Epheser 4
1Nu vermahn ik ju, ik Gefangene in den HErrn, dat ji wandeln doht, as sik dat hört vör ju Berop, to den ji beropen sünd,
2Mit alle Demoth und Sachtmoth, mit Geduld un lat een den annern in de Leev bistahn,
3Un beflietigt ju to holn de Enigkeit in den GEist, dörch dat Fredensband.
4Een Lief un een GEist, as ji ok beropen sünd up een Hoffnung vun ju Beropung.
5Een HErr, een Glov, een Döp,
6Een GOtt un Vader vun uns alln, de dar is öwer ju all un dörch ju all un in ju all.
7Jedereen awer mank uns is geven de Gnad na dat Maat vun Christus Sin Gnad.
8Darum sprickt He: He is upfahrn in de Hög un hett dat Gefängnis gefangen föhrt un hett de Minschen Gaven geven.
9Dat He awer upfahrn is, wat is dat anners, as dat He vörher dal fahrt is in de unnersten Stä’n vun de Eer?
10De dal fahrn is, dat is desülvige, de upfahrt is öwer alle Himmel, up dat He Allns erfülln dä.
11Un He hett weke to Apostels sett, weke awer to Propheten, weke to Evangelisten, weke to Harrn un Lehrers,
12Dat de Hilligen völlig torecht makt warn to dat Wark vun’t Amt, wodörch Christus Sin Lief upbut war.
13Bet dat wi All rankamt to een Glov un een Erkenntnis vun GOtt Sin Söhn, un en vullkamen Mann ward na dat Maat vun dat vullkamen Öller vun Christus;
14Up dat wi nich mehr Kinner sünd un uns umherdrieven un umhersmieten lat vun allerhand Wind, vun de Lehr, dörch de Minschen ehr Schalkheit un Verföhrung, womit se to uns ranschliekt, um uns to verföhrn.
15Lat uns awer rechtschaffen wesen in de Leev un wassen in alln Stücken an den, de dat Haupt is, Christus;
16Vun den ut de ganze Lief tosamen fogt is un en Lidmat an dat anner hangen deiht dörch alle Gelenke; wodörch dat een den annern helpen deiht na en jeden Lidmat sin Wark in sin Maat, un makt, dat de Lief wassen deiht to sin egen Beterung, un dat all in de Leev.
17So segg ik nu un tüg dat in den HErrn, dat ji nich mehr wandeln doht as de annern Heiden in de Nichtigkeit vun ehrn Sinn,
18Weke ehr Verstand düster makt is un sünd afkamen vun dat Leven, dat ut GOtt is, dörch de Unwissenheit, de in se is, dörch ehr Hart sin Blindheit.
19Weke ruchlos sünd un sik de Untucht hengeven hebbt, un drievt allerhand Unreinigkeit togliek mit den Giez.
20Ji awer hebbt Christus nich so kennen lehrt;
21Wenn ji anners vun Em hört hebbt un in Em lehrt sünd, dat in JEsus en rechtschaffen Wesen is.
22So leggt nu vun ju af, na den vörigen Wandel, den olen Minschen, de dörch Lüste sik in Irrdom verdarven deiht.
23Verniert ju awer in ju Gemöth sin Geist;
24Un treckt den nien Minschen an, de na GOtt schapen is in rechtschaffene Gerechtigkeit un Hilligkeit.
25Darum lat dat Leegen na un red de Wahrheit, Jedereen mit sin Neegsten, wiel wi unner eenanner Lidmaten sünd.
26Törnt un sündigt nich, lat de Sünn nich öwer ju Torn unnergahn.
27Gevt ok den Düwel nich na.
28Wokeen stahlen hett, de stehl nich wedder, sonnern he schall arbeiden un schaffen mit de Hann wat Gudes, up dat he wat to geven hett an de, de dat nödig hebbt.
29Lat keen ful Snack ut ju Mund gahn, sonnern wat nützlich to Beterung is, wa dar Noth deiht, dat dat holdselig to hörn is.
30Un bedrövt nich GOtt Sin hilligen GEist, womit ji versegelt sünd up den Dag vun de Erlösung.
31All Bitterkeit un Grimm, un Torn, un Geschrie, un Lästerung schall wiet vun ju wesen, togliek mit all Bosheit.
32West gegen eenanner fründlich, hartlich, un vergevt de Een den Annern so, as GOtt ju vergeven hett in Christus.