Offenbarung 22:20

De, all düt tügt, sprickt: Ja, Ik kam bald! Amen. Ja, kumm, HErr JEsus! HErr, stah up, dat de Minschen nich de Överhand kriegen doht, lat alle Heiden vör Di richtet warrn. Un He föhr mi rut up den Rum, He reet mi rut, denn He harr Lust to mi. Awer Du, HErr, wes’ nich feern; min Toverlat, il mi to helpen. Bewahr mine Seel un rett mi, lat mi nich to Schann warrn, denn ik tru up Di. Wo grot is Dine Gudheit, de Du upspart hest vör de, de Di fürchten doht un bewiest an de, de vör de Lüd up Di truet. Unse Seel tövt up den HErrn, He is unse Hülp un unse Schild. De Gerechte mutt veel lieden, awer de HErr helpt em ut dat all. Denn se denkt Schaden to dohn un sökt falsche Saken gegen de Stillen in dat Land. Denn de Gottlosen ward umkamen un den HErrn Sine Fiende, wenn se ok sünd as en köstliche Wisch, ward se doch vergahn, as de Rook vergeiht. Awer mine Fiende levt un sünd mächtig, de mi ahn Schuld haßt, sünd grot. Dat Du uns so tonicht slagen deihst an den Ort vun de Drachen un uns bedeckst mit Düsternis. So fahrt se ehr Vaders na un seht dat Licht nümmermehr. Du sittst un snackst gegen din Broder, din Moder ehr Söhn gifst du een Stot. Doh wol an Zion na Din Gnad, bu’ de Muern to Jerusalem. GOtt ward dat hörn un se demödigen, de allerwärts blift. Sela. Denn se ward nich anners un fürcht GOtt nich. Gelavt si GOtt, de min Gebet nich verstött, noch Sin Gudheit vun mi aftrecken deiht. De 67. Psalm. Lavet den HErrn däglich. GOtt leggt uns en Last up, awer He helpt uns ok. Sela. Du weest vun min Schimp, Schand’ un Scham, min Weddersakers sünd All vör Di. Denn Du letst mi veele un grote Angst erfahren un makst mi wedder lebendig un halst mi wedder ut de Deep vun de Eer herup. En End’ hebbt de Gebede vun David, Isai sin Söhn. De 73. Psalm. As en Drom, wenn Een upwaken deiht, so makst Du, HErr, ehr Bild in de Stadt verächtlich. Denk an den Bund, denn dat Land is allerwärts jämmerlich verheert un de Hüser sünd terreten. Din Weg weer in de See un Din Stieg in grote Waters un man spörte doch Din Fot nich. Süh’, He hett wol den Felsen entwei slagen, dat de Waterstroms un Beeke sik darut ergoten, awer woans kann He Brod geven un Sin Volk Fleesch verschaffen? HErr, GOtt Zebaoth, tröst uns, lat Din Angesicht lüchten, so ward wi wedder gesund. De 81. Psalm. Dartomal redst Du in en Gesicht to Din Hilligen un sprokst: Ik hef en Held upstahn laten, de helpen schall, Ik hef grot makt en Uterwählten ut dat Volk. Du warrst ja niemals eens mit den schädlichen Stohl, de dat Gesetz öwel düden deiht. Denn He süht vun Sin hillige Högde un de HErr süht vun den Himmel up de Eer, Lavt, ji Engel, den HErrn, ji starke Helden, de ji Sin Befehl utrichten doht, dat man hör de Stimm vun Sin Wort. Du makst Düsterniß, dat dat Nacht ward, denn rögt sik alle willen Thiern. Dar schick de König hen un leet em los geven, de HErr öwer Völker befohl, em rut to laten. Un verwandelten ehr Ehr in en Bild vun en Ossen, de Gras freet. He schick Sin Wort un mak se gesund un rett se, dat se nich storven; All düt schall de wedderfahren vun den HErrn, de mi towedder sünd un Böses gegen min Seel reden doht. Dat is den HErrn Sin Dohr, de Gerechten ward darin gahn. Min Seel is termalmt alletied vör Verlangen na Dine Rechte. Ji vun Levy sin Hus, lavt den HErrn, de ji den HErrn fürchten doht, lavt den HErrn! Un Og, den König to Basan, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn se redt vun Di schändlich un Dine Fiende erhevt sik ahn Orsak. De HErr behödet All, de Em leef hebbt un ward alle Gottlosen tonicht maken. So wat deiht He an keen Heiden noch lett He se weten Sine Rechte. Halleluja! De 148. Psalm.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

He which testifieth these things saith, Surely I come quickly. Amen. Even so, come, Lord Jesus.

Im Zusammenhang

19Un wenn Jemand darvun nimmt vun de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok, den ward GOtt afnehmen sin Deel vun dat Levensbok un vun de hillige Stadt un vun dat, wat in düt Bok schreven steiht. Denn He ward den Armen nich vör ümmer vergeten, un de Elenden ehr Hoffnung ward ewiglich nich verlaren sin. De mi unner kregen an min Unglücksdag, un de HErr war min Toversicht. Se deelt min Kleder unner sik un smiet dat Lot öwer minen Rock. Süh an, dat dar so veele vun mine Fiende sünd, un dat se mi ut Frevel hassen doht. Still swiegen mütt de falschen Müler, de da redt gegen de Rechtfardigen mit stieven Hals, mit Hochmoth un Verachtung. Dat He ehr Seel vun den Dod retten un se in de düre Tied ernährn ward. De HErr is neeg bi de, de en terbraken Hart hebbt un helpt de, de en terbraken Gemöt hebbt. Lat de Lüd sik nich öwer mi freuen, de mi ahn Orsak fiend sünd, noch mit de Ogen spotten, de mi ahn Grund hassen doht. Se ward nich to Schann warrn in de böse Tied, un in de düre Tied ward se nog hebben. Denn ik doh min Missedat kund un sorg öwer min Sünden. Uns Hart is nich affulln, noch uns Gang vun Din Weg afgahn. Sonnern he tröst sik mit düt gude Leven un lavt dat, wenn Een na gude Dag’ trachten deiht. Din Mul lettst du los in Bosheit un din Tung drift Bedregerie. De Opfer, de GOtt gefalln doht, sünd en Geist vull Angst, en tweibraken un tweislagen Hart warrst Du, GOtt, nich verachten. He erlöst min Seel vun de, de an mi wöllt un schafft ehr Ruh, denn se sünd veele gegen mi. Darum erhört mi GOtt un markt up min Flehn. Du büst in de Högde fahren un hest dat Gefängniß gefangen föhrt, Du hest Gaven kregen för de Minschen, ok för de Aftrünnigen, dat GOtt, de HErr, doch dar blieven ward. Mak Di an min Seel’ un erlös se, erlös se wegen min Fiende. GOtt Din Gerechtigkeit is hoch, de Du grote Dinge deihst, GOtt, wokeen is Di gliek? Un gelavet si Sin herrliche Nam ewiglich, un alle Lande möt vull vun Sin Ehr sin! Amen, Amen! Wo ward se so mit eens tonicht! Se gaht unner un nehmt en End’ mit Schrecken. Du wullst doch den Pöbel nich geven de Seel vun Din Turtelduven un de Hupen vun Din elenden Deerte nich so ganz vergeten. Dat dunnerte in den Himmel, Din Blitze lüchten up den Eerdboden, dat Eerdriek rögte sik un bewerte darvun. Un gegen GOtt reden un sproken: Ja, GOtt schull doch wol en Disch torecht maken künn’ in de Wüste. So wüllt wi nich vun Di wieken. Lat uns leven, so wüllt wi Din Namen anropen. So ward se erkennen, dat Du mit Din Namen alleen HErr, un de Welt ehr Högster heten deihst. De 84. Psalm. Du makst, dat mine Frünn un Neegsten un mine Verwandte sik wiet vun mi af doht, um son Elend willen. De 89. Psalm. Denn de HErr is uns’ Schild un de Hillige in Israel is uns’ König. Ik harr veel Bedrövniß in min Hart, awer Dine Tröstungen makten min Seel vergnögt. Dat ward schreven up de Nakamen, un dat Volk, dat eerst erschaffen warrn schall, ward den HErrn laven. De HErr hett Sin Stohl in den Himmel upstellt, un Sin Königriek herrscht öwer Allns. Du makst den Maand, dat Jahr darna to delen, de Sünn weet ehr Unnergang. Bet dat Sin Wort keem un den HErrn Sin Red em dörchlüterte. Se makten en Kalv in Horeb un beeden an dat gaten Bild. Un se to den HErrn reepen in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst. So ward he em as en Kleed, dat he anhett, un as en Gördel, den he um den Lief dregen deiht. In de Höf, an den HErrn Sin Hus, in di, Jerusalem. Halleluja. De 117. Psalm. Makt mi apen de Dohre vun de Gerechtigkeit, dat ik darin gahn un den HErrn danken doh. Ik bün en Gast up de Eer, verbarg Dine Gebote nich vör mi. Lat dat Hus Israel den HErrn laven, lavt den HErrn, ji vun Aaron sin Hus; Sihon, den König vun de Amoriter, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ach, GOtt, mak doch de Gottlosen dod un lat de Blodgierigen vun mi wieken! He deiht, wat de Gottesfürchtigen begehrt un hört ehr Schrien un helpt se. He wiest Jakob Sin Wort, Israel Sine Satzungen un Rechte.

21Unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju All! Amen. De Psalmen na de plattdütsche Öwersettung vun Dr. Johann Bugenhagen. Kropp. Verlag vun de Bokhandlung »Eben-Ezer.« 1885. Bokdruckerie »Eben-Ezer« in Kropp. Dat Psalmbok vun David. De 1. Psalm. Mak se bang, HErr, darmit de Heiden erfahren doht, dat se Minschen sünd. Sela. De 10. Psalm. De HErr deiht wol an mi, na min Gerechtigkeit. He vergellt mi na de Reinheit vun min Hann. Rett mine Seel vun dat Swerdt un rett mi vun de Hunn! Unschuld un Redlichkeit mögt mi bewahren, denn ik höp up Di. Du schützest se mit den Schirm vun Din Antlitz vör jedereen sin Trotz, Du verbargst se in de Hütt vör de striedsüchtigen Tungen. Denn uns Hart freut sik öwer Em, un wi verlat uns up Sin hilligen Namen. He bewahrt em all sin Gebeen, dat nich een darvun entwei braken ward. Un sparrt ehr Mul wiet up gegen mi un sprekt: Ha, ha, dat hebbt wi sehn. De Gottlose borgt un betahlt nich, de Gerechte awer is barmhartig un mild. Un de mi Böses doht för Gudes, sett sik gegen mi, darum, dat ik up dat Gude holln doh. Wenn wi den Namen vun unsen GOtt vergeten harrn un unse Hand uphaben harrn to en fremden GOtt. Wenn en Minsch in de Würde is un hett keen Verstand, so fahrt he darvun as en Veeh. De 50. Psalm. Dat deihst du un Ik swieg still: do meenst du, Ik weer so as du. Awer Ik will di strafen un di dat vör Ogen stelln. Dann ward Di gefalln de Opfer vull Gerechtigkeit, de Brandopfer un Ganzopfer, denn ward man Ossen up Din Altar opfern. De 52. Psalm. Denn se leggt ehr Hand an de Lüd in Sinen Freden un se enthilligt Sin Bund. Wi hebbt en GOtt, de helpen deiht, un den HErrn, de uns vun Dod retten deiht. De Schimp brickt mi min Hart un kränkt mi. Ik töv, ob dat Nüms jammern dä, awer dar is keen Minsch; un up Trösters, awer ik find’ keen. Du makst mi heel grot un tröst mi wedder. Awer dat deiht mi weh in Harten un stickt mi in min Neeren, Lat den Geringen nich mit Schann darvun gahn, denn de Armen un Elenden sprekt grot vun Din Namen. Du föhrtest Din Volk as en Heerde Schap, dörch Moses un Aaron. De 78. Psalm. As nu de HErr dat hören dä, war He falsch, un Füer gung an in Jacob un he war bös öwer Israel, Ik hef fun’n min Knecht David, Ik hef em salvt mit min hillige Oel. Se rüst sik wedder den Gerechten sin Seel un verdammt unschüllig Blod. Dat He den Gefangenen sin Aechsen hört un los mak den Dod sin Kinner; Lavt den HErrn, all Sin Heerscharen, Sin Deener, de ji Sin Willen doht! De jungen Löwen, de da brüllt na den Rov un ehr Spies sökt vun GOtt. He sett em ton HErrn öwer sin Hus, ton Herrscher öwer all sin Göder. Se vergeten GOtt, ehr HEiland, de so grote Dinge in Egypten dahn harr, De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, Awer Du, HErr, HErr, wes’ Du mit mi wegen Din Namen, denn Din Gnad is min Trost, rett mi doch! Ik dank Di, dat Du mi demödigt hest un mi helpen deihst. Du schellst de Stolten, verflucht sünd, de Dine Gebote nich holn doht. Lavt sie de HErr ut Zion, de to Jerusalem wahnen deiht! Halleluja! De 136. Psalm. Un gev ehr Land to en Arvdeel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ik haß ja de, de Di haßt, HErr, un dat verdrütt mi vun se, dat se sik gegen Di upsett. Min Mund schall den HErrn Sin Lof vertelln un all Fleesch schall laven Sin hilligen Namen ümmer un ewig. De 146. Psalm.

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

John 21:25Dar sünd ock veel annere Dinge, de JEsus dahn hett, de, so se schulln een na dat annere beschreven warden, glöv ik, de Welt wor de Böker nich begriepen, de to beschrieven weern.

2 Timothy 4:8Vun nu af an is de Gerechtigkeit ehr Kron för mi henleggt, de mi de HErr, de gerechte Richter, an jenen Dag geven ward, nich awer mi alleen, sonnern All, de Sin Erschienung leef hebbt.

2 Peter 3:12Dat ji tövt un ielt na de Tokunft vun den HErrn Sin Dag hen, an weken de Himmel vun Füer vergahn un de Element vör Hitt smölten ward?

Revelation 1:18Un de Lebendige. Ik weer dod, un süh, ik bün lebendig vun Ewigkeit to Ewigkeit un hef de Slötel to dat Dodenriek un to den Dod.

Revelation 22:10Un he sprickt to mi: Du schast de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok nich toseegeln, denn de Tied is neeg bi. So lat jug nu unnerwiesen, ji Könige, un lat jug tüchtigen, ji Richter up de Eer. Denn in ehren Mund is nicks Gewisses, ehr Inwendiges is Hartleed, ehr Kehl is as en apen Graf, mit ehr Tungen heuchelt se. De HErr hört min Flehn, min Gebet nimmt de HErr an. Lat de Gottlosen ehr Bosheit vörbi sin un lat de Gerechten wat warrn, denn Du unnersöchst de Harten un Neeren, gerechte GOtt. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner! De 9. Psalm. Un de HErr is de Armen ehr Schutz, He is en Schutz in de Noth. He duckt sik dal un buckt sik un stött den Armen mit Gewalt to Eer. Denn Du warrst min Seel nich in de Unnerwelt laten un nich togeven, dat Din Hillige verwesen deiht. Ehren Fettklumpen verschlut’t se, se redt stolt mit ehren Mund. He bög den Himmel dal un fohr raf un Düsternis weer unner Sin Föt. Den HErrn Sin Furcht is rein un blivt ewiglich. Den HErrn Sine Rechte sünd wahrhaftig, altosam gerecht. HErr, help den König! erhör uns, wenn wi ropt! De 21. Psalm. Du warrst se maken as en Füeraven wenn Du in de Sak sehn warrst, de HErr ward se verslingen in Sinen Grimm; dat Füer ward se freten. Denn Du leetst mi ut min Moder ehren Schoot hervörbreken; Du weerst min Toversicht, as ik noch an min Moder ehr Bost weer. Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de Herr Zebaoth, He is de König vun de Ehren! Sela. De 25. Psalm. Den HErrn Sin Weg’ sünd nicks as Gudheit un Wahrheit vör de, de Sin Bund un Tügnis holn doht. De mit böse Tücken umgaht un geern Geschenke annehmt. Denn min Vader un min Moder verlat mi, awer de HErr nimmt mi up. De HErr hett öwer de Sündfloth thront, un de HErr blivt en König in Ewigkeit. Wat is gelegen an min Blot, wenn ik dod bün? Ward ok de Stoff Di danken un Din Wahrheit verkündigen? HErr, wes’ mi gnädig, denn mi is bang; min Gestalt is verfallen vun Truern, darto min Seel un min Buk. De Gottlose hett veel Plag, de awer up den HErrn höpen deiht, den ward de Gudheit umfahten. De HErr makt de Heiden ehr Rath tonicht un wiest torügg de Völker ehr Gedanken. Fürchtet den HErrn, Sin Hilligen, denn de Em fürchten doht, hebbt keen Mangel. All min Knaken möt seggen: HErr, wokeen is Dins Glieken? De Du den Elenden retst vun den, de em to stark is, un den Elenden un Armen vun Sin Rövers. Denn bi Di is de lebendige Born un in Din Licht seht wi dat Licht. Dat is noch en lütte Wiel, so ward de Gottlose nich mehr sin, un wenn du na sin Stä sehn warrst, ward he weg sin. HErr, all min Begehr is vör Di, un min Süfzen is Di nich verborgen. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. Ik will predigen de Gerechtigkeit in de Gemeen; süh, ik will mi min Mund nich stoppen laten, HErr, dat weetst Du! Ok min Fründ, den ik mi anvertrut hef, de min Brod eten dä, tredt mi unner de Föt. Ik segg to GOtt, min Fels: Warum hest Du mi vergeten? Warum mutt ik so trurig gahn, wenn min Fiend mi drängen deiht? Warum verstöttst Du uns denn un lettst uns to Schann warrn! Un treckst nich ut mank uns, HErr! In Din Smuck gaht de Könige ehre Döchter, de Brut steiht to Din rechte Hand in nicks as köstlich Gold. De de Kriege stüert in alle Welt, de Bagens intwei brickt, Spieße tweisleit un Wagen mit Füer verbrennt. De Fürsten mank de Völker sünd versammelt to een Volk, to Abraham sin GOtt, denn GOtt is gewaltig hoch bi de Schilde up de Eer. De 48. Psalm. GOtt, wi tövt up Din Gudheit in Din Tempel. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht. Denn alle Deerter in den Wald sünd Min un dat Veeh up de Bargen, wo se bi Dusende gahn doht. Lat mi hörn Freud un Wonn, dat dat Gebeen fröhlich ward, de Du terslagen hest. Ik awer warr blieven as en gröne Ölbom in GOtt Sin Hus un verlat mi up GOtt Sin Gudheit ümmer un ewiglich. Mak ehr Tung uneens, HErr, un lat se unnergahn, denn ik seh Frevel un Striet in de Stadt. Denn ward min Fiende torüggwiken möten, wenn ik ropen doh; so warr ik gewahr, dat Du min GOtt büst. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. Vör ehr Macht hol ik mi to Di, denn GOtt is min Schutz. Moab is min Waschbecken, min Schoh streck ik öwer Edom, Philistäa jucht mi to. Awer Minschen sünd doch nicks, grote Lüd’ fehlt ok, se wegt weniger as nicks, so veel ehrer sünd. Se awer staht na min Seel, mi to öwerfallen, un ward unner de Eer dal fahren! Un alle Minschen, de dat seht, ward seggen: Dat hett GOtt dahn! un marken, dat dat Sin Wark is. Du söchst dat Land heim un waterst dat un makst dat heel riek. GOtt Sin Borns hebbt Water in Hüll un Füll. Du letst ehr Korn wol geraden, denn so makst Du dat Land riek. Denn, GOtt, Du hest uns versöcht un smolten, as Sülver smolten ward. Nu awer gifst Du, GOtt, gnädigen Regen, un Din Arf, dat dürr is, erquickst Du, Denn ik iwer mi schier to Dod’ um Din Hus un dat Schimpen vun de, de Di schänden doht, fallt up mi. Denn mine Fiende sprekt gegen mi, un de up min Seel luern doht, beradt sik mit enanner, De Könige an de See un up de Inseln ward Geschenke bringen, de Könige ut de Rieke Arabien un Seba ward Gaven toföhrn. Darum fallt se de Janhagel to, dat löpt se to in Hupen, as Water. Ach, GOtt, wa lang schall de Weddersaker smähen un de Fiend Din Namen so ganz verlästern? Ik awer will verkündigen ewiglich un lovsingen den GOtt Jacobs. Wenn GOtt Sik upmaken deiht to richten, dat He helpen schall alle Elenden uppe Eerden. Sela. Hett denn GOtt vergeten, gnädig to sin un Sin Barmhartigkeit vör Torn toslaten? Sela. Se heeln den Bund mit GOtt nich un wulln nich in Sin Gesetz wandeln. Warum letst Du de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Lat mank de Heiden vör uns Ogen kund warrn de Rache vun Din Knechten ehr Blod, dat vergaten is. Du hest vör em de Bahn makt un hest em laten inwotteln, dat he dat Land upfüllt hett. Dat mank Di keen anner GOtt si un du keen fremden GOtt anbeden deihst! Doh se as de Midianiter, as Sisera, as Jabin an de Bek Kison, GOtt, unse Schild, seh doch to, seh an Din Gesalvten sin Riek’, Doch is ja Sin Help nah bi de, de Em fürchten doht, dat in unse Land Ehr wahnen schull; Dat Du so grot büst un Wunner deihst un alleen GOtt büst. Min Gestalt is jämmerlich vun Elend. HErr, ik rop Di däglich an, ik bred min Hann ut to Di. Du büst HErr öwer de wille See, Du stillst sin Waggen, wenn se sik rögen doht. Uns’ Leven duert söbentig Jahr, un wenn dat hoch kummt, so sünd dat tachentig Jahr, un wenn dat köstlich west is, so is dat Möh un Arbeit west, denn dat fahrt flink darhen, as fleegen wi darhen. Di ward nicks Övles tostöten un keen Plag ward nah an din Hütt kamen. Denn süh, Dine Fiende HErr, süh, Dine Fiende ward umkamen, un all, de Övel doht, möt utenanner jagt warrn. De de Heiden tüchtigt, schull de nich strafen? De de Minschen lehrt, wat se weeten doht. Dat Ik veertig Jahr Möh harr mit düt Volk un sprok: Dat sünd Lüd, de ehr Hart ümmer den unrechten Weg will un de Min Weg nich lernen wöllt. Seggt mank de Heiden, dat de HErr König is un Sin Riek torecht makt hett so wiet as de Welt is, dat dat blieven schall, un de Völker recht richten deiht. De ji den HErrn lev hebbt, hass’t dat Böse. De HErr bewahrt Sine Hilligen ehr Seelen, vun de Gottlosen ehr Hand ward He se retten. Denn ik eet Asch as Brod un misch min Gedränk mit Weenen, He handelt nich mit uns na unse Sünden un vergellt uns nich na unse Missedaht. Du letst Borns quellen in de Gründ’, dat de Water twischen de Bargen henfleet. Un stell datsülvige Jacob to en Recht un Israel ton ewigen Bund; Un hölp se vun den sin Hand, de se hassen dä, un erlös se vun den Fiend sin Hand. De da sitten mussen in Düsterniß un Dodesschatten, fungen Twang un Isen. Moab is min Waschfatt, ik will min Schoh öwer Edom utstrecken, öwer de Philister will ik juchen. Sin Kinner möt in de Irr gahn un bedeln un söken, as de verdorven sünd. De Furcht vör den HErrn is de Anfang vun de Wiesheit, dat is en gude Klokheit; wer darna deiht, den sin Lof blift up ewig. De 112. Psalm. De Gottlosen ward dat sehn un dat ward em verdreeten, sin Tähn ward he tosamen bieten un vergahn. Denn wat de Gottlosen geern wüllt, dat is verlaren. De 113. Psalm. Lat Aaron sin Hus up den HErrn höpen; de is ehr Hülp un Schild. Ik glöv, darum red ik. Ik warr awer veel plagt. Alle Heiden umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. Ik sök Di vun ganzen Harten, lat mi nich irr gahn vun Dine Gebode. Nimm nich weg Din Gesalvten Sin Regiment wegen Din Knecht David. De veele Völker slog un dod maken dä mächtige Könige. De Egypten slog an ehr Eerstgeburt denn Sin Gudheit besteiht up ewig; So war mi Din Hand doch dar föhrn un Din rechte Hand mi holn. Dat Unglück, öwer dat mine Fiende sik beraden, mutt up ehr Kopp falln. De Gottlosen möt in ehr egen Nett falln mit enanner, ik awer ümmer vörbi gahn. De 142. Psalm. Lehr mi dohn na Din Wolgefalln, denn Du büst min GOtt, lat Din guden GEist mi föhrn up eben Bahn. De Du de Könige Sieg geven un Din Knecht David vun dat böse Swerdt erlösen deihst. All Dine Warke, HErr, schüllt Di danken un Dine Hilligen vun Di grotspreken. De HErr is König up ewig, Din GOtt, Zion, för alle Tieden. Halleluja! De 147. Psalm. He hett keen Lust an dat Peerd sin Kraft, noch Gefalln an jemand sin Been. Deerder un all dat Veh, Wörmer un Vageln.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:20