2. Timotheus 4
1So betüg ik nu vör GOtt un den HErrn JEsus Christus, de dar kamen ward to richten de Lebendigen un de Doden mit Sin Erschienung un mit Sin Riek.
2Predig dat Wort, lat nich na, dat mag to rechte Tied oder to Untied wesen; straf, drau, vermahn mit all Geduld un Lehr.
3Denn dat ward en Tied wesen, wa se de gesunde Lehr nich lieden ward, sonnern na ehr egen Lüst ward se sik Lehrers upladen, na de ehr Ohren jöken doht.
4Un ward de Ohren vun de Wahrheit kehrn un sik na de Fabeln hen wenden.
5Du schast awer allerwärts nüchtern wesen, erdräg dat Öwel un doh dat Wark vun en evangelischen Prediger, un richt din Amt redlich ut.
6Denn ik ward all opfert, un de Tied, dar ik afscheeden warr, is up de Neeg.
7Ik hef en guden Kampf kämpft, ik hef den Lop vullbrocht, ik hef den Glov fastholn.
8Vun nu af an is de Gerechtigkeit ehr Kron för mi henleggt, de mi de HErr, de gerechte Richter, an jenen Dag geven ward, nich awer mi alleen, sonnern All, de Sin Erschienung leef hebbt.
9Süh to, dat du bald na mi her kamen deihst.
10Denn Demas hett mi verlaten un düsse Welt leef gewunnen un is na Thessalonich trocken, Cresens na Galatien, Titus na Dalmatien.
11Lukas is alleen bi mi. Markus nimm to di hen un bring em mit, denn he is mi nützlich ton Deenst.
12Tychikus hef ik na Ephesus hen schickt.
13Den Mantel, den ik in Troas bi Carpus leet, bring mit, wenn du kamen deihst, un de Böker, besonners dat Pergament.
14Alexander, de Smid, hett mi veel Böses dahn, de HErr ward em na sin Wark betalen.
15Vör den nimm du di ok in Acht, denn he hett unse Wör’ stark wedderspraken.
16In min eerste Verantwordung hett Nüms mi bistahn, sonnern se leeten mi All in Stich. Dat schall se awer nich torekent warrn.
17De HErr awer hett mi bistahn un mi stark makt, up dat dörch mi de Predigt bestätigt war un alle Heiden dat hörn dän. Un ik bün erlöst ut den Löwen sin Rachen.
18De HErr awer ward mi erlösen vun all Öwel un uthelpen to Sin himmlische Riek; den wes’ Ehr vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen.
19Gröt’ Prisca un Aquilas, un Onesiphorus sin Hus.
20Erastus bleev in Corinth, Trophimus awer leet ik krank in Miletus.
21Süh to, dat du vör den Winter kamen deihst. Eubulus, Pudens, Linus, Claudia un all de Bröder gröt’ di.
22De HErr JEsus wes’ mit din Geist! De Gnad wes’ mit ju! Amen. Schreven vun Rom, de annner Epistel an Timotheus, as Paulus ton annern Mal vör den Kaiser Nero stellt weer.