. De 41. Psalm. Düt Alles is öwer uns kamen un hebbt doch Di ni vergeten un untru in Din Bund handelt. Ik will an Din Nam denken vun Kind to Kinneskind, darum ward Di danken de Völker ümmer un ewiglich. De 46. Psalm. Denn he ward nicks mitnehmen, wenn he starven deiht, un sin Herrlichkeit ward em nich nafahrn. Wenn du en Deef sehn deihst, so löpst du mit em un hest Gemeenschaft mit de Ehebrekers. Denn Du hest nich Lust to dat Opfer, ik wull Di dat sunst wol geven, un Brandopfer behagt Di nich. Des Abends, Morgens un Middags will ik klagen un hulen, so ward He min Stimm hörn. Ik will Di, min Hort, lovsingen, denn Du, GOtt, büst min Schutz un min gnädige GOtt. De 60. Psalm. Wenn ik wat Unrechts vör harr in min Harten, so war de HErr dat nich hörn. GOtt Sine Wagen sünd veel dusend mal dusend, de HErr is mank se up den hilligen Sinai. Un verbarg Din Angesicht nich vör Din Knecht, denn mi is bang, erhör mi bald. Ok verlat mi nich, GOtt, in dat Öller, wenn ik gries warrn doh, bet ik Din Arm verkündige an Kinneskinner un Din Kraft Alle de, de noch kamen schüllt. Gelavet si GOtt de HErr, de GOtt Israels, de alleen Wunner deiht. Awer Du settst se up dat Glittschrige un störtst se to Grund. So denk doch daran, dat de Fiend den HErrn smähen deiht, un en döhricht Volk Din Namen lästert. De dicken Wolken goten Water, de Wolken dunnerten, un de Strahlen fohrn daher. Un versöchen GOtt in ehren Harten, dat se Spies förrern dän för ehre Seelen, Lat Din Hand dat Volk vun Din rechte Hand beschützen un de Lüd, de Du Di fast utwählt hest; Lat se sik schämen un ümmer mehr bang warrn, lat se to Schann warrn un umkamen. Se umgevt mi däglich as Water un umringt mi mit enanner. Denn Du büst de Schmuck vun ehr Kraft un dörch Din Gnad warrst Du uns Horn hoch maken. Ik sprok: Min Fot is utgleden, awer Din Gnad, HErr, hett mi hollen. He kehrt sik to de Verlatenen ehr Gebet un versmäht ehr Gebet nich. Bi de, de Sin Bund holt un an Sine Gebote denkt, dat se darna doht. De hogen Bargen sünd de Gemsen ehr Toflucht un de Steenklüfte de Kaninken ehr. Se dwungen sin Föt in den Stock, Sin Lief muß in Isen liggen. Un Füer warr unner ehren Hupen ansteken, de Flamm’ verbrenn de Gottlosen. Dat se ekel vör alle Spies un warn dodkrank. Un he trock den Fluch an, as sin Hemd, un de is na em rin gahn, as Water un as Oel in sin Knaken; Sonnern wi lavt den HErrn vun nu bet in Ewigkeit. Halleluja. De 116. Psalm. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. De HErr tüchtigt mi wol, awer He gift mi nich in den Dod. Mak mine Ogen apen, dat ik seh de Wunner an Din Gesetz. Sin Fiende will Ik mit Schand bekleden, awer öwer em schall sin Kron lüchten. De 133. Psalm. De, weke se makt, sünd se gliek; ja, All de up se höpt. Un mächtige Könige umbroch, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Schull ik se telln, so war vun se mehr sien, as Sand. Wenn ik upwak, bün ik noch bi Di. De HErr is neg bi All, de Em anropen doht, bi All, de Em mit Eernst anropt. Wenn He sprickt, so smöllt Allns, wenn He Sin Wind weihn lett, so daut dat up.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

For I testify unto every man that heareth the words of the prophecy of this book, If any man shall add unto these things, God shall add unto him the plagues that are written in this book:

Im Zusammenhang

17Un de GEist un de Brut sprekt: Kumm! Un wokeen dat hört, de schall spreken: Kumm! Un wokeen döstig is, de schall kamen un wokeen dat will, de kann dat Levenswater umsunst nehmen. Sin Unglück ward up sin Kopp kamen un sin Frevel up sin Scheitel fallen. So erkennt man, dat de HErr Recht schaffen deiht. De Gottlose is verstrickt in dat Wark vun sin Hann. Sitenspeel. Sela. De Elenden ehr Verlangen hörst Du, HErr, Du makst ehr Hart gewiß, dat Din Ohr darup marken deiht, He lang dal vun de Högde un greep mi un tog mi ut de groten Waters. Denn Hunn hebbt mi umgeven, un de Hupen vun de Bösen hett sik um mi makt. Se hebbt min Hann un Föt dörchgravt. Min Hartens Angst is grot, föhr mi ut min Noth. Lat Din Angesicht lüchten öwer Dinen Knecht, help mi dörch Din Gnade. Peer helpt ok nich, un ehr grote Kraft rett nich. Den HErrn Sin Angesicht awer is öwer de, de Böses doht, up dat He ehr Gedächtniß utrodden deiht vun de Eer. HErr, wo lang wullt Du tokiken? Rett doch min Seel vun ehr Bullern un min Eensame vun de junge Löwen. Denn de Gottlosen ehr Arm ward intwei breken, awer de HErr erhöllt de Gerechte. Denn ik dach, mögt se sik ja nich öwer mi freun, de grotspreken doht, wenn min Fot utglieden deiht. Dar mött sik freun un fröhlich sin all, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, mött seggen allerwärts: De HErr si hoch gelavt! Dat ik de Schänders un Lästerers hörn un de Fiende un Rachgierigen sehn mutt. In Stä för din Vaders ward din Kinner sin, du warrst se to Fürsten setten in alle Welt. Lat di nich bang maken, wenn En Mann riek ward, wenn de Herrlichkeit vun sin Hus grot ward. So du doch de Tucht hassen deihst un smittst Min Word achter di? HErr, doh min Lippen up, dat min Mund Dinen Ruhm verkündigen deiht. Ik awer will to GOtt ropen un de HErr ward mi helpen. Ik awer will vun Din Macht singen un des Morgens rühmen Din Gudheit, denn Du büst min Schutz un Toflucht in min Noth. To Em reep ik ut min Mund un sprok grot vun Em mit min Tung. Wat hüppt ji groten Barge? GOtt hett Lust up düssen Barg to wahnen un de HErr blift ok ümmer darsülvst. Erhör mi, HErr, denn Din Gudheit is tröstlich, kehr Di to mi na Din grote Barmhartigkeit, GOtt, Du hest mi vun Jugend up lehrt, darum verkündige ik Dine Wunner. Sin Namen ward ewiglich blieven, so lang de Sünn besteiht, ward sin Namen up de Nakamen kamen, un ward dörch densülvigen segent sin, alle Heiden ward grot vun em spreken. Bet dat ik in GOtt Sin Hilligdom gung un up ehr End’ marken dä. Du setst jeden Land sin Grenz, Summer un Winter makst Du. De Waters segen Di, GOtt, de Waters segen Di un warn bang un de Deepen bewerten. Noch wieder sündigten se gegen Em, un vertörnten den Högsten in de Wüste, Süh darin un schell, dat dat Brennen un Rieten en End’ nehm. Un Ik warr se mit den Weeten spiesen un mit Honnig ut den Felsen satt maken. De 82. Psalm. Mak ehr Gesichter vull vun Schann, dat se na Din Namen fragen möt! Doh en Teken an mi, dat mi dat wol gah, dat de mi hassen doht, dat sehn un sik schamen möt, dat Du, HErr, mi bistahn un trösten deihst. De 87. Psalm. Din Grimmigkeit geiht öwer mi, Din Schrecken drückt mi. Se ward öwer Din Namen däglich fröhlich un in Din Gerechtigkeit herrlich sien. Ja, HErr, uns’ GOtt, wes’ uns fründlich, un lat dat Wark vun uns Hann fortgahn, ja dat Wark vun uns Hann lat He fortgahn! De 91. Psalm. Wenn de HErr mi nich helpen dä, so leeg min Seel schier in de Still. Dat de HErr Zion bu’t un Sik sehn leet in Sin Ehr. De HErr Sin Gnad awer duert vun Ewigkeit to Ewigkeit öwer de, de Em fürchten doht, un Sin Gerechtigkeit up Kinneskind, Darsülvst buet de Vageln ehr Nest un de Storch wahnt up de Dannböms. He schick en Mann vör se her; Joseph ward ton Knecht verkofft. De Eer dä sik up un slok Dathan över un deck de Abiram sin Hupen to. De Narren, de plagt ward wegen ehr Övertredung un wegen ehr Sünn, Un he wull den Fluch hebben, de ward ok öwer em kamen, he wull den Segen nich, so ward de ok wiet vun em blieven. De Doden ward Di, HErr, nich laven, noch de, de dal fahren doht in de Ruh; Di will ik Dank opfern un den HErrn Sin Namen predigen. Ik warr nich starven, sonnern leven un den HErrn Sin Wark verkündigen. Doh Gudes Din Knecht, darmit ik leven un Din Wort holn doh. Dar schall upgahn David sin Herrschaft; ik hef min Gesalvten en Lücht torecht makt. Se hebbt Ohren un hört nich, ok is keen Athem in ehr Mund. De grote Könige slagen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Awer köstlich sünd vör mi, GOtt, Din Gedanken! Wa is doch vun ehr en so grote Antal! De HErr is gerecht in all Sine Weg’ un hillig in all Sine Warke. He smitt Sin Hagel as Beten, wokeen kann blieven vör Sin Frost?

19Un wenn Jemand darvun nimmt vun de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok, den ward GOtt afnehmen sin Deel vun dat Levensbok un vun de hillige Stadt un vun dat, wat in düt Bok schreven steiht. Denn He ward den Armen nich vör ümmer vergeten, un de Elenden ehr Hoffnung ward ewiglich nich verlaren sin. De mi unner kregen an min Unglücksdag, un de HErr war min Toversicht. Se deelt min Kleder unner sik un smiet dat Lot öwer minen Rock. Süh an, dat dar so veele vun mine Fiende sünd, un dat se mi ut Frevel hassen doht. Still swiegen mütt de falschen Müler, de da redt gegen de Rechtfardigen mit stieven Hals, mit Hochmoth un Verachtung. Dat He ehr Seel vun den Dod retten un se in de düre Tied ernährn ward. De HErr is neeg bi de, de en terbraken Hart hebbt un helpt de, de en terbraken Gemöt hebbt. Lat de Lüd sik nich öwer mi freuen, de mi ahn Orsak fiend sünd, noch mit de Ogen spotten, de mi ahn Grund hassen doht. Se ward nich to Schann warrn in de böse Tied, un in de düre Tied ward se nog hebben. Denn ik doh min Missedat kund un sorg öwer min Sünden. Uns Hart is nich affulln, noch uns Gang vun Din Weg afgahn. Sonnern he tröst sik mit düt gude Leven un lavt dat, wenn Een na gude Dag’ trachten deiht. Din Mul lettst du los in Bosheit un din Tung drift Bedregerie. De Opfer, de GOtt gefalln doht, sünd en Geist vull Angst, en tweibraken un tweislagen Hart warrst Du, GOtt, nich verachten. He erlöst min Seel vun de, de an mi wöllt un schafft ehr Ruh, denn se sünd veele gegen mi. Darum erhört mi GOtt un markt up min Flehn. Du büst in de Högde fahren un hest dat Gefängniß gefangen föhrt, Du hest Gaven kregen för de Minschen, ok för de Aftrünnigen, dat GOtt, de HErr, doch dar blieven ward. Mak Di an min Seel’ un erlös se, erlös se wegen min Fiende. GOtt Din Gerechtigkeit is hoch, de Du grote Dinge deihst, GOtt, wokeen is Di gliek? Un gelavet si Sin herrliche Nam ewiglich, un alle Lande möt vull vun Sin Ehr sin! Amen, Amen! Wo ward se so mit eens tonicht! Se gaht unner un nehmt en End’ mit Schrecken. Du wullst doch den Pöbel nich geven de Seel vun Din Turtelduven un de Hupen vun Din elenden Deerte nich so ganz vergeten. Dat dunnerte in den Himmel, Din Blitze lüchten up den Eerdboden, dat Eerdriek rögte sik un bewerte darvun. Un gegen GOtt reden un sproken: Ja, GOtt schull doch wol en Disch torecht maken künn’ in de Wüste. So wüllt wi nich vun Di wieken. Lat uns leven, so wüllt wi Din Namen anropen. So ward se erkennen, dat Du mit Din Namen alleen HErr, un de Welt ehr Högster heten deihst. De 84. Psalm. Du makst, dat mine Frünn un Neegsten un mine Verwandte sik wiet vun mi af doht, um son Elend willen. De 89. Psalm. Denn de HErr is uns’ Schild un de Hillige in Israel is uns’ König. Ik harr veel Bedrövniß in min Hart, awer Dine Tröstungen makten min Seel vergnögt. Dat ward schreven up de Nakamen, un dat Volk, dat eerst erschaffen warrn schall, ward den HErrn laven. De HErr hett Sin Stohl in den Himmel upstellt, un Sin Königriek herrscht öwer Allns. Du makst den Maand, dat Jahr darna to delen, de Sünn weet ehr Unnergang. Bet dat Sin Wort keem un den HErrn Sin Red em dörchlüterte. Se makten en Kalv in Horeb un beeden an dat gaten Bild. Un se to den HErrn reepen in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst. So ward he em as en Kleed, dat he anhett, un as en Gördel, den he um den Lief dregen deiht. In de Höf, an den HErrn Sin Hus, in di, Jerusalem. Halleluja. De 117. Psalm. Makt mi apen de Dohre vun de Gerechtigkeit, dat ik darin gahn un den HErrn danken doh. Ik bün en Gast up de Eer, verbarg Dine Gebote nich vör mi. Lat dat Hus Israel den HErrn laven, lavt den HErrn, ji vun Aaron sin Hus; Sihon, den König vun de Amoriter, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ach, GOtt, mak doch de Gottlosen dod un lat de Blodgierigen vun mi wieken! He deiht, wat de Gottesfürchtigen begehrt un hört ehr Schrien un helpt se. He wiest Jakob Sin Wort, Israel Sine Satzungen un Rechte.

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Matthew 15:13Awer He antworte un sprok: Alle Planten, de Min himmlische Vader nich plant hett, de ward utreeten.

1 Thessalonians 4:6Un Nüms schall to wiet griepen noch sin Broder benadeeln in Wandel; denn de HErr is en Rächer öwer all dat, as wi ju all seggt un betügt hebbt.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:18