Offenbarung 21:25
Un ehr Dohrn ward nich toslaten bi Dag, denn dar ward keen Nacht wesen.
Dat Nie Testament (Bugenhagen)
In Der King James Version
And the gates of it shall not be shut at all by day: for there shall be no night there.
Im Zusammenhang
26Un de Heiden ehr Herrlichkeit un Ehr ward na ehr rin brocht warrn.
Querverweise
Revelation 22:5Un dar ward keen Nacht wesen un keen Lücht oder dat Licht vun de Sünn ward nödig wesen, denn GOtt, de HErr, ward se hell maken, un se ward regeern vun Ewigkeit to Ewigkeit. Darum bestaht de Gottlosen nich in dat Gericht, noch de Sünder in de Gerechten ehr Gemeen. He ward ins mit se reden in Sin Torn un mit Sin Grimmigkeit ward He se schrecken. Mit min Stimm rop ik den HErrn an, so erhört He mi vun Sinen hilligen Barg. Sela. Bewert, awer sündigt nich. Sprekt mit jug Hart up jug Lager un west still. Sela. Denn Du büst nich en GOtt, den gottlos Wesen gefallen deiht, wer bös is, de blift nich vör Di. Wend Di to mi, HErr, un rett mine Seele, help mi, wiel Du gut büst. Wenn ik Böses vergolden hef, de so fredsam mit mi leven doht, oder de, de mi ahn Orsak Fiend weern, benadeeligt? Wat is de Minsch, dat Du an em denken deihst un dat Minschenkind, dat Du up em achten deihst? Denn Du föhrst ut min Recht un min Sak, Du sittst up den Stohl as en rechte Richter. He fahrt fort mit sin Dohn ümmerlos, Dine Gerichte sünd wiet vun em, he handelt trotzig mit all sin Fiende. De HErr findt, dat de Rechtfardige bewahrt is, awer Sin Seel haßt den Gottlosen un de, de dar geern freveln doht. De dar seggen doht: Unse Tung schall Överhand hebben, uns kummt dat to to reden, wokeen is uns Herr? Dat min Fiend nich grotprahlen kann, he si öwer mi mächtig warn, un min Weddersakers sik nich freuen, dat ik unnerliggen doh. Dar fürcht se sik, awer GOtt is bi de Gerechten ehr Geschlecht. Wer sin Geld nich up Wucher deiht un nimmt nich Geschenke öwer den Unschuldigen. Wer dat deiht, de ward wol blieven. De 16. Psalm. De HErr awer is min Gut un min Deel, Du hollst min Arvdeel in de Hann. Hol minen Gang up Din Fotstieg, dat mine Tritte nich utglieden doht. Denn mi umgeven den Dod sin Bande un unheilvolle Waterbeke verschrekten mi. Ehr Richtsnor geiht ut in alle Lann un ehr Red an dat Enn vun de Welt, He hett de Sünn en Hütt in desülvige makt. He gev di wat din Hart begehrn deiht un föhr ut all dine Ansläge. He bä Di um dat Leven, so gifst Du em langes Leven ümmer un ewiglich. Unse Vaders höpten up Di, un as se höpten, holpst Du se ut. Du deckst vör mi en Disch gegenöver vör min Fiend. Du salvst min Kopp mit Öl un schenkst mi vull in. De ward Segen vun den HErrn empfangen un Gerechtigkeit vun GOtt, de sin Heil is. Föhr mi in Din Wahrheit un lehr mi; denn Du büst de GOtt, de mi helpen deiht, däglich harr ik up Di. Ik haß de Boshaftigen ehre Versammlung un sitt nich bi de Gottlosen. Denn He bedeckt mi in Sin Hütt in de böse Tied, He versteckt mi hemlich in Sin Telt un bringt mi up en Fels. Denn se wöllt nich achten up den HErrn Sin Dohn, noch up de Warke vun Sine Hann, darum ward He se intwei breken un nich buen. Den HErrn Sin Stimm brickt de Cedern entwei, de HErr brickt de Cedern up den Libanon entwei. Ji Hilligen, lovsingt den HErrn, dankt un priest Sin Hilligkeit. Du wullst mi doch ut dat Nett trecken, dat se mi stellt hebbt, denn Du büst mine Stärke. Darum bekenn ik Di min Sünd un verhehl min Missedat nich. Ik sprok: Ik will den HErrn min Öwertredung bekennen. Dar vergevst Du mi de Missedat vun min Sünd. Sela. He hett Gerechtigkeit un dat Recht leef. De Eer is vull vun den HErrn Sin Gnade. Do ik den HErrn söken dä, antworde He mi un rett mi ut alle Furcht. Lat se warrn as Kaff vör den Wind un den HErrn Sin Engel ward se wegstöten. Sonnern se tracht up ehr Lager na Schaden un staht fast up den bösen Weg un schuet nicks Arges. Befehl den HErrn dine Weg’ un höp up Em, He ward dat gud maken. Denn min Sünden gaht öwer min Kopp, as en sware Last sünd se mi to swar warn. Awer, HErr, lehr mi doch, dat dat en End mit mi hebben mutt un dat min Leven en End hett un ik weg mutt. Glückselig is de, de sin Hoffnung setten deiht up den HErrn un sik nich kehrt na de Hoffärtigen hen un de mit Lögen umgahn doht. Ik sprok: HErr, wes’ mi gnädig, heel min Seel, denn ik hef an Di sündigt. Wenn ik denn daran denk, so schürr ik min Hart rut bi mi sülvst; denn ik wull geern hengahn mit den Hupen un mit em wandern to GOtt Sin Hus, mit Fröhlichkeit un Danken mank den Hupen, de dar fiern doht. Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He min Angesicht sin Hülp is, un dat He min GOtt is. De 44. Psalm. GOtt, Du büst desülvige min König, de Du Jakob Hülp toseggen deihst. Dat mutt Di gelingen in Din Smuck, treck her, mit Wahrheit, Sanftmödigkeit un Gerechtigkeit, so ward Din rechte Hand Wunner dohn. Dennoch schall GOtt sin Stadt fin lustig blieven mit ehr Borns, wo den Höchsten Sine hilligen Wahnungen sünd. He wählt uns ut ton Arfdeel, Jakob sin Herrlichkeit, den He leef hett. Sela. Denn süh, Königs sünd versammelt un mit eenanner vöröwer trocken. Wi wöllt en guden Spruch hörn un en fien Gedicht up de Harp speelen. Versammelt Mi Mine Hilligen, de den Bund slaten hebbt unner Opfer. Denn ik seh min Missedaht in un min Sünn is ümmer vör mi. Du redst leever Böses as Gudes un leever falsch as recht. Sela. Wöllt denn de Öweldoers sik nich seggen laten? De min Volk freten, as eten se Brod? GOtt ropt se nich an. Denn fröm Lüd sett sik gegen mi up un schreckliche Lüd staht mi na min Seel un hebbt GOtt nich vör Ogen. Sela. Min Hart is bang in min Lief un de Furcht för den Dod is up mi fulln. Ik will vun GOtt Sin Word grotspreken, up GOtt will ik höpen, un nich bang sin; wat schull mi dat Fleesch wol dohn? Ik ligg mit min Seel mank de Löwen. De Minschenkinner sünd Flammen, ehr Tähn sünd Spieße un Pielen un ehr Tungen sünd scharpe Schwerdter. Ehr Wuth is gliek as de Slang ehr Gift, as en dove Otter, de ehr Ohr tostoppt, Se lopt ahn min Schuld un makt sik fardig. Wak up, wi möt to gahn un mak de Ogen up. Denn Du hest Din Volk wat Hartes andahn, Du hest uns en Drunk Wien geven, dat wi nich grad stahn künnt. Ik will wahnen in Din Telt ewiglich un Schutz söken unner de Schirm vun Din Flüchten. Sela. Se denkt blot, woans se em dämpt, beflitigt sik de Lögen, gevt gode Word, awer in ehr Hart flucht se. Sela. Dasülvst wull ik Di geern laven min Lebenlang, un min Hand in Din Namen upheven. Dat se heemlich den Frommen scheeten doht; up eenmal scheet se up em un sünd nich bang. Wol den, den Du utwählt un to Di kamen letst, dat he wahnen kann in Din Höv’, de hett rieken Trost vun Din Hus un Din hilligen Tempel. Kamt her, un seht an GOtt Sine Werke, de so wunnerlich is mit Sin Dohn mank de Minschenkinner. De Völker freut sik un jucht, dat Du de Lüd recht richten deihst un de Lüd up Eerden regeeren deihst. Sela. Singt GOtt, lovsinget Sin Namen. Makt Platz vör den, de dar sachten herfahren deiht, He heet HErr, un freut jug vör Em. De mi ahn Orsak hassen doht, darvun sünd mehr, as ik Haar up den Kopp hef. De mi unbillig fiend sünd un mi verdarvt, sünd mächtig. Ik mutt betalen, wat ik nich rovt hef. Freuen un fröhlich möt sin na Di, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, ümmer seggen: Hochgelavet si GOtt! Denn Du büst min Toversicht, HErr, HErr, min Hoffnung vun Jugend up. Man ward Di fürchten, so lang de Sünn un de Maand bestaht, vun Kind to Kinneskinner. Se sünd nich in Unglück as anner Lüd un ward nich plagt as anner Minschen. Man süht de Äx baben her blinken, as man in en Wald hauen deiht; Ik sprok to de Grotsprekers, sprekt nich vun mi so grot, un to de Gottlosen: Pucht nich up Gewalt. Du büst herrlicher un mächtiger as de Bargen vull Rovgud. Min Ogen hollst Du, dat se waken doht, ik bün so ohnmächtig, dat ik nich snacken kann. He rich en Tügnis up in Jacob un gev en Gesetz in Israel, dat He unse Vaders befohl, ehr Kinner to lehren; HErr, wa lang wullt Du so sehr törnen un Din Iver as Füer brennen laten? HErr, GOtt Zebaoth, wa lang wullt Du törnen öwer dat Gebet vun Din Volk? Denn dat is de Wies in Israel un en Recht vun den GOtt Jacobs. Awer se lat sik nich seggen un acht dat nich, se gaht ümmer hen int Düstern; darum möt alle Grundvesten ünner dat Land fallen. Man her darmit, sprekt se, lat uns se utrodden, dat se keen Volk sünd un dat Nüms mehr an den Namen Israel denken deiht! Glücklich sünd de, de in Din Hus wahnen un Di ümmerlos laven doht! Sela. Tröst uns, GOtt, unse HEiland un lat af vun Din Ungnad öwer uns! Denn Du, HErr, büst gud un gnädig, vun grote Gudheit för All de Di anropen doht. Man ward to Zion seggen, dat allerlei Lüd darin geboren ward un dat He, de Högste, se buen deiht. Ik bün achtet as de, de na de Höll rin kamt, ik bün as en Mann, de keen Help hett. Ik will Di ewiglich Nakamen verschaffen un Din Stohl buen vun Geslecht to Geslecht. Sela. Du letst se darhen fahren as en Strom un sünd as en Slap, gliek as en Gras, dat doch bald drög ward, Dat du nich bang warrst vör dat Gruen vun de Nacht, vör de Pieln, de des Dags fleegen doht, Denn HErr, Du letst mi fröhlich singen vun Dine Werke un ik rühm din Hann ehr Wark. Din Wort is en rechte Lehr. Hilligkeit is de Zier vun Din Hus ewiglich. De 94. Psalm. HErr, se slagt Din Volk tonicht un plagt Din Arfdeel! Sin is de See un He hett se makt un Sin Hann hebbt dat Dröge bereitet. Denn all de Götter sünd Götzen, awer de HErr hett den Himmel makt. Bargen smöllt as Wass vör den HErrn, vör den Herrscher öwer den ganzen Eerdborr. Lavt den HErrn mit Harpen, mit Harpen un mit Psalmen, Erhevt den HErrn, unsen GOtt, bedt an to Sin Fotschemel, denn He is hillig. Denn de HErr is fründlich un Sin Gnad duert ewig, un Sin Wahrheit up ewig. De 101. Psalm. En Psalm vun David. De sin Neegsten heemlich verleumden deiht, den vertilg ik. Ik mag den nich, de stolte Geberden un hogen Moth hett. Min Hart is slan un verdrögt as Gras, dat ik ok vergeten doh, min Brod to eten. De din Mund fröhlich makt, so dat du wedder jung warrst as en Adler. De Du dat Eerdriek gründen deihst up sin Grundfest, dat dat blift ümmer un ewig. Denkt an Sine Wunnerwerke, de He dahn hett, an Sine Wunner un an Sin Wort; Dat wi sehn mögt Dine Uterwählten ehr Wolfahrt un uns freuen, dat dat Din Volk so wol geiht un uns rühmen mit Din Arvdeel. Hungrig un döstig un ehr Seel verkamen; Denn Din Gnad geiht so wiet de Himmel is un Din Wahrheit so wiet de Wolken gaht. Se bewiest mi Bös för Gut un Haß för Leev. De HErr to din rechte Hand ward de Könige an den Dag vun Sin Torn entweibreken. He gift Spies an de, de Em fürchten doht, He denkt ewig an Sin Bund. Glücklich is de Mann, de barmhartig is un geern lehnen deiht un sin Saken so vullföhrt, dat he Nüms Unrecht deiht. Wokeen is, as de HErr, uns GOtt? De Sik so hoch sett hett, Wat weer di denn, du See, as du di darvun maken däst? Un di, du Jordan, dat du di rückwarts dreihen däst? Se hebbt Müler un redt nich; se hebbt Ogen un seht nich; De HErr is gnädig un gerecht un uns GOtt is barmhartig. In de Angst reep ik den HErrn an, un de HErr erhör mi un tröst mi. O, dat min Leven Din Rechte mit ganzen Ernst holn dä! Weh mi, dat ik en Fremden bün mank Mesech, ik mutt wahnen mank Kedar sine Hütten. De HErr behödt di, de HErr is din Schatten öwer din rechte Hand, Denn dar hebbt se Stöhl to Gericht hensett, de Richtstohl vun David sin Hus. Dat wilde Water war öwer uns Seel gahn. De awer afwiekt up ehre krummen Weg’ ward de HErr wegdrieven mit de Öweldoers, awer lat Freden sin öwer Israel! De 126. Psalm. De mit Thranen seien doht, ward mit Freuden aarn’. Glückselig is de Mann, de sin Pielkober vull darvun hett; de ward nich to Schann, wenn se mit ehre Fiende in dat Dohr handeln doht. De 128. Psalm. De HErr ward di segen ut Zion, dat du sehn deihst dat Glück vun Jerusalem din Leven lang, Ach, hat doch mussen to Schanden warrn un torüggwies’t Alle, de Zion bös sünd. Ik töv up den HErrn, min Seel tövt, un ik höp up Sin Wort. Bet dat ik en Stell finnen doh för den HErrn to en Wahnung vun den Mächtigen vun Jakob. Denn ik weet, dat de HErr grot is un uns’ HErr öwer alle Götter. De de Himmel mit Verstand makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Verget ik di, Jerusalem, so ward min Rechte mi vergeten. Un singt up den HErrn Sin Weg, dat den HErrn Sin Ehr grot is. Du schaffst dat, wat ik tovör oder naher doh un hollst Din Hand baben öwer mi. Bewahr mi, HErr, vör de Gottlosen ehre Hann, behöd mi vör de frevelhaften Lüd, de min Tritt umstöten wüllt. Lat den Gerechten mi fründlich slagen un mi strafen; dat ward mi so wol dohn as en Balsam up min Kopp, denn ik bä ümmer, dat se mi keen Schaden doht. Kiek to de rechte Hand un süh, Nüms will di kennen. Ik kann nich weglopen, nüms nimmt sik min Seel an. Ik denk an de vörigen Tieden, ik red vun all Dine Dahten un segg vun Din Hann ehr Wark. HErr, mak Din Himmel sied un fahr dal, griep de Bargen an, das se roken doht. Ik will reden vun Din herrlich schöne Pracht un vun Dine Wunner; Glückselig is de, den sin Hülp de GOtt Jakobs is, den sin Hoffnung up den HErrn sin GOtt steiht, Uns’ HErr is grot un vun grot Kraft un dat is unbegrieplich, so as he regeern deiht. De schüllt den HErrn Sin Nam laven, denn wenn He dat befehln deiht, so ward dat schafft. De Hilligen schüllt fröhlich sien an priest un lavt up ehr Lagers. Lavt Em mit helle Cymbeln, lavt Em mit wolklingende Cymbeln!