Offenbarung 22:8

Un ik, Johannes, bün dat, de all düt sehn un hört hett. Un as ik dat hört un sehn, full ik dal, antobeden to den Engel sin Föt, de mi all dat sehn leet. Förrer vun Mi, so will Ik di de Heiden to en Arv geven un dat End vun de Welt to en Egendom. Up, HErr, un rett mi, min GOtt! denn Du sleihst all mine Fiende up de Backen un brickst twei de Gottlosen ehr Tähn. Du makst min Hart vergnögt, mehr as wenn de annern veel Korn un Wien hebbt. Ik will awer up Din grote Gunst hen in Din Hus gahn un will gegen Dinen hilligen Tempel in Din Furcht anbeden. Min Gestalt is verfulln vun Truern un is old warn, denn allerwärts warr ik ängstigt. Dat de Lüd sik wedder to Di sammeln doht, un öwer desülvigen kumm torüch to de Höcht. Schap un Ossen altosam, darto de wilden Deerder. De HErr awer blivt ewiglich, He hett Sin Stohl upstellt to dat Gericht. He sitt un luert up de Höf, he sleit de Unschuldigen heemlich dod, sin Ogen luert up de Flauen. Du, HErr, wullst se doch bewahren un uns behöden vör düt Geschlecht ewiglich. Ik hef den HErrn all Tied vör Ogen, denn He is mi to min rechte Hand, darum warr ik nich wieken. Behöde mi as en Oogappel in dat Oog; beschirm mi unner den Schatten vun Din Flüchten. De Eer beverte un war bewegt un de Barge ehre Grundfesten rögten sik un beverten, as He vertörnt weer. Den HErrn Sin Gesetz is vullkamen un erquickt de Seelen. Den HErrn Sin Tügnis is gewiß un makt de Unverständigen klok. Enige verlat’ sik up de Kriegswagen un de annern up de Peer, wi awer lavt uns den HErrn, unsen GOtt Sin Nam. Denn de König höpt up den HErrn un ward dörch den Högsten sin Gudheit fast blieven. Alle, de mi sehn doht, spott’ öwer mi, sparrt dat Mul up un schüddelt den Kopp: Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de HErr, stark un mächtig, de HErr, mächtig in den Striet. De HErr is gut un fromm, darum unnerwiest He de Sünder up den Weg. HErr, ik hef leef de Städ vun Din Hus un den Ort, wo Din Ehr wahnen deiht. Min Hart höllt Di vör Din Word: Ji schüllt Min Angesicht söken. Darum sök ik ok, HErr, Din Angesicht. De HErr is ehr Macht, He is de Macht, de Sinen Gesalvten helpen deiht. Den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie, den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie Kades; Denn, HErr, dörch Din Wolgefallen hest Du min Barg stark makt, awer as Du Din Angesicht versteken däst, war mi bang. Ik freu mi un bün fröhlich öwer Din Gudheit, dat Du min Elend ansühst un kund worn büst de Noth vun min Seel. Ik will di unnerwiesen un di den Weg lehrn, den du wandeln schast, Ik will di mit min Ogen leiden. Alle Welt schall den HErrn fürchten, un vör Em schüllt beben Alle, de up den Eerdboden wahnt. Den HErrn Sin Engel lagert sik um de her, de Em fürchten doht un helpt se rut. He mutt unverwarens öwerfolln warrn, un sin Nett, dat he stellt hett, mutt em fangen, un he mutt darin öwerfolln warrn. Wo würdig is Din Gnade, GOtt, dat de Minschenkinner unner den Schatten vun Dine Flüchten Schutz findt. Stah af vun den Torn un lat den Grimm, warr nich hitzig, ok Öwles to dohn! Denn min Lenden verdorrt ganz, un dar is nicks Gesundes an min Lief. Nu, HErr, womit schall ik mi trösten? Ik höp up Di. Do sprok ik: Süh, ik kam, in dat Bok is vun mi schreven. All, de mi hassen doht, tüschelt tosamen gegen mi un denkt Böses öwer mi. Din Water ruuscht darhen, dat hier en Deepe un dar en Deepe brusen deiht; all Din Waterwogen un Wellen gaht öwer mi. Sonnern Du helpst uns vun unse Fiende un makst to Schann, de uns hassen doht. Du hest Gerechtigkeit leef un haßt en gottlos Wesen, darum hett Di GOtt, Din GOtt, salvt mit Freudenöl, mehr as Din Gesellen. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. Denn GOtt is König up de ganze Eer, lovsingt Em ut Klokheit! Du brickst de Schipp up de See intwei dörch den Ostwind. Kann doch en Broder nüms erlösen, noch GOtt jemand versöhnen. Wegen din Opfer straf Ik di nich, sünd doch din Brandopfer sünst ümmer vör Mi. Süh, Du hest Lust to de Wahrheit, de in dat Verborgene liggen deiht, Du lettst mi weeten de heemliche Wiesheit. Un de Gerechten ward dat sehn un bang ward un em utlachen: So will ik Di ut frien Stücken en Opfer bringen un Din Namen, HErr, danken, dat he so tröstlich is. Süh, so wull ik mi wiet afmaken un in de Wüstenie blieven! Sela. Wat se Böses doht, dat is all vergeven. GOtt, stöt son Lüd ahn Gnad dal. Min Hart is bereit, GOtt, min Hart is bereit, dat ik singen un laven doh. Se ward vergahn as Water, dat dahin fleten deiht, se zielt mit ehr Pielen, awer desülvigen brekt af. Süh, se snackt mit enanner, Schwerdter sünd up ehr Lippen. Wokeen schull dat hören? GOtt hett in sin Hilligdom redt, dorvun bin ik froh un will ik deelen Sichem un afmeten den Grund to Succoth. Dat he ümmer sitten blift vör GOtt. Erwies em Gudheit un Truheit, de em behöden doht. Bi GOtt is min Heil, min Ehr, min Kraft, min Fels, min Toversicht is up GOtt. Denn Du büst min Helper, un unner den Schatten vun Din Flüchten will ik fröhlich singen. Awer GOtt ward se mit eenmal scheeten, dat ehr dat weh dohn ward. De Du still maken deihst dat Brusen vun de See, dat Brusen vun ehr Waggen un de Larm vun de Völker. Lavt ji Völker unsen GOtt, lat Sin Ruhm wiet lutbar warden, GOtt segen uns, un alle Welt wes’ bang vör Em! De 68. Psalm. GOtt, as Du vör Din Volk hertrockst, as Du enher gungst in de Wüste, Sela, Denn um Din willen dreg ik Schimp, min Angesicht is vull vun Schand. Lat min Mund däglich vull sin vun Din Lov un Din Herrlichkeit. He ward herrschen vun een See bet an de anner un vun dat Water an bet an dat End vun de Welt. Se makt Allns tonicht un red’ öwel darvun un red’ un lästert hoch herum. Se sprekt in ehr Harten: Lat uns se plünnern! Se verbrennt all’ GOtt’s Hüser int Land. Denn GOtt is Richter, de Düssen lütt makt un den Annern uprichten deiht. Du büst schrecklich. Wokeen kann vör Di stahn, wenn Du vertörnt büst? Ward denn de HErr ewiglich verstöten un keen Gnad mehr bewiesen? Un nich worrn as ehr Vaders, en aftrünnige un ungehorsame Art, weke ehr Hart nich fast weer un ehr Geist nich tru an GOtt heel. Denk nich an unse vörige Missedaht, erbarm Di bald öwer uns, denn wi sünd sehr dünn warn. GOtt Zebaoth, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. As du Mi in de Noth anropen däst, hölp Ik di rut un erhör di, as di dat Wedder öwerfallen dä, un versöch di an dat Haderwater. Sela. GOtt, mak Di up un richt dat Land, denn Du büst Arfherr öwer alle Heiden. De 83. Psalm. Vun de Gebaliter, Ammoniter un Amalekiter, vun de Philister samt de in Tyrus; Se gewinnt en Sieg na den annern, dat man sehen mutt, de rechte GOtt is to Zion. HErr, erwies uns Din Gnad un help uns. HErr, Keen is Di gliek mank de Götter, un Nüms is, de dohn kann, as Du. Din Grimmigkeit drückt mi un Du drängst mi mit all Din Flothen. Sela. GOtt is allmächtig in de Hilligen ehr Versammlung un wunnerbar öwer Alle, de um Em her sünd. Denn uns’ Missedaht stellst Du vör Di, uns’ Sünd, de wi nich kundig sünd in dat Licht vör Din Angesicht. Ja, du warrst mit din Ogen din Lust sehn un kieken, woans dat de Gottlosen utbetahlt ward. De Gottlosen grönt as dat Gras un de Öveldoers blöht all, bet se vertilgt ward up ewig. Markt doch, ji Narren mank dat Volk un ji Dohren, wann wüllt ji klok warrn? So verstockt ju Hart nich, as to Meriba geschag, as to Massa in de Wüste. Bringt her na den HErrn de Ehr för Sin Namen, bringt Geschenk un kamt in Sin Vörhöf, Zion hört dat un is froh; un de Döchter vun Juda sünd fröhlich, HErr, öwer Din Regiment. De Waterström sünd vergnögt un alle Bargen schüllt fröhlich sin, HErr, Du büst uns’ GOtt, Du erhörst se, Du GOtt vergifst se un strafst ehr Dohn. Fröh vertilg ik alle Gottlosen int Land, dat ik all de, de Unrecht doht, utrott ut den HErrn Sin Stadt. De 102. Psalm. Ik wak un bün as en eensam Vagel up dat Dack. Barmhartig un gnädig is de HErr, geduldig un vun grote Gudheit. De Bargen gaht hoch hervör un de Breden sett sik dal na den Ort, den Du se gründt hest. He denkt ewiglich an Sin Bund un dat Wort, dat He verheten up veele Dusend för un för. He hülp se awer um Sin Namen wegen, dat He Sin Macht bewiesen schull. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, GOtt redt in Sin Hilligdom, daröwer bün ik vergnögt un will Sichem deelen un den Grund Succoth afmeten. Sin Dag’ möt wenig warrn, un sin Amt mutt en Anner kriegen. Se ward erholn ümmer un ewig un geschehn trulich un redlich. Sin Hart is getrost un nich bang, bet he sin Lust an sine Fiend’ köhlen deiht. Dat He em hen setten deiht blangen bi de Fürsten, bi de Fürsten vun Sin Volk; De den Fels in en Waterflot wandeln dä un de Steen in Waterborns. De 115. Psalm. De se maken doht, sünd grad ebenso un All, de up se höpen doht. Denn Du hest min Seel ut den Dod reten, min Oog vun de Thranen, min Fot vun utglieden. Dat is gud up den HErrn to truen un sik nich verlaten up Minschen. Din Recht will ik holn, verlat mi nümmermehr. De HErr behöde din Utgang un Ingang vun nu an bet in Ewigkeit! De 122. Psalm. Wegen mine Bröder un Frünn will ik di Freden wünschen. Uns Hülp steiht in den HErrn Sin Namen, de Himmel un Eer makt hett. De 125. Psalm. Un de vörbi gahn doht nich spreken: Den HErrn Sin Segen si öwer ju, wi segent ju in den HErrn Sin Nam! De 130. Psalm. Un He ward Israel erlösen ut all sin Sünd. De 131. Psalm. HErr, mak Di up to Din Ruh hen, Du un de Lad vun Din Kraft. De de Eerstgeburt slog in Egypten, beide vun de Minschen un vun dat Veh. De Sünn, den Dag vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Du verstörte Dochter Babel, wol den, de di vergellen deiht, as du uns dahn hest. De HErr ward en Enn darmit maken um minetwillen. HErr, Din Gnad is ewig. Dine Hann ehr Wark wullst Du nich laten. De 139. Psalm. Fohr ik ton Himmel, so büst Du dar, makt ik min Bett in dat Dodenriek, süh, so büst Du ok dar. HErr, HErr, min starke Hülp, Du bedeckst min Kopp to de Tied vun den Striet. Denn up Di, HErr, HErr, seht min Ogen, ik tru up Di, verstöt min Seel nich. Föhr min Seel ut dat Stockhus, dat ik Din Namen danken kann. De Rechtfardigen ward sik um mi sammeln, wenn Du mi Gudes deihst. De 143. Psalm. Lat mi fröh hörn Din Gnad, denn ik höp up Di. Doh mi kund Din Weg, up den ik gahn schall, denn mi verlangt na Di. Weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Gnädig un barmhartig is de HErr, geduldig un öwer de Maaten gud. De HErr makt de Blinden sehn. De HErr richt de up, de dal sla’n sünd. De HErr hett de Gerechten leef. De den Himmel mit Wolken todecken deiht un Regen up de Eer gift, de Gras up de Bargen wassen lett, Füer, Hagel, Snee un Damp, Stormwind, de Sin Wort utrichten doht. Ehr Königs to binden mit Keden un ehr Adeligen mit iserne Keden;

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things.

Im Zusammenhang

7Süh, ik kam bald. Selig is, de holn deiht de Wör’ vun de Prophezieung in düt Bok. Ik will vertelln vun en Ratschluß Jehovas. De HErr hett to mi seggt: Du büst Min Söhn, hüt hef Ik di tügt. Ik bün nich bang vör veele Dusende, de sik umher gegen mi lagert. Veele seggt: Wer ward uns Gudes dohn? Awer, HErr, erhev över uns dat Licht vun Din Antlitz. Du bringst de Lögners um; de HErr hett en Gruel an de Blotgierigen un Falschen. Ik bün so möd vun Süfzen, ik swemm min Bett de ganze Nacht un mit min Thranen mak ik min Lager natt. Stah up, HErr, in Dinen Torn, erhev Di gegen mine Fiend ehr Grimmigkeit un wak up, kumm to mi, dat Recht schall gelln up Erden! Du warrst em to en HErr maken öwer dat Wark vun Din Hann; alle Dinge hest Du unner sin Föt dahn. De Fiende ehr Swerdter hebbt en Enn, de Städte hest Du umkehrt, ehr Gedächtnis is mit se umkamen. Sin Mund is vull vun Fluchen un Falschheit un Bedregerie, sin Tung richtet Unfug un Unheil an. De HErr is gerecht un hett Gerechtigkeit leef, de Frommen ward Sin Angesicht sehn. De 12. Psalm. Den HErrn Sin Red is klar, as smolten Sülver in eerdenen Tegel söben Mal utsmölt. Ach, dat de Hölp ut Zion öwer Israel kamen dä, un de HErr Sin gefangen Volk erlösen dä! So würr Jakob fröhlich sin un Israel sik freuen! De 15. Psalm. Ik lav den HErrn, de mi beraden hett, martert mi ok min Neeren in de Nacht. Bewies’ Diene wunderliche Gutheit, Du HEiland vun de, de up Di vertruet, gegen de, de sik gegen Din rechte Hand setten doht. Wenn ik bang bün, rop ik den HErrn an un schrie to minen GOtt: so erhört He min Stimm vun Sinen Tempel un min Geschrie kummt vör Em to Sine Ohren. Se geiht up an een Enn vun den Himmel un löpt rum bet wedder an datsülvige Enn, un blift nicks vör ehre Hitt verborgen. Nu mark ik, dat de HErr Sin Gesalvten helpen deiht un em vun Sinen hilligen Himmel erhört, Sin rechte Hand helpt gewaltiglich. Denn Du settst em to en Segen up ewig un Du erfreust em mit Freuden vör Din Angesicht. Ik awer bün en Worm un keen Minsch, de Lüd ehr Spott, dat Volk ehr Verachtung. Makt de Dohren wiet un de Döhren in de Welt hoch, dat de König vun de Ehren intrecken kann. Denk nich, HErr, an de Sünden ut min Jugend un an min Övertredung, denk awer an mi na Din Barmhartigkeit wegen Din Gudheit. Wo man de Stimm vun Dank hörn deiht un wo man predigt all Din Wunner. HErr, hör min Stimm, wenn ik ropen doh, wes’ mi gnädig un erhör mi! De HErr is mine Stärke un min Schild, up Em höpt min Hart un mi is hulpen; un min Hart is fröhlich, un ik will Em danken mit min Leed! Den HErrn Sin Stimm deelt Füerflammen. Ik awer sprok, as mi dat gut gahn dä, ik warr nümmermehr unnerliggen. Ik haß, de da holt up lose Lehr, ik höp awer up den HErrn. Du büst min Beschirmer, Du wullst mi vör Angst behöden, dat ik erlöst ganz vergnögt rühmen kann. Sela. He sammelt dat Water in de See tosamen as Garben in en Hock un leggt in Schatzkamern de Deepe. As düsse Elende ropen dä, hörte de HErr, un holp em ut all sin Noth. Denn se hebbt mi ahn Orsak ehr Nett stellt, mi to verdarven un hebbt ahn Orsak Kul’n för min Seel gravt. Din Gerechtigkeit steiht as GOtt Sin Bargen un Din Recht as de grote Deepe. HErr, Du helpst beide, Minschen un Veeh. Wes’ still vör den HErrn un töv up Em! Vertörn di nich öwer den, den sin Mothwilln glücklich fortgeiht. Ik gah krumm un heel gebückt, den ganzen Dag gah ik trurig. Se gaht darher as en Schatten un makt sik veel unnütze Unruh; se sammelt un weet nich, wer dat kriegen ward. Opfer un Spiesopfer behagt Di nich, awer de Ohren hest Du mi updahn. Du wullt weder Brandopfer noch Sündopfer. Se kamt, dat se toseht un meent dat doch nich vun Harten, sonnern sökt wat, dat se lästern könnt, gaht hen un drägt dat ut. Min GOtt, bedrövt is min Seel in mi; Darum gedenk ik an Di, in dat Land an den Jordan un Hermonim, up den lütten Barg. Denn ik verlat mi nich up min Bagen, un min Swerdt kann mi nich helpen; GOtt, Din Stohl blift ümmer un ewig. Dat Scepter vun Din Riek is en wichtige Scepter. De Heiden möt verzagen un de Königrieke falln, dat Eerdriek mutt vergahn, wenn He Sik hörn lett. Lovsingt, lovsingt GOtt! Lovsingt, lovsingt unsen König! Dat Bewern is ehr dar ankamen, Angst as Een, de gebährn schall. De sik verlaten doht up ehr Gud un trotzt up ehr groten Riekdom. Hör to, Min Volk, lat Mi reden. Israel, lat Mi mank di tügen: Ik, GOtt, bün Din GOtt! Süh, ik bün ut sündlichen Samen tügt un min Moder hett mi in Sünden empfangen. Darum ward GOtt di ok ganz un gar dalrieten un tweislagen un ut dat Telt rieten un ut de Lebendigen ehr Land utraden. Sela. Ach, dat de Hülp ut Zion öwer Israel kamen dä un GOtt Sin gefangen Volk erlösen dä! So wörr Jacob sik freun un Israel fröhlich sin. De 54. Psalm. He ward min Fiende ehr Bosheit betahln. Vertilg se dörch Din Wahrheit. Ik sprok: O, harr ik Flünken as de Duven, dat ik flegen un enerwegens blieven kunn! Se rott sik tohop un luert un hebbt Acht up min Hacken, woans se min Seel griepen könnt. Se stellt oft min Gang Netten un drückt min Seel dal, se gravt vör mi en Kul un fallt sülvst darin. Sela. GOtt, brek ehr Tähn in ehr Mul intwei, terstöt, HErr, de Kusen vun de jungen Löwen. Abends ward se wedder kamen un hulen as en Hund un um de Stadt herumlopen. Op dat Dine Leeven frie ward, so help nu mit Din rechte Hand un erlös uns. Du gifst en König langes Leben, dat sin Jahr duert vun Geslecht to Geslecht. He is min Trost, min Hülp, min Schutz, dat ik nich fallen warr. Wenn ik mi to Bett leggen doh, so denk ik an Di, wenn ik upwaken doh, so red ik vun Di. Se sünd up Slechtigkeit un holt dat heemlich, sünd verslagen un hebbt veele Knep in den Kopp. De de Bargen fast setten deiht dörch Sin Kraft un se utrüsten deiht mit Macht. He herrscht mit Sin Gewalt ewiglich, Sin Ogen seht up de Völker. De Aftrünnigen ward nich to Höch kamen künnen. Sela. Dat Land gift sin Frucht. GOtt segen uns, unse GOtt. En GOtt, de den Eensamen dat Hus voll Kinner gift; de de Gefangenen rutföhrt to de rechte Tid un lett de Aftrünnigen blieven in dat sore Land. Lat nich to Schann warrn an mi, de up Di tövt, HErr, HErr Zebaoth; lat nich schamroth warrn an mi, de Di sökt, GOtt Israels! Ik bün vör Veele as en Wunner, awer Du büst min starke Toversicht. To sine Tieden ward de Gerechte upwassen in groten Freden, bet dat de Maand nich mehr is. Ehr Person makt sik breet as en fett’ Wanst, se doht All’, wat se sik denkt. Se verbrennt Din Hilligdom, se enthilligt de Wahnung vun Din Namen bet up den Grund. Dat hett keen Noth, weder vun Upgang, noch vun Dalgang, noch vun dat Gebirg in de Wüstenie. Vun Din Schelln, GOtt Jacobs, sinkt in Slap beides, Peer un Wagen. Ik denk Nachts an min Harfenspeel un red mit min Hart, min Geist gruvelt. Dat se up GOtt ehr Hoffnung setten dän un nich vergeten schüllt GOtt Sin Dahten un Sin Gebode holn, Denn se hebbt Jacob upfreten un sin Hüser umstött. Du setst uns uns’ Nawers ton Striet un uns’ Fiende spott’ öwer uns. As Ik ehr Schuller vun de Last licht makt harr un ehr Hann de Pött los warn. Awer ji ward starven as Minschen un as en Tyrann to Grund gahn. De Hütten vun de Edomiter un Israeliten, vun de Moabiter un Hagariter, De dörch dat Jammerdahl gaht un dar Borns maken doht. Un de Lehrers ward mit veel Segen smückt. Wullt Du uns nich wedder erquicken, dat sik Din Volk öwer Di freuen mag? In de Noth rop ik Di an, Du wullst mi erhören. Un de Sänger, as in Reigen, ward All in Di singen, een na den annern. De 88. Psalm. Du hest mi in de Kul dal leggt, in de Düsterniß un in de Deepe. Denn wokeen mag in de Wolken den HErrn glieken un den HErrn gliek sin mank de Götter ehr Söhns? Dat makt Din Torn, dat wi so vergaht, un Din Grimmigkeit, dat wi so unversehens darhen möt. Ob dusend fallt an din Siet un tein dusend an din rechte Hand, so ward dat di doch nich drapen. En unvernünftigen Mann glövt dat nich, un en Narr acht nich up so wat. Un seggt: De HErr süht dat nich, un de GOtt Jacobs acht nich darup. Denn He is uns’ GOtt un wi dat Volk vun Sin Weid un Schap vun Sin Heerd. Hüt, wenn ji Sin Stimm hörn doht, Ji Völker, bringt her den HErrn, bringt her den HErrn Ehr un Macht. Schamen möt sik All, de de Bilder deenen doht un sik mit de Götzen rühmt. Bed’t Em an, all ji Götter! Lat de See brusen un wat darin is, de Eerdborrn un de darup wahnt. He red mit se dörch en Wolkensul; se heeln Sine Tügnisse un Gebote, de He se geven dä. Falsche Lüd hol ik nich in min Hus, de Lögner gedeiht bi mi nich. Ik bün gliek as en Rohrdommel in de Wüstenie, ik bün gliek as en Steenul in de terstörten Städte. He hett Moses Sin Weg weten laten, de Kinner Israel Sin Dohn. Awer vun Din Schell’n lopt se weg, vun Din Dunner fahrt se darhen. He is de HErr, unse GOtt, He richt in alle Welt. Uns Vaders in Egypten wulln Dine Wunner nich verstahn, se dachen nich an Din grote Gnad un weern ungehorsam an de See, nemlich an de Schilfsee. Un He föhr se en richtigen Weg, dat se gahn dähn na de Stadt, wo se wahnen kunnen; Up dat Dine leeven Frünn frie ward. Help mit Din rechte Hand un erhör mi. Wer sik vun desülvigen lehren lett, den sin Leven mutt gottlos sin un sin Gebet mutt Sünn sin. He ward drinken vun de Beek up den Weg, darum ward He den Kopp hoch holn. De 111. Psalm. Sin Hann ehr Warke sünd Wahrheit un Recht, all Sin Gebote sünd rechtschaffen. Wenn en Plag kamen will, so is he nich bang, sin Hart is nich bang un höpt up den HErrn. De den Lütten uprichten deiht vun de Eer un den Armen ut den Dreck in de Höch treckt, Vör den HErrn bewer de Eer, vör Jacob sin GOtt, Se hebbt Hann un griept nich; Föt hebbt se un gaht nich, un snackt nich dörch ehr Hals. Wes’ nu wedder tofreden, min Seel, denn de HErr deiht di luter Gudes. De HErr is mit mi, mi to helpen, un ik will min Lust sehn an mine Fiende. Ik dank Di vun ganzen Harten, dat Du mi lehrst de Gerechtsame vun Din Gerechtigkeit. Ik hol Freden, awer wenn ik reden doh, fangt se Striet an. De 121. Psalm. De HErr behöde di vör all Öwel, He behöd din Seel! Dar mutt Freden sin inwennig in din Muern un Glück in Din Palläste. Uns’ Seel is entkamen, as en Vagel vun den Vagelfanger sin Strick, de Strick is reten un wi sünd los. Vun weke de Meier sin Hand nich vull makt noch de Garbenbinner sin Arm. Lat Israel up den HErrn höpen, denn bi den HErrn is de Gnad un veel Erlösung bi Em, Wi wüllt in Sin Wahnung gahn un anbeden vör Sin Fotschemel. De de Wolken lett upgahn vun dat End vun de Eer, de de Blitz mitsamt den Regen makt, de den Wind ut heemliche Ort kamen lett. De grote Lichter makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. HErr, denk an Edom sin Kinner up den Dag vun Jerusalem, de dar seggt: Rein af, rein af, bet up ehren Grund! Wenn ik midden in de Angst umhergahn doh, so erquickst Du mi un streckst Din Hand öwer mine Fiende ehr Torn un helpst mi mit Din rechte Hand. Wo schall ik hengahn vör Din GEist? Un wo schall ik mi henflüchten vör Din Angesicht? Ik awer segg to den HErrn: Du büst min GOtt; HErr, hör de Stimm vun min Flehn! Unse Knaken sünd verstreut bet na dat Dodenriek hen, as wenn Een dat Land uprieten un upwöhlen deiht. Mark up min Klag, denn ik warr veel plagt; errett mi vun mine Verfolgers, denn se sünd mi to mächtig. HErr, erhör mi bald, min Geist vergeiht, verstek Din Antlitz nich vör mi, dat ik nich liek ward de, de in de Kul fahrt. Streck Din Hand vun de Högde ut un erlös mi un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand. Dat man Din grote Gnad priesen un öwer Din Gerechtigkeit juchen deiht. De Recht schaffen deiht för de, de Gewalt lieden doht, de de Hungrigen satt makt. De HErr makt de Gefangenen los. Singt een na den anner den HErrn mit Danken un lavt unsen GOtt mit Harpen; Lavt den HErrn up de Eer, ji Wallfisch un all ji Deepen; Dat se Rache öven an de Heiden, Straf an de Völker;

9Un he sprok to mi: Süh to, doh dat nich, denn ik bün din Mitknecht un een vun din Bröder, de Propheten, un vun de, de de Wör’ in düt Bok holn doht. Du schast GOtt anbeden! Du schast se mit en isern Scepter entweislagen, as Pött schast du se entwei smieten. Bi den HErrn find man Hölp! Din Segen is öwer Din Volk. Sela. De 4. Psalm. Ik ligg un schlap ganz mit Freden, denn Du alleen, HErr, helpst mi, dat ik seker wahnen doh. De 5. Psalm. HErr, leit mi in Din Gerechtigkeit, wegen mine Fiende mak vör mi her Dinen Weg eben. Wiekt vun mi, alle de Övel doht, denn de HErr hört min Weenen! De HErr is Richter öwer de Lüd! Schaff mi Recht, HErr, na min Gerechtigkeit un Frömmigkeit. De Vagels unner den Himmel, un de Fisch in de See, un wat dörch de See teehn deiht. Un He ward den Eerdboden recht richten un de Lüd rechtschaffen regeeren. He luert in dat Versteek, as en Löw in sin Höhl, he luert, dat he den Unglücklichen griepen deiht, wenn he em in sin Nett tofaten krigt. Denn dat ward allerwärts vull vun Gottlose, wo son lose Lüd’ mank de Minschen herrschen doht. De 13. Psalm. Darum freut sik min Hart un min Seel is fröhlich, ok min Fleesch ward seker liggen. Vör de Gottlosen, de mi Gewalt andoht, vör mine Fiende, de mit Gier na min Seel staht. Damp gung ut vun Sin Nees un verterend Füer vun Sin Mund; Füerflammen schlogen ut Em in de Höch. Den HErrn Sine Befehle sünd richtig un erfreut dat Hart. Den HErrn Sine Gebote sünd klar un makt de Ogen hell. Se knickt tosamen un fallt, wi awer staht uprecht. Din Hand ward finnen alle Dine Fiende. Din rechte Hand ward finnen de Di hassen doht. Lat em dat den HErrn klagen, lat De em rut helpen un em retten, hett He Lust to em. Makt de Dohren wiet un de Döhren in de Welt hoch, dat de König vun de Ehren intrecken kann. He föhrt de Elenden recht un lehrt de Elenden Sinen Weg. Raff min Seel nich weg mit de Sünders, noch min Leven mit de Bloddöstigen, Verbarg Din Angesicht nich vör mi un verstöt in Torn nich Din Knecht, denn Du büst min Hülp. Verlat mi nich un treck de Hand nich vun mi, GOtt, min Heil! Help Din Volk un segen Din Arv un hö’ se un dräg se ewiglich. De 29. Psalm. Den HErrn Sin Stimm makt de Hirschkoh gebären un makt de Holtungen blot. Un in Sin Palast sprickt Jedereen: Ehr den HErrn! Ik will, HErr, ropen to Di, den HErrn will ik anflehen. Un mi nich öwergeven deihst in mine Fiende ehr Hann; Du stellst min Föt up widen Ruum. West nich as Peer un Mulesels, de nich verständig sünd, weke man Töm un Gebitt in dat Mul leggen mutt, wenn se nich to di wöllt. Denn wenn He spreken deiht, so geschüt dat, wenn He gebeden deiht, so steiht dat dar. Smeckt un seht, wa fründlich de HErr is. Wol den, de sik up Em verlaten deiht! Awer min Seel ward sik freun öwer den HErrn un fröhlich sin up sin Hülp. Se doht sik gud an de rieken Göder vun Din Hus, un Du stillst ehren Döst mit Wollust as mit en Strom. Denn de Bösen ward utrodet, de awer up den HErrn tövt, ward dat Land arven. Ik bün ganz slapp un heel terstött. Ik hul vör Hartens Unruh. Rett mi vun all min Sünd un lat mi nich en Spott vör de Narren warrn. Din Willen, min GOtt, doh ik geern un Din Gesetz hef ik in min Hart. Se hebbt en Bubenstück öwer mi beslaten: Wenn he liggen deiht, schall he nich wedder upstahn. De HErr hett des Dag’s toseggt Sin Gudheit un des Nachts sing ik Em un bed to den GOtt vun min Leven. Wi wöllt däglich vun GOtt grotspreken, un Din Nam danken ewiglich. Sela. Din Kleder rükt vun Myrrhen, Aloe un Kezia, wenn Du ut de elfenbenern Paläste darher kummst, in Din schöne Herrlichkeit. Kamt her un kikt den HErrn Sin Warke an, de up de Eer son Terstörn anricht hett, GOtt is König öwer de Heiden, GOtt sitt up Sin hillige Stohl! As wi hört hebbt, so seht wi dat an den HErrn Zebaoth Sin Stadt, an unsen GOtt Sin Stadt, GOtt erhollt desülvige ewiglich. Sela. Denn dat kost to veel, ehr Seel to erlösen, dat he dat mutt blieven laten ewiglich. Ik will nich vun din Hus Ossen nehmen, noch Böck ut din Stalln. Mak mi rein vun Sünnen mit Ysop, dat ik rein warr, wasch mi, dat ik sneewitt warr. Süh, dat is de Mann, de GOtt nich för sin Trost holn dä, sonnern verleet sik up sin grote Riekdom un weer mächtig, Schaden to dohn. Denn Du rettst mi ut all min Noth, dat min Oog an min Fiende Lust süht. De 55. Psalm. Ik wull mi flink maken, dat ik wegkamen dä vör den Stormwind un dat Unwedder. Tell min Flucht, fat min Thranen in Din Sack. Ahn Twiefel tellst Du se. Wak up, min Seel, wak up Psalter un Harp; ik will dat Morgenroth upwecken. Se vergaht as en Schneck versmacht, as de vörtidige Geburt vun en Fru süht se de Sunn nich. Awer Du, HErr, warrst se lachen un öwer alle Heiden spotten. Gilead is min, min is Manasse, Ephraim is min Hövd sin Schutz, Juda is min Scepter. So will ik Din Namen laven ewiglich, dat ik min Gelövniß däglich betaln doh. De 62. Psalm. Höpt up Em alletied, leeve Lüd’, schüttet ju Hart för Em ut. GOtt is uns Toversicht. Sela. Min Seel hangt an Di, Din rechte Hand erhöllt mi. Ehr egen Tung ward se to Fall bringen, dat öwer se spotten ward, jedereen, de se süht. Dat bang ward vör Dine Teken, de an desülvige Enden wahnen doht. Du makst fröhlich, wat sik rögen deiht, sowol des Morgens as des Abends. De unse Seelen int Leben beholen deiht un unse Föt nich utglieden lett. Do bewerte de Eer un de Himmel drüppden vör düsse GOtt in Sinai, vör den GOtt, de Israel sin GOtt is. Ik bün frömd warn vör min Bröder un unbekannt vör min Moder ehr Kinner. Smiet mi nich weg in min olen Dag’, verlat mi nich, wenn ik swach warr. Vör Em ward sik bögen de in de Wüste sünd un sine Fiende ward Stoff licken. Wat se red’, dat mutt vun’n Himmel raf red’ sin, wat se seggt, dat mutt gellen up Eern. Unse Teken seht wi nich un keen Prophet predigt mehr, un keen Lehrer lehrt uns mehr. Denn de HErr hett en Beker in de Hand un mit starken Wien vull inschenkt un schenkt ut densülvigen; awer de Gottlosen möt alle drinken un de Barm utsupen. Wenn Du dat Ordeel hörn letst vun Himmel, so verfehrt sik dat Eerdriek un ward still. Is dat denn ganz un gar ut mit Sin Gnad? Un hett de Tosag en End’? As de Kinner vun Ephraim, de geharnischt den Bagen föhren dän, to de Tied vun den Striet affullen. Help Du uns, GOtt, unse Helper, um Din Namen Sin Ehr willen, rett uns un vergif uns uns Sünd, um Din Namen willen! Du hest en Wienstock ut Egypten halt un hest verdreven de Heiden un densülvigen plant. Hör, Min Volk, Ik will mank di tügen; Israel, du schast Mi hören. Assur hett sik ok an se anslaten, un se helpt Lot sin Kinner. Sela. HErr, GOtt Zebaoth, hör min Gebet; vernimm dat, GOtt Jacobs! Sela. Ach, dat ik hörn schull, dat GOtt, de HErr, reden dä, dat He Sin Volk Freden tosä un Sine Hilligen, up dat se nich up Dohrheit geraden. Alle Heiden, de Du makt hest, ward kamen un vör Di anbeden, HErr, un Din Namen ehren, Min Frünn hest Du wiet vun mi weg dahn, Du hest mi vör se ton Gruel makt. Ik ligg gefangen un kann nich rutkamen. HErr, GOtt Zebaoth, wokeen is as Du, en mächtige GOtt? un Din Wahrheit is um Di her. Darum fahrt all uns’ Dag’ darhen dörch Din Torn; wi bringt uns’ Jahre to as en Snak. Denn de HErr is din Toversicht, de Högste is din Toflucht. Awer Du, HErr, büst de Högste un blivst ewig. De dat Ohr plant hett, schull de nich hören, de dat Oog makt hett, schull de nich sehn? As ju Vaders Mi versöken, prüften, un Min Wark sehen dän. Bedet an den HErrn in hilligen Smuck, lat alle Welt vör Em bang wesen. Denn Du, HErr, büst de Högste in alle Lannen, Du büst veel gröter, as alle Götter. Vör den HErrn; denn He kummt, dat Eerdriek to richten. He ward den Eerdborrn richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Recht. De 99. Psalm. Sprekt grot vun den HErrn, unsen GOtt, un bedt an up Sin hilligen Barg, denn de HErr, uns’ GOtt, is hillig. De 100. Psalm. Däglich lacht mi mine Fiende ut un de öwer mi spotten doht, swört bi mi. He ward uns nich ümmer unse Sünn vörholn, noch up ewig se uns nadragen. Du hest en Grenz sett, daröwer kamt se nich un möt nich wedder dat Eerdriek bedecken. Den He makt hett mit Abraham un an den Eed mit Isaak; Un He scholl de Schilfsee, do warr he drög un föhr se dörch de Deep, as in en Wüst. Dat He de döstigen Seelen satt makt un füllt de hungrige Seel mit Gudes. Gilead is min, Manasse is ok min un Ephraim is min Kopp sin Macht, Juda is min Scepter, Sin Kinner möt Waisen warrn un sin Wief en Wittfru. He schickt Sin Volk en Erlösung, He versprickt, dat Sin Bund up ewig blieven schall, hillig un herrlich is Sin Nam. He streut ut un gift de Armen, sin Gerechtigkeit blift ewiglich, sin Horn ward mit Ehren hoch holn warrn. De de Unfruchtbare int Hus wahnen lett, up dat se en fröhliche Kinnermoder ward. Halleluja! De 114. Psalm. Awer lat Israel up den HErrn höpen, de is sin Hülp un Schild. Ik will umhergahn vör den HErrn in de Lebendigen ehr Land. Dat is gud up den HErrn truen un sik nich verlaten up Fürsten. Woans ward en Jüngling sin Weg ahn Sünd’ gahn? Wenn he sik na Din Wort holn deiht. Wegen den HErrn uns’ GOtt Sin Hus will ik din Bestes söken. De 123. Psalm. Lat Din Presters antrecken Gerechtigkeit un Dine Hilligen sik freun. Un lett Sin Teken un Wunner kamen öwer di, Egyptenland, öwer Pharao un all sine Knechts. Den Maand un de Steern, de Nacht vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Wol den, de din lütten Kinner nimmt un se an den Steen dod sleiht! De 138. Psalm. Nehm ik Flüchten vun dat Morgenroth un bliev ik an dat üterste Enn vun de See, HErr, lat den GOttlosen nich sin Willen, stärk sin Mothwillen nich, se muchen sik to grot maken. Sela. Bewahr mi vör den Strick, den se mi leggt hebbt, un vör de Öweldoers ehr Fall. Rett mi, GOtt, vör mine Fiende; bi Di schul ik mi vör se. GOtt, ik will Di en nie Leed singen, ik will Di spelen up de Psalter vun tein Saiten, De HErr is öwer de Maaten gud gegen Alle un erbarmt Sik öwer all Sine Warke. De HErr behödet de Utländers un Waisen un unnerhöllt de Wittfruens un lett de Gottlosen ehr Weg afsied gahn. De dat Veh sin Foder gift, de jungen Raven, de Em anropen doht. Alle groten un lütten Bargen, fruchtbare Böm un alle Cedern; Dat se ehr doht dat Recht, darvun schreven is. Son Ehr ward all Sin Hilligen hebben. Halleluja! De 150. Psalm.

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Revelation 19:10Un ik full dal vör sin Föt, em antobeden. Un he sprok: Süh to, doh dat nich, ik bün din Mitknecht un Een vun din Bröder un vun de, de dat Tügnis vun JEsus hebbt. GOtt schast du anbeden! (Dat Tügnis vun JEsus awer is de Geist vun de Prophezieung).

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:8