Offenbarung 22:11

Wokeen bös is, lat den bös blieven, un wokeen unrein is, lat den unrein blieven, awer wokeen fromm is, lat den fromm blieven un wokeen hillig is, lat den hillig blieven. Deent den HErrn mit Furcht un freut jug mit Bewern! Beschuldige se, GOtt, dat se fallt vun ehr Vörhebben, stöt se rut wegen ehr grote Övertredung, denn se empört sik wedder Di. Alle mine Fiende mött to Schann warrn, sehr erschreckt, se schüllt torüg kehrn un to Schann warrn in een Ogenblick. De 7. Psalm. Min Schild is bi GOtt, de de frommen Harten helpen deiht. Darum hofft up Di, de Dinen Namen kennen doht, denn Du verlettst nich de, de Di, HErr, sökt. He sprickt in Sin Hart: GOtt hett dat vergeten, He hett Sin Angesicht versteken, He ward dat nümmermehr gewahr. Du deihst mi kund den Weg to dat Leven; vör Di is Freud in Hüll un Füll un leevlich Wesen to Din rechte Hand ewiglich. De 17. Psalm. Wo wi gaht, dar umgevt se uns, ehre Ogen richt’t se darhen, dat se uns to de Eer stört’t. Un He fohr up enen Cherub un flog darher, He swev up de Flünken vun den Wind. Se sünd köstlicher as Gold un veel fienes Gold, se sünd söter as Honnig un Honnigseem. Ehre Früchte warrst Du vun de Eer vertilgen un ehren Samen vun de Minschenkinner. Up Di bün ik smeten ut Moderliev, Du büst min GOtt, vun min Moderliev an. Wegen Din Namen wollst Du HErr min Missedat vergeven, denn se is grot. Ik awer wandel in Unschuld. Erlös’ mi un wes’ mi gnädig! HErr, wies’ mi Din Weg un föhr mi up de rechte Bahn, wegen min Fiende. De HErr ward Sin Volk Kraft geven, de HErr ward Sin Volk segnen mit Freden. De 30. Psalm. HErr, hör un wes’ mi gnädig, HErr, wes’ min Helper! Denn min Leven hett afnahmen vun Bedröfnis un min Tied vun Süfzen; min Kraft is verfolln vun min Missedat un mine Gebeene sünd verschmachtet. Freut ju öwer den HErrn un west fröhlich, ji Rechtfardigen, un rühmt alle, ji Frommen! De 33. Psalm. Awer den HErrn Sin Rath blift ewig ewiglich, Sins Hartens Gedanken in Ewigkeit. De Rieken möt Noth lieden un hungern, awer de den HErrn söken doht, hebbt keen Mangel an irgend en Gud. Dar tredt frevelhaftige Tügen up, de tügt vun mi, wo ik keen Schuld an hef. Bred Din Gnade ut öwer de, de Di kennt un Din Gerechtigkeit öwer de Frommen. Awer de Elenden ward dat Land arven un Lust hebben in groten Freden. Min Hart bewert, min Kraft hett mi verlaten un dat Ogenlicht is nich bi mi. Wend Din Plag vun mi af, denn ik bün versmachtet vör de Straf vun Din Hand. Din Gerechtigkeit verstek ik nich in min Hart; vun Din Wahrheit un vun Din Heil red ik, ik verhehl Din Gudheit un Truheit nich vör de grote Gemeen. Du awer, HErr, wes’ mi gnädig un help mi up, so will ik se betalen. Dat is as en Mord in min Knaken, dat mi min Fiende schimpt, wenn se däglich to mi seggt: Wo is nu din GOtt? Du lettst uns weglopen vör unse Fiende, so dat uns berovt, de uns hassen doht. Hör, Dochter, kiek Em an un holl Din Ohren dal, vergeet Din Volk un Din Vader sin Hus. West still un erkennt, dat Ik GOtt bün. Ik will Ehr inleggen mank de Heiden, Ik will Ehr inleggen up de Eer. GOtt, as Din Nam, so is ok Din Ruhm bet an dat End vun de Welt. Din rechte Hand is vull vun Gerechtigkeit. Denn man ward sehn, dat düsse kloken Lüd doch dod blievt, eben so as de Dohren un Narren umkamen doht un möt ehr Geld anner Lüd laten. Ik kenn alle Vageln up de Bargen un allerlei Deerter up dat Feld sünd vör Mi. Verbarg Din Angesicht vör min Sünnen un lösch ut all min Missedaht. Ik dank Di ewiglich, denn Du kannst dat wol maken un will höpen up Din Namen, denn Din Hilligen hebbt Freud daran. De 53. Psalm. Sowat geiht Dag un Nacht um un um in ehr Muern, dar is Möh un Arbeit in. Ik will grotspreken vun GOtt Sin Word, ik will rühmen den HErrn Sin Word. Denn Din Godheit is so wiet as de Himmel is, un Din Wahrheit so wiet as de Wolken gaht. De Gerechte ward sik freuen, wenn he so’ne Rache sehn deiht un ward sin Föt baden in de Gottlosen ehr Blod. GOtt bewiest mi rieklich Sin Gudheit, GOtt lett mi min Lust sehn an mine Fiende. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen leidt mi bet na Edom? Verlatet jug nich up Unrecht un Frevel, holt jug nich to so wat, dat nicks is; fallt jug Riekdom to, so hangt dat Hart nich daran. Se ward dörch dat Schwerdt fallen un de Föss to Deel warrn. De Gerechten ward sik an den HErrn freuen un sik up Em verlaten un alle frommen Harten ward grot darvon spreken. De 65. Psalm. Du waterst sin Föhren un makst dat Plögte natt, mit Regen makst Du dat week un segenst, wat darup wassen deiht. Du hest uns in den Thorn smieten laten, Du hest up unse Lenden en Last leggt; Dat Dine Deerter darin wahnen künnt. GOtt, Du lavst de Elenden mit Din Göder. Un ik ween un fast’ bitterlich, un se spott darto öwer mi. Un sprekt: GOtt hett em verlaten, jagt em na un griept em, denn da is keen Helper. Alle Könige ward em anbeden, alle Heiden ward em deenen. Un sprekt: Wat schull GOtt na de fragen? Wat schull de Högste up de achten? Warum treckst Du Din rechte Hand torügg? nimm desülvige vun Din Schot un verdarv se. Un will all de Gottlosen ehr Gewalt terbreken, dat de Gerechten ehr Gewalt erhögt ward. De 76. Psalm. Wenn Minschen gegen Di wüten doht, so leggst Du Ehr in, un wenn se noch mehr wütet, so büst Du ok noch rüst. Awer doch sprok ik: Ik mutt dat lieden, den Högsten Sin rechte Hand kann Allns ännern. Un vergeten Sine Dahten un Sine Wunner, de He se dahn harr. Lat vör Di kamen de Gefangenen ehr Süfzen; hol na Din groten Arm den Dod sin Kinner ant Leben. Bargen sünd mit sin Schatten todeckt, un mit sin Ranken GOtt Sin Cedern. Ik bün de HErr, din GOtt, de di ut Egyptenland föhrt hett. Mak din Mund wiet up, lat Mi em vull maken. De vertilgt warn bi Endor, un to Dreck up de Eer. Denn en Dag in Din Vörhöv is beter, as sunst dusend. Ik will leever up de Svel sitten in min GOtt Sin Hus, as lang wahnen in de Gottlosen ehre Hütten. Dat Gudheit un Truheit sik enanner bemöten, Gerechtigkeit un Freden sik küssen doht, Wies’ mi, HErr, Din Weg, dat ik wandeln doh in Din Wahrheit, erhol min Hart bi den Ewigen, dat ik Din Namen fürchten doh. Warrst Du denn mank de Doden Wunner dohn? Oder ward de Verstorvenen upstahn un Di danken? Sela. Du sleist Rahab dod, Du terstreust Din Fiend mit Din starken Arm. Wokeen glövt awer, dat Du so bös büst? Un wokeen is bang, vör düsse Din Grimmigkeit? Denn He hett Sin Engeln befahlen öwer di, dat se di behöden doht up all din Weg’. Awer min Horn ward verhögt warrn, as dat Horn vun en Eenhorn, un ward mit frisch Oel insalvt warrn. Awer de HErr weet de Minschen ehr Gedanken, dat se Nicks sünd. Dat Ik in Min Torn swören dä: Se schüllt nich to Min Ruh her kamen. De 96. Psalm. Himmel freu di, un Eer wes’ fröhlich, lat de See brusen un wat darin is. Den Gerechten mutt dat Licht ümmer wedder upgahn, un Freud de frommen Harten. Vör Din Drauen un Din Torn, dat Du mi upbört un wedder up de Eer stött hest. Denn so hoch de Himmel öwer de Eer is, lett He Sin Gnad mächtig sien öwer de, de Em fürchten doht. Dat alle Thiern up dat Feld drinkt un dat Wild sin Döst löschen doh. Un sprok: Di will Ik dat Land Canaan geven, dat Los vun ju Arfdeel; Un de Waters versöpen ehr Weddersakers, dat nich een öwer bleev. Dewiel dat se GOtt Sin Gebote ungehorsam west weern un den Högsten Sin Gesetz schänd harrn; Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen hett mi bröcht bet Edom? De Wucherer schall utsugen Allns, wat he hett, un Fremde möt sin Göder plünnern. De den HErrn fürchten doht, höpt up den HErrn; de is ehr Hülp un Schild. Ik sprok in min Vertwieflung: Alle Minschen sünd Lögners. Se umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn will ik se tonicht hauen. Ik behol Din Wort in min Hart, up dat ik nich gegen Di sündigen doh. De HErr hett David en richtigen Eed swarn, darvun ward He nich laten: Ik will di up din Stohl setten de Nakamen vun din Lief. Sihon, den König vun de Amoriter un Og, den König to Basan un alle Königrieke in Kanaan. Un föhr Israel rut, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Wenn ik spreken dä: Düsternis schall mi bedecken, so mutt de Nacht ok Licht um mi sien. He ward Kahlen öwer se smieten, He ward se mit Füer deep in de Eer slan, dat se nümmer upstahn doht. HErr, erquick mi wegen Din Nam, föhr min Seel ut de Noth wegen Din Gerechtigkeit. Erlös mi ok un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand, weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Un de Ehr vun Din Königriek priesen un vun Din Gewalt vertelln, De HErr hett Gefalln an de, de Em fürchten doht, de up Sin Gudheit höpt. Ji Könige up de Eer un all Lüd, Fürsten un alle Richters up de Eer;

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

In Der King James Version

He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.

Im Zusammenhang

10Un he sprickt to mi: Du schast de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok nich toseegeln, denn de Tied is neeg bi. So lat jug nu unnerwiesen, ji Könige, un lat jug tüchtigen, ji Richter up de Eer. Denn in ehren Mund is nicks Gewisses, ehr Inwendiges is Hartleed, ehr Kehl is as en apen Graf, mit ehr Tungen heuchelt se. De HErr hört min Flehn, min Gebet nimmt de HErr an. Lat de Gottlosen ehr Bosheit vörbi sin un lat de Gerechten wat warrn, denn Du unnersöchst de Harten un Neeren, gerechte GOtt. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner! De 9. Psalm. Un de HErr is de Armen ehr Schutz, He is en Schutz in de Noth. He duckt sik dal un buckt sik un stött den Armen mit Gewalt to Eer. Denn Du warrst min Seel nich in de Unnerwelt laten un nich togeven, dat Din Hillige verwesen deiht. Ehren Fettklumpen verschlut’t se, se redt stolt mit ehren Mund. He bög den Himmel dal un fohr raf un Düsternis weer unner Sin Föt. Den HErrn Sin Furcht is rein un blivt ewiglich. Den HErrn Sine Rechte sünd wahrhaftig, altosam gerecht. HErr, help den König! erhör uns, wenn wi ropt! De 21. Psalm. Du warrst se maken as en Füeraven wenn Du in de Sak sehn warrst, de HErr ward se verslingen in Sinen Grimm; dat Füer ward se freten. Denn Du leetst mi ut min Moder ehren Schoot hervörbreken; Du weerst min Toversicht, as ik noch an min Moder ehr Bost weer. Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de Herr Zebaoth, He is de König vun de Ehren! Sela. De 25. Psalm. Den HErrn Sin Weg’ sünd nicks as Gudheit un Wahrheit vör de, de Sin Bund un Tügnis holn doht. De mit böse Tücken umgaht un geern Geschenke annehmt. Denn min Vader un min Moder verlat mi, awer de HErr nimmt mi up. De HErr hett öwer de Sündfloth thront, un de HErr blivt en König in Ewigkeit. Wat is gelegen an min Blot, wenn ik dod bün? Ward ok de Stoff Di danken un Din Wahrheit verkündigen? HErr, wes’ mi gnädig, denn mi is bang; min Gestalt is verfallen vun Truern, darto min Seel un min Buk. De Gottlose hett veel Plag, de awer up den HErrn höpen deiht, den ward de Gudheit umfahten. De HErr makt de Heiden ehr Rath tonicht un wiest torügg de Völker ehr Gedanken. Fürchtet den HErrn, Sin Hilligen, denn de Em fürchten doht, hebbt keen Mangel. All min Knaken möt seggen: HErr, wokeen is Dins Glieken? De Du den Elenden retst vun den, de em to stark is, un den Elenden un Armen vun Sin Rövers. Denn bi Di is de lebendige Born un in Din Licht seht wi dat Licht. Dat is noch en lütte Wiel, so ward de Gottlose nich mehr sin, un wenn du na sin Stä sehn warrst, ward he weg sin. HErr, all min Begehr is vör Di, un min Süfzen is Di nich verborgen. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. Ik will predigen de Gerechtigkeit in de Gemeen; süh, ik will mi min Mund nich stoppen laten, HErr, dat weetst Du! Ok min Fründ, den ik mi anvertrut hef, de min Brod eten dä, tredt mi unner de Föt. Ik segg to GOtt, min Fels: Warum hest Du mi vergeten? Warum mutt ik so trurig gahn, wenn min Fiend mi drängen deiht? Warum verstöttst Du uns denn un lettst uns to Schann warrn! Un treckst nich ut mank uns, HErr! In Din Smuck gaht de Könige ehre Döchter, de Brut steiht to Din rechte Hand in nicks as köstlich Gold. De de Kriege stüert in alle Welt, de Bagens intwei brickt, Spieße tweisleit un Wagen mit Füer verbrennt. De Fürsten mank de Völker sünd versammelt to een Volk, to Abraham sin GOtt, denn GOtt is gewaltig hoch bi de Schilde up de Eer. De 48. Psalm. GOtt, wi tövt up Din Gudheit in Din Tempel. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht. Denn alle Deerter in den Wald sünd Min un dat Veeh up de Bargen, wo se bi Dusende gahn doht. Lat mi hörn Freud un Wonn, dat dat Gebeen fröhlich ward, de Du terslagen hest. Ik awer warr blieven as en gröne Ölbom in GOtt Sin Hus un verlat mi up GOtt Sin Gudheit ümmer un ewiglich. Mak ehr Tung uneens, HErr, un lat se unnergahn, denn ik seh Frevel un Striet in de Stadt. Denn ward min Fiende torüggwiken möten, wenn ik ropen doh; so warr ik gewahr, dat Du min GOtt büst. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. Vör ehr Macht hol ik mi to Di, denn GOtt is min Schutz. Moab is min Waschbecken, min Schoh streck ik öwer Edom, Philistäa jucht mi to. Awer Minschen sünd doch nicks, grote Lüd’ fehlt ok, se wegt weniger as nicks, so veel ehrer sünd. Se awer staht na min Seel, mi to öwerfallen, un ward unner de Eer dal fahren! Un alle Minschen, de dat seht, ward seggen: Dat hett GOtt dahn! un marken, dat dat Sin Wark is. Du söchst dat Land heim un waterst dat un makst dat heel riek. GOtt Sin Borns hebbt Water in Hüll un Füll. Du letst ehr Korn wol geraden, denn so makst Du dat Land riek. Denn, GOtt, Du hest uns versöcht un smolten, as Sülver smolten ward. Nu awer gifst Du, GOtt, gnädigen Regen, un Din Arf, dat dürr is, erquickst Du, Denn ik iwer mi schier to Dod’ um Din Hus un dat Schimpen vun de, de Di schänden doht, fallt up mi. Denn mine Fiende sprekt gegen mi, un de up min Seel luern doht, beradt sik mit enanner, De Könige an de See un up de Inseln ward Geschenke bringen, de Könige ut de Rieke Arabien un Seba ward Gaven toföhrn. Darum fallt se de Janhagel to, dat löpt se to in Hupen, as Water. Ach, GOtt, wa lang schall de Weddersaker smähen un de Fiend Din Namen so ganz verlästern? Ik awer will verkündigen ewiglich un lovsingen den GOtt Jacobs. Wenn GOtt Sik upmaken deiht to richten, dat He helpen schall alle Elenden uppe Eerden. Sela. Hett denn GOtt vergeten, gnädig to sin un Sin Barmhartigkeit vör Torn toslaten? Sela. Se heeln den Bund mit GOtt nich un wulln nich in Sin Gesetz wandeln. Warum letst Du de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Lat mank de Heiden vör uns Ogen kund warrn de Rache vun Din Knechten ehr Blod, dat vergaten is. Du hest vör em de Bahn makt un hest em laten inwotteln, dat he dat Land upfüllt hett. Dat mank Di keen anner GOtt si un du keen fremden GOtt anbeden deihst! Doh se as de Midianiter, as Sisera, as Jabin an de Bek Kison, GOtt, unse Schild, seh doch to, seh an Din Gesalvten sin Riek’, Doch is ja Sin Help nah bi de, de Em fürchten doht, dat in unse Land Ehr wahnen schull; Dat Du so grot büst un Wunner deihst un alleen GOtt büst. Min Gestalt is jämmerlich vun Elend. HErr, ik rop Di däglich an, ik bred min Hann ut to Di. Du büst HErr öwer de wille See, Du stillst sin Waggen, wenn se sik rögen doht. Uns’ Leven duert söbentig Jahr, un wenn dat hoch kummt, so sünd dat tachentig Jahr, un wenn dat köstlich west is, so is dat Möh un Arbeit west, denn dat fahrt flink darhen, as fleegen wi darhen. Di ward nicks Övles tostöten un keen Plag ward nah an din Hütt kamen. Denn süh, Dine Fiende HErr, süh, Dine Fiende ward umkamen, un all, de Övel doht, möt utenanner jagt warrn. De de Heiden tüchtigt, schull de nich strafen? De de Minschen lehrt, wat se weeten doht. Dat Ik veertig Jahr Möh harr mit düt Volk un sprok: Dat sünd Lüd, de ehr Hart ümmer den unrechten Weg will un de Min Weg nich lernen wöllt. Seggt mank de Heiden, dat de HErr König is un Sin Riek torecht makt hett so wiet as de Welt is, dat dat blieven schall, un de Völker recht richten deiht. De ji den HErrn lev hebbt, hass’t dat Böse. De HErr bewahrt Sine Hilligen ehr Seelen, vun de Gottlosen ehr Hand ward He se retten. Denn ik eet Asch as Brod un misch min Gedränk mit Weenen, He handelt nich mit uns na unse Sünden un vergellt uns nich na unse Missedaht. Du letst Borns quellen in de Gründ’, dat de Water twischen de Bargen henfleet. Un stell datsülvige Jacob to en Recht un Israel ton ewigen Bund; Un hölp se vun den sin Hand, de se hassen dä, un erlös se vun den Fiend sin Hand. De da sitten mussen in Düsterniß un Dodesschatten, fungen Twang un Isen. Moab is min Waschfatt, ik will min Schoh öwer Edom utstrecken, öwer de Philister will ik juchen. Sin Kinner möt in de Irr gahn un bedeln un söken, as de verdorven sünd. De Furcht vör den HErrn is de Anfang vun de Wiesheit, dat is en gude Klokheit; wer darna deiht, den sin Lof blift up ewig. De 112. Psalm. De Gottlosen ward dat sehn un dat ward em verdreeten, sin Tähn ward he tosamen bieten un vergahn. Denn wat de Gottlosen geern wüllt, dat is verlaren. De 113. Psalm. Lat Aaron sin Hus up den HErrn höpen; de is ehr Hülp un Schild. Ik glöv, darum red ik. Ik warr awer veel plagt. Alle Heiden umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. Ik sök Di vun ganzen Harten, lat mi nich irr gahn vun Dine Gebode. Nimm nich weg Din Gesalvten Sin Regiment wegen Din Knecht David. De veele Völker slog un dod maken dä mächtige Könige. De Egypten slog an ehr Eerstgeburt denn Sin Gudheit besteiht up ewig; So war mi Din Hand doch dar föhrn un Din rechte Hand mi holn. Dat Unglück, öwer dat mine Fiende sik beraden, mutt up ehr Kopp falln. De Gottlosen möt in ehr egen Nett falln mit enanner, ik awer ümmer vörbi gahn. De 142. Psalm. Lehr mi dohn na Din Wolgefalln, denn Du büst min GOtt, lat Din guden GEist mi föhrn up eben Bahn. De Du de Könige Sieg geven un Din Knecht David vun dat böse Swerdt erlösen deihst. All Dine Warke, HErr, schüllt Di danken un Dine Hilligen vun Di grotspreken. De HErr is König up ewig, Din GOtt, Zion, för alle Tieden. Halleluja! De 147. Psalm. He hett keen Lust an dat Peerd sin Kraft, noch Gefalln an jemand sin Been. Deerder un all dat Veh, Wörmer un Vageln.

12Un süh, ik kam bald, un min Lohn mit mi, Jedereen to geven, so as sin Warke sünd. Küßt den Söhn, dat He nich vertörnt ward un ji umkamen doht up den Weg, denn Sin Torn ward bald anbrennen. Awer glückselig sünd alle, de Em vertruen doht. De 3. Psalm. Lat sik freuen alle, de up Di vertrut, ewiglich lat se rühmen, denn Du beschirmst se; lat de in Di fröhlich sin, de Dinen Namen leef hebbt. GOtt is en rechte Richter un en GOtt, de däglich drauen deiht. Lavet den HErrn, de to Zion wahnen deiht, un verkündigt mank de Lüd Sin Dohn. Stah up, HErr GOtt, hev Din Hand up, vergeet de Elenden nich! Gliek as en Löw, de up Rov luert, as en junge Löw, de in sin Versteek sitt. Sin Telt rund umher weer Düsternis un swarte dicke Wolken, dar weer He in verborgen. Ok ward Din Knecht dörch se vermahnt, un wer se holn deiht, de hett groten Lohn. Denn se dachten Di Övels to dohn un makten Anschläg, de se nich utföhrn kunnen. Wes’ nich wiet vun mi, denn Angst is dicht bi, denn hier is keen Helper. Wer is de, de den HErrn fürchten deiht? He ward em lehren den besten Weg. Min Fot geiht richtig. Ik will Di, HErr, laven in de Versammlungen. De 27. Psalm. Gif mi nich in mine Fiende ehren Willen, denn falsche Tügen staht gegen mi un doht mi Unrecht ahn Schu. Du hest mi min Klag verwandelt in Freuden, Du hest mi min Sack uttrocken un mi mit Freud umgörtet. Dat geiht mi so övel, dat ik en grote Smach warn bün mine Nawers un ene Schu mine Verwandten, de mi up de Straat sehn doht, lopt vör mi weg. Glückselig is dat Volk, den sin GOtt de HErr is; dat Volk, dat He ton Eegendom utwählt hett! Kamt her, Kinner, hört mi to, ik will jug de Furcht vör den HErrn lehrn! Se vergellt mi Böses för Gudes, um mi in Hartleed to bringen. Lat mi nich vun de Stolten unnerperrt warrn un lat de Gottlosen ehr Hann mi nich störten. De Gottlose draut den Gerechten un bitt de Tähn tosamen öwer em. Min Leeven un Frünn staht mi gegenöwer, kikt min Plagen an un min Neegsten tredt wiet af. Wenn Du Een tüchtigen deihst wegen de Sünd, so ward sin Schönheit vertehrt as vun de Motten. Ach, wo garnicks sünd doch alle Minschen! Sela. Du awer, HErr, wullst doch Din Barmhartigkeit nich vun mi kehrn; lat Din Gudheit un Truheit mi allerwärts behöden. Darbi mark ik, dat Du Wolgefalln an mi hest, dat min Fiend nich öwer mi juchen ward. Wat bedrövst du di, min Seel un büst so unruhig in mi? Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He de Hülp vun min Angesicht un min GOtt is. De 43. Psalm. Du lettst uns upfreten as Schap un terstreust uns mank de Heiden. So ward de König Lust an Din Schönheit hebben, denn He is Din HErr un Du schast Em anbeden. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. De 47. Psalm. De Barg Zion freut sik un de Döchter Juda sünd fröhlich, vun wegen Din Gerichte. Ehr wahre Menung is, dat ehr Hüser jümmers blieft, ehr Wahnungen för un för un hebbt grote Ehr up de Eer. Wenn Mi hungern dä, wull Ik di nicks darvun seggen, denn de Eer is Min un alles, wat darup is. Schaff in mi, GOtt, en rein Hart un gif mi en nien gewissen GEist. Schaden dohn regeert darin, Legen un Bedregen kummt nich vun ehr Straten. Up GOtt höp ik un bün nich bang, wat künnt uns de Minschen dohn. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Welt. De 58. Psalm. Dat de Lüd seggen ward: Dat de Gerechte ward dat Sine jo geneten. GOtt is ja noch Richter up de Eer. De 59. Psalm. Erwürg’ se nich, dat min Volk dat nich vergeten deiht, jag’ se awer utenanner mit Din Macht, HErr, uns Schild un stöt se dal. Warrst Du dat nich dohn, GOtt? Un treckst nich ut, GOtt, mit uns Heer? GOtt hett en Word redt, dat hef ik etliche Mal hört, dat GOtt alleen mächtig is. Awer de König freut sik in GOtt. Wer bi Em schwören deiht, vun den ward grotspraken warrn. Denn de Lögenmüler schüllt tostoppt warrn. De 64. Psalm. Du krönst dat Jahr mit Din Gudheit un Din Fotspor drüppt vun Fett. Du hest Minschen laten öwer unsen Kopp kamen, wi sünd in Füer un Water kamen, awer Du hest uns rutföhrt un erquickt. De HErr gift dat Word mit grote Scharen vun Evangelisten. Ik hef en Sack antrocken, awer se makt Spott darut. GOtt, wes’ nich wiet vun mi, min GOtt, kumm flink, mi to helpen! Denn He ward den Armen un den Elenden retten, de da schrien deiht, de keen Helper hett. Süh’, dat sünd de Gottlosen, de sünd glückselig in de Welt un ward riek. Awer GOtt is min König vun Öllers her, de all’ Help deiht, de uppe Eer geschüht. Doht Gelövnisse un betahlt se den HErrn, ju GOtt, Alle, de ji um Em her sünd, bringt Geschenke den schrecklichen GOtt, Darum denk ik an den HErrn Sin Dahten, ja, ik denk an de vörigen Wunner. För ehr Vaders dä He Wunner in Egyptenland, in dat Feld Zoan. Un vergell uns Nawers söbenfältig in ehr Schot ehr Schimp, womit se Di, HErr, schänd hebbt. Du hest sin Waßdom utbred bet an de See un sin Telgen bet an den Strom. Awer Min Volk gehorcht nich Min Stimm, un Israel will Mi nich. Mak ehr Fürsten as Oreb un Seeb, all ehr Öbbersten as Sebah un Zalmunna, Denn GOtt, de HErr, is Sünn un Schild, de HErr gift Gnad un Ehr, He ward nicks Gudes mangeln laten de Frommen. Dat Frucht up de Eer wassen un Gerechtigkeit vun’n Himmel sehn dä; Ik dank Di, HErr, min GOtt, vun ganzen Harten un ehr Din Namen ewiglich. Ward man in dat Grav vertellen Din Gnad, un Din Truheit int Verdarven? Himmel un Eer is Din, Du hest den Eerdborrn gründt un wat darin is. Lehr uns bedenken, dat wi starven möt, up dat wi klok ward. Dat se di up Hann drägen un du din Fot nich an en Steen stöten deihst. Un min Oog ward sin Lust sehen an mine Fiende, un min Ohr ward sin Lust hören an de Boshaftigen, de sik gegen mi setten doht. Glücklich is, den Du, HErr, tüchtigen deihst un lehrst em dörch Din Gesetz. Lat dat Feld fröhlich sin un Allns, wat darup is, un lat grotspreken alle Böm in den Wold, Ji Gerechten, freut jug vun den HErrn un dankt Em un pries’t Sin Hilligkeit! De 98. Psalm. Min Dag’ sünd darhen as en Schatten un ik verdorr as Gras. So wiet de Morgen vun den Abend af is, lett He unse Övertredung vun uns feern sien. An desülvigen sitt de Vageln unner den Himmel un singt mank de Twiegen. As se wenig un gering weern un Fremde darin. Da glövten se an Sin Wort un sungen Sin Lof. Darum muß ehr Hart mit Unglück plagt warrn, dat se dar liggen dän un Nüms se hülp; Hest Du dat nich dahn, GOtt, de Du uns wegstöten un nich mit unse Heer uttrecken deihst? Un Nüms mutt em wat Gudes dohn, un Nüms erbarmt sik öwer sin Waisen. De HErr denkt an uns un segent uns, He segent Israel sin Hus, He segent Aaron sin Hus; Woans schall ik den HErrn vergellen all Sin Woldaht, de He an mi deiht? Se umgevt mi as Immen, se sünd utgahn as en Füer mank Dorns, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. Lavt siest Du, HErr! Lehr mi Dine Rechte! Ward din Kinner min Bund holn un min Tügnis, dat ik se lehrn warr, so schüllt ok ehr Kinner sitten up din Stohl ewig. Un gev ehr Land to en Arvdeel, to en Arvdeel an Sin Volk Israel. Dörch mächtig Hand un utgereckten Arm, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn bi Di is ok Düsternis nich düster; un de Nacht schient as de Dag, Düsternis is as dat Licht. En bös Mul ward keen Glück hebben up de Eer, en frevelhafte böse Minsch ward wegjagt un to Grunn richtet ward. Un mak mine Fiende tonicht wegen Din Gudheit un bring All de um, de min Seel bang makt; denn ik bün Din Knecht. De 144. Psalm. Dat uns Söhns upwasst in ehr Jugend as de Planten, un uns’ Döchter as de uthauen Ecksteens an en Palast; Dat de Minschenkinner Din Gewalt kennen lehrt un de Ehr vun Din Königriek Sin Pracht. Pries, Jerusalem, den HErrn, lav Zion, Din GOtt! Junggesellen un Jumfern, Old un Jung,

Lies ganz Offenbarung 22

Querverweise

Matthew 5:6Selig sünd, de dar hungert un döstet na de Gerechtigkeit, denn se schüllt satt warrn.

Matthew 21:19Un He seeg en Fiegenbom an den Weg un gung up em to un funn dar nicks up as blot Bläder un sprok to em: Nu waß up di vun nu an keen Frucht mehr. Un de Fiegenbom verdrög sogliek.

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:11