Job · Chapter 17
Wycliffe's Bible (1382) · chapter 320 of 858 · about 1 min
[ edit] My ſpirit ſhal be maad þynne; my daȝis ſhul be ſhortid, and onli to me leueþ ouer a ſepulcre. I ſynnede not, and in bittirneſſis abideþ myn eȝe. Lord, deliuere me, and put me beſide þee; and whos euere hond þou wilt, fiȝte aȝen me. Þe herte of hem þou haſt maad aferre fro diſcipline; þerfore þei ſhul not ben enhauncid. A prei he behotiþ to felawis, and his ſones eȝen ſhul failen. He putte me as in to a prouerbe of þe comun, and his exſaumple beforn hem. At þe indignacioun daſwide myn eȝe; and my lymes as vnto noȝt ben broȝt. Riȝtwis men ſhul ſtoneȝen vp on þat; and þe innocent aȝen þe ipocrite ſhal be ſtirid vp. And þe riȝtwis ſhal holden his weie, and wiþ clene hondis adde ſtrengþe.
Þanne alle ȝee beþ conuertid, and comeþ; and I ſhal not finde in ȝou any wis man. My daȝis paſſeden; my þoȝtis ben ſcatered, tormentende myn herte. Nyȝt þei turneden in to dai; and eft aftir dercneſſis I hope liȝt. If I ſhul ſuſtene, helle is myn hous; and in dercneſſis I beddede my bed. To ſtinc I ſeide, Þou art my fader; My moder and my ſiſter, to wermes. Wher is þanne now myn abiding? and my pacience who beholdeþ? In to þe moſt deppeſt helle ſhul falle doun alle myne; weneſt þou nameli, wheþir þere ſhal ben reſte to me?