Offenbarung 22:4

Un Sin Angesicht sehn; un Sin Nam ward an ehr Vörköpp wesen. Awer so sünd de Gottlosen nich, sonnern as Kaff, de de Wind wegweihn deiht. Awer de in den Himmel wahnen deiht, lacht öwer se un de HErr spottet öwer se. Awer Du, HErr, büst en Schild vör mi un de mi to Ehren setten un minen Kopp uprichten deiht. Erkennt doch, dat de HErr Sine Hilligen wunderbar föhrt. De HErr hört, wenn ik Em anropen doh. HErr, in de Fröh hör min Stimm, in de Fröh will ik mi to Di schicken un upmarken. Un min Seel is sehr erschreckt. Ach, Du HErr, wo lang schall ik lieden! HErr, min GOtt, wenn ik so wat dahn hef un Unrecht in min Hann is; Denn ik warr Din Himmel sehn, dat Wark vun Din Finger, den Maand un de Steern, de Du fardig makt hest. Dat Du mine Fiende torüch dreven hest, se sünd fullen un umkamen vör Di. De Gottlose is so stolt un tornig, dat he na nüms fragen deiht; in all sin Tücken hollt he GOtt vör nicks. De HErr is in Sinen hilligen Palast, den HErrn Sin Stohl is in den Himmel, Sin Ogen seht darup, Sin Ogenleeder forscht de Minschenkinner ut. De HErr wull doch utrotten alle Hüchelie un de Tung, de dar stolt reden deiht. Kiek doch her, erhör mi, HErr, min GOtt! Mak min Ogen hell, dat ik nich in den Dod inslap! Will denn keen vun de Öveldoers dat marken, de Min Volk fret, as freten se Brod, awer den HErrn ropt se nich an! Wer de Gottlosen vör nicks achtet, sonnern de Gottesfürchtigen ehrt, wer sinen Neegsten wat toschwört un hollt dat. Awer de, de enen annern nalopt, ward grot Hartleed hebben. Ik will ehr Drinkopfer vull Blod nich utgeten, noch ehren Namen up Min Lippen nehmen. Ik bewahr mi dörch dat Wort vun Din Lippen vör Minschenwark, up Mörder Weg. Ik will den HErrn laven un anropen, so warr ik vun mine Fiende erlöst. Dar is keen Sprak noch Red, wa man ehre Stimm nich hörn deiht. He gedenk all din Spiesopfer un din Brandopfer lat He vör sik fett sin. Sela. Denn Du öwergüttst em mit Glück un Segen, Du settst en Kron up sinen Kopp. Awer Du büst hillig, de Du wahnen deihst öwer de Lovleeder vun Israel. Un wenn ik ok wandern doh in en düstere Grund, so bün ik doch vör keen Unglück bang, denn Du büst bi mi, Din Stecken un Staff tröst mi. De unschuldige Hann hett un vun Harten rein is, de nich Lust hett to los Wesen un nich falsch swören deiht. HErr, wies’ mi Din Weg un lehr mi Dine Steg’! Ik sitt nich bi de nichtsnutzigen Lüd un hef keen Gemeenschaft mit de Falschen. Eens bä ik vun den HErrn dat harr ik geern, dat ik in den HErrn Sin Hus blieven mag min Levenlang, to schauen den HErrn Sin schöne Gottesdeenste, to besöken Sin Tempel. Gif se na ehr Daht un na ehr böses Wesen, gif se na de Warke vun ehre Hann; vergell se, wat se verdeent hebbt. Den HErrn Sin Stimm geiht mit Macht, den HErrn Sin Stimm geiht herrlich. HErr, Du hest min Seel ut de Hölle föhrt, Du hest mi lebendig makt, as de Annern to de Hölle fahren dän. Denn Du büst min Fels un min Festung un um Dines Namens willen wull Du mi leiten un föhren! Denn Din Hand weer Dag un Nacht swar up mi, dat min Saft verdrögen dä, as wenn dat dröge Tied in den Sommer is. Sela. Denn den HErrn Sin Wort is wahrhaftig, un wat He toseggt, dat höllt He gewiß. Priest mit mi den HErrn un lat uns mit eenanner Sin Namen verhögen. Lat se sik schämen un verhöhnt warrn, de na min Seel staht, se möt umkehrn un to Schann warrn, de mi övel wöllt. All ehr Lehr is schädlich un erlagen, se lat sik ok nich wiesen, dat se wat Gudes doht. Hef din Lust an den HErrn, de ward di geven, wat din Hart wünscht. Dar is nicks Gesundes an min Lief vör Din Drauen un is keen Freden in min Gebeen vör min Sünd. Min Hart is entbrennt in min Lief, un wenn ik daran denk, warr ik vull Füer un red mit min Tung. Un hett mi en nie Leed in min Mund geven, to laven unsen GOtt. Dat ward veele sehn un den HErrn fürchten un up Em höpen. De HErr ward em erquicken up sin Krankenbett, Du helpst em vun all sin Krankheit. Min Thranen sünd min Spies, Dag un Nacht, dewiel man däglich to mi seggen deiht: Wo is nu din GOtt? Dat ik rin gah to GOtt Sin Altar, to den GOtt, de min Freud un Wonne is, un Di, GOtt, up de Harp danken doh, min GOtt! Denn se hebbt dat Land nich innahm dörch ehr Swerdt, un ehr Arm kunn se nich helpen, sonnern Din rechte Hand, Din Arm un dat Licht vun Din Angesicht, denn Du harrst Wolgefalln an se. Gört Din Swerdt an Din Siet, Du Held, un smück Di schön. Wenn ok de See toven un brusen deiht un vun ehr Wuth de Bargen infalln dän. Sela. He ward de Völker unner uns dwingen un de Lüd unner unse Föt. GOtt is in ehr Palläste bekannt, dat He ehr Schutz is. Min Mund schall vun Wiesheit reden un min Hart vun Verstand seggen. He röpt Himmel un Eer, dat He Sin Volk richten will. Wasch mi vun min Missedaht un mak mi rein vun min Sünn. Din Tung sinnt up Schaden un snitt mit Lögen, as en scharp Scheermeß. Awer se sünd all affulln un alltosam verdorven. Dar is nich Een, de Gudes deiht, ok nich Een. GOtt, erhör min Gebet, vernimm de Red vun min Mund. Dat de Fiend so schrien un de Gottlose draun deiht, denn se wüllt mi en Schabernack dohn un sünd bannig bös up mi. Wenn ik mi fürchten doh, so höp ik up Di. He schickt Hülp vun Himmel un helpt mi vun mine Bedränger, de mi anschnuwen doht. Sela. GOtt schickt Sin Gnad un Wahrheit. De Gottlosen sünd verkehrt vun Moderliev an, de Lögner irrt vun Moderliev an. Denn süh, HErr, se lurten up min Seel; de Starken sammelt sik gegen mi, obgliek ik keen Schuld noch Missedaht hef. De Du dat Land bewegt un intwei reten hest, heel sine Brök’, denn dat wankt. Denn Du büst min Toversicht, en starke Thorn gegen min Fiende. Wo lang stellt ji Alle Eenen na, dat ji em in Stücke slahn doht, as en scheewe Wand un as en umstötte Muer? Denn Din Gudheit is beter as Leven. Min Lippen priest Di. De ehr Tung scharp makt as en Schwerdt, de mit giftige Wörd scheeten doht, as weern dat Pieln. Unse Missedaht drückt uns hart. Du wullst doch unse Sünd vergeten. Lat dat Land Di anbeden, vun Di grotspreken wegen Din Nam! Sela. GOtt, Di dankt de Völker, Di dankt alle Völker. De Rechtfardigen awer möt sik freuen un fröhlich sin vör GOtt un sik vun Harten freuen. Ik hef mi möd schriet, min Hals is heesch, dat Gesicht vergeiht mi, dat ik so lang mutt töven up min GOtt. Dat se möt wedder to Schann warrn, de da öwer mi schriet: Ha, ha! Min GOtt, help mi ut de Gottlosen ehr Hand, ut de Hand vun den Ungerechten un Tyrannen. He ward dat elende Volk Recht geven un den Armen helpen, un de Lästerers to Schann perren. Denn se sünd in keen Dodes Gefahr, veelmehr staht se fast as en Pallast. Din Weddersakers brüllt in Din Hüser un sett ehr Götzen darin. Dat Land bewert un Alle, de darin wahnen doht, awer Ik hol sin Niepers fast. Sela. Darsülvst brekt He de Pielen vun den Bagen, Schild, Schwerdt un Striet entwei. Sela. Wenn ik bedrövt bün, so denk ik an GOtt, wenn min Hart in Angst is, to red ik. Sela. Dat wi dat nich verbargen schüllt vör ehr Kinner, de herna kamen doht, un verkündigen den HErrn Sin Ruhm, un Sin Macht un Sin Wunners, de He dahn hett. Wi sünd uns Nawers en Smach warn, en Spott un Hohn för de, de um uns her sünd. GOtt, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. Blast bi den Niemaand de Basun up unse Loovhüttenfest. Rett den Geringen un Armen un erlöst em ut de Gottlosen ehr Gewalt. Se makt listige Ansläg gegen Din Volk un holt Rat wedder de, de vun Di beschützt ward. Denn de Vagel hett en Hus funnen un de Swölk ehr Nest, wo se Jungen heckt, nemlich Din Altars, HErr Zebaoth, min König un GOtt! De Du vörmals all Din Torn uphaben un Di wend hest vun Din Torn sin Grimmigkeit; Mak Din Knecht sin Seel fröhlich, denn na Di, HErr, verlangt mi. Ik will predigen laten Rahab un Babel, dat se mi kennen schüllt. Süh, de Philister un Tyrer, samt de Mohren, ward dar geboren. Denn min Seel is vull vun Jammer un min Leven is dicht bi de Höll. Ik hef en Bund makt mit min Uterwählten, Ik hef David, min Knecht, toswaren: Denn dusend Jahr sünd vör Di as en Dag, de güstern vergahn is un as en Nachtwach! He ward di mit Sin Flünken bedecken un din Toversicht ward sien unner Sin Flünken. Sin Wahrheit is Schirm un Schild, Up de tein Saiten un Psalter, mit Spelen up de Harf. De Waterwogen in de See sünd grot un brust grulich, de HErr awer is noch gröter in de Höch. Un so trotzig reden, un all, de Övel doht, sik rühmen? Denn in Sin Hand is, wat de Eer bringen deiht, un de Högden vun de Bargen sünd ok Sin! Denn de HErr is grot un hoch to laven, He is wunnerbar öwer alle Götter. Sine Blitze lücht up den Eerdborr, dat Eerdriek süht dat un ward bang. Juchet vör den HErrn, alle Welt, singt, pries’t un lavt, In düssen König sin Riek hett man dat Recht leef. Du gifst Frömmigkeit, Du schaffst Gericht un Gerechtigkeit in Jacob. Gaht to Sine Dohre in mit Danken, to Sin Vörhöf mit Laven. Dankt Em, lavt Sin Namen! En verkehrt Hart mutt vun mi wieken, den Bösen lied ik nich. Denn min Dag’ sünd vergahn as en Rook, un min Knaken sünd verbrennt as en Brand. De din Leven vun dat Verdarven erlöst, de di krönen deiht mit Gnad un Barmhartigkeit. De Du Din Engel to Wind’n maken deihst un Din Deener to Füerflammen; Fragt na den HErrn un na Sin Macht, sökt Sin Angesicht allerwärts; HErr, denk an mi, na de Gnad, de Du Din Volk verspraken hest; bewies uns Din Help! De irr gahn dän in de Wüstenie, up ungebahnte Weg’ un funnen keen Stadt, wo se wahnen kunnen. Ik will Di danken, HErr, mank de Völker, ik will Di Lof singen mank de Lüd. Darför, dat ik se leef hebben doh, sünd se gegen mi; ik awer bä. De HErr hett swaren un dat ward Em nich gerüen: Du büst en Preester ewiglich, na Melchisedek sin Art. He hett en Gedächtniß stift vun Sine Wunner, de gnädige un barmhartige HErr. De Frommen geiht dat Licht up in dat Düster vun den Gnädigen, Barmhartigen un Gerechten. De HErr is hoch öwer alle Heiden, Sin Ehr geiht, so wiet de Himmel is. De Bargen hüppten as de Lämmer, de lütten Bargen as de jungen Schap. De ehr Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. Awer ik reep den HErrn Sin Namen an: O, HErr, rett min Seel. Lat de, de den HErrn fürchten doht, nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig. Du hest befahlen, ivrig to erfüllen Din Befehle. Se is as en Starken sine scharpen Pieln, as Füer in de Wachholders. Süh, de Wächter öwer Israel slöpt un slummert nich. Wo de Stämme rup gahn schüllt, nemlich den HErrn Sin Stämm, to predigen vör dat Volk Israel, to danken to Ehren vun den HErrn Sin Namen. Heel vull is uns’ Seel vun de Stolten ehr Spott un vun de Hoffärtigen ehr Verachtung. De 124. Psalm. So war dat Water uns versupen, Ström warn öwer uns Seel gahn. HErr, doh Gudes de guden un frommen Harten! HErr, hev up uns Gefängnis, as Du de Waters na Middag to utdrögen deihst. As de Piel in den Helden sin Hand so geraht de lütten Jungs. Süh, so ward segent de Mann, de den HErrn fürchten deiht. De HErr, de gerecht is, hett de Gottlosen ehr Strängen afsträngt. Denn bi Di is de Vergebung, dat man Di fürchten schall. Ik will mine Ogen nich slapen laten, noch mine Ogenleder drusen, Denn de HErr hett Sik Jakob utwählt, Israel to Sin Egendom. De grote Wunner deiht alleen, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Woans schüllt wi den HErrn Sin Leed singen in dat fremde Land? Alle Könige up de Eer dankt Di, dat se hört dat Wort vun Din Mund, Denn süh, dar is keen Wort up min Tung, dat Du, HErr, nich allns weten deihst. Se makt ehr Tung scharp, as en Slang. Otterngift is unner ehre Lippen. Sela. Neeg min Hart nich up wat Böses, en gottlos Wesen to föhrn mit de Öweldoers, dat ik nich eet vun dat wat de geern mögt. Wenn min Geist in Ängsten is, so nimmst Du Di mi an. Se leggt mi Slingen up den Weg, wo ik gahn doh. Un min Geist is in mi ängstigt, min Hart is mi in min Lief vertehrt. Is doch de Minsch as nicks, sin Tied fahrt darhen as en Schatten. Kinneskinner ward Dine Warke priesen un vun Din Gewalt vertelln. Denn den Minschen sin Geist mutt weg un he mutt wedder to Eer warrn; denn sünd all sine Ansläg verlaren. He tellt de Steerns un nennt se all mit Namen. Lavt Em, ji Himmel, öwerall, un de Waters, de baben an den Himmel sünd! Denn de HErr hett Wolgefalln an Sin Volk, He helpt den Elendigen herrlich. Lavt Em mit Pauken un Reigendanz, lavt Em mit Saiten un Flöten!

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

And they shall see his face; and his name shall be in their foreheads.

Im Zusammenhang

3Un dar ward nicks Verbanntes mehr wesen, un GOtt un dat Lamm ehr Stohl ward darin wesen, un Sin Knechte ward Em deenen, De is as en Bom, plantet an de Waterbeken, de sin Frucht bringen deiht to sin Tied un sin Bläder verwelkt nich, un wat he maken deiht, dat glückt em. Lat uns entwei rieten ehr Bann un vun uns smieten ehr Tögels. Veele seggt vun min Seel: Se hett keen Hölp bi GOtt. Sela. Ji Minschen Söhns, wo lang schall min Ehr schändt warrn? Wat hebbt ji dat Eitle so leef un de Lögen so geern! Sela. Vernimm min Schrien, min König un min GOtt, denn ik will to Di beden. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik bün swach, heel mi, HErr, denn min Gebeen sünd erschreckt. Dat se as Löwen min Seel nich rovt un terrieten, dewiel keen Retter dar is. Ut de lütten Kinner un de Süglinge ehren Mund hest Du en Macht toricht wegen Dine Fiende, dat Du den Fiend un de Rachgierigen utrotten deihst. Ik will mi freuen un in Di frohlocken un Dinen Namen lovsingen, Du Allerhöchste, Denn de Gottlose rühmt sik mit sin Mothwillen, un den Bedreger segent he un verachtet den HErrn. Denn se riet den Grund um, wat schall de Rechtfardige utrichten? De Een redt mit den Annern Lögen un mit glatte Tungen lehrt se mit tweerli Harten. Wo lang schall ik sorgen un mi däglich ängstigen in min Hart? Wo lang schall sik min Fiend öwer mi erheven? Awer se sünd alltomal afweken un alltosam undüchdig warn, dar is keen Een, de Gudes deiht, ok nich Een. Wer mit sin Tung nich verleumden deiht un sinen Neegsten nicks Böses deiht un sinen Neegsten nich beschimpt. Vör de Hilligen, de up de Eer sünd un vör de Herrlichen, an weke ik all min Lust hef. Du hest min Hart prüft, un besöchst dat in de Nacht un hest mi rein smöltet un findst nicks Arges in min Sinn, denn min Mund schall nich öwertreden. HErr, min Fels, min Borg, min Erretter, min GOtt, min Trost, up den ik vertruen doh, min Schild un Hort vun min Heil un min Schutz. Een Dag seggt dat to den annern un ene Nacht deiht dat kund de anner. He schick di Hölp vun dat Hilligdom un stärk di ut Zion. Du gifst em wat sin Hart wünschen deiht un weigerst nich, wat sin Mund bäden deiht. Sela. Min GOtt, den Dag öwer rop ik, so antwordst Du mi nich, un de Nacht öwer bün ik ok nich still. He erquickt min Seel, He föhrt mi up de rechte Strat, um Sins Namens willen. Wer ward up den HErrn Sinen Barg gahn? Un wer ward stahn an Sine hillige Stä? Denn nüms ward to Schann, de up Di töven deiht, awer to Schann mött se warrn, de ahn Orsak affallt. Denn Din Gnad is vör min Ogen un ik wandel in Din Wahrheit. Wenn sik ok en Heer gegen mi leggen deiht, so is min Hart doch nich bang. Wenn Krieg gegen mi upsteiht, so verlat ik mi up Em. Treck mi nich hen unner de Gottlosen un mit de Öveldoers, de fründlich reden doht mit ehr Neegsten, un hebbt Böses in dat Hart. Den HErrn Sin Stimm geiht up de Water, de vun de Herrlichkeit GOtts dunnert, de HErr up grote Waters. HErr, min GOtt, as ik to Di schrien dä, maktest Du mi gesund. Neeg Dine Ohren to mi, hastig help mi! Wes’ min starke Fels un en Festung, dat Du mi helpen deihst. Denn as ik dat wull verswiegen, versmachten mine Gebeene dörch min däglich Hulen. Singt Em en nie Leed, makt dat gud up dat Saitenspill mit Jubelklang. Min Seel schall vun den HErrn grotspreken, dat de Elenden dat hört un sik freuen doht. Treck den Speer rut un stah mi bi gegen min Verfolgers! Sprick to min Seel: Ik bün din Hülp! Se smückt sik mank eenanner sülvst, dat se ehr böse Sak vörwarts bringen doht un anner slecht makt. Höp up den HErrn un doh Gudes, blief in dat Land un ernähr di redlich. Denn Din Pieln stekt in mi, un Din Hand drückt mi. Ik bün verstummt un still warn un swieg, wiel ik keen Glück hef un min Wehdag sünd öwer de Maten. Un trock mi ut de grusame Kul un ut den Schlamm un sett min Föt up en Fels, dat ik säker treden kann. De HErr ward em bewahrn un an’n Leven holn, un em dat wolgahn laten up de Eer un em nich in sin Fiende ehr Willn geven. Min Seel döstet na GOtt, na den lebendigen GOtt. Wannehr warr ik darhen kamen, dat ik GOtt Sin Angesicht sehn doh! Schick Din Licht un Din Wahrheit, dat se mi leiten un bringen to Din hilligen Barg un to Din Wahnung! Du hest mit Din Hand de Heiden wegjagt, awer se hest Du insett; Du hest de Völker tonicht makt, awer se hest Du grot makt. Du büst de schönste mank de Minschenkinner, holdselig sünd Din Lippen, darum segent GOtt Di ewiglich. Darum sünd wi nich bang, wenn ok de Welt unnergahn deiht un de Bargen mitten na de See rin sinken dä’n. Denn de HErr, de Allerhöchste, is schrecklich, en grote König up de ganze Eer. De Barg Zion is en schöne lütte Telgen öwer den dat ganze Land sik trösten deiht, an de Siet na Norden liggt den groten König sin Stadt. Beide, gemeene Mann un Herren, beide, riek un arm, alltomal. Unse GOtt kummt un swigt nich still. Fretend Füer geiht vör Em up un um Em rum en gruliche Storm. GOtt, wes’ mi gnädig na Din Gudheit un doh min Sünden ut na Din grote Barmhartigkeit. Wat prahlst du denn, du Tyrann, dat du kannst Schaden dohn, so doch GOtt Sin Gudheit noch däglich anhöllt? GOtt kikt vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn will, ob jemand verständig weer, de na GOtt fragen deiht. Help mi, GOtt, dörch Din Namen un schaff mi Recht dörch Din Gewalt. Mark up mi un erhör mi, wa ik so kläglich stöhnen un hulen doh, Min Fiende versökt mi däglich, denn veele striedt gegen mi mit groten Stolt. Ik rop to GOtt, den Allerheiligsten, to GOtt, de min Jammer en Enn makt. Ja, mothwillig doht ji Unrecht int Land un gaht stracks dörch mit jug Hand to freveln. Rett mi vör de Öveldoers un help mi vun de Blodgierigen. GOtt, de Du uns verstött un uns ut enanner jagt hest un tornig weerst, tröst uns wedder. Hier nerren up Eerden rop ik to Di, wenn min Hart in Angst is, Du wullest mi föhren up en hogen Fels. Denn He is min Hort, min Hülp, min Schutz, dat mi keen Fall störten ward, wa grot He ok is. Dar seh ik na Di in Din Hilligdom, wull geern Din Macht un Ehr sehn. Verbarg mi vör de Bösen ehr Versammlung, vör den Hupen vun de Öveldoers, Du erhörst Gebet, darum kummt all dat Fleesch to Di. Sprekt to GOtt: Wa grulich grot sünd Din Werke! Dine Fiende smeichelt Di wegen Dine grote Macht. Dat wi up Eerden kennen lehrn Sin Weg, mank alle Heiden Sin Heil. Verdriev se as de Rok verdreven ward, as dat Wass ant Füer smölten deiht, so mußten de Gottlosen vör GOtt umkamen. Ik versink in deepen Schlamm, wo keen Grund is, ik bün in deep Water un de Floth will mi versupen. De möt sik schamen un to Schann warrn, de na min Seel staht, se möt torügg kehren un höhnt warrn, de mi wat Öwels wünscht. Wes’ min starke Fels, wohen ik ümmer flegen kann, de Du toseggt hest, mi to helpen, denn Du büst min Felsen un min Schanz. Lat de Bargen den Freden bringen för dat Volk, un de Högden de Gerechtigkeit. Denn dat verdrot mi vun de Grotsprekers, do ik seh’, dat dat de Gottlosen so wol gung. Perr up se mit de Föt un stöt se ganz to Grund’. De Fiend hett Allns verdorben in dat Hilligdom. Denn to sin Tid, so warr Ik recht richten. To Salem is Sin Telt un Sin Wahnung to Zion. In de Tied vun min Noth sök ik den HErrn, min Hand is des Nachts utreckt un lett nich na, denn min Seel will sik nich trösten laten. De wi hört hebbt un weten doht, un unse Vaders uns vertellt hebbt. Se hebbt ehr Blod vergaten um Jerusalem rum as Water; un dar weer Nüms, de begraven dä. Richt Din Gewalt up, de Du vör Ephraim, Benjamin un Manasse büst un kumm uns to Help. Nehmt de Psalmen un gevt her de Pauken, leefliche Harfen mit Psalters. Schafft Recht den Armen un den Waisen un helpt den Elenden un Bedörftigen to dat Recht. Denn süh, Din Fiende larmt, un de Di hassen doht, holt den Kopp hoch. Min Seel lengt un sehnt sik na den HErrn Sin Vörhöv, min Lief un Seel freut sik in den lebendigen GOtt. De Du vörmals de Missedaht Din Volk vergeven un all ehr Sünn bedeckt hest, Sela; HErr, wes’ mi gnädig, denn ik rop däglich to Di. Herrliche Dinge ward in di predigt, du, GOtt Sin Stadt! Sela. Lat min Gebet vör Di kamen, neeg Din Ohren to min Geschrig. Un segg also: Dat een ewig Gnad ward upgahn, un ward Din Wahrheit trulich hollen in den Himmel. De Du de Minschen letst starven un sprickst: Kamt wedder, Minschenkinner! Denn He rett mi vun den Jäger sin Strick un vun de böse Pest. Des Morgens Din Gnad un des Nachts Din Wahrheit verkündigen. HErr, de Waterström erhevt sik, de Waterström hevt ehr Brusen, de Waterström hevt de Waggen. HErr, wa lang schüllt de Gottlosen, wa lang schüllt de Gottlosen prahlen! Denn de HErr is en groten GOtt un en groten König öwer alle Götter. Vertellt mank de Heiden Sin Ehr, mank alle Völker Sin Wunner. Füer geiht vör Em her un stekt Sine Fiende rund rum an. He denkt an Sin Gnad un Wahrheit för dat Hus Israel. De End vun alle Welt süht unse GOtt Sin Heil. Lat uns danken Din groten un wunderbarlichen Namen, de da hillig is. Erkennt, dat de HErr GOtt is! He hett uns makt un nich wi sülvst, to Sin Volk un to Schap up Sin Weid! Ik nehm mi keen böse Sak vör. Ik haß den Övertreder un lat em nich bi mi blieven. Verbarg Din Angesicht nich vör mi in de Noth, neeg Din Ohren to mi; wenn ik Di anropen doh, so erhör mi bald! De di all din Sünn vergeven un all dine Gebreken heel maken deiht. Du wölbst Sin Bawerdeel mit Water; Du fahrst up de Wolken, as up en Wagen; un geihst up den Wind sin Flünken. Pries’t Sin hilligen Namen, de ehr Hart freu sik, de den HErrn söken doht; Glückselig sünd de, de dat Gebot holt un alle Tieden Recht doht! Un de He ut de Länner tosamen bröcht hett, vun Upgang, vun Dalgang, vun Norden un vun de See; Wol up, Psalter un Harpen! Ik will fröh up sin. Un se redt giftig gegen mi allerwegen un striet gegen mi ahn Orsak. Na din Sieg ward din Volk di willig opfern in hilligen Smuck. Din Kinner ward di geboren as de Dau ut dat Morgenroth. Wat He ordnen deiht, dat is lövlich un herrlich, un Sin Gerechtigkeit blift up ewig. Riekdom un Överflot ward in ehr Hus sin un ehr Gerechtigkeit blift ewiglich. Vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang, si den HErrn Sin Namen hoch lavt! De See ward dat gewahr un mak sik darvun, de Jordan dreiht sik rückwarts. Awer uns GOtt is in den Himmel, He kann schaffen, wat He will. De Dod sin Bann harrn mi umgeven un Angst vör de Höll harr mi drapen. Ik keem in Jammer un Noth. Lat nu Aaron sin Hus seggen: Sin Gnad besteiht up ewig! Denn weke up Sin Weg wandelt, de doht nicks Böses. Wat kann de falsche Tung di dohn? Un wat kann se utrichten? He ward din Fot nich utglieden laten, un de di behöden deiht, slöpt nich. Jerusalem is so bu’t, dat se en Stadt sin schall, wo man tosamen kummt. Wes’ uns gnädig, HErr, wes’ uns gnädig, denn wi sünd heel vull Verachtung. So freten se uns bi lebendigen Lief up, wenn ehr Torn öwer uns ergrimmen dä, Denn de Gottlosen ehr Scepter ward nich blieven öwer den lütten Hupen vun Gerechte, up dat de Gerechten ehr Hand nich utstrecken doht to Ungerechtigkeit. De HErr hett Grotes an uns dahn, daröwer sünd wi fröhlich. Süh, Kinner sünd den HErrn Sin Gav un Lievesfrucht is en Geschenk vun Em. Din Fru ward sien as en fruchtbar Wienstock um din Hus rum, din Kinner as de Telgens vun en Ölbom um din Disch rum. De Plögers hebbt up min Rügg plögt un ehr Föhren lank trocken. So Du wullt, HErr, Sünn toreken, HErr, wokeen ward bestahn? Israel, höp up den HErrn, vun nu an bet in Ewigkeit! De 132. Psalm. Ik will nich in dat Telt vun min Hus gahn, noch mi up dat Lager vun min Bett leggen, As de Dau, de vun Hermon dal fallt up de Barg Zion. Denn dar versprickt de HErr Segen un Leven ümmer un ewig. De 134. Psalm. De HErr, de Himmel un Eer makt hett, segen di ut Zion. De 135. Psalm. Lavt den HErrn, denn de HErr is fründlich, singt Sin Namen Lov, denn He is leevlich. Dankt den HErrn, de öwer alle HErrn is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn dar heeten uns singen, de uns gefangen holln, un in uns Hulen, fröhlich sien: Min Leeve, singt uns en Leed vun Zion! Wenn ik Di anropen doh, so erhör mi un gif min Seel grote Kraft. Ik mag gahn oder liggen, so büst Du um mi un sühst all mine Weg’. De Böses denkt in ehr Harten un up jeden Dag Krieg anfangt. HErr, behöd min Mund un bewahr mine Lippen. Ik schüdd min Red vör Em ut un lat vör Em min Noth kund warrn. Denn de Fiend verfolgt min Seel un sleit min Leven dal, he leggt mi in de Düsternis, as de Doden, de lang dod sünd. HErr, wat is de Minsch, dat Du so veel up em holn deihst? Un dat Minschenkind, dat Du em so achten deihst? De HErr is grot un heel veel to priesen un Sin Gröt is unutspreklich. Verlat jug nich up Fürsten, se sünd Minschen, de künnt ja nich helpen. He heelt de, de en braken Hart hebbt, un verbindet ehr Wehdag. Lavt Em, Sünn un Maand, lavt Em, all de blanken Steern! Se schüllt Sin Nam laven mit Reigendanz, up Pauken un Harpen schüllt se Em spelen. Lavt Em mit Basunen, lavt Em mit Psalter un Harpen!

5Un dar ward keen Nacht wesen un keen Lücht oder dat Licht vun de Sünn ward nödig wesen, denn GOtt, de HErr, ward se hell maken, un se ward regeern vun Ewigkeit to Ewigkeit. Darum bestaht de Gottlosen nich in dat Gericht, noch de Sünder in de Gerechten ehr Gemeen. He ward ins mit se reden in Sin Torn un mit Sin Grimmigkeit ward He se schrecken. Mit min Stimm rop ik den HErrn an, so erhört He mi vun Sinen hilligen Barg. Sela. Bewert, awer sündigt nich. Sprekt mit jug Hart up jug Lager un west still. Sela. Denn Du büst nich en GOtt, den gottlos Wesen gefallen deiht, wer bös is, de blift nich vör Di. Wend Di to mi, HErr, un rett mine Seele, help mi, wiel Du gut büst. Wenn ik Böses vergolden hef, de so fredsam mit mi leven doht, oder de, de mi ahn Orsak Fiend weern, benadeeligt? Wat is de Minsch, dat Du an em denken deihst un dat Minschenkind, dat Du up em achten deihst? Denn Du föhrst ut min Recht un min Sak, Du sittst up den Stohl as en rechte Richter. He fahrt fort mit sin Dohn ümmerlos, Dine Gerichte sünd wiet vun em, he handelt trotzig mit all sin Fiende. De HErr findt, dat de Rechtfardige bewahrt is, awer Sin Seel haßt den Gottlosen un de, de dar geern freveln doht. De dar seggen doht: Unse Tung schall Överhand hebben, uns kummt dat to to reden, wokeen is uns Herr? Dat min Fiend nich grotprahlen kann, he si öwer mi mächtig warn, un min Weddersakers sik nich freuen, dat ik unnerliggen doh. Dar fürcht se sik, awer GOtt is bi de Gerechten ehr Geschlecht. Wer sin Geld nich up Wucher deiht un nimmt nich Geschenke öwer den Unschuldigen. Wer dat deiht, de ward wol blieven. De 16. Psalm. De HErr awer is min Gut un min Deel, Du hollst min Arvdeel in de Hann. Hol minen Gang up Din Fotstieg, dat mine Tritte nich utglieden doht. Denn mi umgeven den Dod sin Bande un unheilvolle Waterbeke verschrekten mi. Ehr Richtsnor geiht ut in alle Lann un ehr Red an dat Enn vun de Welt, He hett de Sünn en Hütt in desülvige makt. He gev di wat din Hart begehrn deiht un föhr ut all dine Ansläge. He bä Di um dat Leven, so gifst Du em langes Leven ümmer un ewiglich. Unse Vaders höpten up Di, un as se höpten, holpst Du se ut. Du deckst vör mi en Disch gegenöver vör min Fiend. Du salvst min Kopp mit Öl un schenkst mi vull in. De ward Segen vun den HErrn empfangen un Gerechtigkeit vun GOtt, de sin Heil is. Föhr mi in Din Wahrheit un lehr mi; denn Du büst de GOtt, de mi helpen deiht, däglich harr ik up Di. Ik haß de Boshaftigen ehre Versammlung un sitt nich bi de Gottlosen. Denn He bedeckt mi in Sin Hütt in de böse Tied, He versteckt mi hemlich in Sin Telt un bringt mi up en Fels. Denn se wöllt nich achten up den HErrn Sin Dohn, noch up de Warke vun Sine Hann, darum ward He se intwei breken un nich buen. Den HErrn Sin Stimm brickt de Cedern entwei, de HErr brickt de Cedern up den Libanon entwei. Ji Hilligen, lovsingt den HErrn, dankt un priest Sin Hilligkeit. Du wullst mi doch ut dat Nett trecken, dat se mi stellt hebbt, denn Du büst mine Stärke. Darum bekenn ik Di min Sünd un verhehl min Missedat nich. Ik sprok: Ik will den HErrn min Öwertredung bekennen. Dar vergevst Du mi de Missedat vun min Sünd. Sela. He hett Gerechtigkeit un dat Recht leef. De Eer is vull vun den HErrn Sin Gnade. Do ik den HErrn söken dä, antworde He mi un rett mi ut alle Furcht. Lat se warrn as Kaff vör den Wind un den HErrn Sin Engel ward se wegstöten. Sonnern se tracht up ehr Lager na Schaden un staht fast up den bösen Weg un schuet nicks Arges. Befehl den HErrn dine Weg’ un höp up Em, He ward dat gud maken. Denn min Sünden gaht öwer min Kopp, as en sware Last sünd se mi to swar warn. Awer, HErr, lehr mi doch, dat dat en End mit mi hebben mutt un dat min Leven en End hett un ik weg mutt. Glückselig is de, de sin Hoffnung setten deiht up den HErrn un sik nich kehrt na de Hoffärtigen hen un de mit Lögen umgahn doht. Ik sprok: HErr, wes’ mi gnädig, heel min Seel, denn ik hef an Di sündigt. Wenn ik denn daran denk, so schürr ik min Hart rut bi mi sülvst; denn ik wull geern hengahn mit den Hupen un mit em wandern to GOtt Sin Hus, mit Fröhlichkeit un Danken mank den Hupen, de dar fiern doht. Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He min Angesicht sin Hülp is, un dat He min GOtt is. De 44. Psalm. GOtt, Du büst desülvige min König, de Du Jakob Hülp toseggen deihst. Dat mutt Di gelingen in Din Smuck, treck her, mit Wahrheit, Sanftmödigkeit un Gerechtigkeit, so ward Din rechte Hand Wunner dohn. Dennoch schall GOtt sin Stadt fin lustig blieven mit ehr Borns, wo den Höchsten Sine hilligen Wahnungen sünd. He wählt uns ut ton Arfdeel, Jakob sin Herrlichkeit, den He leef hett. Sela. Denn süh, Königs sünd versammelt un mit eenanner vöröwer trocken. Wi wöllt en guden Spruch hörn un en fien Gedicht up de Harp speelen. Versammelt Mi Mine Hilligen, de den Bund slaten hebbt unner Opfer. Denn ik seh min Missedaht in un min Sünn is ümmer vör mi. Du redst leever Böses as Gudes un leever falsch as recht. Sela. Wöllt denn de Öweldoers sik nich seggen laten? De min Volk freten, as eten se Brod? GOtt ropt se nich an. Denn fröm Lüd sett sik gegen mi up un schreckliche Lüd staht mi na min Seel un hebbt GOtt nich vör Ogen. Sela. Min Hart is bang in min Lief un de Furcht för den Dod is up mi fulln. Ik will vun GOtt Sin Word grotspreken, up GOtt will ik höpen, un nich bang sin; wat schull mi dat Fleesch wol dohn? Ik ligg mit min Seel mank de Löwen. De Minschenkinner sünd Flammen, ehr Tähn sünd Spieße un Pielen un ehr Tungen sünd scharpe Schwerdter. Ehr Wuth is gliek as de Slang ehr Gift, as en dove Otter, de ehr Ohr tostoppt, Se lopt ahn min Schuld un makt sik fardig. Wak up, wi möt to gahn un mak de Ogen up. Denn Du hest Din Volk wat Hartes andahn, Du hest uns en Drunk Wien geven, dat wi nich grad stahn künnt. Ik will wahnen in Din Telt ewiglich un Schutz söken unner de Schirm vun Din Flüchten. Sela. Se denkt blot, woans se em dämpt, beflitigt sik de Lögen, gevt gode Word, awer in ehr Hart flucht se. Sela. Dasülvst wull ik Di geern laven min Lebenlang, un min Hand in Din Namen upheven. Dat se heemlich den Frommen scheeten doht; up eenmal scheet se up em un sünd nich bang. Wol den, den Du utwählt un to Di kamen letst, dat he wahnen kann in Din Höv’, de hett rieken Trost vun Din Hus un Din hilligen Tempel. Kamt her, un seht an GOtt Sine Werke, de so wunnerlich is mit Sin Dohn mank de Minschenkinner. De Völker freut sik un jucht, dat Du de Lüd recht richten deihst un de Lüd up Eerden regeeren deihst. Sela. Singt GOtt, lovsinget Sin Namen. Makt Platz vör den, de dar sachten herfahren deiht, He heet HErr, un freut jug vör Em. De mi ahn Orsak hassen doht, darvun sünd mehr, as ik Haar up den Kopp hef. De mi unbillig fiend sünd un mi verdarvt, sünd mächtig. Ik mutt betalen, wat ik nich rovt hef. Freuen un fröhlich möt sin na Di, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, ümmer seggen: Hochgelavet si GOtt! Denn Du büst min Toversicht, HErr, HErr, min Hoffnung vun Jugend up. Man ward Di fürchten, so lang de Sünn un de Maand bestaht, vun Kind to Kinneskinner. Se sünd nich in Unglück as anner Lüd un ward nich plagt as anner Minschen. Man süht de Äx baben her blinken, as man in en Wald hauen deiht; Ik sprok to de Grotsprekers, sprekt nich vun mi so grot, un to de Gottlosen: Pucht nich up Gewalt. Du büst herrlicher un mächtiger as de Bargen vull Rovgud. Min Ogen hollst Du, dat se waken doht, ik bün so ohnmächtig, dat ik nich snacken kann. He rich en Tügnis up in Jacob un gev en Gesetz in Israel, dat He unse Vaders befohl, ehr Kinner to lehren; HErr, wa lang wullt Du so sehr törnen un Din Iver as Füer brennen laten? HErr, GOtt Zebaoth, wa lang wullt Du törnen öwer dat Gebet vun Din Volk? Denn dat is de Wies in Israel un en Recht vun den GOtt Jacobs. Awer se lat sik nich seggen un acht dat nich, se gaht ümmer hen int Düstern; darum möt alle Grundvesten ünner dat Land fallen. Man her darmit, sprekt se, lat uns se utrodden, dat se keen Volk sünd un dat Nüms mehr an den Namen Israel denken deiht! Glücklich sünd de, de in Din Hus wahnen un Di ümmerlos laven doht! Sela. Tröst uns, GOtt, unse HEiland un lat af vun Din Ungnad öwer uns! Denn Du, HErr, büst gud un gnädig, vun grote Gudheit för All de Di anropen doht. Man ward to Zion seggen, dat allerlei Lüd darin geboren ward un dat He, de Högste, se buen deiht. Ik bün achtet as de, de na de Höll rin kamt, ik bün as en Mann, de keen Help hett. Ik will Di ewiglich Nakamen verschaffen un Din Stohl buen vun Geslecht to Geslecht. Sela. Du letst se darhen fahren as en Strom un sünd as en Slap, gliek as en Gras, dat doch bald drög ward, Dat du nich bang warrst vör dat Gruen vun de Nacht, vör de Pieln, de des Dags fleegen doht, Denn HErr, Du letst mi fröhlich singen vun Dine Werke un ik rühm din Hann ehr Wark. Din Wort is en rechte Lehr. Hilligkeit is de Zier vun Din Hus ewiglich. De 94. Psalm. HErr, se slagt Din Volk tonicht un plagt Din Arfdeel! Sin is de See un He hett se makt un Sin Hann hebbt dat Dröge bereitet. Denn all de Götter sünd Götzen, awer de HErr hett den Himmel makt. Bargen smöllt as Wass vör den HErrn, vör den Herrscher öwer den ganzen Eerdborr. Lavt den HErrn mit Harpen, mit Harpen un mit Psalmen, Erhevt den HErrn, unsen GOtt, bedt an to Sin Fotschemel, denn He is hillig. Denn de HErr is fründlich un Sin Gnad duert ewig, un Sin Wahrheit up ewig. De 101. Psalm. En Psalm vun David. De sin Neegsten heemlich verleumden deiht, den vertilg ik. Ik mag den nich, de stolte Geberden un hogen Moth hett. Min Hart is slan un verdrögt as Gras, dat ik ok vergeten doh, min Brod to eten. De din Mund fröhlich makt, so dat du wedder jung warrst as en Adler. De Du dat Eerdriek gründen deihst up sin Grundfest, dat dat blift ümmer un ewig. Denkt an Sine Wunnerwerke, de He dahn hett, an Sine Wunner un an Sin Wort; Dat wi sehn mögt Dine Uterwählten ehr Wolfahrt un uns freuen, dat dat Din Volk so wol geiht un uns rühmen mit Din Arvdeel. Hungrig un döstig un ehr Seel verkamen; Denn Din Gnad geiht so wiet de Himmel is un Din Wahrheit so wiet de Wolken gaht. Se bewiest mi Bös för Gut un Haß för Leev. De HErr to din rechte Hand ward de Könige an den Dag vun Sin Torn entweibreken. He gift Spies an de, de Em fürchten doht, He denkt ewig an Sin Bund. Glücklich is de Mann, de barmhartig is un geern lehnen deiht un sin Saken so vullföhrt, dat he Nüms Unrecht deiht. Wokeen is, as de HErr, uns GOtt? De Sik so hoch sett hett, Wat weer di denn, du See, as du di darvun maken däst? Un di, du Jordan, dat du di rückwarts dreihen däst? Se hebbt Müler un redt nich; se hebbt Ogen un seht nich; De HErr is gnädig un gerecht un uns GOtt is barmhartig. In de Angst reep ik den HErrn an, un de HErr erhör mi un tröst mi. O, dat min Leven Din Rechte mit ganzen Ernst holn dä! Weh mi, dat ik en Fremden bün mank Mesech, ik mutt wahnen mank Kedar sine Hütten. De HErr behödt di, de HErr is din Schatten öwer din rechte Hand, Denn dar hebbt se Stöhl to Gericht hensett, de Richtstohl vun David sin Hus. Dat wilde Water war öwer uns Seel gahn. De awer afwiekt up ehre krummen Weg’ ward de HErr wegdrieven mit de Öweldoers, awer lat Freden sin öwer Israel! De 126. Psalm. De mit Thranen seien doht, ward mit Freuden aarn’. Glückselig is de Mann, de sin Pielkober vull darvun hett; de ward nich to Schann, wenn se mit ehre Fiende in dat Dohr handeln doht. De 128. Psalm. De HErr ward di segen ut Zion, dat du sehn deihst dat Glück vun Jerusalem din Leven lang, Ach, hat doch mussen to Schanden warrn un torüggwies’t Alle, de Zion bös sünd. Ik töv up den HErrn, min Seel tövt, un ik höp up Sin Wort. Bet dat ik en Stell finnen doh för den HErrn to en Wahnung vun den Mächtigen vun Jakob. Denn ik weet, dat de HErr grot is un uns’ HErr öwer alle Götter. De de Himmel mit Verstand makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Verget ik di, Jerusalem, so ward min Rechte mi vergeten. Un singt up den HErrn Sin Weg, dat den HErrn Sin Ehr grot is. Du schaffst dat, wat ik tovör oder naher doh un hollst Din Hand baben öwer mi. Bewahr mi, HErr, vör de Gottlosen ehre Hann, behöd mi vör de frevelhaften Lüd, de min Tritt umstöten wüllt. Lat den Gerechten mi fründlich slagen un mi strafen; dat ward mi so wol dohn as en Balsam up min Kopp, denn ik bä ümmer, dat se mi keen Schaden doht. Kiek to de rechte Hand un süh, Nüms will di kennen. Ik kann nich weglopen, nüms nimmt sik min Seel an. Ik denk an de vörigen Tieden, ik red vun all Dine Dahten un segg vun Din Hann ehr Wark. HErr, mak Din Himmel sied un fahr dal, griep de Bargen an, das se roken doht. Ik will reden vun Din herrlich schöne Pracht un vun Dine Wunner; Glückselig is de, den sin Hülp de GOtt Jakobs is, den sin Hoffnung up den HErrn sin GOtt steiht, Uns’ HErr is grot un vun grot Kraft un dat is unbegrieplich, so as he regeern deiht. De schüllt den HErrn Sin Nam laven, denn wenn He dat befehln deiht, so ward dat schafft. De Hilligen schüllt fröhlich sien an priest un lavt up ehr Lagers. Lavt Em mit helle Cymbeln, lavt Em mit wolklingende Cymbeln!

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Matthew 5:8Selig sünd, de rein vun Harten sünd, denn se schüllt GOtt sehn.

John 17:24Vader, Ik will, dat, wo Ik bün, ok de bi Mi sünd, de Du Mi geven hest, up dat se Min Herrlichkeit seht, de Du Mi geven hest; denn Du hest Mi leef hatt, bevör de Welt gründt war.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:4