1. Korinther 14:38
Is awer Jemand, de dat nich insüht, so lat em dat nich insehn.
Dat Nie Testament (Bugenhagen)
In Der King James Version
But if any man be ignorant, let him be ignorant.
Im Zusammenhang
39Darum, leeve Bröder, beflietigt ju up dat Wiesseggen un hinnert keen, mit Tungen to reden.
Querverweise
Matthew 7:6Ji schüllt dat Hilligdom nich de Hunn geven, un ju Parlen schüllt ji nich vör de Swien smieten, up dat de se nich unnerperrt mit ehr Föt un sik umwend un ju terriet.
1 Timothy 6:3Wenn Jemand anners lehrt un nich bi unsen HErrn Christus Sin gesunde Wör’ un bi de Lehr vun de Gottseligkeit blieven deiht,
Revelation 22:11Wokeen bös is, lat den bös blieven, un wokeen unrein is, lat den unrein blieven, awer wokeen fromm is, lat den fromm blieven un wokeen hillig is, lat den hillig blieven. Deent den HErrn mit Furcht un freut jug mit Bewern! Beschuldige se, GOtt, dat se fallt vun ehr Vörhebben, stöt se rut wegen ehr grote Övertredung, denn se empört sik wedder Di. Alle mine Fiende mött to Schann warrn, sehr erschreckt, se schüllt torüg kehrn un to Schann warrn in een Ogenblick. De 7. Psalm. Min Schild is bi GOtt, de de frommen Harten helpen deiht. Darum hofft up Di, de Dinen Namen kennen doht, denn Du verlettst nich de, de Di, HErr, sökt. He sprickt in Sin Hart: GOtt hett dat vergeten, He hett Sin Angesicht versteken, He ward dat nümmermehr gewahr. Du deihst mi kund den Weg to dat Leven; vör Di is Freud in Hüll un Füll un leevlich Wesen to Din rechte Hand ewiglich. De 17. Psalm. Wo wi gaht, dar umgevt se uns, ehre Ogen richt’t se darhen, dat se uns to de Eer stört’t. Un He fohr up enen Cherub un flog darher, He swev up de Flünken vun den Wind. Se sünd köstlicher as Gold un veel fienes Gold, se sünd söter as Honnig un Honnigseem. Ehre Früchte warrst Du vun de Eer vertilgen un ehren Samen vun de Minschenkinner. Up Di bün ik smeten ut Moderliev, Du büst min GOtt, vun min Moderliev an. Wegen Din Namen wollst Du HErr min Missedat vergeven, denn se is grot. Ik awer wandel in Unschuld. Erlös’ mi un wes’ mi gnädig! HErr, wies’ mi Din Weg un föhr mi up de rechte Bahn, wegen min Fiende. De HErr ward Sin Volk Kraft geven, de HErr ward Sin Volk segnen mit Freden. De 30. Psalm. HErr, hör un wes’ mi gnädig, HErr, wes’ min Helper! Denn min Leven hett afnahmen vun Bedröfnis un min Tied vun Süfzen; min Kraft is verfolln vun min Missedat un mine Gebeene sünd verschmachtet. Freut ju öwer den HErrn un west fröhlich, ji Rechtfardigen, un rühmt alle, ji Frommen! De 33. Psalm. Awer den HErrn Sin Rath blift ewig ewiglich, Sins Hartens Gedanken in Ewigkeit. De Rieken möt Noth lieden un hungern, awer de den HErrn söken doht, hebbt keen Mangel an irgend en Gud. Dar tredt frevelhaftige Tügen up, de tügt vun mi, wo ik keen Schuld an hef. Bred Din Gnade ut öwer de, de Di kennt un Din Gerechtigkeit öwer de Frommen. Awer de Elenden ward dat Land arven un Lust hebben in groten Freden. Min Hart bewert, min Kraft hett mi verlaten un dat Ogenlicht is nich bi mi. Wend Din Plag vun mi af, denn ik bün versmachtet vör de Straf vun Din Hand. Din Gerechtigkeit verstek ik nich in min Hart; vun Din Wahrheit un vun Din Heil red ik, ik verhehl Din Gudheit un Truheit nich vör de grote Gemeen. Du awer, HErr, wes’ mi gnädig un help mi up, so will ik se betalen. Dat is as en Mord in min Knaken, dat mi min Fiende schimpt, wenn se däglich to mi seggt: Wo is nu din GOtt? Du lettst uns weglopen vör unse Fiende, so dat uns berovt, de uns hassen doht. Hör, Dochter, kiek Em an un holl Din Ohren dal, vergeet Din Volk un Din Vader sin Hus. West still un erkennt, dat Ik GOtt bün. Ik will Ehr inleggen mank de Heiden, Ik will Ehr inleggen up de Eer. GOtt, as Din Nam, so is ok Din Ruhm bet an dat End vun de Welt. Din rechte Hand is vull vun Gerechtigkeit. Denn man ward sehn, dat düsse kloken Lüd doch dod blievt, eben so as de Dohren un Narren umkamen doht un möt ehr Geld anner Lüd laten. Ik kenn alle Vageln up de Bargen un allerlei Deerter up dat Feld sünd vör Mi. Verbarg Din Angesicht vör min Sünnen un lösch ut all min Missedaht. Ik dank Di ewiglich, denn Du kannst dat wol maken un will höpen up Din Namen, denn Din Hilligen hebbt Freud daran. De 53. Psalm. Sowat geiht Dag un Nacht um un um in ehr Muern, dar is Möh un Arbeit in. Ik will grotspreken vun GOtt Sin Word, ik will rühmen den HErrn Sin Word. Denn Din Godheit is so wiet as de Himmel is, un Din Wahrheit so wiet as de Wolken gaht. De Gerechte ward sik freuen, wenn he so’ne Rache sehn deiht un ward sin Föt baden in de Gottlosen ehr Blod. GOtt bewiest mi rieklich Sin Gudheit, GOtt lett mi min Lust sehn an mine Fiende. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen leidt mi bet na Edom? Verlatet jug nich up Unrecht un Frevel, holt jug nich to so wat, dat nicks is; fallt jug Riekdom to, so hangt dat Hart nich daran. Se ward dörch dat Schwerdt fallen un de Föss to Deel warrn. De Gerechten ward sik an den HErrn freuen un sik up Em verlaten un alle frommen Harten ward grot darvon spreken. De 65. Psalm. Du waterst sin Föhren un makst dat Plögte natt, mit Regen makst Du dat week un segenst, wat darup wassen deiht. Du hest uns in den Thorn smieten laten, Du hest up unse Lenden en Last leggt; Dat Dine Deerter darin wahnen künnt. GOtt, Du lavst de Elenden mit Din Göder. Un ik ween un fast’ bitterlich, un se spott darto öwer mi. Un sprekt: GOtt hett em verlaten, jagt em na un griept em, denn da is keen Helper. Alle Könige ward em anbeden, alle Heiden ward em deenen. Un sprekt: Wat schull GOtt na de fragen? Wat schull de Högste up de achten? Warum treckst Du Din rechte Hand torügg? nimm desülvige vun Din Schot un verdarv se. Un will all de Gottlosen ehr Gewalt terbreken, dat de Gerechten ehr Gewalt erhögt ward. De 76. Psalm. Wenn Minschen gegen Di wüten doht, so leggst Du Ehr in, un wenn se noch mehr wütet, so büst Du ok noch rüst. Awer doch sprok ik: Ik mutt dat lieden, den Högsten Sin rechte Hand kann Allns ännern. Un vergeten Sine Dahten un Sine Wunner, de He se dahn harr. Lat vör Di kamen de Gefangenen ehr Süfzen; hol na Din groten Arm den Dod sin Kinner ant Leben. Bargen sünd mit sin Schatten todeckt, un mit sin Ranken GOtt Sin Cedern. Ik bün de HErr, din GOtt, de di ut Egyptenland föhrt hett. Mak din Mund wiet up, lat Mi em vull maken. De vertilgt warn bi Endor, un to Dreck up de Eer. Denn en Dag in Din Vörhöv is beter, as sunst dusend. Ik will leever up de Svel sitten in min GOtt Sin Hus, as lang wahnen in de Gottlosen ehre Hütten. Dat Gudheit un Truheit sik enanner bemöten, Gerechtigkeit un Freden sik küssen doht, Wies’ mi, HErr, Din Weg, dat ik wandeln doh in Din Wahrheit, erhol min Hart bi den Ewigen, dat ik Din Namen fürchten doh. Warrst Du denn mank de Doden Wunner dohn? Oder ward de Verstorvenen upstahn un Di danken? Sela. Du sleist Rahab dod, Du terstreust Din Fiend mit Din starken Arm. Wokeen glövt awer, dat Du so bös büst? Un wokeen is bang, vör düsse Din Grimmigkeit? Denn He hett Sin Engeln befahlen öwer di, dat se di behöden doht up all din Weg’. Awer min Horn ward verhögt warrn, as dat Horn vun en Eenhorn, un ward mit frisch Oel insalvt warrn. Awer de HErr weet de Minschen ehr Gedanken, dat se Nicks sünd. Dat Ik in Min Torn swören dä: Se schüllt nich to Min Ruh her kamen. De 96. Psalm. Himmel freu di, un Eer wes’ fröhlich, lat de See brusen un wat darin is. Den Gerechten mutt dat Licht ümmer wedder upgahn, un Freud de frommen Harten. Vör Din Drauen un Din Torn, dat Du mi upbört un wedder up de Eer stött hest. Denn so hoch de Himmel öwer de Eer is, lett He Sin Gnad mächtig sien öwer de, de Em fürchten doht. Dat alle Thiern up dat Feld drinkt un dat Wild sin Döst löschen doh. Un sprok: Di will Ik dat Land Canaan geven, dat Los vun ju Arfdeel; Un de Waters versöpen ehr Weddersakers, dat nich een öwer bleev. Dewiel dat se GOtt Sin Gebote ungehorsam west weern un den Högsten Sin Gesetz schänd harrn; Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen hett mi bröcht bet Edom? De Wucherer schall utsugen Allns, wat he hett, un Fremde möt sin Göder plünnern. De den HErrn fürchten doht, höpt up den HErrn; de is ehr Hülp un Schild. Ik sprok in min Vertwieflung: Alle Minschen sünd Lögners. Se umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn will ik se tonicht hauen. Ik behol Din Wort in min Hart, up dat ik nich gegen Di sündigen doh. De HErr hett David en richtigen Eed swarn, darvun ward He nich laten: Ik will di up din Stohl setten de Nakamen vun din Lief. Sihon, den König vun de Amoriter un Og, den König to Basan un alle Königrieke in Kanaan. Un föhr Israel rut, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Wenn ik spreken dä: Düsternis schall mi bedecken, so mutt de Nacht ok Licht um mi sien. He ward Kahlen öwer se smieten, He ward se mit Füer deep in de Eer slan, dat se nümmer upstahn doht. HErr, erquick mi wegen Din Nam, föhr min Seel ut de Noth wegen Din Gerechtigkeit. Erlös mi ok un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand, weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Un de Ehr vun Din Königriek priesen un vun Din Gewalt vertelln, De HErr hett Gefalln an de, de Em fürchten doht, de up Sin Gudheit höpt. Ji Könige up de Eer un all Lüd, Fürsten un alle Richters up de Eer;