Hebrajczyków 1
1Okazuje Apostół dostojność Chrystusową, że on nowy zakon wydał, a równy jest Bogu Ojcu w istności i dostojności nad Anioły przełożony. R ozmaicie i wielą sposobów mówiwszy dawno Bóg ojcom przez Proroki:
2Na ostatek tych dni mówił do nas przez Syna, którego postanowił dziedzicem wszystkiego, przez którego uczynił i wieki.
3Który, gdyż jest jasnością chwały i wyrażeniem istności jego, a [ 1107] nosząc wszystko słowem mocy swéj, sprawiwszy oczyszczenie grzechów, siedzi na prawicy majestatu na wysokościach,
4Tym zacniejszym zostawszy nad Anioły, im osobliwsze nad nie imię odziedziczył.
5Bo któremuż kiedy z Aniołów rzekł: Synem moim jesteś ty, Jam ciebie dziś urodził? I zasię: Ja mu będę Ojcem, a on mnie będzie Synem?
6A gdy zasię wprowadza pierworodnego na okrąg ziemie, mówi: A niech się mu kłaniają wszyscy Aniołowie Boży.
7A do Aniołówci mówi: Który czyni Aniołami swymi duchy, a sługami swymi płomień ognia.
8A do Syna: Stolica twoja, Boże! na wiek wieku, laska prawości laska królestwa twego.
9Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidziałeś nieprawość, dlategóż pomazał cię, Boże! Bóg twoj, olejkiem radości nad uczęstniki twoje.
10I tyś, Panie! na początku ugruntował ziemię, a dzieła rąk twoich są niebiosa.
11One poginą, a ty trwać będziesz: a wszystkie jako szata zwiotszeją.
12A jako odzienie zmienisz je, i odmienią się; ale ty tenżeś jest, i lata twoje nie ustaną?
13A do któregóż kiedy z Aniołów rzekł: Siedź po prawicy mojéj, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich?
14Izali wszyscy nie są duchowie usługujący, na posługę posłani dla tych, którzy dziedzictwo zbawienia wziąć mają?