Revelation · Chapter 6
Luther’s September Testament (1522) · chapter 196 of 213 · about 2 min
Vnnd ich sahe ynn der rechten hand des, der auff dem stuel saß eyn buch geschrieben ynnwendig vnd außwendig, versigellt mit sieben siegelln, vnd ich sahe eynen starcken Engel predigen mit heller stym, wer ist wirdig das buch auff zu thun, vnd seyne siegel zubrechen? Vnd niemant ym hymel noch auff erden noch vnter der erden, kund das buch auff thun noch ansehen, vnd ich weynet seer, das niemant wirdig erfunden ward das buch auff zu thun vnd zu lesen, noch antzusehen.
Vnnd eyner von den Elltisten spricht zu myr, weyne nicht, Sihe Es hatt vberwunden der lewe, der da ist vom geschlecht Juda, die wurtzel Dauid, auff zu thun das buch vnd zu brechen seyne sieben siegel, vnd ich sahe, vnd sihe mitten ym stuel vnnd der vier thieren vnnd [ 397] mitten vnter den Eltisten, stund eyn lamb, wie es erwurget were, vnd hatte sieben horner vnd sieben augen, wilchs sind die geyster Gottis gesand ynn alle land, vnd es kam vnd nam das buch aus der rechten hand des, der auff dem stuel saß.
Vnd da es das buch nam, da fielen die vier thier vnd die vier vnnd zwentzig Elltisten fur das lamb, vnd hatten eyn iglicher, harffen vnd gulden schalen voll gereuchs, wilchs sind die gepett der heyligen vnd sungenn eyn new lyed [ 434] vnd sprachen, Du bist wirdig zu nemen das buch vnd aufftzuthun seyne siegel, denn du bist erwurget vnd hast vns erkaufft mit deynem blutt aus allerley geschlecht vnd zungen vnd volck vnd nation, vnnd hast vns Gotte gemacht zu konigen vnd priestern, vnd wyr werden regniern auff erden.
Vnd ich sahe vnnd horete eyne stymme vieler Engel vmb den stuel vnd vmb die thier vnd vmb die Eltisten her, vnd yhr zall war viel tausent mal tausent, vnd sprachen mit grosser stym, das lamb das erwurget ist, ist wirdig zu nemen krafft vnd reichtum vnd weyßheyt vnd sterck vnd ehre vnd preys vnd benedeyung vnd alle Creature, die ym hymel ist vnd auff erden vnd vnter der erden vnd ym meer, die da sind, vnd alles was drynnen ist, horet ich sie sagen zu dem der auff dem stuel saß vnd zu dem lamb, Benedeyung vnnd ehr vnnd preys vnd reych von ewickeyt zu ewickeyt, vnd die vier thier sprachen, Amen, vnd die vier vnd tzwentzig Eltisten fielen nydder, vnd beteten an denen, der da lebt von ewickeyt zu ewickeyt. [ 399] Das