Offenbarung 22:27

Un bi de Reinen büst Du rein un bi de Verkehrten büst du verkehrt. De Elenden schüllt eten, dat se satt ward, un de na den HErrn fragt, ward Em priesen; jug Hart schall ewiglich leven. Rühmen un freun mött sik, de mi gönnen doht, dat ik Recht beholl un immer seggt: De HErr mutt hoch lavt warrn, de sik freut an Sin Knecht sin Wolfahrt. Lat af vun dat Böse un doh Gudes, so warrst du blieven jümmerdar. Mak Di up, help uns un erlös’ uns um Din Gudheit willn! De 45. Psalm. Lavet den HErrn in de Versammlungen, ji, de vör den Born vun Israel sünd. Denn se verfolgt den, de Du slagen hest un rühmt sik, dat Du de Dinen bös slagen deihst. Denn süh, de vun Di wieken doht, ward umkamen, Du bringst um Alle, de gegen Di horen doht. Un leet Fleesch up se regen as Stoff, un Vagel as Sand an de See. He ward Mi nennen also: Du büst min Vader, min GOtt un Fels, de mi helpen deiht. Se ward vergahn, awer Du blifst. Se ward all old warrn as en Gewand, se ward verwandelt as en Kleed, wenn Du se verwandeln warrst, Dat tövt Allns up Di, dat Du se Spies geven deihst to sin Tid. Desülvigen dähn ehr Teken mank ehr un Sine Wunner in Ham sin Land. Un ehr Samen mank de Heiden smieten un se in de Länder verstreuen dä. Dat se danzten un wackelten as en bedrunken Kerl un wussen keen Rath mehr, Dat se markt, dat düt Din Hand is, dat Du, HErr, so wat deihst. De HErr is GOtt, de uns hell maken deiht. Smückt dat Fest mit Maibusch bet an de Hörner vun den Altar! Unnerwies mi den Weg vun Dine Befehle, so will ik reden vun Dine Wunner.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

Im Zusammenhang

26Bi de Hilligen büst Du hillig un bi de Frommen büst Du fromm, Di will ik priesen in de grote Gemeene. Ik will min Gelövnis betaln vör de, de Em fürchten doht. Lat se sik schämen un to Schann warrn, all, de sik öwer min Öwel freuen doht, se mött mit Schand un Scham antrocken warrn, de gegen mi grotspreken doht. He is jümmer barmhartig un leent geern un sin Samen ward segent sin. Denn unse Seel is daldrückt bet to de Eer un unse Buk klevt an de Eerdboden. De Sängers gaht vörup, darna de Speellüd’, mank se de Jumfern, de da pauken doht. Ehr Wahnung mutt lerrig warrn un lat da keen sin, de in ehre Hütten wahnen deiht. Wenn mi ok Liev un Seel verschmachten deiht, so büst Du doch, GOtt, alltid min Hart sin Trost un min Deel. He leet weihen den Ostwind unner den Himmel un bewegt war dörch Sin Kraft de Südwind. Ik will sin Hand an de See leggen un sin rechte Hand an de Stroms. Du hest vördem den Grund to de Eer leggt un de Himmel sünd dat Wark vun Din Hann. Darsülvst gaht de Scheep, dar sünd Wallfisch, de Du makt hest, dat se darin speelt. He schick Sin Knecht Moses, Aaron, den He harr utwählt. Un He heev up Sin Hand gegen se, dat He se dalslagen dä in de Wüstenie. Un fohren up na den Himmel un fohren in den Afgrund, dat ehr Seel vör Angst verzagen dä, Stah mi bi, HErr, min GOtt, help mi na Din Gnad, Gelavt si de, de do kummt in den HErrn Sin Namen! Wi segent ju, de ju vun den HErrn Sin Hus sünd. Ik vertell min Weg’ un Du erhörst mi, lehr mi Dine Rechte. Dankt den GOtt vun den Himmel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. De 137. Psalm.

28Denn Du helpst dat elende Volk un de hogen Ogen makst Du sid. Alle Welt Enden ward an GOtt denken un sik to Em bekehrn, un alle Geschlechter vun de Heiden vör di anbeden. Un min Tung schall reden vun Din Gerechtigkeit un Di däglich priesen. De 36. Psalm. Denn de HErr hett dat Recht leef un verlett sine Hilligen nich, ewiglich ward se bewahrt, awer de Gottlosen ehr Samen ward utrodet. Dar herrscht mank ehr de lütte Benjamin, de Fürsten vun Juda mit ehre Hupen, de Fürsten vun Sebulon, de Fürsten vun Naphtali. Lat se in een Sünd öwer de anner fallen, dat se to Din Gerechtigkeit nich kamen doht. Awer dat is min Freud, dat ik mi to GOtt holen doh, un min Toversicht sett up den HErrn, HErrn, dat ik verkündige all Sin Dohn. De 74. Psalm. Un leet se fallen merrn in ehr Lager allerwärts, wo se wahnen dän. Un Ik will em ton eersten Söhn maken, un ton Allerhöchsten mank de Könige up de Eer. Du awer blifst, as Du büst un Dine Jahr nehmt keen Enn! Wenn Du se geven deihst, so sammelt se, wenn Du Din Hand updeihst, so ward se mit Göder satt makt. He leet Düsterniß kamen un makt dat dunkel, un weern nich ungehorsam Sin Wort. Un se hungen sik an de Baal-Peor un eten vun de doden Götzen ehr Opfer. Un se to den HErrn schregen in ehr Noth un He se ut ehr Angst föhr, Flucht se, so segen Du. Sett se sik gegen mi, so möt se to Schann warrn, awer Din Knecht mutt sik freuen. Du büst min GOtt un ik dank Di; min GOtt, ik will Di lofpriesen. Ik gräm mi, dat mi dat Hart versmachten deiht, stärk mi na Din Wort.

Lies ganz Offenbarung 22

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:27