Offenbarung 22:3

Un dar ward nicks Verbanntes mehr wesen, un GOtt un dat Lamm ehr Stohl ward darin wesen, un Sin Knechte ward Em deenen, De is as en Bom, plantet an de Waterbeken, de sin Frucht bringen deiht to sin Tied un sin Bläder verwelkt nich, un wat he maken deiht, dat glückt em. Lat uns entwei rieten ehr Bann un vun uns smieten ehr Tögels. Veele seggt vun min Seel: Se hett keen Hölp bi GOtt. Sela. Ji Minschen Söhns, wo lang schall min Ehr schändt warrn? Wat hebbt ji dat Eitle so leef un de Lögen so geern! Sela. Vernimm min Schrien, min König un min GOtt, denn ik will to Di beden. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik bün swach, heel mi, HErr, denn min Gebeen sünd erschreckt. Dat se as Löwen min Seel nich rovt un terrieten, dewiel keen Retter dar is. Ut de lütten Kinner un de Süglinge ehren Mund hest Du en Macht toricht wegen Dine Fiende, dat Du den Fiend un de Rachgierigen utrotten deihst. Ik will mi freuen un in Di frohlocken un Dinen Namen lovsingen, Du Allerhöchste, Denn de Gottlose rühmt sik mit sin Mothwillen, un den Bedreger segent he un verachtet den HErrn. Denn se riet den Grund um, wat schall de Rechtfardige utrichten? De Een redt mit den Annern Lögen un mit glatte Tungen lehrt se mit tweerli Harten. Wo lang schall ik sorgen un mi däglich ängstigen in min Hart? Wo lang schall sik min Fiend öwer mi erheven? Awer se sünd alltomal afweken un alltosam undüchdig warn, dar is keen Een, de Gudes deiht, ok nich Een. Wer mit sin Tung nich verleumden deiht un sinen Neegsten nicks Böses deiht un sinen Neegsten nich beschimpt. Vör de Hilligen, de up de Eer sünd un vör de Herrlichen, an weke ik all min Lust hef. Du hest min Hart prüft, un besöchst dat in de Nacht un hest mi rein smöltet un findst nicks Arges in min Sinn, denn min Mund schall nich öwertreden. HErr, min Fels, min Borg, min Erretter, min GOtt, min Trost, up den ik vertruen doh, min Schild un Hort vun min Heil un min Schutz. Een Dag seggt dat to den annern un ene Nacht deiht dat kund de anner. He schick di Hölp vun dat Hilligdom un stärk di ut Zion. Du gifst em wat sin Hart wünschen deiht un weigerst nich, wat sin Mund bäden deiht. Sela. Min GOtt, den Dag öwer rop ik, so antwordst Du mi nich, un de Nacht öwer bün ik ok nich still. He erquickt min Seel, He föhrt mi up de rechte Strat, um Sins Namens willen. Wer ward up den HErrn Sinen Barg gahn? Un wer ward stahn an Sine hillige Stä? Denn nüms ward to Schann, de up Di töven deiht, awer to Schann mött se warrn, de ahn Orsak affallt. Denn Din Gnad is vör min Ogen un ik wandel in Din Wahrheit. Wenn sik ok en Heer gegen mi leggen deiht, so is min Hart doch nich bang. Wenn Krieg gegen mi upsteiht, so verlat ik mi up Em. Treck mi nich hen unner de Gottlosen un mit de Öveldoers, de fründlich reden doht mit ehr Neegsten, un hebbt Böses in dat Hart. Den HErrn Sin Stimm geiht up de Water, de vun de Herrlichkeit GOtts dunnert, de HErr up grote Waters. HErr, min GOtt, as ik to Di schrien dä, maktest Du mi gesund. Neeg Dine Ohren to mi, hastig help mi! Wes’ min starke Fels un en Festung, dat Du mi helpen deihst. Denn as ik dat wull verswiegen, versmachten mine Gebeene dörch min däglich Hulen. Singt Em en nie Leed, makt dat gud up dat Saitenspill mit Jubelklang. Min Seel schall vun den HErrn grotspreken, dat de Elenden dat hört un sik freuen doht. Treck den Speer rut un stah mi bi gegen min Verfolgers! Sprick to min Seel: Ik bün din Hülp! Se smückt sik mank eenanner sülvst, dat se ehr böse Sak vörwarts bringen doht un anner slecht makt. Höp up den HErrn un doh Gudes, blief in dat Land un ernähr di redlich. Denn Din Pieln stekt in mi, un Din Hand drückt mi. Ik bün verstummt un still warn un swieg, wiel ik keen Glück hef un min Wehdag sünd öwer de Maten. Un trock mi ut de grusame Kul un ut den Schlamm un sett min Föt up en Fels, dat ik säker treden kann. De HErr ward em bewahrn un an’n Leven holn, un em dat wolgahn laten up de Eer un em nich in sin Fiende ehr Willn geven. Min Seel döstet na GOtt, na den lebendigen GOtt. Wannehr warr ik darhen kamen, dat ik GOtt Sin Angesicht sehn doh! Schick Din Licht un Din Wahrheit, dat se mi leiten un bringen to Din hilligen Barg un to Din Wahnung! Du hest mit Din Hand de Heiden wegjagt, awer se hest Du insett; Du hest de Völker tonicht makt, awer se hest Du grot makt. Du büst de schönste mank de Minschenkinner, holdselig sünd Din Lippen, darum segent GOtt Di ewiglich. Darum sünd wi nich bang, wenn ok de Welt unnergahn deiht un de Bargen mitten na de See rin sinken dä’n. Denn de HErr, de Allerhöchste, is schrecklich, en grote König up de ganze Eer. De Barg Zion is en schöne lütte Telgen öwer den dat ganze Land sik trösten deiht, an de Siet na Norden liggt den groten König sin Stadt. Beide, gemeene Mann un Herren, beide, riek un arm, alltomal. Unse GOtt kummt un swigt nich still. Fretend Füer geiht vör Em up un um Em rum en gruliche Storm. GOtt, wes’ mi gnädig na Din Gudheit un doh min Sünden ut na Din grote Barmhartigkeit. Wat prahlst du denn, du Tyrann, dat du kannst Schaden dohn, so doch GOtt Sin Gudheit noch däglich anhöllt? GOtt kikt vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn will, ob jemand verständig weer, de na GOtt fragen deiht. Help mi, GOtt, dörch Din Namen un schaff mi Recht dörch Din Gewalt. Mark up mi un erhör mi, wa ik so kläglich stöhnen un hulen doh, Min Fiende versökt mi däglich, denn veele striedt gegen mi mit groten Stolt. Ik rop to GOtt, den Allerheiligsten, to GOtt, de min Jammer en Enn makt. Ja, mothwillig doht ji Unrecht int Land un gaht stracks dörch mit jug Hand to freveln. Rett mi vör de Öveldoers un help mi vun de Blodgierigen. GOtt, de Du uns verstött un uns ut enanner jagt hest un tornig weerst, tröst uns wedder. Hier nerren up Eerden rop ik to Di, wenn min Hart in Angst is, Du wullest mi föhren up en hogen Fels. Denn He is min Hort, min Hülp, min Schutz, dat mi keen Fall störten ward, wa grot He ok is. Dar seh ik na Di in Din Hilligdom, wull geern Din Macht un Ehr sehn. Verbarg mi vör de Bösen ehr Versammlung, vör den Hupen vun de Öveldoers, Du erhörst Gebet, darum kummt all dat Fleesch to Di. Sprekt to GOtt: Wa grulich grot sünd Din Werke! Dine Fiende smeichelt Di wegen Dine grote Macht. Dat wi up Eerden kennen lehrn Sin Weg, mank alle Heiden Sin Heil. Verdriev se as de Rok verdreven ward, as dat Wass ant Füer smölten deiht, so mußten de Gottlosen vör GOtt umkamen. Ik versink in deepen Schlamm, wo keen Grund is, ik bün in deep Water un de Floth will mi versupen. De möt sik schamen un to Schann warrn, de na min Seel staht, se möt torügg kehren un höhnt warrn, de mi wat Öwels wünscht. Wes’ min starke Fels, wohen ik ümmer flegen kann, de Du toseggt hest, mi to helpen, denn Du büst min Felsen un min Schanz. Lat de Bargen den Freden bringen för dat Volk, un de Högden de Gerechtigkeit. Denn dat verdrot mi vun de Grotsprekers, do ik seh’, dat dat de Gottlosen so wol gung. Perr up se mit de Föt un stöt se ganz to Grund’. De Fiend hett Allns verdorben in dat Hilligdom. Denn to sin Tid, so warr Ik recht richten. To Salem is Sin Telt un Sin Wahnung to Zion. In de Tied vun min Noth sök ik den HErrn, min Hand is des Nachts utreckt un lett nich na, denn min Seel will sik nich trösten laten. De wi hört hebbt un weten doht, un unse Vaders uns vertellt hebbt. Se hebbt ehr Blod vergaten um Jerusalem rum as Water; un dar weer Nüms, de begraven dä. Richt Din Gewalt up, de Du vör Ephraim, Benjamin un Manasse büst un kumm uns to Help. Nehmt de Psalmen un gevt her de Pauken, leefliche Harfen mit Psalters. Schafft Recht den Armen un den Waisen un helpt den Elenden un Bedörftigen to dat Recht. Denn süh, Din Fiende larmt, un de Di hassen doht, holt den Kopp hoch. Min Seel lengt un sehnt sik na den HErrn Sin Vörhöv, min Lief un Seel freut sik in den lebendigen GOtt. De Du vörmals de Missedaht Din Volk vergeven un all ehr Sünn bedeckt hest, Sela; HErr, wes’ mi gnädig, denn ik rop däglich to Di. Herrliche Dinge ward in di predigt, du, GOtt Sin Stadt! Sela. Lat min Gebet vör Di kamen, neeg Din Ohren to min Geschrig. Un segg also: Dat een ewig Gnad ward upgahn, un ward Din Wahrheit trulich hollen in den Himmel. De Du de Minschen letst starven un sprickst: Kamt wedder, Minschenkinner! Denn He rett mi vun den Jäger sin Strick un vun de böse Pest. Des Morgens Din Gnad un des Nachts Din Wahrheit verkündigen. HErr, de Waterström erhevt sik, de Waterström hevt ehr Brusen, de Waterström hevt de Waggen. HErr, wa lang schüllt de Gottlosen, wa lang schüllt de Gottlosen prahlen! Denn de HErr is en groten GOtt un en groten König öwer alle Götter. Vertellt mank de Heiden Sin Ehr, mank alle Völker Sin Wunner. Füer geiht vör Em her un stekt Sine Fiende rund rum an. He denkt an Sin Gnad un Wahrheit för dat Hus Israel. De End vun alle Welt süht unse GOtt Sin Heil. Lat uns danken Din groten un wunderbarlichen Namen, de da hillig is. Erkennt, dat de HErr GOtt is! He hett uns makt un nich wi sülvst, to Sin Volk un to Schap up Sin Weid! Ik nehm mi keen böse Sak vör. Ik haß den Övertreder un lat em nich bi mi blieven. Verbarg Din Angesicht nich vör mi in de Noth, neeg Din Ohren to mi; wenn ik Di anropen doh, so erhör mi bald! De di all din Sünn vergeven un all dine Gebreken heel maken deiht. Du wölbst Sin Bawerdeel mit Water; Du fahrst up de Wolken, as up en Wagen; un geihst up den Wind sin Flünken. Pries’t Sin hilligen Namen, de ehr Hart freu sik, de den HErrn söken doht; Glückselig sünd de, de dat Gebot holt un alle Tieden Recht doht! Un de He ut de Länner tosamen bröcht hett, vun Upgang, vun Dalgang, vun Norden un vun de See; Wol up, Psalter un Harpen! Ik will fröh up sin. Un se redt giftig gegen mi allerwegen un striet gegen mi ahn Orsak. Na din Sieg ward din Volk di willig opfern in hilligen Smuck. Din Kinner ward di geboren as de Dau ut dat Morgenroth. Wat He ordnen deiht, dat is lövlich un herrlich, un Sin Gerechtigkeit blift up ewig. Riekdom un Överflot ward in ehr Hus sin un ehr Gerechtigkeit blift ewiglich. Vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang, si den HErrn Sin Namen hoch lavt! De See ward dat gewahr un mak sik darvun, de Jordan dreiht sik rückwarts. Awer uns GOtt is in den Himmel, He kann schaffen, wat He will. De Dod sin Bann harrn mi umgeven un Angst vör de Höll harr mi drapen. Ik keem in Jammer un Noth. Lat nu Aaron sin Hus seggen: Sin Gnad besteiht up ewig! Denn weke up Sin Weg wandelt, de doht nicks Böses. Wat kann de falsche Tung di dohn? Un wat kann se utrichten? He ward din Fot nich utglieden laten, un de di behöden deiht, slöpt nich. Jerusalem is so bu’t, dat se en Stadt sin schall, wo man tosamen kummt. Wes’ uns gnädig, HErr, wes’ uns gnädig, denn wi sünd heel vull Verachtung. So freten se uns bi lebendigen Lief up, wenn ehr Torn öwer uns ergrimmen dä, Denn de Gottlosen ehr Scepter ward nich blieven öwer den lütten Hupen vun Gerechte, up dat de Gerechten ehr Hand nich utstrecken doht to Ungerechtigkeit. De HErr hett Grotes an uns dahn, daröwer sünd wi fröhlich. Süh, Kinner sünd den HErrn Sin Gav un Lievesfrucht is en Geschenk vun Em. Din Fru ward sien as en fruchtbar Wienstock um din Hus rum, din Kinner as de Telgens vun en Ölbom um din Disch rum. De Plögers hebbt up min Rügg plögt un ehr Föhren lank trocken. So Du wullt, HErr, Sünn toreken, HErr, wokeen ward bestahn? Israel, höp up den HErrn, vun nu an bet in Ewigkeit! De 132. Psalm. Ik will nich in dat Telt vun min Hus gahn, noch mi up dat Lager vun min Bett leggen, As de Dau, de vun Hermon dal fallt up de Barg Zion. Denn dar versprickt de HErr Segen un Leven ümmer un ewig. De 134. Psalm. De HErr, de Himmel un Eer makt hett, segen di ut Zion. De 135. Psalm. Lavt den HErrn, denn de HErr is fründlich, singt Sin Namen Lov, denn He is leevlich. Dankt den HErrn, de öwer alle HErrn is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn dar heeten uns singen, de uns gefangen holln, un in uns Hulen, fröhlich sien: Min Leeve, singt uns en Leed vun Zion! Wenn ik Di anropen doh, so erhör mi un gif min Seel grote Kraft. Ik mag gahn oder liggen, so büst Du um mi un sühst all mine Weg’. De Böses denkt in ehr Harten un up jeden Dag Krieg anfangt. HErr, behöd min Mund un bewahr mine Lippen. Ik schüdd min Red vör Em ut un lat vör Em min Noth kund warrn. Denn de Fiend verfolgt min Seel un sleit min Leven dal, he leggt mi in de Düsternis, as de Doden, de lang dod sünd. HErr, wat is de Minsch, dat Du so veel up em holn deihst? Un dat Minschenkind, dat Du em so achten deihst? De HErr is grot un heel veel to priesen un Sin Gröt is unutspreklich. Verlat jug nich up Fürsten, se sünd Minschen, de künnt ja nich helpen. He heelt de, de en braken Hart hebbt, un verbindet ehr Wehdag. Lavt Em, Sünn un Maand, lavt Em, all de blanken Steern! Se schüllt Sin Nam laven mit Reigendanz, up Pauken un Harpen schüllt se Em spelen. Lavt Em mit Basunen, lavt Em mit Psalter un Harpen!

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

And there shall be no more curse: but the throne of God and of the Lamb shall be in it; and his servants shall serve him:

Im Zusammenhang

2Merrn up ehr Strat un up beide Sieden vun den Strom stunn de Levensbom, de harr twölferlei Frücht un broch sin Frücht alle Monat, un de Bläder vun den Bom deenten to de Heiden ehr Gesundheit. Sonnern de Lust hett to den HErrn Sin Gesetz un öwer Sin Gesetz Dag un Nacht nadenken deiht. De Könige in dat Land sett sik up un de Fürsten beradt sik mit enanner gegen den HErrn un Sinen Gesalvten. Ach, HErr, wi sünd mine Fiende so veel un wo veel sett sik gegen mi up! Erhör mi, wenn ik ropen doh, GOtt vun min Gerechtigkeit, de Du mi trösten deihst in Angst, wes’ mi gnädig un erhör min Gebet! HErr, höre min Wör’, mark up min Süfzen. Ach, HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm! HErr, min GOtt, up Di tru ik, help mi vun all min Verfolgers, un rett mi. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner, dar man Di in den Himmel danken deiht. Ik will den HErrn vun ganzen Harten danken un all Din Wunner vertelln. So lang de Gottlose Övermoth drieven deiht, mutt de Elende lieden. Se fangt sik in Plans, de de annern utsunnen. Denn süh, de Gottlosen spannt den Bagen, un leggt ehre Pieln up de Sehnen, darmit in Düstern to scheeten up de Frommen. Help, HErr, denn de Hilligen hebbt afnahmen un dar sünd wenig Glövige mank de Minschenkinner. HErr, wo lang wullt Du mi ganz vergeten? Wo lang verbargst Du Din Angesicht vör mi? De HErr süht vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn kann, ob Jemand klok is un na GOtt fragen deiht. De unsträflich wandeln deiht un Recht deiht un redt de Wahrheit vun Harten. Ik hef seggt to den HErrn: Du büst jo de HErr, ik mutt um Dienetwillen lieden. Sprick Du in min Sak un süh Du up dat Recht! Un he sprok: Vun Harten leef hef ik Di, HErr, min Stärke. De Himmel vertellt GOtt Sin Ehr un de Feste verkündigt dat Wark vun Sin Hann. De HErr erhör di in de Not, de Nam vun Jakob sin GOtt beschütz di. HErr, de König freut sik in Din Kraft, un wo so fröhlich is he över Din Hülp! Min GOtt, min GOtt, warum hest Du mi verlaten? Ik hul, awer min Hölp is wiet af. He weid mi up en gröne Wisch un föhrt mi an frische Water. Denn He hett em up de See gründet un up de Ströme fast stellt. Min GOtt, ik höp up Di. Lat mi nich to Schann warrn, dat mine Fiende sik nich öwer mi freuet, Pröv mi ut, HErr, un versök mi, reinige min Neeren un min Hart. Darum, wiel de Bösen, min Weddersakers un Fiende an mi wöllt, min Fleesch to freten, möt se anlopen un falln. Hör de Stimm vun min Flehen, wenn ik to Di schrien doh, wenn ik min Hann upheben doh to Din hilligen Chor. Bringt den HErrn Sin Namen Ehr, smiet jug dal vör den HErrn in hilligen Schmuck! Ik pries Di, HErr, denn Du hest mi hoch makt, un lettst mine Fiende sik nich öwer mi freuen. HErr, up Di tru ik, lat mi nümmermehr to Schann warrn, rett mi dörch Din Gerechtigkeit. Wol den Minschen, den de HErr de Missedat nich toreken deiht, in den sin Geist keen Falsch is. Dankt den HErrn mit Harfen un singt Em Lov up de Psalter vun tein Saiten. Ik will den HErrn alltied laven, Sin Lof schall immerdar in min Mund sin. Griep to den Schild un de Waffen un mak Di up, mi to helpen. Dat sprek ik vun min Hartens Grund öwer de Gottlosen ehr Dohn, dat keen Gottesfurcht bi se is. Denn as dat Gras ward se bald afmeiht, un as dat gröne Gras ward se bald verwelken. HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm. Ik hef mi vörnahm, ik will mi höden, dat ik nich sündigen doh mit min Tung. Ik will min Mund tämen, dewiel ik de Gottlosen also vör mi sehn mutt. Ik höp up den HErrn un He neeg Sik to mi un hör min Schrien. Glückselig is de, de sik den Nothliedenden annimmt, den ward de HErr retten in de böse Tied. As de Hirsch na frisch Water schrien deiht, so schriet min Seel, GOtt, to Di. Denn Du büst de GOtt, de mi stark makt, warum verstöttst Du mi? Warum lettst Du mi so trurig gahn, wenn min Fiend mi draun deiht? GOtt, wi hebbt dat mit unse Ohren hört, unse Vaders hebbt uns dat vertellt, wat Du dahn hest to ehr Tied, vun Ollers her. Min Hart dichtet en fin Leed, ik will singen vun en König, min Tung en Vedder vun en guden Schriever. GOtt is uns Toversicht un Toflucht, en Hülp in de groten Nöthen, de uns drapen hebbt. Schlaht in de Hann, all ji Natschonen un jucht GOtt to mit fröhlichen Schall. Grot is de HErr un hoch berühmt in uns GOtt Sin Stadt, up Sin hilligen Barg. Hört to, all ji Völkers, markt up Alle, de in düsse Tied levt, Ut Zion brickt an GOtt Sin schöne Glanz. Do de Prophet Nathan to em keem, as he to de Bathseba ringahn weer. As Doeg, de Edomiter, keem un sä Saul an un sprok: David is in Ahimelech sin Hus kamen. De Dohren sprekt in ehr Harten: Dar is keen GOtt. Se dögt nicks un sünd en Gruel warn in ehr Bosheit. Dar is keen, de wat Gudes deiht. Do de vun Siph keem un sprok to Saul: David hett sik bi uns versteken. GOtt, hör min Gebet, verbarg Di nich vör min Flehn. GOtt, wes’ mi gnädig, denn Minschen wüllt mi versenken, däglich striedt se un makt mi bang. Wes’ mi gnädig, GOtt, wes’ mi gnädig, denn up Di trut min Seel un unner den Schatten vun Din Flüchten hef ik Toflucht bet dat Unglück vöröwer gahn deiht. Sied ji denn stumm, dat ji nich reden wüllt, wat recht is, un richten, wat liek is, ji Minschenkinner? Rett mi, min GOtt, vun mine Fiende un stah mi bi gegen de, de sik gegen mi setten doht. As he streden harr mit de Syrier to Mesopotamien un mit de Syrier to Zoba, as Joab umkehren un de twelfdusend Edomiter int Soltthal schlagen dä. Hör, GOtt, min Geschrigg un mark up min Gebet. Min Seel is still to GOtt, de mi helpen deiht. GOtt, Du büst min GOtt, fröh wak ik to Di; min Seel döstet na Di, min Fleesch verlangt na Di in en drög un sor Land, wo keen Water is. Hör, GOtt, min Stimm vun min Klag’, behöd’ min Leven vör den grausamen Fiend. GOtt, man lavt Di in de Still’ to Zion un Di betalt man Gelövniß. Lovsingt to Ehr vun Sin Namen; rühmt Em herrlich. GOtt wes’ uns gnädig un segen uns; He lat uns Sin Angesicht lüchten. Sela. Lat GOtt upstahn, lat Sine Fiende vunenanner jagt warden, un de Em hassen doht, vör Em weglopen. GOtt help mi, denn dat Water geiht mi bet an de Seel. Il, GOtt, mi to retten, HErr, mi to helpen. Rett mi dörch Din Gerechtigkeit un help mi ut, hol Din Ohren to mi un help mi! Dat he Di dat Volk richten deiht mit Gerechtigkeit un de Elenden mit Recht! Ik harr awer schier utrutscht mit min Föt, min Tritt harr binah utgleden. Denk an Din Gemeen, de Du vun Öllers her erworben un Di to’n Arvdeel erlöst hest, an den Barg Zion, up den Du wahnen deihst. Wi dankt Di, GOtt, wi dankt Di un verkündigt Din Wunner, dat Din Namen so neeg is. GOtt is in Juda bekannt, in Israel is Sin Namen herrlich! Ik schrie mit min Stimm to GOtt, to GOtt schrie ik un He erhört mi. Ik will min Mund to Sprüche updohn un geheemnißvulle dunkle Reden ut ole Tied verkündigen. Se hebbt Din Knecht ehr Lieknams de Vageln unner den Himmel to freten geven un dat Fleesch vun Din Hilligen vun de Thiern int Land. Du, Harr vun Israel hör, de Du Joseph höden deihst as de Schap; apenbar Di, de Du sitten deihst öwer Cherubim. Singt fröhlich GOtt, de unse Kraft is, jucht vör den GOtt Jacobs. Wa lang wüllt ji unrecht richten un de Gottlosen ehr Person vörtrecken? Sela. GOtt swieg doch nich so still, GOtt hall doch nich so hinnen! Wa allerleevst sünd Din Wahnungen, HErr Zebaoth! HErr, Du büst vörmals gnädig west Din Land un hest de Gefangenen vun Jacob erlöst. Nimm min Seel in Acht, denn ik bün hillig. Help Du, min GOtt, Din Knecht, de sik up Di verlaten deiht. De HErr hett Zion sin Dohre leev öwer alle Wahnungen Jacobs. HErr GOtt, min HEiland, ik schrieg Dag un Nacht to Di. Ik will singen vun den HErrn Sin Gnad ewiglich un Sin Wahrheit verkündigen mit min Mund vun een Tied to de anner. HErr GOtt, Du büst uns’ Toflucht för immer. Eh denn de Bargen warn un de Eer un de Welt schaffen warn, büst Du, GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit! De sprickt to den HErrn: Min Toversicht un min Burg, min GOtt, up den ik höpen doh. Dat is en köstlich Ding, den HErrn danken un lovsingen Din Namen, Du Högster! Vun jeher steiht Din Stohl fast; Du büst ewig. Hev Di, Du de Welt ehr Richter, vergell de Hochmödigen, wat se verdeent. Lat uns mit Danken vör Sin Angesicht kamen un mit Psalmen vör Em juchen! Singt den HErrn un lavt Sin Namen, predigt een Dag na den annern Sin Heil. Wolken un Dunkel sünd um Em her, Gerechtigkeit un Gericht is de Festung vun Sin Stohl. De HErr lett Sin Heil verkündigen, vör de Völker lett He Sin Gerechtigkeit apenbaren. De HErr is grot to Zion un hoch öwer alle Völker. Deent den HErrn mit Freuden. Kamt vör Sin Angesicht mit fröhlichen Sang. Ik handel vörsichtig un redlich bi de, de mi tohört, un wandel trulich in min Hus. HErr, hör min Gebet un lat min Schrien to Di kamen. Lav den HErrn, min Seel, un vergeet nich, wat He di Gudes dahn hett. Licht is Din Kleed, dat Du anhest; Du bredst den Himmel ut as en Teppich; Singt vun Em un lavt Em, red’t vun all Sine Wunner; Wokeen kann den HErrn Sine groten Dahten utreden un all Sin Lof priesen? So schüllt seggen de, de erlöst sünd dörch den HErrn, de He ut de Noth erlöst hett. GOtt, dat is min rechte Ernst, ik will singen un dichten, min Ehr ok. Denn se hebbt ehr gottlos un falsch Mul gegen mi updahn un redt gegen mi mit falsche Tungen; De HErr ward dat Scepter vun din Riek schicken vun Zion. Herrsch mank dine Fiende. Grot sünd den HErrn Sin Werke, wer up se achten deiht, de hett veel Lust daran. Den sin Geslecht ward gewaltig sin up de Eer, de Frommen ehr Geslecht ward segent sin. Gelavt si den HErrn Sin Namen, vun nu an bet in Ewigkeit. Dar war Juda sin Hilligdom, Israel sin Herrschaft. Warum schüllt de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Dat He Sin Ohr to mi neegt, darum will ik min Leven lang Em anropen, Denn Sin Gnad is öwer uns mächtig un Sin Wahrheit blift öwer uns in Ewigkeit! Halleluja! De 118. Psalm. Lat Israel nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig. Glücklich sünd de, de Sin Tügnisse hollen, de Em vun ganzen Harten söken doht. HErr, rett min Seel vun dat Lögenmul un vun de falsche Tung’. Min Hülp kummt vun den HErrn, de Himmel un Eer makt hett. Un dat uns’ Föt stahn ward in dine Dohre, Jerusalem. Süh, woans de Knechts ehr Ogen up de Hann vun ehr Herren kiekt, woans de Deerns ehre Ogen up de Hann vun ehre Fruens kiekt, so kiekt unse Ogen up den HErrn, unsen GOtt, bet He uns gnädig warrn deiht. Wo de HErr nich bi uns weer, wenn de Minschen sik gegen uns setten doht, Um Jerusalem rum sünd Bargen un de HErr is um Sin Volk her, vun nu an bet in Ewigkeit. Denn ward uns’ Mund vull Lachen un uns’ Tung vull Juchen. Denn ward man seggen mank de Heiden: De HErr hett Grotes an se dahn. Dat is umsunst, dat ji fröh upstaht un herna lang sitt un ju Brod mit Sorgen eten doht, denn Sine Frünn gift He dat in den Slap. Du warrst di nährn vun din Hann ehr Arbeit, glückselig büst du, du hest dat gut. Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, awer se sünd mi nich öwer warn. HErr, hör min Stimm, lat Din Ohren marken up de Stimm vun min Flehn! Wenn ik min Seel nich ruhig un still maken dä, so war min Seel afwöhnt, as en Kind vun sin Moder afwöhnt ward. De den HErrn swören dä un den Mächtigen in Jakob tolavte: As de köstliche Balsam is, de vun Aaron sin Kopp dal flütt in sin ganzen Bart, de dal flütt in sin Kled. Hevt ju Hann up in dat Hilligdom un lavt den HErrn. De ji stahn doht in den HErrn Sin Hus, in de Vörhöf vun unsen GOtt Sin Hus. Dankt den GOtt, de öwer alle Götter is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Uns Harpen hungen wi an de Wieden, de darin weern. Ik will anbeden in Din hilligen Tempel, un Din Namen danken för Din Gudheit un Truheit, denn Du hest Din Nam öwer Allns herrlich makt dörch Din Wort. Ik mag sitten oder stahn, so weest Du dat, Du versteihst mine Gedanken vun feern. Errett mi, HErr, vun de bösen Minschen, behöd mi vör de frevelhaften Lüd. Min Gebet mög vör Di wat dögen, as en Rookopfer, un dat Upheven vun min Hann, as en Abendopfer. Ik schrie to den HErrn mit min Stimm; ik fleh to den HErrn mit min Stimm; Un gah nich in dat Gericht mit Din Knecht, denn vör Di is keen lebendig Minsch gerecht. Min Gudheit un min Borg, min Schutz un min Retter, min Schild, up den ik truen doh, de min Volk unner mi dwingt. Ik will Di däglich laven un Din Nam priesen ümmer un ewig. Ik will den HErrn laven so lang ik leven doh un min GOtt Psalmen singen so lang ik hier bün. De HErr bu’t Jerusalem un bringt tosamen de ut Israel Wegjagten. Lavt Em, all Sine Engel, lavt Em, all Sin Heer! Lat Israel sik freun daröwer dat He em makt hett, lat de Kinner Zion fröhlich sien öwer ehr König. Lavt Em in Sin Dahten, lavt Em in Sin grot Herrlichkeit!

4Un Sin Angesicht sehn; un Sin Nam ward an ehr Vörköpp wesen. Awer so sünd de Gottlosen nich, sonnern as Kaff, de de Wind wegweihn deiht. Awer de in den Himmel wahnen deiht, lacht öwer se un de HErr spottet öwer se. Awer Du, HErr, büst en Schild vör mi un de mi to Ehren setten un minen Kopp uprichten deiht. Erkennt doch, dat de HErr Sine Hilligen wunderbar föhrt. De HErr hört, wenn ik Em anropen doh. HErr, in de Fröh hör min Stimm, in de Fröh will ik mi to Di schicken un upmarken. Un min Seel is sehr erschreckt. Ach, Du HErr, wo lang schall ik lieden! HErr, min GOtt, wenn ik so wat dahn hef un Unrecht in min Hann is; Denn ik warr Din Himmel sehn, dat Wark vun Din Finger, den Maand un de Steern, de Du fardig makt hest. Dat Du mine Fiende torüch dreven hest, se sünd fullen un umkamen vör Di. De Gottlose is so stolt un tornig, dat he na nüms fragen deiht; in all sin Tücken hollt he GOtt vör nicks. De HErr is in Sinen hilligen Palast, den HErrn Sin Stohl is in den Himmel, Sin Ogen seht darup, Sin Ogenleeder forscht de Minschenkinner ut. De HErr wull doch utrotten alle Hüchelie un de Tung, de dar stolt reden deiht. Kiek doch her, erhör mi, HErr, min GOtt! Mak min Ogen hell, dat ik nich in den Dod inslap! Will denn keen vun de Öveldoers dat marken, de Min Volk fret, as freten se Brod, awer den HErrn ropt se nich an! Wer de Gottlosen vör nicks achtet, sonnern de Gottesfürchtigen ehrt, wer sinen Neegsten wat toschwört un hollt dat. Awer de, de enen annern nalopt, ward grot Hartleed hebben. Ik will ehr Drinkopfer vull Blod nich utgeten, noch ehren Namen up Min Lippen nehmen. Ik bewahr mi dörch dat Wort vun Din Lippen vör Minschenwark, up Mörder Weg. Ik will den HErrn laven un anropen, so warr ik vun mine Fiende erlöst. Dar is keen Sprak noch Red, wa man ehre Stimm nich hörn deiht. He gedenk all din Spiesopfer un din Brandopfer lat He vör sik fett sin. Sela. Denn Du öwergüttst em mit Glück un Segen, Du settst en Kron up sinen Kopp. Awer Du büst hillig, de Du wahnen deihst öwer de Lovleeder vun Israel. Un wenn ik ok wandern doh in en düstere Grund, so bün ik doch vör keen Unglück bang, denn Du büst bi mi, Din Stecken un Staff tröst mi. De unschuldige Hann hett un vun Harten rein is, de nich Lust hett to los Wesen un nich falsch swören deiht. HErr, wies’ mi Din Weg un lehr mi Dine Steg’! Ik sitt nich bi de nichtsnutzigen Lüd un hef keen Gemeenschaft mit de Falschen. Eens bä ik vun den HErrn dat harr ik geern, dat ik in den HErrn Sin Hus blieven mag min Levenlang, to schauen den HErrn Sin schöne Gottesdeenste, to besöken Sin Tempel. Gif se na ehr Daht un na ehr böses Wesen, gif se na de Warke vun ehre Hann; vergell se, wat se verdeent hebbt. Den HErrn Sin Stimm geiht mit Macht, den HErrn Sin Stimm geiht herrlich. HErr, Du hest min Seel ut de Hölle föhrt, Du hest mi lebendig makt, as de Annern to de Hölle fahren dän. Denn Du büst min Fels un min Festung un um Dines Namens willen wull Du mi leiten un föhren! Denn Din Hand weer Dag un Nacht swar up mi, dat min Saft verdrögen dä, as wenn dat dröge Tied in den Sommer is. Sela. Denn den HErrn Sin Wort is wahrhaftig, un wat He toseggt, dat höllt He gewiß. Priest mit mi den HErrn un lat uns mit eenanner Sin Namen verhögen. Lat se sik schämen un verhöhnt warrn, de na min Seel staht, se möt umkehrn un to Schann warrn, de mi övel wöllt. All ehr Lehr is schädlich un erlagen, se lat sik ok nich wiesen, dat se wat Gudes doht. Hef din Lust an den HErrn, de ward di geven, wat din Hart wünscht. Dar is nicks Gesundes an min Lief vör Din Drauen un is keen Freden in min Gebeen vör min Sünd. Min Hart is entbrennt in min Lief, un wenn ik daran denk, warr ik vull Füer un red mit min Tung. Un hett mi en nie Leed in min Mund geven, to laven unsen GOtt. Dat ward veele sehn un den HErrn fürchten un up Em höpen. De HErr ward em erquicken up sin Krankenbett, Du helpst em vun all sin Krankheit. Min Thranen sünd min Spies, Dag un Nacht, dewiel man däglich to mi seggen deiht: Wo is nu din GOtt? Dat ik rin gah to GOtt Sin Altar, to den GOtt, de min Freud un Wonne is, un Di, GOtt, up de Harp danken doh, min GOtt! Denn se hebbt dat Land nich innahm dörch ehr Swerdt, un ehr Arm kunn se nich helpen, sonnern Din rechte Hand, Din Arm un dat Licht vun Din Angesicht, denn Du harrst Wolgefalln an se. Gört Din Swerdt an Din Siet, Du Held, un smück Di schön. Wenn ok de See toven un brusen deiht un vun ehr Wuth de Bargen infalln dän. Sela. He ward de Völker unner uns dwingen un de Lüd unner unse Föt. GOtt is in ehr Palläste bekannt, dat He ehr Schutz is. Min Mund schall vun Wiesheit reden un min Hart vun Verstand seggen. He röpt Himmel un Eer, dat He Sin Volk richten will. Wasch mi vun min Missedaht un mak mi rein vun min Sünn. Din Tung sinnt up Schaden un snitt mit Lögen, as en scharp Scheermeß. Awer se sünd all affulln un alltosam verdorven. Dar is nich Een, de Gudes deiht, ok nich Een. GOtt, erhör min Gebet, vernimm de Red vun min Mund. Dat de Fiend so schrien un de Gottlose draun deiht, denn se wüllt mi en Schabernack dohn un sünd bannig bös up mi. Wenn ik mi fürchten doh, so höp ik up Di. He schickt Hülp vun Himmel un helpt mi vun mine Bedränger, de mi anschnuwen doht. Sela. GOtt schickt Sin Gnad un Wahrheit. De Gottlosen sünd verkehrt vun Moderliev an, de Lögner irrt vun Moderliev an. Denn süh, HErr, se lurten up min Seel; de Starken sammelt sik gegen mi, obgliek ik keen Schuld noch Missedaht hef. De Du dat Land bewegt un intwei reten hest, heel sine Brök’, denn dat wankt. Denn Du büst min Toversicht, en starke Thorn gegen min Fiende. Wo lang stellt ji Alle Eenen na, dat ji em in Stücke slahn doht, as en scheewe Wand un as en umstötte Muer? Denn Din Gudheit is beter as Leven. Min Lippen priest Di. De ehr Tung scharp makt as en Schwerdt, de mit giftige Wörd scheeten doht, as weern dat Pieln. Unse Missedaht drückt uns hart. Du wullst doch unse Sünd vergeten. Lat dat Land Di anbeden, vun Di grotspreken wegen Din Nam! Sela. GOtt, Di dankt de Völker, Di dankt alle Völker. De Rechtfardigen awer möt sik freuen un fröhlich sin vör GOtt un sik vun Harten freuen. Ik hef mi möd schriet, min Hals is heesch, dat Gesicht vergeiht mi, dat ik so lang mutt töven up min GOtt. Dat se möt wedder to Schann warrn, de da öwer mi schriet: Ha, ha! Min GOtt, help mi ut de Gottlosen ehr Hand, ut de Hand vun den Ungerechten un Tyrannen. He ward dat elende Volk Recht geven un den Armen helpen, un de Lästerers to Schann perren. Denn se sünd in keen Dodes Gefahr, veelmehr staht se fast as en Pallast. Din Weddersakers brüllt in Din Hüser un sett ehr Götzen darin. Dat Land bewert un Alle, de darin wahnen doht, awer Ik hol sin Niepers fast. Sela. Darsülvst brekt He de Pielen vun den Bagen, Schild, Schwerdt un Striet entwei. Sela. Wenn ik bedrövt bün, so denk ik an GOtt, wenn min Hart in Angst is, to red ik. Sela. Dat wi dat nich verbargen schüllt vör ehr Kinner, de herna kamen doht, un verkündigen den HErrn Sin Ruhm, un Sin Macht un Sin Wunners, de He dahn hett. Wi sünd uns Nawers en Smach warn, en Spott un Hohn för de, de um uns her sünd. GOtt, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. Blast bi den Niemaand de Basun up unse Loovhüttenfest. Rett den Geringen un Armen un erlöst em ut de Gottlosen ehr Gewalt. Se makt listige Ansläg gegen Din Volk un holt Rat wedder de, de vun Di beschützt ward. Denn de Vagel hett en Hus funnen un de Swölk ehr Nest, wo se Jungen heckt, nemlich Din Altars, HErr Zebaoth, min König un GOtt! De Du vörmals all Din Torn uphaben un Di wend hest vun Din Torn sin Grimmigkeit; Mak Din Knecht sin Seel fröhlich, denn na Di, HErr, verlangt mi. Ik will predigen laten Rahab un Babel, dat se mi kennen schüllt. Süh, de Philister un Tyrer, samt de Mohren, ward dar geboren. Denn min Seel is vull vun Jammer un min Leven is dicht bi de Höll. Ik hef en Bund makt mit min Uterwählten, Ik hef David, min Knecht, toswaren: Denn dusend Jahr sünd vör Di as en Dag, de güstern vergahn is un as en Nachtwach! He ward di mit Sin Flünken bedecken un din Toversicht ward sien unner Sin Flünken. Sin Wahrheit is Schirm un Schild, Up de tein Saiten un Psalter, mit Spelen up de Harf. De Waterwogen in de See sünd grot un brust grulich, de HErr awer is noch gröter in de Höch. Un so trotzig reden, un all, de Övel doht, sik rühmen? Denn in Sin Hand is, wat de Eer bringen deiht, un de Högden vun de Bargen sünd ok Sin! Denn de HErr is grot un hoch to laven, He is wunnerbar öwer alle Götter. Sine Blitze lücht up den Eerdborr, dat Eerdriek süht dat un ward bang. Juchet vör den HErrn, alle Welt, singt, pries’t un lavt, In düssen König sin Riek hett man dat Recht leef. Du gifst Frömmigkeit, Du schaffst Gericht un Gerechtigkeit in Jacob. Gaht to Sine Dohre in mit Danken, to Sin Vörhöf mit Laven. Dankt Em, lavt Sin Namen! En verkehrt Hart mutt vun mi wieken, den Bösen lied ik nich. Denn min Dag’ sünd vergahn as en Rook, un min Knaken sünd verbrennt as en Brand. De din Leven vun dat Verdarven erlöst, de di krönen deiht mit Gnad un Barmhartigkeit. De Du Din Engel to Wind’n maken deihst un Din Deener to Füerflammen; Fragt na den HErrn un na Sin Macht, sökt Sin Angesicht allerwärts; HErr, denk an mi, na de Gnad, de Du Din Volk verspraken hest; bewies uns Din Help! De irr gahn dän in de Wüstenie, up ungebahnte Weg’ un funnen keen Stadt, wo se wahnen kunnen. Ik will Di danken, HErr, mank de Völker, ik will Di Lof singen mank de Lüd. Darför, dat ik se leef hebben doh, sünd se gegen mi; ik awer bä. De HErr hett swaren un dat ward Em nich gerüen: Du büst en Preester ewiglich, na Melchisedek sin Art. He hett en Gedächtniß stift vun Sine Wunner, de gnädige un barmhartige HErr. De Frommen geiht dat Licht up in dat Düster vun den Gnädigen, Barmhartigen un Gerechten. De HErr is hoch öwer alle Heiden, Sin Ehr geiht, so wiet de Himmel is. De Bargen hüppten as de Lämmer, de lütten Bargen as de jungen Schap. De ehr Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. Awer ik reep den HErrn Sin Namen an: O, HErr, rett min Seel. Lat de, de den HErrn fürchten doht, nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig. Du hest befahlen, ivrig to erfüllen Din Befehle. Se is as en Starken sine scharpen Pieln, as Füer in de Wachholders. Süh, de Wächter öwer Israel slöpt un slummert nich. Wo de Stämme rup gahn schüllt, nemlich den HErrn Sin Stämm, to predigen vör dat Volk Israel, to danken to Ehren vun den HErrn Sin Namen. Heel vull is uns’ Seel vun de Stolten ehr Spott un vun de Hoffärtigen ehr Verachtung. De 124. Psalm. So war dat Water uns versupen, Ström warn öwer uns Seel gahn. HErr, doh Gudes de guden un frommen Harten! HErr, hev up uns Gefängnis, as Du de Waters na Middag to utdrögen deihst. As de Piel in den Helden sin Hand so geraht de lütten Jungs. Süh, so ward segent de Mann, de den HErrn fürchten deiht. De HErr, de gerecht is, hett de Gottlosen ehr Strängen afsträngt. Denn bi Di is de Vergebung, dat man Di fürchten schall. Ik will mine Ogen nich slapen laten, noch mine Ogenleder drusen, Denn de HErr hett Sik Jakob utwählt, Israel to Sin Egendom. De grote Wunner deiht alleen, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Woans schüllt wi den HErrn Sin Leed singen in dat fremde Land? Alle Könige up de Eer dankt Di, dat se hört dat Wort vun Din Mund, Denn süh, dar is keen Wort up min Tung, dat Du, HErr, nich allns weten deihst. Se makt ehr Tung scharp, as en Slang. Otterngift is unner ehre Lippen. Sela. Neeg min Hart nich up wat Böses, en gottlos Wesen to föhrn mit de Öweldoers, dat ik nich eet vun dat wat de geern mögt. Wenn min Geist in Ängsten is, so nimmst Du Di mi an. Se leggt mi Slingen up den Weg, wo ik gahn doh. Un min Geist is in mi ängstigt, min Hart is mi in min Lief vertehrt. Is doch de Minsch as nicks, sin Tied fahrt darhen as en Schatten. Kinneskinner ward Dine Warke priesen un vun Din Gewalt vertelln. Denn den Minschen sin Geist mutt weg un he mutt wedder to Eer warrn; denn sünd all sine Ansläg verlaren. He tellt de Steerns un nennt se all mit Namen. Lavt Em, ji Himmel, öwerall, un de Waters, de baben an den Himmel sünd! Denn de HErr hett Wolgefalln an Sin Volk, He helpt den Elendigen herrlich. Lavt Em mit Pauken un Reigendanz, lavt Em mit Saiten un Flöten!

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Matthew 25:41Denn ward He ok seggen to de to Sin linke Hand: Gaht weg vun Mi, ji Verfluchten, in dat ewige Füer, dat dar torecht makt is vör den Düvel un sin Engeln.

John 13:32Is GOtt verklärt in Em, so ward Em ok GOtt verklären in Em Sülbn, un ward Em bald verklären.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:3