2. Petrus 1
1Simon Petrus, JEsus Christus Sin Knecht un Apostel, an de, de mit uns densülven düren Glov annahmen hebbt in de Gerechtigkeit, de uns GOtt gift un de HEiland JEsus Christus.
2GOtt gev ju veel Gnad un Freden dörch de Erkenntnis vun GOtt un JEsus Christus, unsen HErrn.
3Wiel Sin göttliche Macht uns geven hett Allns, wat to dat Leven un den göttlichen Wandel gehört dörch de Erkenntnis vun den, de uns beropen hett dörch Sin Herrlichkeit un Tugend;
4Dörch wek uns geven sünd de dürsten un allergrötsten Tosagen, nämlich, dat ji dörch datsülvige Andeel kriegt an de göttliche Natur, wenn ji flücht sünd vör de Welt ehr vergängliche Lust:
5So wend all ju Fliet daran un bewiest in ju Glov Tugend un in de Tugend Beschedenheit,
6Un in de Beschedenheit Mäßigkeit, un in de Mäßigkeit Geduld un in de Geduld Gottseligkeit,
7Un in de Gottseligkeit bröderliche Leev un in de bröderliche Leev allgemeene Leev.
8Denn wenn all düt rieklich bi ju is, ward dat ju nich ful noch unfruchtbar wesen laten in de Erkenntnis vun unsen HErrn JEsus Christus.
9Wokeen düt awer nich hett, de is blind un süht nich wiet un vergitt de Reinigung vun sin vörige Sünden.
10Darum, leeve Bröder, nehmt ju desto mehr tosamen, ju Berop un Erwählung fast to maken. Denn wenn ji dat doht, ward ji nich utglieden,
11Un denn ward ju rieklich geven warrn de Ingang to unsen HErrn un HEiland Sin ewig Riek.
12Darum will ik nich nalaten, ju an all düt to erinnern, wenn ji dat ok weten doht un stark makt sünd in de gegenwärtige Wahrheit.
13Denn ik hol dat för recht, so lang ik in düsse Hütt bün, ju uptowecken un to erinnern.
14Denn ik weet, dat ik bald ut min Hütt rut mutt, as mi denn ok uns’ HErr Christus seggt hett.
15Ik will awer mit Fliet tosehn, dat ji na min Afscheed allerwärts wat hebbt, düt int Gedächtnis to ropen.
16Denn wi hebbt keen kloke Fabeln makt, as wi ju kund makt hebbt unsen HErrn JEsus Christus Sin Kraft un Sin Tokunft, sonnern wi hebbt Sin Herrlichkeit sülvst sehn,
17As He vun GOtt den Vader Ehr un Pries kreeg dörch en Stimm, de sik hören leet, also vun de grote Herrlichkeit: Düt is Min leeve Söhn, an den Ik Wolgefalln hef.
18Un de Stimm hebbt wi vun den Himmel schalln hört, as wi mit Em up den hilligen Barg weern.
19Wi hebbt en faste prophetische Wort un ji doht gud, darup to achten, as up en Licht, dat an en düstern Ort schienen deiht, bet de Dag anbrickt un de Morgensteern upgeiht in ju Harten.
20Un dat schüllt ji toeerst weten, dat keen Vörherseggen in de Schrift dörch egen Utleggung geschüht.
21Denn en Vörherseggen is noch nie ut minschlichen Willen toweg’ brocht, sonnern GOtt Sin hillige Minschen hebbt redt vun den hilligen GEist dreven.