Offenbarung 22:9

Un he sprok to mi: Süh to, doh dat nich, denn ik bün din Mitknecht un een vun din Bröder, de Propheten, un vun de, de de Wör’ in düt Bok holn doht. Du schast GOtt anbeden! Du schast se mit en isern Scepter entweislagen, as Pött schast du se entwei smieten. Bi den HErrn find man Hölp! Din Segen is öwer Din Volk. Sela. De 4. Psalm. Ik ligg un schlap ganz mit Freden, denn Du alleen, HErr, helpst mi, dat ik seker wahnen doh. De 5. Psalm. HErr, leit mi in Din Gerechtigkeit, wegen mine Fiende mak vör mi her Dinen Weg eben. Wiekt vun mi, alle de Övel doht, denn de HErr hört min Weenen! De HErr is Richter öwer de Lüd! Schaff mi Recht, HErr, na min Gerechtigkeit un Frömmigkeit. De Vagels unner den Himmel, un de Fisch in de See, un wat dörch de See teehn deiht. Un He ward den Eerdboden recht richten un de Lüd rechtschaffen regeeren. He luert in dat Versteek, as en Löw in sin Höhl, he luert, dat he den Unglücklichen griepen deiht, wenn he em in sin Nett tofaten krigt. Denn dat ward allerwärts vull vun Gottlose, wo son lose Lüd’ mank de Minschen herrschen doht. De 13. Psalm. Darum freut sik min Hart un min Seel is fröhlich, ok min Fleesch ward seker liggen. Vör de Gottlosen, de mi Gewalt andoht, vör mine Fiende, de mit Gier na min Seel staht. Damp gung ut vun Sin Nees un verterend Füer vun Sin Mund; Füerflammen schlogen ut Em in de Höch. Den HErrn Sine Befehle sünd richtig un erfreut dat Hart. Den HErrn Sine Gebote sünd klar un makt de Ogen hell. Se knickt tosamen un fallt, wi awer staht uprecht. Din Hand ward finnen alle Dine Fiende. Din rechte Hand ward finnen de Di hassen doht. Lat em dat den HErrn klagen, lat De em rut helpen un em retten, hett He Lust to em. Makt de Dohren wiet un de Döhren in de Welt hoch, dat de König vun de Ehren intrecken kann. He föhrt de Elenden recht un lehrt de Elenden Sinen Weg. Raff min Seel nich weg mit de Sünders, noch min Leven mit de Bloddöstigen, Verbarg Din Angesicht nich vör mi un verstöt in Torn nich Din Knecht, denn Du büst min Hülp. Verlat mi nich un treck de Hand nich vun mi, GOtt, min Heil! Help Din Volk un segen Din Arv un hö’ se un dräg se ewiglich. De 29. Psalm. Den HErrn Sin Stimm makt de Hirschkoh gebären un makt de Holtungen blot. Un in Sin Palast sprickt Jedereen: Ehr den HErrn! Ik will, HErr, ropen to Di, den HErrn will ik anflehen. Un mi nich öwergeven deihst in mine Fiende ehr Hann; Du stellst min Föt up widen Ruum. West nich as Peer un Mulesels, de nich verständig sünd, weke man Töm un Gebitt in dat Mul leggen mutt, wenn se nich to di wöllt. Denn wenn He spreken deiht, so geschüt dat, wenn He gebeden deiht, so steiht dat dar. Smeckt un seht, wa fründlich de HErr is. Wol den, de sik up Em verlaten deiht! Awer min Seel ward sik freun öwer den HErrn un fröhlich sin up sin Hülp. Se doht sik gud an de rieken Göder vun Din Hus, un Du stillst ehren Döst mit Wollust as mit en Strom. Denn de Bösen ward utrodet, de awer up den HErrn tövt, ward dat Land arven. Ik bün ganz slapp un heel terstött. Ik hul vör Hartens Unruh. Rett mi vun all min Sünd un lat mi nich en Spott vör de Narren warrn. Din Willen, min GOtt, doh ik geern un Din Gesetz hef ik in min Hart. Se hebbt en Bubenstück öwer mi beslaten: Wenn he liggen deiht, schall he nich wedder upstahn. De HErr hett des Dag’s toseggt Sin Gudheit un des Nachts sing ik Em un bed to den GOtt vun min Leven. Wi wöllt däglich vun GOtt grotspreken, un Din Nam danken ewiglich. Sela. Din Kleder rükt vun Myrrhen, Aloe un Kezia, wenn Du ut de elfenbenern Paläste darher kummst, in Din schöne Herrlichkeit. Kamt her un kikt den HErrn Sin Warke an, de up de Eer son Terstörn anricht hett, GOtt is König öwer de Heiden, GOtt sitt up Sin hillige Stohl! As wi hört hebbt, so seht wi dat an den HErrn Zebaoth Sin Stadt, an unsen GOtt Sin Stadt, GOtt erhollt desülvige ewiglich. Sela. Denn dat kost to veel, ehr Seel to erlösen, dat he dat mutt blieven laten ewiglich. Ik will nich vun din Hus Ossen nehmen, noch Böck ut din Stalln. Mak mi rein vun Sünnen mit Ysop, dat ik rein warr, wasch mi, dat ik sneewitt warr. Süh, dat is de Mann, de GOtt nich för sin Trost holn dä, sonnern verleet sik up sin grote Riekdom un weer mächtig, Schaden to dohn. Denn Du rettst mi ut all min Noth, dat min Oog an min Fiende Lust süht. De 55. Psalm. Ik wull mi flink maken, dat ik wegkamen dä vör den Stormwind un dat Unwedder. Tell min Flucht, fat min Thranen in Din Sack. Ahn Twiefel tellst Du se. Wak up, min Seel, wak up Psalter un Harp; ik will dat Morgenroth upwecken. Se vergaht as en Schneck versmacht, as de vörtidige Geburt vun en Fru süht se de Sunn nich. Awer Du, HErr, warrst se lachen un öwer alle Heiden spotten. Gilead is min, min is Manasse, Ephraim is min Hövd sin Schutz, Juda is min Scepter. So will ik Din Namen laven ewiglich, dat ik min Gelövniß däglich betaln doh. De 62. Psalm. Höpt up Em alletied, leeve Lüd’, schüttet ju Hart för Em ut. GOtt is uns Toversicht. Sela. Min Seel hangt an Di, Din rechte Hand erhöllt mi. Ehr egen Tung ward se to Fall bringen, dat öwer se spotten ward, jedereen, de se süht. Dat bang ward vör Dine Teken, de an desülvige Enden wahnen doht. Du makst fröhlich, wat sik rögen deiht, sowol des Morgens as des Abends. De unse Seelen int Leben beholen deiht un unse Föt nich utglieden lett. Do bewerte de Eer un de Himmel drüppden vör düsse GOtt in Sinai, vör den GOtt, de Israel sin GOtt is. Ik bün frömd warn vör min Bröder un unbekannt vör min Moder ehr Kinner. Smiet mi nich weg in min olen Dag’, verlat mi nich, wenn ik swach warr. Vör Em ward sik bögen de in de Wüste sünd un sine Fiende ward Stoff licken. Wat se red’, dat mutt vun’n Himmel raf red’ sin, wat se seggt, dat mutt gellen up Eern. Unse Teken seht wi nich un keen Prophet predigt mehr, un keen Lehrer lehrt uns mehr. Denn de HErr hett en Beker in de Hand un mit starken Wien vull inschenkt un schenkt ut densülvigen; awer de Gottlosen möt alle drinken un de Barm utsupen. Wenn Du dat Ordeel hörn letst vun Himmel, so verfehrt sik dat Eerdriek un ward still. Is dat denn ganz un gar ut mit Sin Gnad? Un hett de Tosag en End’? As de Kinner vun Ephraim, de geharnischt den Bagen föhren dän, to de Tied vun den Striet affullen. Help Du uns, GOtt, unse Helper, um Din Namen Sin Ehr willen, rett uns un vergif uns uns Sünd, um Din Namen willen! Du hest en Wienstock ut Egypten halt un hest verdreven de Heiden un densülvigen plant. Hör, Min Volk, Ik will mank di tügen; Israel, du schast Mi hören. Assur hett sik ok an se anslaten, un se helpt Lot sin Kinner. Sela. HErr, GOtt Zebaoth, hör min Gebet; vernimm dat, GOtt Jacobs! Sela. Ach, dat ik hörn schull, dat GOtt, de HErr, reden dä, dat He Sin Volk Freden tosä un Sine Hilligen, up dat se nich up Dohrheit geraden. Alle Heiden, de Du makt hest, ward kamen un vör Di anbeden, HErr, un Din Namen ehren, Min Frünn hest Du wiet vun mi weg dahn, Du hest mi vör se ton Gruel makt. Ik ligg gefangen un kann nich rutkamen. HErr, GOtt Zebaoth, wokeen is as Du, en mächtige GOtt? un Din Wahrheit is um Di her. Darum fahrt all uns’ Dag’ darhen dörch Din Torn; wi bringt uns’ Jahre to as en Snak. Denn de HErr is din Toversicht, de Högste is din Toflucht. Awer Du, HErr, büst de Högste un blivst ewig. De dat Ohr plant hett, schull de nich hören, de dat Oog makt hett, schull de nich sehn? As ju Vaders Mi versöken, prüften, un Min Wark sehen dän. Bedet an den HErrn in hilligen Smuck, lat alle Welt vör Em bang wesen. Denn Du, HErr, büst de Högste in alle Lannen, Du büst veel gröter, as alle Götter. Vör den HErrn; denn He kummt, dat Eerdriek to richten. He ward den Eerdborrn richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Recht. De 99. Psalm. Sprekt grot vun den HErrn, unsen GOtt, un bedt an up Sin hilligen Barg, denn de HErr, uns’ GOtt, is hillig. De 100. Psalm. Däglich lacht mi mine Fiende ut un de öwer mi spotten doht, swört bi mi. He ward uns nich ümmer unse Sünn vörholn, noch up ewig se uns nadragen. Du hest en Grenz sett, daröwer kamt se nich un möt nich wedder dat Eerdriek bedecken. Den He makt hett mit Abraham un an den Eed mit Isaak; Un He scholl de Schilfsee, do warr he drög un föhr se dörch de Deep, as in en Wüst. Dat He de döstigen Seelen satt makt un füllt de hungrige Seel mit Gudes. Gilead is min, Manasse is ok min un Ephraim is min Kopp sin Macht, Juda is min Scepter, Sin Kinner möt Waisen warrn un sin Wief en Wittfru. He schickt Sin Volk en Erlösung, He versprickt, dat Sin Bund up ewig blieven schall, hillig un herrlich is Sin Nam. He streut ut un gift de Armen, sin Gerechtigkeit blift ewiglich, sin Horn ward mit Ehren hoch holn warrn. De de Unfruchtbare int Hus wahnen lett, up dat se en fröhliche Kinnermoder ward. Halleluja! De 114. Psalm. Awer lat Israel up den HErrn höpen, de is sin Hülp un Schild. Ik will umhergahn vör den HErrn in de Lebendigen ehr Land. Dat is gud up den HErrn truen un sik nich verlaten up Fürsten. Woans ward en Jüngling sin Weg ahn Sünd’ gahn? Wenn he sik na Din Wort holn deiht. Wegen den HErrn uns’ GOtt Sin Hus will ik din Bestes söken. De 123. Psalm. Lat Din Presters antrecken Gerechtigkeit un Dine Hilligen sik freun. Un lett Sin Teken un Wunner kamen öwer di, Egyptenland, öwer Pharao un all sine Knechts. Den Maand un de Steern, de Nacht vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Wol den, de din lütten Kinner nimmt un se an den Steen dod sleiht! De 138. Psalm. Nehm ik Flüchten vun dat Morgenroth un bliev ik an dat üterste Enn vun de See, HErr, lat den GOttlosen nich sin Willen, stärk sin Mothwillen nich, se muchen sik to grot maken. Sela. Bewahr mi vör den Strick, den se mi leggt hebbt, un vör de Öweldoers ehr Fall. Rett mi, GOtt, vör mine Fiende; bi Di schul ik mi vör se. GOtt, ik will Di en nie Leed singen, ik will Di spelen up de Psalter vun tein Saiten, De HErr is öwer de Maaten gud gegen Alle un erbarmt Sik öwer all Sine Warke. De HErr behödet de Utländers un Waisen un unnerhöllt de Wittfruens un lett de Gottlosen ehr Weg afsied gahn. De dat Veh sin Foder gift, de jungen Raven, de Em anropen doht. Alle groten un lütten Bargen, fruchtbare Böm un alle Cedern; Dat se ehr doht dat Recht, darvun schreven is. Son Ehr ward all Sin Hilligen hebben. Halleluja! De 150. Psalm.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

Im Zusammenhang

8Un ik, Johannes, bün dat, de all düt sehn un hört hett. Un as ik dat hört un sehn, full ik dal, antobeden to den Engel sin Föt, de mi all dat sehn leet. Förrer vun Mi, so will Ik di de Heiden to en Arv geven un dat End vun de Welt to en Egendom. Up, HErr, un rett mi, min GOtt! denn Du sleihst all mine Fiende up de Backen un brickst twei de Gottlosen ehr Tähn. Du makst min Hart vergnögt, mehr as wenn de annern veel Korn un Wien hebbt. Ik will awer up Din grote Gunst hen in Din Hus gahn un will gegen Dinen hilligen Tempel in Din Furcht anbeden. Min Gestalt is verfulln vun Truern un is old warn, denn allerwärts warr ik ängstigt. Dat de Lüd sik wedder to Di sammeln doht, un öwer desülvigen kumm torüch to de Höcht. Schap un Ossen altosam, darto de wilden Deerder. De HErr awer blivt ewiglich, He hett Sin Stohl upstellt to dat Gericht. He sitt un luert up de Höf, he sleit de Unschuldigen heemlich dod, sin Ogen luert up de Flauen. Du, HErr, wullst se doch bewahren un uns behöden vör düt Geschlecht ewiglich. Ik hef den HErrn all Tied vör Ogen, denn He is mi to min rechte Hand, darum warr ik nich wieken. Behöde mi as en Oogappel in dat Oog; beschirm mi unner den Schatten vun Din Flüchten. De Eer beverte un war bewegt un de Barge ehre Grundfesten rögten sik un beverten, as He vertörnt weer. Den HErrn Sin Gesetz is vullkamen un erquickt de Seelen. Den HErrn Sin Tügnis is gewiß un makt de Unverständigen klok. Enige verlat’ sik up de Kriegswagen un de annern up de Peer, wi awer lavt uns den HErrn, unsen GOtt Sin Nam. Denn de König höpt up den HErrn un ward dörch den Högsten sin Gudheit fast blieven. Alle, de mi sehn doht, spott’ öwer mi, sparrt dat Mul up un schüddelt den Kopp: Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de HErr, stark un mächtig, de HErr, mächtig in den Striet. De HErr is gut un fromm, darum unnerwiest He de Sünder up den Weg. HErr, ik hef leef de Städ vun Din Hus un den Ort, wo Din Ehr wahnen deiht. Min Hart höllt Di vör Din Word: Ji schüllt Min Angesicht söken. Darum sök ik ok, HErr, Din Angesicht. De HErr is ehr Macht, He is de Macht, de Sinen Gesalvten helpen deiht. Den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie, den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie Kades; Denn, HErr, dörch Din Wolgefallen hest Du min Barg stark makt, awer as Du Din Angesicht versteken däst, war mi bang. Ik freu mi un bün fröhlich öwer Din Gudheit, dat Du min Elend ansühst un kund worn büst de Noth vun min Seel. Ik will di unnerwiesen un di den Weg lehrn, den du wandeln schast, Ik will di mit min Ogen leiden. Alle Welt schall den HErrn fürchten, un vör Em schüllt beben Alle, de up den Eerdboden wahnt. Den HErrn Sin Engel lagert sik um de her, de Em fürchten doht un helpt se rut. He mutt unverwarens öwerfolln warrn, un sin Nett, dat he stellt hett, mutt em fangen, un he mutt darin öwerfolln warrn. Wo würdig is Din Gnade, GOtt, dat de Minschenkinner unner den Schatten vun Dine Flüchten Schutz findt. Stah af vun den Torn un lat den Grimm, warr nich hitzig, ok Öwles to dohn! Denn min Lenden verdorrt ganz, un dar is nicks Gesundes an min Lief. Nu, HErr, womit schall ik mi trösten? Ik höp up Di. Do sprok ik: Süh, ik kam, in dat Bok is vun mi schreven. All, de mi hassen doht, tüschelt tosamen gegen mi un denkt Böses öwer mi. Din Water ruuscht darhen, dat hier en Deepe un dar en Deepe brusen deiht; all Din Waterwogen un Wellen gaht öwer mi. Sonnern Du helpst uns vun unse Fiende un makst to Schann, de uns hassen doht. Du hest Gerechtigkeit leef un haßt en gottlos Wesen, darum hett Di GOtt, Din GOtt, salvt mit Freudenöl, mehr as Din Gesellen. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. Denn GOtt is König up de ganze Eer, lovsingt Em ut Klokheit! Du brickst de Schipp up de See intwei dörch den Ostwind. Kann doch en Broder nüms erlösen, noch GOtt jemand versöhnen. Wegen din Opfer straf Ik di nich, sünd doch din Brandopfer sünst ümmer vör Mi. Süh, Du hest Lust to de Wahrheit, de in dat Verborgene liggen deiht, Du lettst mi weeten de heemliche Wiesheit. Un de Gerechten ward dat sehn un bang ward un em utlachen: So will ik Di ut frien Stücken en Opfer bringen un Din Namen, HErr, danken, dat he so tröstlich is. Süh, so wull ik mi wiet afmaken un in de Wüstenie blieven! Sela. Wat se Böses doht, dat is all vergeven. GOtt, stöt son Lüd ahn Gnad dal. Min Hart is bereit, GOtt, min Hart is bereit, dat ik singen un laven doh. Se ward vergahn as Water, dat dahin fleten deiht, se zielt mit ehr Pielen, awer desülvigen brekt af. Süh, se snackt mit enanner, Schwerdter sünd up ehr Lippen. Wokeen schull dat hören? GOtt hett in sin Hilligdom redt, dorvun bin ik froh un will ik deelen Sichem un afmeten den Grund to Succoth. Dat he ümmer sitten blift vör GOtt. Erwies em Gudheit un Truheit, de em behöden doht. Bi GOtt is min Heil, min Ehr, min Kraft, min Fels, min Toversicht is up GOtt. Denn Du büst min Helper, un unner den Schatten vun Din Flüchten will ik fröhlich singen. Awer GOtt ward se mit eenmal scheeten, dat ehr dat weh dohn ward. De Du still maken deihst dat Brusen vun de See, dat Brusen vun ehr Waggen un de Larm vun de Völker. Lavt ji Völker unsen GOtt, lat Sin Ruhm wiet lutbar warden, GOtt segen uns, un alle Welt wes’ bang vör Em! De 68. Psalm. GOtt, as Du vör Din Volk hertrockst, as Du enher gungst in de Wüste, Sela, Denn um Din willen dreg ik Schimp, min Angesicht is vull vun Schand. Lat min Mund däglich vull sin vun Din Lov un Din Herrlichkeit. He ward herrschen vun een See bet an de anner un vun dat Water an bet an dat End vun de Welt. Se makt Allns tonicht un red’ öwel darvun un red’ un lästert hoch herum. Se sprekt in ehr Harten: Lat uns se plünnern! Se verbrennt all’ GOtt’s Hüser int Land. Denn GOtt is Richter, de Düssen lütt makt un den Annern uprichten deiht. Du büst schrecklich. Wokeen kann vör Di stahn, wenn Du vertörnt büst? Ward denn de HErr ewiglich verstöten un keen Gnad mehr bewiesen? Un nich worrn as ehr Vaders, en aftrünnige un ungehorsame Art, weke ehr Hart nich fast weer un ehr Geist nich tru an GOtt heel. Denk nich an unse vörige Missedaht, erbarm Di bald öwer uns, denn wi sünd sehr dünn warn. GOtt Zebaoth, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. As du Mi in de Noth anropen däst, hölp Ik di rut un erhör di, as di dat Wedder öwerfallen dä, un versöch di an dat Haderwater. Sela. GOtt, mak Di up un richt dat Land, denn Du büst Arfherr öwer alle Heiden. De 83. Psalm. Vun de Gebaliter, Ammoniter un Amalekiter, vun de Philister samt de in Tyrus; Se gewinnt en Sieg na den annern, dat man sehen mutt, de rechte GOtt is to Zion. HErr, erwies uns Din Gnad un help uns. HErr, Keen is Di gliek mank de Götter, un Nüms is, de dohn kann, as Du. Din Grimmigkeit drückt mi un Du drängst mi mit all Din Flothen. Sela. GOtt is allmächtig in de Hilligen ehr Versammlung un wunnerbar öwer Alle, de um Em her sünd. Denn uns’ Missedaht stellst Du vör Di, uns’ Sünd, de wi nich kundig sünd in dat Licht vör Din Angesicht. Ja, du warrst mit din Ogen din Lust sehn un kieken, woans dat de Gottlosen utbetahlt ward. De Gottlosen grönt as dat Gras un de Öveldoers blöht all, bet se vertilgt ward up ewig. Markt doch, ji Narren mank dat Volk un ji Dohren, wann wüllt ji klok warrn? So verstockt ju Hart nich, as to Meriba geschag, as to Massa in de Wüste. Bringt her na den HErrn de Ehr för Sin Namen, bringt Geschenk un kamt in Sin Vörhöf, Zion hört dat un is froh; un de Döchter vun Juda sünd fröhlich, HErr, öwer Din Regiment. De Waterström sünd vergnögt un alle Bargen schüllt fröhlich sin, HErr, Du büst uns’ GOtt, Du erhörst se, Du GOtt vergifst se un strafst ehr Dohn. Fröh vertilg ik alle Gottlosen int Land, dat ik all de, de Unrecht doht, utrott ut den HErrn Sin Stadt. De 102. Psalm. Ik wak un bün as en eensam Vagel up dat Dack. Barmhartig un gnädig is de HErr, geduldig un vun grote Gudheit. De Bargen gaht hoch hervör un de Breden sett sik dal na den Ort, den Du se gründt hest. He denkt ewiglich an Sin Bund un dat Wort, dat He verheten up veele Dusend för un för. He hülp se awer um Sin Namen wegen, dat He Sin Macht bewiesen schull. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, GOtt redt in Sin Hilligdom, daröwer bün ik vergnögt un will Sichem deelen un den Grund Succoth afmeten. Sin Dag’ möt wenig warrn, un sin Amt mutt en Anner kriegen. Se ward erholn ümmer un ewig un geschehn trulich un redlich. Sin Hart is getrost un nich bang, bet he sin Lust an sine Fiend’ köhlen deiht. Dat He em hen setten deiht blangen bi de Fürsten, bi de Fürsten vun Sin Volk; De den Fels in en Waterflot wandeln dä un de Steen in Waterborns. De 115. Psalm. De se maken doht, sünd grad ebenso un All, de up se höpen doht. Denn Du hest min Seel ut den Dod reten, min Oog vun de Thranen, min Fot vun utglieden. Dat is gud up den HErrn to truen un sik nich verlaten up Minschen. Din Recht will ik holn, verlat mi nümmermehr. De HErr behöde din Utgang un Ingang vun nu an bet in Ewigkeit! De 122. Psalm. Wegen mine Bröder un Frünn will ik di Freden wünschen. Uns Hülp steiht in den HErrn Sin Namen, de Himmel un Eer makt hett. De 125. Psalm. Un de vörbi gahn doht nich spreken: Den HErrn Sin Segen si öwer ju, wi segent ju in den HErrn Sin Nam! De 130. Psalm. Un He ward Israel erlösen ut all sin Sünd. De 131. Psalm. HErr, mak Di up to Din Ruh hen, Du un de Lad vun Din Kraft. De de Eerstgeburt slog in Egypten, beide vun de Minschen un vun dat Veh. De Sünn, den Dag vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Du verstörte Dochter Babel, wol den, de di vergellen deiht, as du uns dahn hest. De HErr ward en Enn darmit maken um minetwillen. HErr, Din Gnad is ewig. Dine Hann ehr Wark wullst Du nich laten. De 139. Psalm. Fohr ik ton Himmel, so büst Du dar, makt ik min Bett in dat Dodenriek, süh, so büst Du ok dar. HErr, HErr, min starke Hülp, Du bedeckst min Kopp to de Tied vun den Striet. Denn up Di, HErr, HErr, seht min Ogen, ik tru up Di, verstöt min Seel nich. Föhr min Seel ut dat Stockhus, dat ik Din Namen danken kann. De Rechtfardigen ward sik um mi sammeln, wenn Du mi Gudes deihst. De 143. Psalm. Lat mi fröh hörn Din Gnad, denn ik höp up Di. Doh mi kund Din Weg, up den ik gahn schall, denn mi verlangt na Di. Weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Gnädig un barmhartig is de HErr, geduldig un öwer de Maaten gud. De HErr makt de Blinden sehn. De HErr richt de up, de dal sla’n sünd. De HErr hett de Gerechten leef. De den Himmel mit Wolken todecken deiht un Regen up de Eer gift, de Gras up de Bargen wassen lett, Füer, Hagel, Snee un Damp, Stormwind, de Sin Wort utrichten doht. Ehr Königs to binden mit Keden un ehr Adeligen mit iserne Keden;

10Un he sprickt to mi: Du schast de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok nich toseegeln, denn de Tied is neeg bi. So lat jug nu unnerwiesen, ji Könige, un lat jug tüchtigen, ji Richter up de Eer. Denn in ehren Mund is nicks Gewisses, ehr Inwendiges is Hartleed, ehr Kehl is as en apen Graf, mit ehr Tungen heuchelt se. De HErr hört min Flehn, min Gebet nimmt de HErr an. Lat de Gottlosen ehr Bosheit vörbi sin un lat de Gerechten wat warrn, denn Du unnersöchst de Harten un Neeren, gerechte GOtt. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner! De 9. Psalm. Un de HErr is de Armen ehr Schutz, He is en Schutz in de Noth. He duckt sik dal un buckt sik un stött den Armen mit Gewalt to Eer. Denn Du warrst min Seel nich in de Unnerwelt laten un nich togeven, dat Din Hillige verwesen deiht. Ehren Fettklumpen verschlut’t se, se redt stolt mit ehren Mund. He bög den Himmel dal un fohr raf un Düsternis weer unner Sin Föt. Den HErrn Sin Furcht is rein un blivt ewiglich. Den HErrn Sine Rechte sünd wahrhaftig, altosam gerecht. HErr, help den König! erhör uns, wenn wi ropt! De 21. Psalm. Du warrst se maken as en Füeraven wenn Du in de Sak sehn warrst, de HErr ward se verslingen in Sinen Grimm; dat Füer ward se freten. Denn Du leetst mi ut min Moder ehren Schoot hervörbreken; Du weerst min Toversicht, as ik noch an min Moder ehr Bost weer. Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de Herr Zebaoth, He is de König vun de Ehren! Sela. De 25. Psalm. Den HErrn Sin Weg’ sünd nicks as Gudheit un Wahrheit vör de, de Sin Bund un Tügnis holn doht. De mit böse Tücken umgaht un geern Geschenke annehmt. Denn min Vader un min Moder verlat mi, awer de HErr nimmt mi up. De HErr hett öwer de Sündfloth thront, un de HErr blivt en König in Ewigkeit. Wat is gelegen an min Blot, wenn ik dod bün? Ward ok de Stoff Di danken un Din Wahrheit verkündigen? HErr, wes’ mi gnädig, denn mi is bang; min Gestalt is verfallen vun Truern, darto min Seel un min Buk. De Gottlose hett veel Plag, de awer up den HErrn höpen deiht, den ward de Gudheit umfahten. De HErr makt de Heiden ehr Rath tonicht un wiest torügg de Völker ehr Gedanken. Fürchtet den HErrn, Sin Hilligen, denn de Em fürchten doht, hebbt keen Mangel. All min Knaken möt seggen: HErr, wokeen is Dins Glieken? De Du den Elenden retst vun den, de em to stark is, un den Elenden un Armen vun Sin Rövers. Denn bi Di is de lebendige Born un in Din Licht seht wi dat Licht. Dat is noch en lütte Wiel, so ward de Gottlose nich mehr sin, un wenn du na sin Stä sehn warrst, ward he weg sin. HErr, all min Begehr is vör Di, un min Süfzen is Di nich verborgen. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. Ik will predigen de Gerechtigkeit in de Gemeen; süh, ik will mi min Mund nich stoppen laten, HErr, dat weetst Du! Ok min Fründ, den ik mi anvertrut hef, de min Brod eten dä, tredt mi unner de Föt. Ik segg to GOtt, min Fels: Warum hest Du mi vergeten? Warum mutt ik so trurig gahn, wenn min Fiend mi drängen deiht? Warum verstöttst Du uns denn un lettst uns to Schann warrn! Un treckst nich ut mank uns, HErr! In Din Smuck gaht de Könige ehre Döchter, de Brut steiht to Din rechte Hand in nicks as köstlich Gold. De de Kriege stüert in alle Welt, de Bagens intwei brickt, Spieße tweisleit un Wagen mit Füer verbrennt. De Fürsten mank de Völker sünd versammelt to een Volk, to Abraham sin GOtt, denn GOtt is gewaltig hoch bi de Schilde up de Eer. De 48. Psalm. GOtt, wi tövt up Din Gudheit in Din Tempel. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht. Denn alle Deerter in den Wald sünd Min un dat Veeh up de Bargen, wo se bi Dusende gahn doht. Lat mi hörn Freud un Wonn, dat dat Gebeen fröhlich ward, de Du terslagen hest. Ik awer warr blieven as en gröne Ölbom in GOtt Sin Hus un verlat mi up GOtt Sin Gudheit ümmer un ewiglich. Mak ehr Tung uneens, HErr, un lat se unnergahn, denn ik seh Frevel un Striet in de Stadt. Denn ward min Fiende torüggwiken möten, wenn ik ropen doh; so warr ik gewahr, dat Du min GOtt büst. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. Vör ehr Macht hol ik mi to Di, denn GOtt is min Schutz. Moab is min Waschbecken, min Schoh streck ik öwer Edom, Philistäa jucht mi to. Awer Minschen sünd doch nicks, grote Lüd’ fehlt ok, se wegt weniger as nicks, so veel ehrer sünd. Se awer staht na min Seel, mi to öwerfallen, un ward unner de Eer dal fahren! Un alle Minschen, de dat seht, ward seggen: Dat hett GOtt dahn! un marken, dat dat Sin Wark is. Du söchst dat Land heim un waterst dat un makst dat heel riek. GOtt Sin Borns hebbt Water in Hüll un Füll. Du letst ehr Korn wol geraden, denn so makst Du dat Land riek. Denn, GOtt, Du hest uns versöcht un smolten, as Sülver smolten ward. Nu awer gifst Du, GOtt, gnädigen Regen, un Din Arf, dat dürr is, erquickst Du, Denn ik iwer mi schier to Dod’ um Din Hus un dat Schimpen vun de, de Di schänden doht, fallt up mi. Denn mine Fiende sprekt gegen mi, un de up min Seel luern doht, beradt sik mit enanner, De Könige an de See un up de Inseln ward Geschenke bringen, de Könige ut de Rieke Arabien un Seba ward Gaven toföhrn. Darum fallt se de Janhagel to, dat löpt se to in Hupen, as Water. Ach, GOtt, wa lang schall de Weddersaker smähen un de Fiend Din Namen so ganz verlästern? Ik awer will verkündigen ewiglich un lovsingen den GOtt Jacobs. Wenn GOtt Sik upmaken deiht to richten, dat He helpen schall alle Elenden uppe Eerden. Sela. Hett denn GOtt vergeten, gnädig to sin un Sin Barmhartigkeit vör Torn toslaten? Sela. Se heeln den Bund mit GOtt nich un wulln nich in Sin Gesetz wandeln. Warum letst Du de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Lat mank de Heiden vör uns Ogen kund warrn de Rache vun Din Knechten ehr Blod, dat vergaten is. Du hest vör em de Bahn makt un hest em laten inwotteln, dat he dat Land upfüllt hett. Dat mank Di keen anner GOtt si un du keen fremden GOtt anbeden deihst! Doh se as de Midianiter, as Sisera, as Jabin an de Bek Kison, GOtt, unse Schild, seh doch to, seh an Din Gesalvten sin Riek’, Doch is ja Sin Help nah bi de, de Em fürchten doht, dat in unse Land Ehr wahnen schull; Dat Du so grot büst un Wunner deihst un alleen GOtt büst. Min Gestalt is jämmerlich vun Elend. HErr, ik rop Di däglich an, ik bred min Hann ut to Di. Du büst HErr öwer de wille See, Du stillst sin Waggen, wenn se sik rögen doht. Uns’ Leven duert söbentig Jahr, un wenn dat hoch kummt, so sünd dat tachentig Jahr, un wenn dat köstlich west is, so is dat Möh un Arbeit west, denn dat fahrt flink darhen, as fleegen wi darhen. Di ward nicks Övles tostöten un keen Plag ward nah an din Hütt kamen. Denn süh, Dine Fiende HErr, süh, Dine Fiende ward umkamen, un all, de Övel doht, möt utenanner jagt warrn. De de Heiden tüchtigt, schull de nich strafen? De de Minschen lehrt, wat se weeten doht. Dat Ik veertig Jahr Möh harr mit düt Volk un sprok: Dat sünd Lüd, de ehr Hart ümmer den unrechten Weg will un de Min Weg nich lernen wöllt. Seggt mank de Heiden, dat de HErr König is un Sin Riek torecht makt hett so wiet as de Welt is, dat dat blieven schall, un de Völker recht richten deiht. De ji den HErrn lev hebbt, hass’t dat Böse. De HErr bewahrt Sine Hilligen ehr Seelen, vun de Gottlosen ehr Hand ward He se retten. Denn ik eet Asch as Brod un misch min Gedränk mit Weenen, He handelt nich mit uns na unse Sünden un vergellt uns nich na unse Missedaht. Du letst Borns quellen in de Gründ’, dat de Water twischen de Bargen henfleet. Un stell datsülvige Jacob to en Recht un Israel ton ewigen Bund; Un hölp se vun den sin Hand, de se hassen dä, un erlös se vun den Fiend sin Hand. De da sitten mussen in Düsterniß un Dodesschatten, fungen Twang un Isen. Moab is min Waschfatt, ik will min Schoh öwer Edom utstrecken, öwer de Philister will ik juchen. Sin Kinner möt in de Irr gahn un bedeln un söken, as de verdorven sünd. De Furcht vör den HErrn is de Anfang vun de Wiesheit, dat is en gude Klokheit; wer darna deiht, den sin Lof blift up ewig. De 112. Psalm. De Gottlosen ward dat sehn un dat ward em verdreeten, sin Tähn ward he tosamen bieten un vergahn. Denn wat de Gottlosen geern wüllt, dat is verlaren. De 113. Psalm. Lat Aaron sin Hus up den HErrn höpen; de is ehr Hülp un Schild. Ik glöv, darum red ik. Ik warr awer veel plagt. Alle Heiden umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. Ik sök Di vun ganzen Harten, lat mi nich irr gahn vun Dine Gebode. Nimm nich weg Din Gesalvten Sin Regiment wegen Din Knecht David. De veele Völker slog un dod maken dä mächtige Könige. De Egypten slog an ehr Eerstgeburt denn Sin Gudheit besteiht up ewig; So war mi Din Hand doch dar föhrn un Din rechte Hand mi holn. Dat Unglück, öwer dat mine Fiende sik beraden, mutt up ehr Kopp falln. De Gottlosen möt in ehr egen Nett falln mit enanner, ik awer ümmer vörbi gahn. De 142. Psalm. Lehr mi dohn na Din Wolgefalln, denn Du büst min GOtt, lat Din guden GEist mi föhrn up eben Bahn. De Du de Könige Sieg geven un Din Knecht David vun dat böse Swerdt erlösen deihst. All Dine Warke, HErr, schüllt Di danken un Dine Hilligen vun Di grotspreken. De HErr is König up ewig, Din GOtt, Zion, för alle Tieden. Halleluja! De 147. Psalm. He hett keen Lust an dat Peerd sin Kraft, noch Gefalln an jemand sin Been. Deerder un all dat Veh, Wörmer un Vageln.

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Matthew 4:9Un sprok to Em: Dat will ik Di alltosam geven, so Du dalfalln un mi anbeden deihst.

John 4:22Ji weet nich, wat ji anbeden doht; wi weet awer, wat wi anbeden doht; denn dat Heil kummt vun de Juden.

1 John 5:20Wi weet awer, dat GOtt Sin Söhn kamen is un hett uns en Sinn geven, dat wi erkennt den Wahrhaftigen un sünd in den Wahrhaftigen, in Sin Söhn, JEsus Christus. Düsse is de wahrhaftige GOtt un dat ewige Leven.

Revelation 9:20Un dar bleeven noch Lüd, de nich dod makt warn vun düsse Plagen, noch Buß dän för de Warke vun ehr Hann, dat se nich anbeden dä’n de Düvels un de golden, sülvern, isern, steenern un holten Götzen, de weder sehn, noch hörn, noch gahn könnt.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:9