Offenbarung 22:47

De HErr levt, un gelavt si min Hort, un de GOtt vun min Heil mutt priest warrn. As He ehr Wienstöck mit Hagel slog un ehr Mulbeerböm mit Frost; HErr, wa lang wullst Du Di so ganz versteken un Din Grimmigkeit as Füer brennen laten? Help uns, HErr, uns GOtt, un bring uns tosamen ut de Heiden, dat wi danken Din hilligen Namen un rühmen Din Lof. Un hef Lust an Dine Gebote un de sünd mi leef.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

Im Zusammenhang

46De Fremden ehre Kinner versmacht un grabbelt in ehre Borgen. Un gev ehr Frücht an de Rupen un ehr Saat an de Heuschrecken. Du makst de Tied vun sin Jugend kleen un bedeckst em mit Hohn. Sela. Un leet se to Barmhartigkeit kamen vör Alle, de se fungen harrn. Ik red vun Dine Tügnisse vör Königs un scham mi nich.

48De GOtt, de mi Rache geven deiht, gift un dwingt de Völker unner mi. As He ehr Veeh slog mit Hagel un ehr Heerden mit Blitzen; Gedenk, wa kort min Leven is. Warum wullst Du alle Minschen umsunst schaffen hebben? Gelavt si de HErr, Israel GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit un alle Welt segg: Amen! Halleluja! De 107. Psalm. Un bör min Hann up to Dine Gebode, de mi leef sünd un red vun Dine Rechte.

Lies ganz Offenbarung 22

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:47