2. Petrus 3
1Düt is de anner Breef, de ik ju schriev, ji Leeven, in weke dörch Vermahnen ik ju uprichtigen Sinn upwecken doh,
2Dat ji denkt an de Wör’, de ju fröher seggt sünd vun de hilligen Propheten un an unse Gebot, de wi den HErrn un HEiland Sin Apostels sünd;
3Indem ji tonächst bedenkt, dat in de letzte Dag’ Spötters kamen ward, de na ehr egen Lüst wandelt,
4Un seggt: Wo is de Tosag nun Sin Tokunft? Denn nadem de Vaders storven sünd, blift dat Allns, as dat vun de Kreatur ehr Anfang wesen is.
5Se verget awer mit Willn, dat de Himmel vör Tieden ok weer, darto de Eer ut dat Water kamen is un dat se int Water besteiht dörch GOtt Sin Wort;
6Doch ward to de Tied de Welt dörch desülvigen mit de Sündflot verdarvt.
7So ward nu ok de Himmel un de Eer dörch Sin Wort upspart, dat se to dat Füer upbewahrt ward up den Gerichtsdag un de gottlosen Minschen ehr Verdammnis.
8Eens awer schüllt ji weeten, min Leeven, dat een Dag vör den HErrn is as dusend Jahr un dusend Jahr as een Dag.
9De HErr vertögert de Tosag’ nich, as wek dat för en Vertögern holt, sonnern He hett Geduld mit uns un will, dat Nüms verlarn ward, sonnern dat Jedereen Buß dohn kann.
10Den HErrn Sin Dag ward awer kamen as en Deef in de Nacht, an weken de Himmel vergahn ward mit grote Krachen, de Elemente ward vör Hitt smölten, un de Eer un de Warke, de darin sünd, ward verbrennen.
11Wenn nu all düt vergahn schall, wa schüllt ji denn dar geschickt wesen mit hilligen Wandel un gottseligen Wesen?
12Dat ji tövt un ielt na de Tokunft vun den HErrn Sin Dag hen, an weken de Himmel vun Füer vergahn un de Element vör Hitt smölten ward?
13Wi tövt awer up en nie Eer un en nien Himmel, na Sin Tosag’, in weke Gerechtigkeit wahnen deiht.
14Darum, mine Leeven, wiel ji töven schüllt, so gevt ju Möh, dat ji vör Em rein un unsträflich funn ward.
15Un holt den HErrn Sin Geduld för ju Seligkeit, as ok unse leeve Broder Paulus na de Wiesheit, de em geven is, ju schreven hett.
16As he ok in all sin Breev darvun reden deiht, in de weke Ding swar to verstahn sünd, weke de Ungelehrigen un de, de nich fast staht, to ehr egen Verdarv verwirrt as ok de annern Schriften.
17Ji awer, mine Leeven, wiel ji dat vörut weten doht, so nehmt ju in Acht, dat ji nich dörch de ruchlosen Lüd ehrn Irrdom samt se verföhrt ward un ut ju fasten Standpunkt rutfalln doht.
18Waßt awer in de Gnad un de Erkenntnis vun unsen HErrn un HEiland JEsus Christus. Densülvigen wes’ Ehr, nu un in ewige Tieden! Amen.