1. Johannes 2
1Min luer lütt Kinner, ik schriev ju düt, up dat ji nich sündigen doht. Un wenn nu Jemand sündigt, so hebbt wi Een bi den Vader, de för uns sprickt, JEsus Christus, de gerecht is.
2Un desülvige is de Versöhnung för unse Sünd; nich blot för unse Sünd, sonnern för de ganze Welt ehr.
3Un daran markt wi, dat wi Em kennen doht, wenn wi Sin Gebote holt.
4Wokeen dar seggt: Ik kenn Em un hollt Sin Gebote nich, de is en Lögner un in den is keen Wahrheit.
5Wokeen awer Sin Wort hollt, in den is wirklich GOtt Sin Leev vullkamen. Daran erkennt wi, dat wi in Em sünd.
6Wokeen seggt, dat he in Em blieven deiht, de schall ok wandeln, as He wandelt hett.
7Bröder, ik schriev ju nich en nie Gebot, sonnern dat ole Gebot, dat ji vun Anfang hatt hebbt. Dat ole Gebot is dat Wort, dat ji vun Anfang hört hebbt.
8Doch wedder schriev ik ju en nie Gebot, dat wahrhaftig is bi em un bi ju, denn de Düsternis is vörbi, un dat wahre Licht schient nu.
9Wokeen seggt, dat he in dat Licht is, awer sin Broder haßt, de is noch in de Düsternis.
10Wokeen sin Broder leef hett, de blift in dat Licht un keen Argernis is bi em.
11Wokeen awer sin Broder haßt, de is in Düsternis un wandelt in Düsternis un weet nich, wo he hengeiht, denn de Düsternis hett sin Ogen blind makt.
12Min leeve lütte Kinner, ik schriev ju, dat ju de Sünd vergeven ward dörch Sin Nam.
13Ik schriev an ju, Vaders, denn ji kennt den, de vun Anfang is. Ik schriev an ju, Junggesellen, denn ji hebbt den Bösewicht unner kregen. Ik schriev an ju, Kinner, denn ji kennt den Vader.
14Ik hef an ju, Vaders, schreven, wiel ji den kennt, de vun Anfang is. Ik hef an ju, Junggesellen, schreven, wiel ji stark sünd un GOtt Sin Wort bi ju blift un ji den Bösewicht unnerkregen hebbt.
15Ji schüllt de Welt nich leef hebben, noch wat in de Welt is. Wenn Jemand de Welt leef hett, in den is nich den Vader Sin Leev.
16Denn Allns, wat in de Welt is (ik meen dat Fleesch sin Lust, un de Ogen ehr Lust un hoffärtig Leven) is nich vun den Vader, sonnern vun de Welt.
17Un de Welt vergeiht mit ehr Lust, wokeen awer GOtt Sin Willen deiht, de blift in Ewigkeit.
18Min luer lütt Kinner, düt is de letzte Stund, un as ji hört hebbt, dat de Wedderchrist kummt, un nu veele Wedderchristen warn sünd, so is dat uns klar, dat de letzte Stund dar is.
19Se sünd vun uns utgahn, awer se weern nich vun uns, denn wenn se vun uns west weern, weern se ja bi uns bleven, awer up dat se apenbar ward, dat se nich All vun uns sünd.
20Un ji hebbt de Salvung vun den, de hillig is un weet Allns.
21Ik hef ju nich schreven, as wüßt ji de Wahrheit nich, sonnern ji weet se un weet, dat keen Lög ut de Wahrheit kamen deiht.
22Wokeen is en Lögner, wenn nich de, de verleugnen deiht, dat JEsus de Christ is? Dat is de Wedderchrist, de den Vader un den Söhn verleugnen deiht.
23Wokeen den Söhn leugnet, de hett ok den Vader nich.
24Wat ji nu hört hebbt vun Anfang, dat lat bi ju blieven. Wenn dat bi ju blift, wat ji vun Anfang hört hebbt, so ward ji ok bi den Söhn un den Vader blieven.
25Un dat is de Tosag’, de He uns makt hett, dat ewige Leven.
26All düt hef ik ju schreven vun de, de ju verföhrn deiht.
27Un de Salvung, de ji vun Em kregen hebbt, blift bi ju, un ji brukt Keen, ju wat to lehrn, sonnern Allns, wat ju de Salvung lehrt, dat is wahr un keen Lög, un as se ju lehrt hett, darbi schüllt ji blieven.
28Un nu, Kinner, blievt bi Em, up dat, wenn He apenbart ward, wi Friemodigkeit hebbt un nich to Schann ward vör Em bi Sin Tokunft.
29Wenn ji weet, dat He gerecht is, so schall ju dat ok klar wesen, dat, wokeen recht deiht, de is vun Em gebarn.