Jakuba 2
1Przyjmowania osób szkodliwe, uczynki miłosierne mają być czynione, na wiarę krom uczynków się nie spuszczając. B racia moi! nie miejcie z brakowaniem osób wiary Pana naszego Jezusa Chrystusa chwalebnego.
2Albowiem gdyby wszedł do zgromadzenia waszego mąż, mający złoty pierścień w szacie świetnéj, wszedłby téż i ubogi w plugawéj szacie,
3I patrzylibyście na tego, co się odział w świetną szatę, i rzeklibyście mu: Ty siedź tu dobrze! a ubogiemubyście rzekli: Ty stój tam! albo siedź pod podnóżkiem nóg moich,
4Azaż nie sądzicie sami między sobą i nie staliście się sędziami myśli złościwych?
5Słuchajciez Słuchajcież, bracia moi najmilsi! Azaż Bóg nie obrał ubogich na tym świecie bogatymi w wierze, i dziedzicmi królestwa, które Bóg obiecał tym, którzy go miłują?
6A wyście nie uczcili ubogiego. Aza bogacze przez moc was nie uciskają, i ci was do sądów nie pociągają?
7Aza oni nie bluźnią dobrego imienia, które wzywane jest nad wami?
8Jednak jeźli zakon królewski pełnicie według Pisma: Będziesz miłował bliźniego twego jako samego siebie, dobrze czynicie,
9Lecz jeźli osobami brakujecie, grzech czynicie, przekonani od zakonu jako przestępcy.
10A ktobykolwiek zachował, wszystek zakon, a w jednymby upadł, stał się winien wszystkiego.
11Bo który rzekł: Nie cudzołóż, rzekłci téż: Nie zabijaj. A jeźlibyś nie cudzołożył, alebyś zabijał, stałeś się przestępcą zakonu.
12Tak mówcie i tak czyńcie jako ci, którzy mają być sądzeni przez zakon wolności.
13Albowiem sąd bez miłosierdzia temu, który miłosierdzia nie czynił. A miłosierdzie przewyższa sąd.
14Cóż za pożytek, bracia moi! gdyby kto mówił, iż ma wiarę, a, uczynkówby nie miał? Izali go może wiara zbawić?
15A jeźliby brat i siostra byli nadzy i potrzebowaliby powszedniéj żywności,
16A rzekłby im który z was: Idźcie w pokoju, zgrzejcie się, a nie dalibyście im, czego potrzeba ciału, cóż pomoże?
17Także i wiara, jeźliby nie miała uczynków, martwa jest sama w sobie.
18Ale rzecze kto: Ty wiarę masz, a ja mam uczynki; okaż mi wiarę twą bez uczynków, a ja tobie okażę wiarę moję z uczynków.
19Ty wierzysz, iż jest jeden Bóg. Dobrze czynisz; i czarcić wierzą i drżą.
20A chcesz wiedzieć, o człowiecze próżny, iż wiara bez uczynków martwa jest?
21Abraham, ojciec nasz, izali nie z uczynków usprawiedliwiony jest, ofiarowawszy Izaaka, syna swego, na ołtarzu?
22Widzisz, iż wiara spólnie robiła z uczynkami jego, a z uczynków wiara się wykonała.
23I wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył Abraham Bogu, i poczytano mu jest ku sprawiedliwości, i nazwan jest przyjacielem Bożym.
24Widzicie, iż z uczynków bywa usprawiedliwiony człowiek, a nie z wiary tylko?
25Tak i Rahab nierządnica, izali nie z uczynków jest usprawiedliwiona, przyjąwszy posły i inszą drogą wypuściwszy?
26Albowiem jako ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków martwa jest. [ 1120]