Lukas 4:7
Wenn Du nu mi wullt anbeden, so schall all dat Din wesen.
Dat Nie Testament (Bugenhagen)
In Der King James Version
If thou therefore wilt worship me, all shall be thine.
Im Zusammenhang
Querverweise
Luke 8:28As he awer JEsus seeg, schreeg he un full vör Em dal, un reep lut, un sprok: Wat hef ik mit Di to schaffen, JEsus, Du Söhn vun GOtt, den Allerhöchsten? Ik bed Di, Du wullst mi nich quälen.
Revelation 4:10Fullen de veer un twintig Öllsten vör den, de up den Stohl sitten dä, dal un beden den an, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit un smeten ehr Kronen vör den Stohl un sproken:
Revelation 22:8Un ik, Johannes, bün dat, de all düt sehn un hört hett. Un as ik dat hört un sehn, full ik dal, antobeden to den Engel sin Föt, de mi all dat sehn leet. Förrer vun Mi, so will Ik di de Heiden to en Arv geven un dat End vun de Welt to en Egendom. Up, HErr, un rett mi, min GOtt! denn Du sleihst all mine Fiende up de Backen un brickst twei de Gottlosen ehr Tähn. Du makst min Hart vergnögt, mehr as wenn de annern veel Korn un Wien hebbt. Ik will awer up Din grote Gunst hen in Din Hus gahn un will gegen Dinen hilligen Tempel in Din Furcht anbeden. Min Gestalt is verfulln vun Truern un is old warn, denn allerwärts warr ik ängstigt. Dat de Lüd sik wedder to Di sammeln doht, un öwer desülvigen kumm torüch to de Höcht. Schap un Ossen altosam, darto de wilden Deerder. De HErr awer blivt ewiglich, He hett Sin Stohl upstellt to dat Gericht. He sitt un luert up de Höf, he sleit de Unschuldigen heemlich dod, sin Ogen luert up de Flauen. Du, HErr, wullst se doch bewahren un uns behöden vör düt Geschlecht ewiglich. Ik hef den HErrn all Tied vör Ogen, denn He is mi to min rechte Hand, darum warr ik nich wieken. Behöde mi as en Oogappel in dat Oog; beschirm mi unner den Schatten vun Din Flüchten. De Eer beverte un war bewegt un de Barge ehre Grundfesten rögten sik un beverten, as He vertörnt weer. Den HErrn Sin Gesetz is vullkamen un erquickt de Seelen. Den HErrn Sin Tügnis is gewiß un makt de Unverständigen klok. Enige verlat’ sik up de Kriegswagen un de annern up de Peer, wi awer lavt uns den HErrn, unsen GOtt Sin Nam. Denn de König höpt up den HErrn un ward dörch den Högsten sin Gudheit fast blieven. Alle, de mi sehn doht, spott’ öwer mi, sparrt dat Mul up un schüddelt den Kopp: Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de HErr, stark un mächtig, de HErr, mächtig in den Striet. De HErr is gut un fromm, darum unnerwiest He de Sünder up den Weg. HErr, ik hef leef de Städ vun Din Hus un den Ort, wo Din Ehr wahnen deiht. Min Hart höllt Di vör Din Word: Ji schüllt Min Angesicht söken. Darum sök ik ok, HErr, Din Angesicht. De HErr is ehr Macht, He is de Macht, de Sinen Gesalvten helpen deiht. Den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie, den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie Kades; Denn, HErr, dörch Din Wolgefallen hest Du min Barg stark makt, awer as Du Din Angesicht versteken däst, war mi bang. Ik freu mi un bün fröhlich öwer Din Gudheit, dat Du min Elend ansühst un kund worn büst de Noth vun min Seel. Ik will di unnerwiesen un di den Weg lehrn, den du wandeln schast, Ik will di mit min Ogen leiden. Alle Welt schall den HErrn fürchten, un vör Em schüllt beben Alle, de up den Eerdboden wahnt. Den HErrn Sin Engel lagert sik um de her, de Em fürchten doht un helpt se rut. He mutt unverwarens öwerfolln warrn, un sin Nett, dat he stellt hett, mutt em fangen, un he mutt darin öwerfolln warrn. Wo würdig is Din Gnade, GOtt, dat de Minschenkinner unner den Schatten vun Dine Flüchten Schutz findt. Stah af vun den Torn un lat den Grimm, warr nich hitzig, ok Öwles to dohn! Denn min Lenden verdorrt ganz, un dar is nicks Gesundes an min Lief. Nu, HErr, womit schall ik mi trösten? Ik höp up Di. Do sprok ik: Süh, ik kam, in dat Bok is vun mi schreven. All, de mi hassen doht, tüschelt tosamen gegen mi un denkt Böses öwer mi. Din Water ruuscht darhen, dat hier en Deepe un dar en Deepe brusen deiht; all Din Waterwogen un Wellen gaht öwer mi. Sonnern Du helpst uns vun unse Fiende un makst to Schann, de uns hassen doht. Du hest Gerechtigkeit leef un haßt en gottlos Wesen, darum hett Di GOtt, Din GOtt, salvt mit Freudenöl, mehr as Din Gesellen. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. Denn GOtt is König up de ganze Eer, lovsingt Em ut Klokheit! Du brickst de Schipp up de See intwei dörch den Ostwind. Kann doch en Broder nüms erlösen, noch GOtt jemand versöhnen. Wegen din Opfer straf Ik di nich, sünd doch din Brandopfer sünst ümmer vör Mi. Süh, Du hest Lust to de Wahrheit, de in dat Verborgene liggen deiht, Du lettst mi weeten de heemliche Wiesheit. Un de Gerechten ward dat sehn un bang ward un em utlachen: So will ik Di ut frien Stücken en Opfer bringen un Din Namen, HErr, danken, dat he so tröstlich is. Süh, so wull ik mi wiet afmaken un in de Wüstenie blieven! Sela. Wat se Böses doht, dat is all vergeven. GOtt, stöt son Lüd ahn Gnad dal. Min Hart is bereit, GOtt, min Hart is bereit, dat ik singen un laven doh. Se ward vergahn as Water, dat dahin fleten deiht, se zielt mit ehr Pielen, awer desülvigen brekt af. Süh, se snackt mit enanner, Schwerdter sünd up ehr Lippen. Wokeen schull dat hören? GOtt hett in sin Hilligdom redt, dorvun bin ik froh un will ik deelen Sichem un afmeten den Grund to Succoth. Dat he ümmer sitten blift vör GOtt. Erwies em Gudheit un Truheit, de em behöden doht. Bi GOtt is min Heil, min Ehr, min Kraft, min Fels, min Toversicht is up GOtt. Denn Du büst min Helper, un unner den Schatten vun Din Flüchten will ik fröhlich singen. Awer GOtt ward se mit eenmal scheeten, dat ehr dat weh dohn ward. De Du still maken deihst dat Brusen vun de See, dat Brusen vun ehr Waggen un de Larm vun de Völker. Lavt ji Völker unsen GOtt, lat Sin Ruhm wiet lutbar warden, GOtt segen uns, un alle Welt wes’ bang vör Em! De 68. Psalm. GOtt, as Du vör Din Volk hertrockst, as Du enher gungst in de Wüste, Sela, Denn um Din willen dreg ik Schimp, min Angesicht is vull vun Schand. Lat min Mund däglich vull sin vun Din Lov un Din Herrlichkeit. He ward herrschen vun een See bet an de anner un vun dat Water an bet an dat End vun de Welt. Se makt Allns tonicht un red’ öwel darvun un red’ un lästert hoch herum. Se sprekt in ehr Harten: Lat uns se plünnern! Se verbrennt all’ GOtt’s Hüser int Land. Denn GOtt is Richter, de Düssen lütt makt un den Annern uprichten deiht. Du büst schrecklich. Wokeen kann vör Di stahn, wenn Du vertörnt büst? Ward denn de HErr ewiglich verstöten un keen Gnad mehr bewiesen? Un nich worrn as ehr Vaders, en aftrünnige un ungehorsame Art, weke ehr Hart nich fast weer un ehr Geist nich tru an GOtt heel. Denk nich an unse vörige Missedaht, erbarm Di bald öwer uns, denn wi sünd sehr dünn warn. GOtt Zebaoth, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. As du Mi in de Noth anropen däst, hölp Ik di rut un erhör di, as di dat Wedder öwerfallen dä, un versöch di an dat Haderwater. Sela. GOtt, mak Di up un richt dat Land, denn Du büst Arfherr öwer alle Heiden. De 83. Psalm. Vun de Gebaliter, Ammoniter un Amalekiter, vun de Philister samt de in Tyrus; Se gewinnt en Sieg na den annern, dat man sehen mutt, de rechte GOtt is to Zion. HErr, erwies uns Din Gnad un help uns. HErr, Keen is Di gliek mank de Götter, un Nüms is, de dohn kann, as Du. Din Grimmigkeit drückt mi un Du drängst mi mit all Din Flothen. Sela. GOtt is allmächtig in de Hilligen ehr Versammlung un wunnerbar öwer Alle, de um Em her sünd. Denn uns’ Missedaht stellst Du vör Di, uns’ Sünd, de wi nich kundig sünd in dat Licht vör Din Angesicht. Ja, du warrst mit din Ogen din Lust sehn un kieken, woans dat de Gottlosen utbetahlt ward. De Gottlosen grönt as dat Gras un de Öveldoers blöht all, bet se vertilgt ward up ewig. Markt doch, ji Narren mank dat Volk un ji Dohren, wann wüllt ji klok warrn? So verstockt ju Hart nich, as to Meriba geschag, as to Massa in de Wüste. Bringt her na den HErrn de Ehr för Sin Namen, bringt Geschenk un kamt in Sin Vörhöf, Zion hört dat un is froh; un de Döchter vun Juda sünd fröhlich, HErr, öwer Din Regiment. De Waterström sünd vergnögt un alle Bargen schüllt fröhlich sin, HErr, Du büst uns’ GOtt, Du erhörst se, Du GOtt vergifst se un strafst ehr Dohn. Fröh vertilg ik alle Gottlosen int Land, dat ik all de, de Unrecht doht, utrott ut den HErrn Sin Stadt. De 102. Psalm. Ik wak un bün as en eensam Vagel up dat Dack. Barmhartig un gnädig is de HErr, geduldig un vun grote Gudheit. De Bargen gaht hoch hervör un de Breden sett sik dal na den Ort, den Du se gründt hest. He denkt ewiglich an Sin Bund un dat Wort, dat He verheten up veele Dusend för un för. He hülp se awer um Sin Namen wegen, dat He Sin Macht bewiesen schull. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, GOtt redt in Sin Hilligdom, daröwer bün ik vergnögt un will Sichem deelen un den Grund Succoth afmeten. Sin Dag’ möt wenig warrn, un sin Amt mutt en Anner kriegen. Se ward erholn ümmer un ewig un geschehn trulich un redlich. Sin Hart is getrost un nich bang, bet he sin Lust an sine Fiend’ köhlen deiht. Dat He em hen setten deiht blangen bi de Fürsten, bi de Fürsten vun Sin Volk; De den Fels in en Waterflot wandeln dä un de Steen in Waterborns. De 115. Psalm. De se maken doht, sünd grad ebenso un All, de up se höpen doht. Denn Du hest min Seel ut den Dod reten, min Oog vun de Thranen, min Fot vun utglieden. Dat is gud up den HErrn to truen un sik nich verlaten up Minschen. Din Recht will ik holn, verlat mi nümmermehr. De HErr behöde din Utgang un Ingang vun nu an bet in Ewigkeit! De 122. Psalm. Wegen mine Bröder un Frünn will ik di Freden wünschen. Uns Hülp steiht in den HErrn Sin Namen, de Himmel un Eer makt hett. De 125. Psalm. Un de vörbi gahn doht nich spreken: Den HErrn Sin Segen si öwer ju, wi segent ju in den HErrn Sin Nam! De 130. Psalm. Un He ward Israel erlösen ut all sin Sünd. De 131. Psalm. HErr, mak Di up to Din Ruh hen, Du un de Lad vun Din Kraft. De de Eerstgeburt slog in Egypten, beide vun de Minschen un vun dat Veh. De Sünn, den Dag vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Du verstörte Dochter Babel, wol den, de di vergellen deiht, as du uns dahn hest. De HErr ward en Enn darmit maken um minetwillen. HErr, Din Gnad is ewig. Dine Hann ehr Wark wullst Du nich laten. De 139. Psalm. Fohr ik ton Himmel, so büst Du dar, makt ik min Bett in dat Dodenriek, süh, so büst Du ok dar. HErr, HErr, min starke Hülp, Du bedeckst min Kopp to de Tied vun den Striet. Denn up Di, HErr, HErr, seht min Ogen, ik tru up Di, verstöt min Seel nich. Föhr min Seel ut dat Stockhus, dat ik Din Namen danken kann. De Rechtfardigen ward sik um mi sammeln, wenn Du mi Gudes deihst. De 143. Psalm. Lat mi fröh hörn Din Gnad, denn ik höp up Di. Doh mi kund Din Weg, up den ik gahn schall, denn mi verlangt na Di. Weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Gnädig un barmhartig is de HErr, geduldig un öwer de Maaten gud. De HErr makt de Blinden sehn. De HErr richt de up, de dal sla’n sünd. De HErr hett de Gerechten leef. De den Himmel mit Wolken todecken deiht un Regen up de Eer gift, de Gras up de Bargen wassen lett, Füer, Hagel, Snee un Damp, Stormwind, de Sin Wort utrichten doht. Ehr Königs to binden mit Keden un ehr Adeligen mit iserne Keden;