مزامیر 142:5

ای خداوند، نزد تو فریاد برمی‌آورم، و می‌گویم، «تویی پناهگاه من. در زندگی، تنها تو را آرزو دارم.

کتاب مقدس (فارسی)

In The King James Version

I cried unto thee, O LORD: I said, Thou art my refuge and my portion in the land of the living.

In Context

4به اطراف خود نگاه می‌کنم و می‌بینم کسی نیست که مرا کمک کند. پناهی ندارم و کسی به فکر من نیست.

6فریادم را بشنو، زیرا بسیار درمانده هستم. مرا از دست دشمنانم برهان، زیرا آنها بسیار قویتر از من هستند.

Read all of مزامیر 142

Cross References

Psalms 16:5ای خداوند، تو همه چیز من هستی! تو پیالۀ برکت من هستی! آنچه دارم، در تو محفوظ است.

Psalms 35:12نیکی مرا با بدی پاسخ می‌دهند و جان مرا می‌رنجانند.

Psalms 46:7خداوند، خدای لشکرهای آسمان با ماست! خدای یعقوب پناهگاه ماست!

Psalms 56:13زیرا تو مرا از پرتگاه مرگ رهانیدی و نگذاشتی پایم بلغزد و نابود شوم تا بتوانم اکنون در نور حیاتی که در حضور توست راه روم.

Psalms 73:26اگرچه فکر و بدنم ناتوان شوند، اما تو ای خدا، قوت و تکیه‌گاه همیشگی من هستی!

Psalms 91:9‏-10 هیچ بدی دامنگیر تو نخواهد شد و بلایی بر خانهٔ تو سایه نخواهد افکند، زیرا تو به خداوند پناه برده‌ای و زیر سایهٔ خدای قادر متعال به سر می‌بری.

This Verse In Other Editions

Study مزامیر 142:5