Offenbarung 22:25

Darum vergellt mi de HErr na min Gerechtigkeit, na de Reinheit vun min Hann vör Sin Ogen. Denn He hett nich veracht noch versmäht de Armen ehr Elend un Sin Angesicht vör em nich verborgen, un do he to Em schrieen dä, hört He. West getrost un unverzagt alle de ji up den HErrn töven doht! De 32. Psalm. Lat se nich seggen in ehr Harten: Ha, ha, dat hebbt wi wullt, lat se nich seggen: Wi hebbt em öwersluckt. Ik bün jung west un old warn un hef noch nümmer sehn den Gerechten verlaten, noch sin Samen na Brod gahn. Warum versteckst Du Din Angesicht? vergittst unse Elend un Bedrängnis? Man süht, GOtt, wo Du umher trecken deihst, wo Du, min GOtt un König, umher trecken deihst int Hilligdom. Geet Din Ungnad öwer se un lat Din grimmige Torn se to fat kriegen. Wenn ik Di man hef, so frag ik nicks na Himmel un Eer. Se eten Engelbrod, He schick se Spies de Masse. Awer Min Wahrheit un Gnad schall bi em sin un sin Horn schall in Min Namen hoch makt warrn. Ik segg: Min HErr, nimm mi nich weg in de Hälfte vun mine Dag’! Dine Jahr duert vun Ewigkeit to Ewigkeit. De See, de so grot un wiet is, dar wimmelt dat ahn Tall, beide, grote un lütte Deerter. He verkehrte jene ehr Hart, dat se sin Volk gram warn un dachten, Sin Knechten mit List to dämpen. Se murrten in ehr Hütten, se gehorchten den HErrn Sin Stimm nich. Wenn He spreken un en Stormwind upregen dä, de de Wellen upwöhl, Un ik mutt ehr Spott sin; wenn se mi seht, schüddelt se ehr Köpp. O, HErr, help, o HErr, lat wol gelingen! Min Seel liggt in den Dreck, erquick mi na Din Wort. De alle Kreatur wat to eten gift, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

Im Zusammenhang

24Sonnern ik bün tru vör Em un nehm mi in Acht vör Sünden. Priest den HErrn, de ji Em fürchten doht, Em ehre de Samen Jakobs un vör Em wes’ bang alle Samen Israels! Hebbt den HErrn leef, alle Sine Hilligen! De Glövigen behöd de HErr un vergelt den rieklich, de Hochmoth öven deiht. HErr, min GOtt, richt mi na Din Gerechtigkeit, dat se sik öwer mi nich freun doht. Fallt he, so ward he nich wegsmeten, denn de HErr erhöllt em bi de Hand. Wak up, HErr! Warum schlöppst Du? Wak up un verstöt uns nich so ganz! Awer GOtt, Du warrst se dalstöten in de deepe Kul. De Blodgierigen un Falschen ward ehr Leven nich tor Hälft bringen. Ik awer höp up Di. De 56. Psalm. Darum ward din Fot in de Fiende ehr Blod farvt warrn un din Hunn ward dat uplicken. Ehre Ogen mött düster warrn, dat se nicks seht un ehre Lenden lat ümmer wackeln. Ok makt min Tung däglich Gedichte vun Din Gerechtigkeit, denn schamen möt sik un to Schann warrn, de min Unglück söken doht. De 72. Psalm. Du leitst mi na Din Rath, un nimmst mi toletzt mit Ehren an. Un leet dat Manna up se dal regen, to eten un gev se Himmelsbrod. Sonnern Ik will vör em sin Weddersakers slan un de em haßt, will Ik plagen. He demödigt up den Weg min Kraft, He verkörrt min Dag’. HErr, wa sünd Dine Werke so grot un veel! Du hest se all wieslich anordnet un de Eer is vull vun Din Göder. Un He leet Sin Volk stark wassen un makt se mächtiger, as ehre Fiende. Un se verachteten dat leeve Land, se glovten Sin Wort nich. De den HErrn Sine Werke erfahren hebbt un Sine Wunner in de See, Min Knee sünd swach vun Fasten un min Fleesch is mager un hett keen Fett. Düt is de Dag, den de HErr maken deiht, lat uns vergnögt un fröhlich darin sin. Ik hef Lust to Dine Tügnisse, de sünd mine Rathgever. Un erlös uns vun uns Fiend; denn Sin Gnad besteiht up ewig. Un seh, ob ik up bösen Weg bün un leit mi up ewigen Weg. De 140. Psalm.

26Bi de Hilligen büst Du hillig un bi de Frommen büst Du fromm, Di will ik priesen in de grote Gemeene. Ik will min Gelövnis betaln vör de, de Em fürchten doht. Lat se sik schämen un to Schann warrn, all, de sik öwer min Öwel freuen doht, se mött mit Schand un Scham antrocken warrn, de gegen mi grotspreken doht. He is jümmer barmhartig un leent geern un sin Samen ward segent sin. Denn unse Seel is daldrückt bet to de Eer un unse Buk klevt an de Eerdboden. De Sängers gaht vörup, darna de Speellüd’, mank se de Jumfern, de da pauken doht. Ehr Wahnung mutt lerrig warrn un lat da keen sin, de in ehre Hütten wahnen deiht. Wenn mi ok Liev un Seel verschmachten deiht, so büst Du doch, GOtt, alltid min Hart sin Trost un min Deel. He leet weihen den Ostwind unner den Himmel un bewegt war dörch Sin Kraft de Südwind. Ik will sin Hand an de See leggen un sin rechte Hand an de Stroms. Du hest vördem den Grund to de Eer leggt un de Himmel sünd dat Wark vun Din Hann. Darsülvst gaht de Scheep, dar sünd Wallfisch, de Du makt hest, dat se darin speelt. He schick Sin Knecht Moses, Aaron, den He harr utwählt. Un He heev up Sin Hand gegen se, dat He se dalslagen dä in de Wüstenie. Un fohren up na den Himmel un fohren in den Afgrund, dat ehr Seel vör Angst verzagen dä, Stah mi bi, HErr, min GOtt, help mi na Din Gnad, Gelavt si de, de do kummt in den HErrn Sin Namen! Wi segent ju, de ju vun den HErrn Sin Hus sünd. Ik vertell min Weg’ un Du erhörst mi, lehr mi Dine Rechte. Dankt den GOtt vun den Himmel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. De 137. Psalm.

Lies ganz Offenbarung 22

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:25