Matthäus 27
1An den Morgen awer heeln all de Hohenpresters un de Öllsten vun dat Volk en Ratssitzung öwer JEsus, dat se Em dod maken dän.
2Un bunnen Em, föhrn Em hen un öwerleverten Em den Landpleger Pontius Pilatus.
3As dat Judas, de Em verraden harr, seeg, dat He verdammt weer to den Dod, dä em dat leed, un he broch de dörtig Sülverlings de Hohenpresters un de Öllsten wedder.
4Un sprok: Ik hef öwel dahn, dat ik unschüllig Blot verraden hef.
5Se sproken: Wat geiht uns dat an? Dar seh du to. Un he smeet de Sülverlings in den Tempel, mak sik darvun, gung hen, un hung sik up.
6Awer de Hohenpresters neemen de Sülverlings, un sproken: Dat döcht nich, dat wi se in den Gotteskasten leggt, denn dat is Blotgeld.
7Se heeln awer en Rat un koffen en Pötters-Acker darför to’n Begräfnis för de Pilgers.
8Darum is düsse Acker nennt de Blotacker, bet up düssen Dag.
9Dar is erfüllt, dat dar seggt is dörch den Prophet Jeremias, as he sprickt: Se hebbt nahmen dörtig Sülverlings, womit betahlt war de Verkoffte, den se kofften vun de Kinner Israel.
10Un hebbt se geven för en Pötters-Acker, as mi de HErr befahln hett.
11JEsus awer stunn för den Landpleger, un de Landpleger frog Em, un sprok: Büst Du de Juden ehr König? JEsus awer sprok to em: Dat is, as du seggst.
12Un as He verklagt war vun de Hohenpresters un Öllsten, antworte He Nicks.
13Do sprok Pilatus to Em: Hörst Du nich, wa hart se Di verklagt?
14Un He antworte em nich up een Wort, also, dat sik ok de Landpleger heel verwunnern dä.
15Up dat Fest awer harr de Landpleger de Gewohnheit, dat Volk en Gefangen los to geven, wat för een se wulln.
16He harr awer to de Tied een besonners vör alle annern Gefangen, de Barabbas heeten dä.
17Un as se versammelt weern, sprok Pilatus to se: Weken wüllt ji, dat ik ju los gev? Barabbas oder JEsus, vun den seggt ward, He is Christus?
18Denn He wuß wol, dat se Em ut Afgunst öwerantwort harrn.
19Un as he up den Richtstohl sitten dä, schick sin Fru to em un leet em seggen: Hef du Nicks to schaffen mit düssen Gerechten, ik hef hüt veel leden in den Drom um Sin wegen.
20Awer de Hohenpresters un Öllsten öwerredten dat Volk, dat se um Barabbas beden schulln, un JEsus umbrochten.
21Do antworte nu de Landpleger, un sprok to se: Weken wüllt ji unner düsse beiden, den ik ju losgeven schall? Se sproken: Barabbas.
22Pilatus sprok to se: Wat schall ik denn maken mit JEsus, vun den seggt ward, dat He Christus is? Se sproken all: Lat Em krüzigen!
23De Landpleger sä: Wat hett He denn Öwels dahn? Se schregen awer noch mehr, un sproken: Lat Em krüzigen.
24As awer Pilatus seeg, dat he Nicks utrichten dä, sonnern dat dar blot en veel grötern Uprohr war, neem he Water, un wusch de Hann vör dat Volk, un sprok: Ik bün unschüllig an dat Blot vun düssen Gerechten; seht ji to.
25Do antworte dat ganze Volk, un sprok: Sin Blot kam öwer uns un öwer unse Kinner!
26Do gev he se Barabbas los; awer JEsus leet he geißeln un öwerlever Em, dat He krüzigt war.
27Do neem den Landpleger sin Kriegsknechts JEsus to sik in dat Richthus, un versammelten öwer Em de ganze Schaar.
28Un trocken Em ut un dän Em en Purpurmantel an.
29Un flechten en Kron vun Dorn un setten se up Sin Kopp, un en Rohr in Sin rechte Hand, un bögten de Knee vör Em, un verspotten Em, un sproken: Gegröt west Du, de König vun de Juden.
30Un speegen Em an, un neemen dat Rohr un slogen Sin Kopp darmit.
31Un as se Em verspott harrn, trocken se Em den Mantel ut un trocken Em Sin Kleder an, un föhrn Em hen, dat se Em krüzigten.
32Un indem se rut gungen, funn’ se en Mann vun Kyrene, mit Namen Simon, den dwungen se, dat he Em Sin Krüz drog.
33Un as se an de Stä keemen, de Golgatha heet, dat heet up dütsch: Schädelstä,
34Geven se Em Etig to drinken mit Gall vermengt, un as He dat smecken dä, wull He dat nich drinken.
35As se Em awer krüzigt harrn, deelten se sik Sin Kleder, un smeeten dat Lot darum, up dat erfüllt war, dat seggt is dörch den Prophet: Se hebbt Min Kleder mank sik deelt, un öwer Min Rock hebbt se dat Lot smeeten.
36Un se seeten dar un bewachten Em.
37Un baben öwer Sin Kopp heften se de Orsak vun Sin Dod beschreven, nämlich: Düt is JEsus, de Juden ehr König!
38Un dar warn twee Mörders mit Em krüzigt, de een rechter un de anner linker Hand.
39De dar awer vörbi gungen, lästerten Em, un schüttelten ehr Köpp,
40Un sproken: De Du GOtt Sin Tempel terbrickst, un bu’st em in dree Dag’, help Di sülven! Büst Du GOtt Sin Söhn, so stieg raf vun dat Krüz!
41Desglieken verspotten Em ok de Hohenpresters samt de Schriftgelehrten un Öllsten, un sproken:
42Annern hett He holpen, un kann Sik Sülvst nich helpen. Is He König vun Israel, so lat Em nu vun dat Krüz stiegen, denn wüllt wi Em gloven.
43He hett GOtt vertrut, lat de Em nu erlösen; denn He hett seggt: Ik bün GOtt Sin Söhn!
44Desglieken verhöhnten Em ok de Mörders, de mit Em krüzigt weern.
45Un vun de sößte Stunn an war en Düsternis öwer dat ganze Land bet to de negente Stunn.
46Un um de negente Stunn schreeg JEsus lut, un sprok: Eli, Eli, lama asabthani! dat is: Min GOtt, Min GOtt, warum hest Du Mi verlaten?
47Enige awer, de dar stunn’, as se dat hörn, sproken se: He röpt den Elias!
48Un sogliek leep een vun se hen, neem en Swamm un füll em mit Etig, un steek em up en Rohr, un gev Em wat to drinken.
49De annern awer sproken: Holt, lat mal sehn, ob Elias kummt un Em helpt.
50Awer JEsus schreeg noch eenmal lut, un verscheede.
51Un süh dar, de Vörhang in den Tempel reet in twee Stücken entwei, vun baben bet unnen dal.
52Un de Eer bewer, un de Felsen terreeten, un de Dodenkulen dän sik up un stunn up veele Liever vun de Hilligen, de dar slapen dän.
53Un gungen ut de Gräver na sin Uperstahung, un keemen in de hillige Stadt, un leeten sik bi veele sehn.
54Awer de Hauptmann un de bi em weern, un bewachten Em, as se sehn dän dat Erdbeven, un wat dar vör sik gung, verfehrten se sik heel, un sproken: Ganz gewiß, düsse is GOtt Sin Söhn west.
55Un dar weern veele Wiewer, de vun wieden tosehn dän, de JEsus weern nafolgt ut Galiläa, un harrn Em deent.
56Mank se weer Maria Magdalena, un Maria, Jakobus un Joses ehr Moder, un de Kinner Zebedäus ehr Moder.
57An den Abend awer keem en rieken Mann vun Arimathia, de Joseph heeten dä, weke ok een vun JEsus Sin Jüngers weer.
58De gung to Pilatus, un bä em um JEsus Sin Lieknam. Do befohl Pilatus, man schull em den geven.
59Un Joseph neem den Lieknam, un wickel Em in rein Linn’.
60Un lä Em in sin egen nie Graf, dat he in en Felsen haun laten harr; un wölter en groten Steen vör de Döhr to dat Graf, un gung darvun.
61Dar weer awer Maria Magdalena un de anner Maria, de setten sik liek öwer dat Graf.
62An den annern Dag, de dar folg na den Rüstdag, keemen de Hohenpresters un Pharisäers alltosam to Pilatus,
63Un sproken: Herr, wi hebbt dacht, dat düsse Verföhrer sprok, as He noch leven dä: Ik will na dree Dag’ wedder upstahn.
64Darum befehl, dat man dat Graf verwahrn deiht bet an den drütten Dag, up dat Sin Jüngers nich kamt un stehlt Em, un seggt to dat Volk: He is upstahn vun de Doden, un de letzte Bedregerie war arger as de eerste.
65Pilatus sprok to se: Dar hebbt ji de Wächters, gaht hen, un verwahrt dat, as ji wüllt.
66Se gungen hen, un verwahrten dat Graf mit Wächters, un verseegelten den Steen.