2. Timotheus 2
1So wes’ nu stark, min Söhn, dörch de Gnad in Christus JEsus.
2Un wat du vun mi hört hest dörch veele Tügen, dat anvertru’ true Minschen, de dar düchtig sünd, Annere ok to lehrn.
3Hol in’t Lieden ut as en gude Kriegsmann vun JEsus Christus.
4Nüms, de in den Krieg geiht, kümmert sik um Nahrungssorgen, up dat he den gefallt, de em annahmen hett.
5Un wenn Jemand ok kämpfen deiht, he ward doch nich krönt, wenn he nich recht kämpfen deiht.
6De Ackersmann awer, de den Acker bebut, schall toeerst de Frucht darvun geneeten. Paß up, wat ik segg!
7De HErr awer ward di in alle Ding’ Verstand geven.
8Hol in’t Gedächtnis JEsus Christus, de upstahn is vun de Doden, ut David sin Samen, na min Evangelium.
9För dat ik veel lieden mutt bet to Keden, as en Öveldoer, awer GOttes Wort is darum nich bunnen.
10Darum dreg ik Allns wegen de Uterwählten, up dat se ok de Seligkeit in Christus JEsus, mit ewige Herrlichkeit kriegen doht.
11Darup künnt wi uns verlaten: Blievt wi mit dod, so ward wi mit leven;
12Wenn wi mit utholt, so ward wi mit herrschen; verleugnet wi, so ward He uns ok verleugnen;
13Glovt wi nich, He blift tru, He kann Sik sülvst nich untru warrn.
14An dat erinner se un betüg vör den HErrn, dat se nich wegen Wör’ striet, wat to Nicks nütz is, as de to verkehrn, de tohörn doht.
15Beflietige di, di GOtt as en rechtschaffen un unsträflichen Arbeider to bewiesen, de dat Wort vun de Wahrheit recht utdeelen deiht.
16Gev di nich mit ungeistliche lose Klatsch af, denn dat helpt veel to en ungöttlich Wesen.
17Un ehr Wort fritt um sik as de Krev, mank weke is Hymenäus un Philetus.
18Weke de Wahrheit verdreiht hebbt un seggen doht, de Uperstahung is all west, un hebbt wek ehrn Gloven verkehrt.
19Awer de faste Grund vun GOtt besteiht un hett düt Siegel: »De HErr kennt de Sienen,« un: »De schall vun de Ungerechtigkeit aftreden, de Christus Sin Nam nennen deiht!«
20In en grot Hus awer is nich blot golden un sülvern Geschirr, sonnern ok holten un steenern, un wek to Ehren, wek to Schann.
21Wenn nu Jemand sik vun son Lüd rein hollt, de ward en hilligmakt Fatt wesen to de Ehr, vun den Husherrn brukt, un to all gude Wark bereit.
22Flücht di awer vör de Lüste vun de Jugend, strev awer na de Gerechtigkeit, de Glov, de Leev, den Freden, mit All de den HErrn anropt vun reinen Harten.
23Awer hang di nich an dörichte un unnütze Fragen, denn du weetst, dat se blot Stried tügt.
24En Knecht vun den HErrn awer schall nich striedsüchtig wesen, sonnern fründlich gegen Jedereen, düchtig, annern to lehrn, de de Bösen verdregen kann mit Sachtmoth,
25Un straf de sik upsetten doht, to versöken, ob GOtt se nich dermaleenst Buß geven deiht, de Wahrheit to erkennen,
26Un wedder nüchtern warrn ut den Düvel sin Strick, vun den se fungen sünd, sin Willen to dohn.