Offenbarung 22:2

Merrn up ehr Strat un up beide Sieden vun den Strom stunn de Levensbom, de harr twölferlei Frücht un broch sin Frücht alle Monat, un de Bläder vun den Bom deenten to de Heiden ehr Gesundheit. Sonnern de Lust hett to den HErrn Sin Gesetz un öwer Sin Gesetz Dag un Nacht nadenken deiht. De Könige in dat Land sett sik up un de Fürsten beradt sik mit enanner gegen den HErrn un Sinen Gesalvten. Ach, HErr, wi sünd mine Fiende so veel un wo veel sett sik gegen mi up! Erhör mi, wenn ik ropen doh, GOtt vun min Gerechtigkeit, de Du mi trösten deihst in Angst, wes’ mi gnädig un erhör min Gebet! HErr, höre min Wör’, mark up min Süfzen. Ach, HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm! HErr, min GOtt, up Di tru ik, help mi vun all min Verfolgers, un rett mi. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner, dar man Di in den Himmel danken deiht. Ik will den HErrn vun ganzen Harten danken un all Din Wunner vertelln. So lang de Gottlose Övermoth drieven deiht, mutt de Elende lieden. Se fangt sik in Plans, de de annern utsunnen. Denn süh, de Gottlosen spannt den Bagen, un leggt ehre Pieln up de Sehnen, darmit in Düstern to scheeten up de Frommen. Help, HErr, denn de Hilligen hebbt afnahmen un dar sünd wenig Glövige mank de Minschenkinner. HErr, wo lang wullt Du mi ganz vergeten? Wo lang verbargst Du Din Angesicht vör mi? De HErr süht vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn kann, ob Jemand klok is un na GOtt fragen deiht. De unsträflich wandeln deiht un Recht deiht un redt de Wahrheit vun Harten. Ik hef seggt to den HErrn: Du büst jo de HErr, ik mutt um Dienetwillen lieden. Sprick Du in min Sak un süh Du up dat Recht! Un he sprok: Vun Harten leef hef ik Di, HErr, min Stärke. De Himmel vertellt GOtt Sin Ehr un de Feste verkündigt dat Wark vun Sin Hann. De HErr erhör di in de Not, de Nam vun Jakob sin GOtt beschütz di. HErr, de König freut sik in Din Kraft, un wo so fröhlich is he över Din Hülp! Min GOtt, min GOtt, warum hest Du mi verlaten? Ik hul, awer min Hölp is wiet af. He weid mi up en gröne Wisch un föhrt mi an frische Water. Denn He hett em up de See gründet un up de Ströme fast stellt. Min GOtt, ik höp up Di. Lat mi nich to Schann warrn, dat mine Fiende sik nich öwer mi freuet, Pröv mi ut, HErr, un versök mi, reinige min Neeren un min Hart. Darum, wiel de Bösen, min Weddersakers un Fiende an mi wöllt, min Fleesch to freten, möt se anlopen un falln. Hör de Stimm vun min Flehen, wenn ik to Di schrien doh, wenn ik min Hann upheben doh to Din hilligen Chor. Bringt den HErrn Sin Namen Ehr, smiet jug dal vör den HErrn in hilligen Schmuck! Ik pries Di, HErr, denn Du hest mi hoch makt, un lettst mine Fiende sik nich öwer mi freuen. HErr, up Di tru ik, lat mi nümmermehr to Schann warrn, rett mi dörch Din Gerechtigkeit. Wol den Minschen, den de HErr de Missedat nich toreken deiht, in den sin Geist keen Falsch is. Dankt den HErrn mit Harfen un singt Em Lov up de Psalter vun tein Saiten. Ik will den HErrn alltied laven, Sin Lof schall immerdar in min Mund sin. Griep to den Schild un de Waffen un mak Di up, mi to helpen. Dat sprek ik vun min Hartens Grund öwer de Gottlosen ehr Dohn, dat keen Gottesfurcht bi se is. Denn as dat Gras ward se bald afmeiht, un as dat gröne Gras ward se bald verwelken. HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm. Ik hef mi vörnahm, ik will mi höden, dat ik nich sündigen doh mit min Tung. Ik will min Mund tämen, dewiel ik de Gottlosen also vör mi sehn mutt. Ik höp up den HErrn un He neeg Sik to mi un hör min Schrien. Glückselig is de, de sik den Nothliedenden annimmt, den ward de HErr retten in de böse Tied. As de Hirsch na frisch Water schrien deiht, so schriet min Seel, GOtt, to Di. Denn Du büst de GOtt, de mi stark makt, warum verstöttst Du mi? Warum lettst Du mi so trurig gahn, wenn min Fiend mi draun deiht? GOtt, wi hebbt dat mit unse Ohren hört, unse Vaders hebbt uns dat vertellt, wat Du dahn hest to ehr Tied, vun Ollers her. Min Hart dichtet en fin Leed, ik will singen vun en König, min Tung en Vedder vun en guden Schriever. GOtt is uns Toversicht un Toflucht, en Hülp in de groten Nöthen, de uns drapen hebbt. Schlaht in de Hann, all ji Natschonen un jucht GOtt to mit fröhlichen Schall. Grot is de HErr un hoch berühmt in uns GOtt Sin Stadt, up Sin hilligen Barg. Hört to, all ji Völkers, markt up Alle, de in düsse Tied levt, Ut Zion brickt an GOtt Sin schöne Glanz. Do de Prophet Nathan to em keem, as he to de Bathseba ringahn weer. As Doeg, de Edomiter, keem un sä Saul an un sprok: David is in Ahimelech sin Hus kamen. De Dohren sprekt in ehr Harten: Dar is keen GOtt. Se dögt nicks un sünd en Gruel warn in ehr Bosheit. Dar is keen, de wat Gudes deiht. Do de vun Siph keem un sprok to Saul: David hett sik bi uns versteken. GOtt, hör min Gebet, verbarg Di nich vör min Flehn. GOtt, wes’ mi gnädig, denn Minschen wüllt mi versenken, däglich striedt se un makt mi bang. Wes’ mi gnädig, GOtt, wes’ mi gnädig, denn up Di trut min Seel un unner den Schatten vun Din Flüchten hef ik Toflucht bet dat Unglück vöröwer gahn deiht. Sied ji denn stumm, dat ji nich reden wüllt, wat recht is, un richten, wat liek is, ji Minschenkinner? Rett mi, min GOtt, vun mine Fiende un stah mi bi gegen de, de sik gegen mi setten doht. As he streden harr mit de Syrier to Mesopotamien un mit de Syrier to Zoba, as Joab umkehren un de twelfdusend Edomiter int Soltthal schlagen dä. Hör, GOtt, min Geschrigg un mark up min Gebet. Min Seel is still to GOtt, de mi helpen deiht. GOtt, Du büst min GOtt, fröh wak ik to Di; min Seel döstet na Di, min Fleesch verlangt na Di in en drög un sor Land, wo keen Water is. Hör, GOtt, min Stimm vun min Klag’, behöd’ min Leven vör den grausamen Fiend. GOtt, man lavt Di in de Still’ to Zion un Di betalt man Gelövniß. Lovsingt to Ehr vun Sin Namen; rühmt Em herrlich. GOtt wes’ uns gnädig un segen uns; He lat uns Sin Angesicht lüchten. Sela. Lat GOtt upstahn, lat Sine Fiende vunenanner jagt warden, un de Em hassen doht, vör Em weglopen. GOtt help mi, denn dat Water geiht mi bet an de Seel. Il, GOtt, mi to retten, HErr, mi to helpen. Rett mi dörch Din Gerechtigkeit un help mi ut, hol Din Ohren to mi un help mi! Dat he Di dat Volk richten deiht mit Gerechtigkeit un de Elenden mit Recht! Ik harr awer schier utrutscht mit min Föt, min Tritt harr binah utgleden. Denk an Din Gemeen, de Du vun Öllers her erworben un Di to’n Arvdeel erlöst hest, an den Barg Zion, up den Du wahnen deihst. Wi dankt Di, GOtt, wi dankt Di un verkündigt Din Wunner, dat Din Namen so neeg is. GOtt is in Juda bekannt, in Israel is Sin Namen herrlich! Ik schrie mit min Stimm to GOtt, to GOtt schrie ik un He erhört mi. Ik will min Mund to Sprüche updohn un geheemnißvulle dunkle Reden ut ole Tied verkündigen. Se hebbt Din Knecht ehr Lieknams de Vageln unner den Himmel to freten geven un dat Fleesch vun Din Hilligen vun de Thiern int Land. Du, Harr vun Israel hör, de Du Joseph höden deihst as de Schap; apenbar Di, de Du sitten deihst öwer Cherubim. Singt fröhlich GOtt, de unse Kraft is, jucht vör den GOtt Jacobs. Wa lang wüllt ji unrecht richten un de Gottlosen ehr Person vörtrecken? Sela. GOtt swieg doch nich so still, GOtt hall doch nich so hinnen! Wa allerleevst sünd Din Wahnungen, HErr Zebaoth! HErr, Du büst vörmals gnädig west Din Land un hest de Gefangenen vun Jacob erlöst. Nimm min Seel in Acht, denn ik bün hillig. Help Du, min GOtt, Din Knecht, de sik up Di verlaten deiht. De HErr hett Zion sin Dohre leev öwer alle Wahnungen Jacobs. HErr GOtt, min HEiland, ik schrieg Dag un Nacht to Di. Ik will singen vun den HErrn Sin Gnad ewiglich un Sin Wahrheit verkündigen mit min Mund vun een Tied to de anner. HErr GOtt, Du büst uns’ Toflucht för immer. Eh denn de Bargen warn un de Eer un de Welt schaffen warn, büst Du, GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit! De sprickt to den HErrn: Min Toversicht un min Burg, min GOtt, up den ik höpen doh. Dat is en köstlich Ding, den HErrn danken un lovsingen Din Namen, Du Högster! Vun jeher steiht Din Stohl fast; Du büst ewig. Hev Di, Du de Welt ehr Richter, vergell de Hochmödigen, wat se verdeent. Lat uns mit Danken vör Sin Angesicht kamen un mit Psalmen vör Em juchen! Singt den HErrn un lavt Sin Namen, predigt een Dag na den annern Sin Heil. Wolken un Dunkel sünd um Em her, Gerechtigkeit un Gericht is de Festung vun Sin Stohl. De HErr lett Sin Heil verkündigen, vör de Völker lett He Sin Gerechtigkeit apenbaren. De HErr is grot to Zion un hoch öwer alle Völker. Deent den HErrn mit Freuden. Kamt vör Sin Angesicht mit fröhlichen Sang. Ik handel vörsichtig un redlich bi de, de mi tohört, un wandel trulich in min Hus. HErr, hör min Gebet un lat min Schrien to Di kamen. Lav den HErrn, min Seel, un vergeet nich, wat He di Gudes dahn hett. Licht is Din Kleed, dat Du anhest; Du bredst den Himmel ut as en Teppich; Singt vun Em un lavt Em, red’t vun all Sine Wunner; Wokeen kann den HErrn Sine groten Dahten utreden un all Sin Lof priesen? So schüllt seggen de, de erlöst sünd dörch den HErrn, de He ut de Noth erlöst hett. GOtt, dat is min rechte Ernst, ik will singen un dichten, min Ehr ok. Denn se hebbt ehr gottlos un falsch Mul gegen mi updahn un redt gegen mi mit falsche Tungen; De HErr ward dat Scepter vun din Riek schicken vun Zion. Herrsch mank dine Fiende. Grot sünd den HErrn Sin Werke, wer up se achten deiht, de hett veel Lust daran. Den sin Geslecht ward gewaltig sin up de Eer, de Frommen ehr Geslecht ward segent sin. Gelavt si den HErrn Sin Namen, vun nu an bet in Ewigkeit. Dar war Juda sin Hilligdom, Israel sin Herrschaft. Warum schüllt de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Dat He Sin Ohr to mi neegt, darum will ik min Leven lang Em anropen, Denn Sin Gnad is öwer uns mächtig un Sin Wahrheit blift öwer uns in Ewigkeit! Halleluja! De 118. Psalm. Lat Israel nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig. Glücklich sünd de, de Sin Tügnisse hollen, de Em vun ganzen Harten söken doht. HErr, rett min Seel vun dat Lögenmul un vun de falsche Tung’. Min Hülp kummt vun den HErrn, de Himmel un Eer makt hett. Un dat uns’ Föt stahn ward in dine Dohre, Jerusalem. Süh, woans de Knechts ehr Ogen up de Hann vun ehr Herren kiekt, woans de Deerns ehre Ogen up de Hann vun ehre Fruens kiekt, so kiekt unse Ogen up den HErrn, unsen GOtt, bet He uns gnädig warrn deiht. Wo de HErr nich bi uns weer, wenn de Minschen sik gegen uns setten doht, Um Jerusalem rum sünd Bargen un de HErr is um Sin Volk her, vun nu an bet in Ewigkeit. Denn ward uns’ Mund vull Lachen un uns’ Tung vull Juchen. Denn ward man seggen mank de Heiden: De HErr hett Grotes an se dahn. Dat is umsunst, dat ji fröh upstaht un herna lang sitt un ju Brod mit Sorgen eten doht, denn Sine Frünn gift He dat in den Slap. Du warrst di nährn vun din Hann ehr Arbeit, glückselig büst du, du hest dat gut. Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, awer se sünd mi nich öwer warn. HErr, hör min Stimm, lat Din Ohren marken up de Stimm vun min Flehn! Wenn ik min Seel nich ruhig un still maken dä, so war min Seel afwöhnt, as en Kind vun sin Moder afwöhnt ward. De den HErrn swören dä un den Mächtigen in Jakob tolavte: As de köstliche Balsam is, de vun Aaron sin Kopp dal flütt in sin ganzen Bart, de dal flütt in sin Kled. Hevt ju Hann up in dat Hilligdom un lavt den HErrn. De ji stahn doht in den HErrn Sin Hus, in de Vörhöf vun unsen GOtt Sin Hus. Dankt den GOtt, de öwer alle Götter is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Uns Harpen hungen wi an de Wieden, de darin weern. Ik will anbeden in Din hilligen Tempel, un Din Namen danken för Din Gudheit un Truheit, denn Du hest Din Nam öwer Allns herrlich makt dörch Din Wort. Ik mag sitten oder stahn, so weest Du dat, Du versteihst mine Gedanken vun feern. Errett mi, HErr, vun de bösen Minschen, behöd mi vör de frevelhaften Lüd. Min Gebet mög vör Di wat dögen, as en Rookopfer, un dat Upheven vun min Hann, as en Abendopfer. Ik schrie to den HErrn mit min Stimm; ik fleh to den HErrn mit min Stimm; Un gah nich in dat Gericht mit Din Knecht, denn vör Di is keen lebendig Minsch gerecht. Min Gudheit un min Borg, min Schutz un min Retter, min Schild, up den ik truen doh, de min Volk unner mi dwingt. Ik will Di däglich laven un Din Nam priesen ümmer un ewig. Ik will den HErrn laven so lang ik leven doh un min GOtt Psalmen singen so lang ik hier bün. De HErr bu’t Jerusalem un bringt tosamen de ut Israel Wegjagten. Lavt Em, all Sine Engel, lavt Em, all Sin Heer! Lat Israel sik freun daröwer dat He em makt hett, lat de Kinner Zion fröhlich sien öwer ehr König. Lavt Em in Sin Dahten, lavt Em in Sin grot Herrlichkeit!

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

In the midst of the street of it, and on either side of the river, was there the tree of life, which bare twelve manner of fruits, and yielded her fruit every month: and the leaves of the tree were for the healing of the nations.

Im Zusammenhang

1Un he wies’ mi en klaren Strom vun lebendig Water, de gung ut vun GOtt un dat Lamm ehrn Stohl. Glückselig is de Mann, de nich wandeln deiht in de Gottlosen ehren Rat, noch geiht up de Sünder ehren Weg, noch dar sitt, wo de Spötters sitten doht. Warum tovt de Heiden? un de Lüd redt so vergevens. En Psalm David’s, as he vör sin Söhn Absalon flüchten dä. En Psalm David’s, vörtosingen mit Harfenspill. En Psalm David’s, vörtosingen to de Fleuten. En Psalm vun David, vörtosingen na de Harf up den achten Ton. David sin Leed, dat he den HErrn vörsingen dä, vun wegen Chusch, den Benjamiten sin Reden. En Psalm vun David, vörtosingen up de Githith. En Psalm vun David, vör den Vörsänger, langsam to singen. HErr, warum steihst Du so fern, warum verbargst Du Di to de Tied vun de Not? En Psalm vun David, vörtosingen. Ik vertrue up den HErrn. Wo seggt ji denn to min Seel, se schall flegen as en Vagel up ju Bargen? En Psalm vun David, vörtosingen na den achten Ton. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. De Doren sprekt in ehr Hart: Dar is keen GOtt, se dögt nicks un sünd en Gruel mit ehr Wesen, dar is nich Een, de wat Gudes deiht. En Psalm vun David. HErr, wokeen ward en Gast sin in Din Telt? Wer ward wahnen up Dinen hilligen Barg? En golden Kleenod vun David. Bewahr mi, GOtt, denn ik tru up Di. En Gebet vun David. HErr, erhör de Gerechtigkeit, mark up min Schrien, vernimm min Gebet, dat nich ut falschen Mund geiht. En Psalm vörtosingen, vun David, den HErrn Sinen Knecht, weke den HErrn de Worde vun düt Leed sungen hett to de Tied, as em de HErr reddet harr vun sine Fiende ehr Hand un vun Saul sin Hand. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen na de Melodie: »Hirschkoh vun dat Morgenroth«. En Psalm vun David. De HErr is min Harr, mi ward nicks mangeln. En Psalm vun David. De Eer hört den HErrn to un wat darin is, de Eerdboden un wat darup wahnt. En Psalm vun David. Na Di, HErr, verlangt mi. En Psalm vun David. HErr, schaff mi Recht, denn ik wandel in Unschuld. Ik höp up den HErrn, darum warr ik nich fallen. En Psalm vun David. De HErr is min Licht un min Heil, vör wokeen schull ik bang sin? De HErr is de Kraft vun min Leven, vör wokeen schull mi gruen? En Psalm vun David. Wenn ik to Di ropen doh, HErr, min Hort, so swieg nich still, up dat, wenn Du still swiegen deihst, ik nich gliek warr de, de in dat Grav fahrt. En Psalm vun David. Bringt her den HErrn, ji Gewaltigen, bringt her den HErrn Ehre un Macht. En Psalm to singen, als David sin Hus inwiehn dä. En Psalm vun David, vörtosingen. En Freudenleed vun David. Glückselig is de, den sine Övertredungen vergeven sünd, den sin Sünd todeckt is. Freut jug öwer den HErrn, ji Gerechten, de Frommen schüllt Em herrlich priesen. En Psalm vun David, as he sin Geberde verstellen dä vör Abimelech, de em vun sik drieven dä, un he weggung. En Psalm vun David. HErr, strie mit de, de gegen mi strieden doht un föhr Krieg gegen de, de mi bekriegen doht. En Psalm vun den HErrn Sin Knecht, David, vörtosingen. En Psalm vun David. Wes’ nich bös öwer de Bösen un wes’ nich needisch öwer de Öweldoers. En Psalm vun David, to’n Andenken. En Psalm vun David, vörtosingen vör Jeduthun. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun de Kinner Korah’s, vörtosingen. Richt mi, GOtt, un föhr min Sak gegen dat unhillige Volk un rett mi vör falsche un böse Lüd. En Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vörtosingen. En Brutleed un Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vun de Rosen, vörtosingen. En Leed up de Flöt, vörtosingen vör den Böwersingmeister vun de Kinner Korah. En Psalm vörtosingen, vun de Kinner Korah. En Psalmleed vun de Korah. En Psalm vun de Kinner Korah, vörtosingen. En Psalm vun Assaph. GOtt, de HErr, de Mächtige, hett spraken un röpt de Welt vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang. En Psalm vun David, vörtosingen. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen. En Unnerwiesung vun David, för den Sangmeister na de Fleut to singen. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »vun de stumme Duv mank de Fremden«, as em de Philister grepen to Gath. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich«, as he vör Saul in de Höhl lopen weer. En golden Kleenod vun David vörtosingen, na de Melodie »verdarv nich.« En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich,« as Saul henschickte un leet sin Hus bewachen, up dat he em dod mak. En golden Kleenod vun David vörtosingen na de Melodie Lilien sünd Tügnis. En Psalm vun David, vörtosingen up en Saitenspeel. En Psalm vun David för Jeduthun, vörtosingen. En Psalm vun David, as he in de Wüste vun Juda weer. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, een Leed vörtosingen. En Psalmleed, vörtosingen. Juchet GOtt, alle Land’! En Psalmleed, vörtosingen up Saitenspeel. En Psalmleed vun David, vörtosingen. En Psalm David’s na de Melodie: »Lilien«, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen to’n Gedächtniß. HErr, ik verlat mi up Di, lat mi nümmermehr to Schann warrn. Vun Salomo. GOtt, gif Din Gericht den König un Din Gerechtigkeit den König sin Söhn. En Psalm vun Asaph. Israel hett GOtt doch to’n Trost, wer man rein vun Harten is. En Unnerwiesung vun Asaph. GOtt, warum verstötst Du uns so ganz un gar? Un büst so grimmig up de Schap vun Din Weid’! En Psalm un Leed vun Asaph, na de Melodie »verdarv nich«, vörtosingen. En Psalmleed vun Asaph, up Saitenspeel vörtosingen. En Psalm vun Asaph vör Jeduthun, vörtosingen. En Unnerwiesung vun Asaph. Hör, min Volk, min Gesetz, neegt ju Ohren to de Red’ vun min Mund. En Psalm vun Asaph. HErr, Heiden sünd in Din Arfdeel fulln, de hebbt Din hilligen Tempel smutzig un ut Jerusalem en Steenhupen makt. En Psalm vun Asaph, vun de Rosen, vörtosingen. Up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen vun Asaph. En Psalm vun Asaph. GOtt steiht in GOtt Sin Gemeen un is Richter mank de Götter. En Psalmleed vun Asaph. En Psalm vun de Kinner Korahs, up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen. En Psalm vun de Kinner Korahs, vörtosingen. En Gebet vun David. HErr, neeg Din Ohren un erhör mi, denn ik bün elend un arm. En Psalmleed vun de Kinner Korah. Se hett fasten Grund up de hilligen Bargen. En Psalmleed vun de Kinner Korah, vörtosingen, vun de Elenden ehr Swachheit. En Unnerwiesung vun Heman, den Esrahiten. En Unnerwiesung vun Ethan, den Esrahiten. En Gebet vun den Mann Gottes, Moses. Wer unner den Högsten Sin Schirm sitten deiht un unner den Allmächtigen Sin Schatten blift, En Psalmleed up den Sabbathdag. De HErr is König un herrlich smückt; de HErr is smückt un hett en Riek anfungen, so wiet de Welt is, un toricht, dat dat blieven schall. HErr GOtt, den de Rache tohört, GOtt, den de Rache tohört, lat Di sehn! Kamt her, lat uns den HErrn fröhlich singen un juchen den Fels vun uns’ Heil! Singt den HErrn en nie Leed; singet den HErrn alle Welt. De HErr is König, daröwer lat dat Eerdriek sik freuen un de Inseln fröhlich sien, so veel vun ehr sünd. En Psalm. Singt den HErrn en nie Leed, denn He deiht Wunner. He siegt mit Sin rechte Hand un mit Sin hilligen Arm. De HErr is König, darum bevt de Völker; He sitt up Cherubim, darum rögt sik de Welt. En Dankpsalm. Juchet den HErrn, alle Welt! Vun Gnad un Wahrheit will ik singen un Di, HErr, Lof seggen. En Gebet vun den Elenden, wenn he bedrövt is un sin Klag vör den HErrn utschütten deiht. En Psalm vun David. Lav den HErrn, min Seel, un wat in mi is Sin hilligen Namen. Lav den HErrn, min Seel! HErr, min GOtt, Du büst öwer de Maaten herrlich, Du büst schön un prächtig kleedt. Dankt den HErrn un predigt Sin Namen, verkündigt Sin Dohn mank de Völker; Halleluja. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewig. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewiglich! En Psalmleed vun David. En Psalm vun David, vörtosingen. GOtt, den ik priesen doh, wes’ nich still! En Psalm vun David. De HErr sprok to min HErrn: Sett di to min rechte Hand, bet ik din Fiende to din Schemel vör din Föt leggen doh. Halleluja. Ik dank den HErrn vun ganzen Harten in de Frommen ehr Rath un in de Gemeen. Halleluja. Glücklich is, de den HErrn fürchten deiht, de grote Lust hett to Sine Gebote. Halleluja. Lavt ji den HErrn, Sin Knechte, lavt den HErrn Sin Namen! As Israel ut Egypten trock, Jacob sin Hus vun dat fremde Volk; Nich uns, HErr, nich uns, sonnern Din Namen gif Ehr, wegen Din Gnad un Wahrheit! Dat is mi leef, dat de HErr min Stimm un min Flehn hörn deiht. Lavt den HErrn, alle Heiden! Priest Em, alle Völker! Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad besteiht up ewig. Glücklich sünd de, de uprichtig in ehr Wandel leven, de in den HErrn Sin Gesetz blieven doht. En Leed up den Weg na Jerusalem. Ik reep to den HErrn in min Noth un He erhör mi. En Leed up den Weg na Jerusalem. Ik slah mine Ogen up to de Bargen, vun weke mi Hülp kamen deiht. En Leed up den Weg na Jerusalem vun David. Ik freu mi öwer dat, wat to mi seggt is, dat wi in den HErrn Sin Hus gahn schüllt. En Leed up den Weg na Jerusalem. Ik slah min Ogen up Di, de Du in den Himmel sitten deihst. En Leed vun David up de Weg na Jerusalem. Wo de HErr nich bi uns weer, so segg Israel, En Leed up de Reis’ na Jerusalem. De up den HErrn höpt, ward nich falln, sonnern ewig blieven, as de Barg Zion. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Wenn de HErr de Gefangenen vun Zion fri maken ward, so ward wi sien as de Drömers. En Staffel-Leed vun Salomon. Wenn de HErr nich dat Hus bu’t, so arbeit de darin wahnen doht umsunst. Wenn de HErr nich de Stadt behöden deiht, wakt de Wächter umsunst. En Leed up de Reis’ up Jerusalem. Glückselig is de Mann, de den HErrn fürchten un up Sin Weg gahn deiht. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, so segg Israel, En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Ut de Deepe, HErr, rop ik to Di. En Leed vun David in högern Chor. HErr, min Hart is nich hochdragen un mine Ogen sünd nich upreten un ik wad nich umher in grote Saken, de mi to hoch sünd. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Denk, HErr, an David un all sin Lieden. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Süh, wa fien un leevlich is dat, wenn Bröder eendrächtig bi enanner wahnen doht. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Süh, lavt den HErrn, all den HErrn Sin Knechts, de ji staht Nachts in den HErrn Sin Hus! Halleluja. Lavt den HErrn Sin Nam, lavt ji, den HErrn Sin Knechts, Danket den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gudheit besteiht up ewig. Un de Waterlöp to Babel seten wi un weenten, wenn wi an Zion dachen. Vun David. Ik dank Di vun ganzen Harten, vör de Götter will ik Di lofsingen. En Psalm vun David, vörtosingen. HErr, Du forschest mi ut un kennst mi. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David. HErr, ik rop to Di, il’ to mi! Hör min Stimm, wenn ik Di anropen doh. En Unnerwiesung vun David to beden, as he in de Höhl weer. En Psalm vun David. HErr, erhör min Gebet, hör min Flehn wegen Din Wahrheit, erhör mi vun wegen Din Gerechtigkeit. En Psalm vun David. Lavt si de HErr, min Hort, de mine Hann strieden un mine Füst Krieg föhrn lehrt. En Lofgesang vun David. Ik will Di hoch heven, min GOtt, Du König un Din Nam laven ümmer un ewiglich. Halleluja. Lav den HErrn, min Seel! Lavt den HErrn; denn unsen GOtt laven, dat is en köstlich Ding; son Lof is leeflich un schön. Hallelujah! Lavt, ji Himmel, den HErrn, lavt Em in de Högde. Halleluja. Singt den HErrn en nie Leed, de Gemeen vun de Hilligen, schall Em laven. Halleluja! Lavt den HErrn in Sin Hilligdom, lavt Em in de Festung vun Sin Macht!

3Un dar ward nicks Verbanntes mehr wesen, un GOtt un dat Lamm ehr Stohl ward darin wesen, un Sin Knechte ward Em deenen, De is as en Bom, plantet an de Waterbeken, de sin Frucht bringen deiht to sin Tied un sin Bläder verwelkt nich, un wat he maken deiht, dat glückt em. Lat uns entwei rieten ehr Bann un vun uns smieten ehr Tögels. Veele seggt vun min Seel: Se hett keen Hölp bi GOtt. Sela. Ji Minschen Söhns, wo lang schall min Ehr schändt warrn? Wat hebbt ji dat Eitle so leef un de Lögen so geern! Sela. Vernimm min Schrien, min König un min GOtt, denn ik will to Di beden. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik bün swach, heel mi, HErr, denn min Gebeen sünd erschreckt. Dat se as Löwen min Seel nich rovt un terrieten, dewiel keen Retter dar is. Ut de lütten Kinner un de Süglinge ehren Mund hest Du en Macht toricht wegen Dine Fiende, dat Du den Fiend un de Rachgierigen utrotten deihst. Ik will mi freuen un in Di frohlocken un Dinen Namen lovsingen, Du Allerhöchste, Denn de Gottlose rühmt sik mit sin Mothwillen, un den Bedreger segent he un verachtet den HErrn. Denn se riet den Grund um, wat schall de Rechtfardige utrichten? De Een redt mit den Annern Lögen un mit glatte Tungen lehrt se mit tweerli Harten. Wo lang schall ik sorgen un mi däglich ängstigen in min Hart? Wo lang schall sik min Fiend öwer mi erheven? Awer se sünd alltomal afweken un alltosam undüchdig warn, dar is keen Een, de Gudes deiht, ok nich Een. Wer mit sin Tung nich verleumden deiht un sinen Neegsten nicks Böses deiht un sinen Neegsten nich beschimpt. Vör de Hilligen, de up de Eer sünd un vör de Herrlichen, an weke ik all min Lust hef. Du hest min Hart prüft, un besöchst dat in de Nacht un hest mi rein smöltet un findst nicks Arges in min Sinn, denn min Mund schall nich öwertreden. HErr, min Fels, min Borg, min Erretter, min GOtt, min Trost, up den ik vertruen doh, min Schild un Hort vun min Heil un min Schutz. Een Dag seggt dat to den annern un ene Nacht deiht dat kund de anner. He schick di Hölp vun dat Hilligdom un stärk di ut Zion. Du gifst em wat sin Hart wünschen deiht un weigerst nich, wat sin Mund bäden deiht. Sela. Min GOtt, den Dag öwer rop ik, so antwordst Du mi nich, un de Nacht öwer bün ik ok nich still. He erquickt min Seel, He föhrt mi up de rechte Strat, um Sins Namens willen. Wer ward up den HErrn Sinen Barg gahn? Un wer ward stahn an Sine hillige Stä? Denn nüms ward to Schann, de up Di töven deiht, awer to Schann mött se warrn, de ahn Orsak affallt. Denn Din Gnad is vör min Ogen un ik wandel in Din Wahrheit. Wenn sik ok en Heer gegen mi leggen deiht, so is min Hart doch nich bang. Wenn Krieg gegen mi upsteiht, so verlat ik mi up Em. Treck mi nich hen unner de Gottlosen un mit de Öveldoers, de fründlich reden doht mit ehr Neegsten, un hebbt Böses in dat Hart. Den HErrn Sin Stimm geiht up de Water, de vun de Herrlichkeit GOtts dunnert, de HErr up grote Waters. HErr, min GOtt, as ik to Di schrien dä, maktest Du mi gesund. Neeg Dine Ohren to mi, hastig help mi! Wes’ min starke Fels un en Festung, dat Du mi helpen deihst. Denn as ik dat wull verswiegen, versmachten mine Gebeene dörch min däglich Hulen. Singt Em en nie Leed, makt dat gud up dat Saitenspill mit Jubelklang. Min Seel schall vun den HErrn grotspreken, dat de Elenden dat hört un sik freuen doht. Treck den Speer rut un stah mi bi gegen min Verfolgers! Sprick to min Seel: Ik bün din Hülp! Se smückt sik mank eenanner sülvst, dat se ehr böse Sak vörwarts bringen doht un anner slecht makt. Höp up den HErrn un doh Gudes, blief in dat Land un ernähr di redlich. Denn Din Pieln stekt in mi, un Din Hand drückt mi. Ik bün verstummt un still warn un swieg, wiel ik keen Glück hef un min Wehdag sünd öwer de Maten. Un trock mi ut de grusame Kul un ut den Schlamm un sett min Föt up en Fels, dat ik säker treden kann. De HErr ward em bewahrn un an’n Leven holn, un em dat wolgahn laten up de Eer un em nich in sin Fiende ehr Willn geven. Min Seel döstet na GOtt, na den lebendigen GOtt. Wannehr warr ik darhen kamen, dat ik GOtt Sin Angesicht sehn doh! Schick Din Licht un Din Wahrheit, dat se mi leiten un bringen to Din hilligen Barg un to Din Wahnung! Du hest mit Din Hand de Heiden wegjagt, awer se hest Du insett; Du hest de Völker tonicht makt, awer se hest Du grot makt. Du büst de schönste mank de Minschenkinner, holdselig sünd Din Lippen, darum segent GOtt Di ewiglich. Darum sünd wi nich bang, wenn ok de Welt unnergahn deiht un de Bargen mitten na de See rin sinken dä’n. Denn de HErr, de Allerhöchste, is schrecklich, en grote König up de ganze Eer. De Barg Zion is en schöne lütte Telgen öwer den dat ganze Land sik trösten deiht, an de Siet na Norden liggt den groten König sin Stadt. Beide, gemeene Mann un Herren, beide, riek un arm, alltomal. Unse GOtt kummt un swigt nich still. Fretend Füer geiht vör Em up un um Em rum en gruliche Storm. GOtt, wes’ mi gnädig na Din Gudheit un doh min Sünden ut na Din grote Barmhartigkeit. Wat prahlst du denn, du Tyrann, dat du kannst Schaden dohn, so doch GOtt Sin Gudheit noch däglich anhöllt? GOtt kikt vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn will, ob jemand verständig weer, de na GOtt fragen deiht. Help mi, GOtt, dörch Din Namen un schaff mi Recht dörch Din Gewalt. Mark up mi un erhör mi, wa ik so kläglich stöhnen un hulen doh, Min Fiende versökt mi däglich, denn veele striedt gegen mi mit groten Stolt. Ik rop to GOtt, den Allerheiligsten, to GOtt, de min Jammer en Enn makt. Ja, mothwillig doht ji Unrecht int Land un gaht stracks dörch mit jug Hand to freveln. Rett mi vör de Öveldoers un help mi vun de Blodgierigen. GOtt, de Du uns verstött un uns ut enanner jagt hest un tornig weerst, tröst uns wedder. Hier nerren up Eerden rop ik to Di, wenn min Hart in Angst is, Du wullest mi föhren up en hogen Fels. Denn He is min Hort, min Hülp, min Schutz, dat mi keen Fall störten ward, wa grot He ok is. Dar seh ik na Di in Din Hilligdom, wull geern Din Macht un Ehr sehn. Verbarg mi vör de Bösen ehr Versammlung, vör den Hupen vun de Öveldoers, Du erhörst Gebet, darum kummt all dat Fleesch to Di. Sprekt to GOtt: Wa grulich grot sünd Din Werke! Dine Fiende smeichelt Di wegen Dine grote Macht. Dat wi up Eerden kennen lehrn Sin Weg, mank alle Heiden Sin Heil. Verdriev se as de Rok verdreven ward, as dat Wass ant Füer smölten deiht, so mußten de Gottlosen vör GOtt umkamen. Ik versink in deepen Schlamm, wo keen Grund is, ik bün in deep Water un de Floth will mi versupen. De möt sik schamen un to Schann warrn, de na min Seel staht, se möt torügg kehren un höhnt warrn, de mi wat Öwels wünscht. Wes’ min starke Fels, wohen ik ümmer flegen kann, de Du toseggt hest, mi to helpen, denn Du büst min Felsen un min Schanz. Lat de Bargen den Freden bringen för dat Volk, un de Högden de Gerechtigkeit. Denn dat verdrot mi vun de Grotsprekers, do ik seh’, dat dat de Gottlosen so wol gung. Perr up se mit de Föt un stöt se ganz to Grund’. De Fiend hett Allns verdorben in dat Hilligdom. Denn to sin Tid, so warr Ik recht richten. To Salem is Sin Telt un Sin Wahnung to Zion. In de Tied vun min Noth sök ik den HErrn, min Hand is des Nachts utreckt un lett nich na, denn min Seel will sik nich trösten laten. De wi hört hebbt un weten doht, un unse Vaders uns vertellt hebbt. Se hebbt ehr Blod vergaten um Jerusalem rum as Water; un dar weer Nüms, de begraven dä. Richt Din Gewalt up, de Du vör Ephraim, Benjamin un Manasse büst un kumm uns to Help. Nehmt de Psalmen un gevt her de Pauken, leefliche Harfen mit Psalters. Schafft Recht den Armen un den Waisen un helpt den Elenden un Bedörftigen to dat Recht. Denn süh, Din Fiende larmt, un de Di hassen doht, holt den Kopp hoch. Min Seel lengt un sehnt sik na den HErrn Sin Vörhöv, min Lief un Seel freut sik in den lebendigen GOtt. De Du vörmals de Missedaht Din Volk vergeven un all ehr Sünn bedeckt hest, Sela; HErr, wes’ mi gnädig, denn ik rop däglich to Di. Herrliche Dinge ward in di predigt, du, GOtt Sin Stadt! Sela. Lat min Gebet vör Di kamen, neeg Din Ohren to min Geschrig. Un segg also: Dat een ewig Gnad ward upgahn, un ward Din Wahrheit trulich hollen in den Himmel. De Du de Minschen letst starven un sprickst: Kamt wedder, Minschenkinner! Denn He rett mi vun den Jäger sin Strick un vun de böse Pest. Des Morgens Din Gnad un des Nachts Din Wahrheit verkündigen. HErr, de Waterström erhevt sik, de Waterström hevt ehr Brusen, de Waterström hevt de Waggen. HErr, wa lang schüllt de Gottlosen, wa lang schüllt de Gottlosen prahlen! Denn de HErr is en groten GOtt un en groten König öwer alle Götter. Vertellt mank de Heiden Sin Ehr, mank alle Völker Sin Wunner. Füer geiht vör Em her un stekt Sine Fiende rund rum an. He denkt an Sin Gnad un Wahrheit för dat Hus Israel. De End vun alle Welt süht unse GOtt Sin Heil. Lat uns danken Din groten un wunderbarlichen Namen, de da hillig is. Erkennt, dat de HErr GOtt is! He hett uns makt un nich wi sülvst, to Sin Volk un to Schap up Sin Weid! Ik nehm mi keen böse Sak vör. Ik haß den Övertreder un lat em nich bi mi blieven. Verbarg Din Angesicht nich vör mi in de Noth, neeg Din Ohren to mi; wenn ik Di anropen doh, so erhör mi bald! De di all din Sünn vergeven un all dine Gebreken heel maken deiht. Du wölbst Sin Bawerdeel mit Water; Du fahrst up de Wolken, as up en Wagen; un geihst up den Wind sin Flünken. Pries’t Sin hilligen Namen, de ehr Hart freu sik, de den HErrn söken doht; Glückselig sünd de, de dat Gebot holt un alle Tieden Recht doht! Un de He ut de Länner tosamen bröcht hett, vun Upgang, vun Dalgang, vun Norden un vun de See; Wol up, Psalter un Harpen! Ik will fröh up sin. Un se redt giftig gegen mi allerwegen un striet gegen mi ahn Orsak. Na din Sieg ward din Volk di willig opfern in hilligen Smuck. Din Kinner ward di geboren as de Dau ut dat Morgenroth. Wat He ordnen deiht, dat is lövlich un herrlich, un Sin Gerechtigkeit blift up ewig. Riekdom un Överflot ward in ehr Hus sin un ehr Gerechtigkeit blift ewiglich. Vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang, si den HErrn Sin Namen hoch lavt! De See ward dat gewahr un mak sik darvun, de Jordan dreiht sik rückwarts. Awer uns GOtt is in den Himmel, He kann schaffen, wat He will. De Dod sin Bann harrn mi umgeven un Angst vör de Höll harr mi drapen. Ik keem in Jammer un Noth. Lat nu Aaron sin Hus seggen: Sin Gnad besteiht up ewig! Denn weke up Sin Weg wandelt, de doht nicks Böses. Wat kann de falsche Tung di dohn? Un wat kann se utrichten? He ward din Fot nich utglieden laten, un de di behöden deiht, slöpt nich. Jerusalem is so bu’t, dat se en Stadt sin schall, wo man tosamen kummt. Wes’ uns gnädig, HErr, wes’ uns gnädig, denn wi sünd heel vull Verachtung. So freten se uns bi lebendigen Lief up, wenn ehr Torn öwer uns ergrimmen dä, Denn de Gottlosen ehr Scepter ward nich blieven öwer den lütten Hupen vun Gerechte, up dat de Gerechten ehr Hand nich utstrecken doht to Ungerechtigkeit. De HErr hett Grotes an uns dahn, daröwer sünd wi fröhlich. Süh, Kinner sünd den HErrn Sin Gav un Lievesfrucht is en Geschenk vun Em. Din Fru ward sien as en fruchtbar Wienstock um din Hus rum, din Kinner as de Telgens vun en Ölbom um din Disch rum. De Plögers hebbt up min Rügg plögt un ehr Föhren lank trocken. So Du wullt, HErr, Sünn toreken, HErr, wokeen ward bestahn? Israel, höp up den HErrn, vun nu an bet in Ewigkeit! De 132. Psalm. Ik will nich in dat Telt vun min Hus gahn, noch mi up dat Lager vun min Bett leggen, As de Dau, de vun Hermon dal fallt up de Barg Zion. Denn dar versprickt de HErr Segen un Leven ümmer un ewig. De 134. Psalm. De HErr, de Himmel un Eer makt hett, segen di ut Zion. De 135. Psalm. Lavt den HErrn, denn de HErr is fründlich, singt Sin Namen Lov, denn He is leevlich. Dankt den HErrn, de öwer alle HErrn is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn dar heeten uns singen, de uns gefangen holln, un in uns Hulen, fröhlich sien: Min Leeve, singt uns en Leed vun Zion! Wenn ik Di anropen doh, so erhör mi un gif min Seel grote Kraft. Ik mag gahn oder liggen, so büst Du um mi un sühst all mine Weg’. De Böses denkt in ehr Harten un up jeden Dag Krieg anfangt. HErr, behöd min Mund un bewahr mine Lippen. Ik schüdd min Red vör Em ut un lat vör Em min Noth kund warrn. Denn de Fiend verfolgt min Seel un sleit min Leven dal, he leggt mi in de Düsternis, as de Doden, de lang dod sünd. HErr, wat is de Minsch, dat Du so veel up em holn deihst? Un dat Minschenkind, dat Du em so achten deihst? De HErr is grot un heel veel to priesen un Sin Gröt is unutspreklich. Verlat jug nich up Fürsten, se sünd Minschen, de künnt ja nich helpen. He heelt de, de en braken Hart hebbt, un verbindet ehr Wehdag. Lavt Em, Sünn un Maand, lavt Em, all de blanken Steern! Se schüllt Sin Nam laven mit Reigendanz, up Pauken un Harpen schüllt se Em spelen. Lavt Em mit Basunen, lavt Em mit Psalter un Harpen!

Lies ganz Offenbarung 22

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:2