Matthäus 27:53
Un gungen ut de Gräver na sin Uperstahung, un keemen in de hillige Stadt, un leeten sik bi veele sehn.
Dat Nie Testament (Bugenhagen)
In Der King James Version
Im Zusammenhang
Querverweise
Revelation 11:2Awer den Vörhof buten vör den Tempel smiet rut un medt dat nich, denn dat is de Heiden geven, un de hillige Stadt ward se dalperren twee un veertig Monat.
Revelation 22:19Un wenn Jemand darvun nimmt vun de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok, den ward GOtt afnehmen sin Deel vun dat Levensbok un vun de hillige Stadt un vun dat, wat in düt Bok schreven steiht. Denn He ward den Armen nich vör ümmer vergeten, un de Elenden ehr Hoffnung ward ewiglich nich verlaren sin. De mi unner kregen an min Unglücksdag, un de HErr war min Toversicht. Se deelt min Kleder unner sik un smiet dat Lot öwer minen Rock. Süh an, dat dar so veele vun mine Fiende sünd, un dat se mi ut Frevel hassen doht. Still swiegen mütt de falschen Müler, de da redt gegen de Rechtfardigen mit stieven Hals, mit Hochmoth un Verachtung. Dat He ehr Seel vun den Dod retten un se in de düre Tied ernährn ward. De HErr is neeg bi de, de en terbraken Hart hebbt un helpt de, de en terbraken Gemöt hebbt. Lat de Lüd sik nich öwer mi freuen, de mi ahn Orsak fiend sünd, noch mit de Ogen spotten, de mi ahn Grund hassen doht. Se ward nich to Schann warrn in de böse Tied, un in de düre Tied ward se nog hebben. Denn ik doh min Missedat kund un sorg öwer min Sünden. Uns Hart is nich affulln, noch uns Gang vun Din Weg afgahn. Sonnern he tröst sik mit düt gude Leven un lavt dat, wenn Een na gude Dag’ trachten deiht. Din Mul lettst du los in Bosheit un din Tung drift Bedregerie. De Opfer, de GOtt gefalln doht, sünd en Geist vull Angst, en tweibraken un tweislagen Hart warrst Du, GOtt, nich verachten. He erlöst min Seel vun de, de an mi wöllt un schafft ehr Ruh, denn se sünd veele gegen mi. Darum erhört mi GOtt un markt up min Flehn. Du büst in de Högde fahren un hest dat Gefängniß gefangen föhrt, Du hest Gaven kregen för de Minschen, ok för de Aftrünnigen, dat GOtt, de HErr, doch dar blieven ward. Mak Di an min Seel’ un erlös se, erlös se wegen min Fiende. GOtt Din Gerechtigkeit is hoch, de Du grote Dinge deihst, GOtt, wokeen is Di gliek? Un gelavet si Sin herrliche Nam ewiglich, un alle Lande möt vull vun Sin Ehr sin! Amen, Amen! Wo ward se so mit eens tonicht! Se gaht unner un nehmt en End’ mit Schrecken. Du wullst doch den Pöbel nich geven de Seel vun Din Turtelduven un de Hupen vun Din elenden Deerte nich so ganz vergeten. Dat dunnerte in den Himmel, Din Blitze lüchten up den Eerdboden, dat Eerdriek rögte sik un bewerte darvun. Un gegen GOtt reden un sproken: Ja, GOtt schull doch wol en Disch torecht maken künn’ in de Wüste. So wüllt wi nich vun Di wieken. Lat uns leven, so wüllt wi Din Namen anropen. So ward se erkennen, dat Du mit Din Namen alleen HErr, un de Welt ehr Högster heten deihst. De 84. Psalm. Du makst, dat mine Frünn un Neegsten un mine Verwandte sik wiet vun mi af doht, um son Elend willen. De 89. Psalm. Denn de HErr is uns’ Schild un de Hillige in Israel is uns’ König. Ik harr veel Bedrövniß in min Hart, awer Dine Tröstungen makten min Seel vergnögt. Dat ward schreven up de Nakamen, un dat Volk, dat eerst erschaffen warrn schall, ward den HErrn laven. De HErr hett Sin Stohl in den Himmel upstellt, un Sin Königriek herrscht öwer Allns. Du makst den Maand, dat Jahr darna to delen, de Sünn weet ehr Unnergang. Bet dat Sin Wort keem un den HErrn Sin Red em dörchlüterte. Se makten en Kalv in Horeb un beeden an dat gaten Bild. Un se to den HErrn reepen in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst. So ward he em as en Kleed, dat he anhett, un as en Gördel, den he um den Lief dregen deiht. In de Höf, an den HErrn Sin Hus, in di, Jerusalem. Halleluja. De 117. Psalm. Makt mi apen de Dohre vun de Gerechtigkeit, dat ik darin gahn un den HErrn danken doh. Ik bün en Gast up de Eer, verbarg Dine Gebote nich vör mi. Lat dat Hus Israel den HErrn laven, lavt den HErrn, ji vun Aaron sin Hus; Sihon, den König vun de Amoriter, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ach, GOtt, mak doch de Gottlosen dod un lat de Blodgierigen vun mi wieken! He deiht, wat de Gottesfürchtigen begehrt un hört ehr Schrien un helpt se. He wiest Jakob Sin Wort, Israel Sine Satzungen un Rechte.