Offenbarung 22

1Un he wies’ mi en klaren Strom vun lebendig Water, de gung ut vun GOtt un dat Lamm ehrn Stohl. Glückselig is de Mann, de nich wandeln deiht in de Gottlosen ehren Rat, noch geiht up de Sünder ehren Weg, noch dar sitt, wo de Spötters sitten doht. Warum tovt de Heiden? un de Lüd redt so vergevens. En Psalm David’s, as he vör sin Söhn Absalon flüchten dä. En Psalm David’s, vörtosingen mit Harfenspill. En Psalm David’s, vörtosingen to de Fleuten. En Psalm vun David, vörtosingen na de Harf up den achten Ton. David sin Leed, dat he den HErrn vörsingen dä, vun wegen Chusch, den Benjamiten sin Reden. En Psalm vun David, vörtosingen up de Githith. En Psalm vun David, vör den Vörsänger, langsam to singen. HErr, warum steihst Du so fern, warum verbargst Du Di to de Tied vun de Not? En Psalm vun David, vörtosingen. Ik vertrue up den HErrn. Wo seggt ji denn to min Seel, se schall flegen as en Vagel up ju Bargen? En Psalm vun David, vörtosingen na den achten Ton. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. De Doren sprekt in ehr Hart: Dar is keen GOtt, se dögt nicks un sünd en Gruel mit ehr Wesen, dar is nich Een, de wat Gudes deiht. En Psalm vun David. HErr, wokeen ward en Gast sin in Din Telt? Wer ward wahnen up Dinen hilligen Barg? En golden Kleenod vun David. Bewahr mi, GOtt, denn ik tru up Di. En Gebet vun David. HErr, erhör de Gerechtigkeit, mark up min Schrien, vernimm min Gebet, dat nich ut falschen Mund geiht. En Psalm vörtosingen, vun David, den HErrn Sinen Knecht, weke den HErrn de Worde vun düt Leed sungen hett to de Tied, as em de HErr reddet harr vun sine Fiende ehr Hand un vun Saul sin Hand. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen na de Melodie: »Hirschkoh vun dat Morgenroth«. En Psalm vun David. De HErr is min Harr, mi ward nicks mangeln. En Psalm vun David. De Eer hört den HErrn to un wat darin is, de Eerdboden un wat darup wahnt. En Psalm vun David. Na Di, HErr, verlangt mi. En Psalm vun David. HErr, schaff mi Recht, denn ik wandel in Unschuld. Ik höp up den HErrn, darum warr ik nich fallen. En Psalm vun David. De HErr is min Licht un min Heil, vör wokeen schull ik bang sin? De HErr is de Kraft vun min Leven, vör wokeen schull mi gruen? En Psalm vun David. Wenn ik to Di ropen doh, HErr, min Hort, so swieg nich still, up dat, wenn Du still swiegen deihst, ik nich gliek warr de, de in dat Grav fahrt. En Psalm vun David. Bringt her den HErrn, ji Gewaltigen, bringt her den HErrn Ehre un Macht. En Psalm to singen, als David sin Hus inwiehn dä. En Psalm vun David, vörtosingen. En Freudenleed vun David. Glückselig is de, den sine Övertredungen vergeven sünd, den sin Sünd todeckt is. Freut jug öwer den HErrn, ji Gerechten, de Frommen schüllt Em herrlich priesen. En Psalm vun David, as he sin Geberde verstellen dä vör Abimelech, de em vun sik drieven dä, un he weggung. En Psalm vun David. HErr, strie mit de, de gegen mi strieden doht un föhr Krieg gegen de, de mi bekriegen doht. En Psalm vun den HErrn Sin Knecht, David, vörtosingen. En Psalm vun David. Wes’ nich bös öwer de Bösen un wes’ nich needisch öwer de Öweldoers. En Psalm vun David, to’n Andenken. En Psalm vun David, vörtosingen vör Jeduthun. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun de Kinner Korah’s, vörtosingen. Richt mi, GOtt, un föhr min Sak gegen dat unhillige Volk un rett mi vör falsche un böse Lüd. En Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vörtosingen. En Brutleed un Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vun de Rosen, vörtosingen. En Leed up de Flöt, vörtosingen vör den Böwersingmeister vun de Kinner Korah. En Psalm vörtosingen, vun de Kinner Korah. En Psalmleed vun de Korah. En Psalm vun de Kinner Korah, vörtosingen. En Psalm vun Assaph. GOtt, de HErr, de Mächtige, hett spraken un röpt de Welt vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang. En Psalm vun David, vörtosingen. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen. En Unnerwiesung vun David, för den Sangmeister na de Fleut to singen. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »vun de stumme Duv mank de Fremden«, as em de Philister grepen to Gath. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich«, as he vör Saul in de Höhl lopen weer. En golden Kleenod vun David vörtosingen, na de Melodie »verdarv nich.« En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich,« as Saul henschickte un leet sin Hus bewachen, up dat he em dod mak. En golden Kleenod vun David vörtosingen na de Melodie Lilien sünd Tügnis. En Psalm vun David, vörtosingen up en Saitenspeel. En Psalm vun David för Jeduthun, vörtosingen. En Psalm vun David, as he in de Wüste vun Juda weer. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David, een Leed vörtosingen. En Psalmleed, vörtosingen. Juchet GOtt, alle Land’! En Psalmleed, vörtosingen up Saitenspeel. En Psalmleed vun David, vörtosingen. En Psalm David’s na de Melodie: »Lilien«, vörtosingen. En Psalm vun David, vörtosingen to’n Gedächtniß. HErr, ik verlat mi up Di, lat mi nümmermehr to Schann warrn. Vun Salomo. GOtt, gif Din Gericht den König un Din Gerechtigkeit den König sin Söhn. En Psalm vun Asaph. Israel hett GOtt doch to’n Trost, wer man rein vun Harten is. En Unnerwiesung vun Asaph. GOtt, warum verstötst Du uns so ganz un gar? Un büst so grimmig up de Schap vun Din Weid’! En Psalm un Leed vun Asaph, na de Melodie »verdarv nich«, vörtosingen. En Psalmleed vun Asaph, up Saitenspeel vörtosingen. En Psalm vun Asaph vör Jeduthun, vörtosingen. En Unnerwiesung vun Asaph. Hör, min Volk, min Gesetz, neegt ju Ohren to de Red’ vun min Mund. En Psalm vun Asaph. HErr, Heiden sünd in Din Arfdeel fulln, de hebbt Din hilligen Tempel smutzig un ut Jerusalem en Steenhupen makt. En Psalm vun Asaph, vun de Rosen, vörtosingen. Up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen vun Asaph. En Psalm vun Asaph. GOtt steiht in GOtt Sin Gemeen un is Richter mank de Götter. En Psalmleed vun Asaph. En Psalm vun de Kinner Korahs, up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen. En Psalm vun de Kinner Korahs, vörtosingen. En Gebet vun David. HErr, neeg Din Ohren un erhör mi, denn ik bün elend un arm. En Psalmleed vun de Kinner Korah. Se hett fasten Grund up de hilligen Bargen. En Psalmleed vun de Kinner Korah, vörtosingen, vun de Elenden ehr Swachheit. En Unnerwiesung vun Heman, den Esrahiten. En Unnerwiesung vun Ethan, den Esrahiten. En Gebet vun den Mann Gottes, Moses. Wer unner den Högsten Sin Schirm sitten deiht un unner den Allmächtigen Sin Schatten blift, En Psalmleed up den Sabbathdag. De HErr is König un herrlich smückt; de HErr is smückt un hett en Riek anfungen, so wiet de Welt is, un toricht, dat dat blieven schall. HErr GOtt, den de Rache tohört, GOtt, den de Rache tohört, lat Di sehn! Kamt her, lat uns den HErrn fröhlich singen un juchen den Fels vun uns’ Heil! Singt den HErrn en nie Leed; singet den HErrn alle Welt. De HErr is König, daröwer lat dat Eerdriek sik freuen un de Inseln fröhlich sien, so veel vun ehr sünd. En Psalm. Singt den HErrn en nie Leed, denn He deiht Wunner. He siegt mit Sin rechte Hand un mit Sin hilligen Arm. De HErr is König, darum bevt de Völker; He sitt up Cherubim, darum rögt sik de Welt. En Dankpsalm. Juchet den HErrn, alle Welt! Vun Gnad un Wahrheit will ik singen un Di, HErr, Lof seggen. En Gebet vun den Elenden, wenn he bedrövt is un sin Klag vör den HErrn utschütten deiht. En Psalm vun David. Lav den HErrn, min Seel, un wat in mi is Sin hilligen Namen. Lav den HErrn, min Seel! HErr, min GOtt, Du büst öwer de Maaten herrlich, Du büst schön un prächtig kleedt. Dankt den HErrn un predigt Sin Namen, verkündigt Sin Dohn mank de Völker; Halleluja. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewig. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewiglich! En Psalmleed vun David. En Psalm vun David, vörtosingen. GOtt, den ik priesen doh, wes’ nich still! En Psalm vun David. De HErr sprok to min HErrn: Sett di to min rechte Hand, bet ik din Fiende to din Schemel vör din Föt leggen doh. Halleluja. Ik dank den HErrn vun ganzen Harten in de Frommen ehr Rath un in de Gemeen. Halleluja. Glücklich is, de den HErrn fürchten deiht, de grote Lust hett to Sine Gebote. Halleluja. Lavt ji den HErrn, Sin Knechte, lavt den HErrn Sin Namen! As Israel ut Egypten trock, Jacob sin Hus vun dat fremde Volk; Nich uns, HErr, nich uns, sonnern Din Namen gif Ehr, wegen Din Gnad un Wahrheit! Dat is mi leef, dat de HErr min Stimm un min Flehn hörn deiht. Lavt den HErrn, alle Heiden! Priest Em, alle Völker! Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad besteiht up ewig. Glücklich sünd de, de uprichtig in ehr Wandel leven, de in den HErrn Sin Gesetz blieven doht. En Leed up den Weg na Jerusalem. Ik reep to den HErrn in min Noth un He erhör mi. En Leed up den Weg na Jerusalem. Ik slah mine Ogen up to de Bargen, vun weke mi Hülp kamen deiht. En Leed up den Weg na Jerusalem vun David. Ik freu mi öwer dat, wat to mi seggt is, dat wi in den HErrn Sin Hus gahn schüllt. En Leed up den Weg na Jerusalem. Ik slah min Ogen up Di, de Du in den Himmel sitten deihst. En Leed vun David up de Weg na Jerusalem. Wo de HErr nich bi uns weer, so segg Israel, En Leed up de Reis’ na Jerusalem. De up den HErrn höpt, ward nich falln, sonnern ewig blieven, as de Barg Zion. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Wenn de HErr de Gefangenen vun Zion fri maken ward, so ward wi sien as de Drömers. En Staffel-Leed vun Salomon. Wenn de HErr nich dat Hus bu’t, so arbeit de darin wahnen doht umsunst. Wenn de HErr nich de Stadt behöden deiht, wakt de Wächter umsunst. En Leed up de Reis’ up Jerusalem. Glückselig is de Mann, de den HErrn fürchten un up Sin Weg gahn deiht. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, so segg Israel, En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Ut de Deepe, HErr, rop ik to Di. En Leed vun David in högern Chor. HErr, min Hart is nich hochdragen un mine Ogen sünd nich upreten un ik wad nich umher in grote Saken, de mi to hoch sünd. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Denk, HErr, an David un all sin Lieden. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Süh, wa fien un leevlich is dat, wenn Bröder eendrächtig bi enanner wahnen doht. En Leed up de Reis’ na Jerusalem. Süh, lavt den HErrn, all den HErrn Sin Knechts, de ji staht Nachts in den HErrn Sin Hus! Halleluja. Lavt den HErrn Sin Nam, lavt ji, den HErrn Sin Knechts, Danket den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gudheit besteiht up ewig. Un de Waterlöp to Babel seten wi un weenten, wenn wi an Zion dachen. Vun David. Ik dank Di vun ganzen Harten, vör de Götter will ik Di lofsingen. En Psalm vun David, vörtosingen. HErr, Du forschest mi ut un kennst mi. En Psalm vun David, vörtosingen. En Psalm vun David. HErr, ik rop to Di, il’ to mi! Hör min Stimm, wenn ik Di anropen doh. En Unnerwiesung vun David to beden, as he in de Höhl weer. En Psalm vun David. HErr, erhör min Gebet, hör min Flehn wegen Din Wahrheit, erhör mi vun wegen Din Gerechtigkeit. En Psalm vun David. Lavt si de HErr, min Hort, de mine Hann strieden un mine Füst Krieg föhrn lehrt. En Lofgesang vun David. Ik will Di hoch heven, min GOtt, Du König un Din Nam laven ümmer un ewiglich. Halleluja. Lav den HErrn, min Seel! Lavt den HErrn; denn unsen GOtt laven, dat is en köstlich Ding; son Lof is leeflich un schön. Hallelujah! Lavt, ji Himmel, den HErrn, lavt Em in de Högde. Halleluja. Singt den HErrn en nie Leed, de Gemeen vun de Hilligen, schall Em laven. Halleluja! Lavt den HErrn in Sin Hilligdom, lavt Em in de Festung vun Sin Macht!

2Merrn up ehr Strat un up beide Sieden vun den Strom stunn de Levensbom, de harr twölferlei Frücht un broch sin Frücht alle Monat, un de Bläder vun den Bom deenten to de Heiden ehr Gesundheit. Sonnern de Lust hett to den HErrn Sin Gesetz un öwer Sin Gesetz Dag un Nacht nadenken deiht. De Könige in dat Land sett sik up un de Fürsten beradt sik mit enanner gegen den HErrn un Sinen Gesalvten. Ach, HErr, wi sünd mine Fiende so veel un wo veel sett sik gegen mi up! Erhör mi, wenn ik ropen doh, GOtt vun min Gerechtigkeit, de Du mi trösten deihst in Angst, wes’ mi gnädig un erhör min Gebet! HErr, höre min Wör’, mark up min Süfzen. Ach, HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm! HErr, min GOtt, up Di tru ik, help mi vun all min Verfolgers, un rett mi. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner, dar man Di in den Himmel danken deiht. Ik will den HErrn vun ganzen Harten danken un all Din Wunner vertelln. So lang de Gottlose Övermoth drieven deiht, mutt de Elende lieden. Se fangt sik in Plans, de de annern utsunnen. Denn süh, de Gottlosen spannt den Bagen, un leggt ehre Pieln up de Sehnen, darmit in Düstern to scheeten up de Frommen. Help, HErr, denn de Hilligen hebbt afnahmen un dar sünd wenig Glövige mank de Minschenkinner. HErr, wo lang wullt Du mi ganz vergeten? Wo lang verbargst Du Din Angesicht vör mi? De HErr süht vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn kann, ob Jemand klok is un na GOtt fragen deiht. De unsträflich wandeln deiht un Recht deiht un redt de Wahrheit vun Harten. Ik hef seggt to den HErrn: Du büst jo de HErr, ik mutt um Dienetwillen lieden. Sprick Du in min Sak un süh Du up dat Recht! Un he sprok: Vun Harten leef hef ik Di, HErr, min Stärke. De Himmel vertellt GOtt Sin Ehr un de Feste verkündigt dat Wark vun Sin Hann. De HErr erhör di in de Not, de Nam vun Jakob sin GOtt beschütz di. HErr, de König freut sik in Din Kraft, un wo so fröhlich is he över Din Hülp! Min GOtt, min GOtt, warum hest Du mi verlaten? Ik hul, awer min Hölp is wiet af. He weid mi up en gröne Wisch un föhrt mi an frische Water. Denn He hett em up de See gründet un up de Ströme fast stellt. Min GOtt, ik höp up Di. Lat mi nich to Schann warrn, dat mine Fiende sik nich öwer mi freuet, Pröv mi ut, HErr, un versök mi, reinige min Neeren un min Hart. Darum, wiel de Bösen, min Weddersakers un Fiende an mi wöllt, min Fleesch to freten, möt se anlopen un falln. Hör de Stimm vun min Flehen, wenn ik to Di schrien doh, wenn ik min Hann upheben doh to Din hilligen Chor. Bringt den HErrn Sin Namen Ehr, smiet jug dal vör den HErrn in hilligen Schmuck! Ik pries Di, HErr, denn Du hest mi hoch makt, un lettst mine Fiende sik nich öwer mi freuen. HErr, up Di tru ik, lat mi nümmermehr to Schann warrn, rett mi dörch Din Gerechtigkeit. Wol den Minschen, den de HErr de Missedat nich toreken deiht, in den sin Geist keen Falsch is. Dankt den HErrn mit Harfen un singt Em Lov up de Psalter vun tein Saiten. Ik will den HErrn alltied laven, Sin Lof schall immerdar in min Mund sin. Griep to den Schild un de Waffen un mak Di up, mi to helpen. Dat sprek ik vun min Hartens Grund öwer de Gottlosen ehr Dohn, dat keen Gottesfurcht bi se is. Denn as dat Gras ward se bald afmeiht, un as dat gröne Gras ward se bald verwelken. HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm. Ik hef mi vörnahm, ik will mi höden, dat ik nich sündigen doh mit min Tung. Ik will min Mund tämen, dewiel ik de Gottlosen also vör mi sehn mutt. Ik höp up den HErrn un He neeg Sik to mi un hör min Schrien. Glückselig is de, de sik den Nothliedenden annimmt, den ward de HErr retten in de böse Tied. As de Hirsch na frisch Water schrien deiht, so schriet min Seel, GOtt, to Di. Denn Du büst de GOtt, de mi stark makt, warum verstöttst Du mi? Warum lettst Du mi so trurig gahn, wenn min Fiend mi draun deiht? GOtt, wi hebbt dat mit unse Ohren hört, unse Vaders hebbt uns dat vertellt, wat Du dahn hest to ehr Tied, vun Ollers her. Min Hart dichtet en fin Leed, ik will singen vun en König, min Tung en Vedder vun en guden Schriever. GOtt is uns Toversicht un Toflucht, en Hülp in de groten Nöthen, de uns drapen hebbt. Schlaht in de Hann, all ji Natschonen un jucht GOtt to mit fröhlichen Schall. Grot is de HErr un hoch berühmt in uns GOtt Sin Stadt, up Sin hilligen Barg. Hört to, all ji Völkers, markt up Alle, de in düsse Tied levt, Ut Zion brickt an GOtt Sin schöne Glanz. Do de Prophet Nathan to em keem, as he to de Bathseba ringahn weer. As Doeg, de Edomiter, keem un sä Saul an un sprok: David is in Ahimelech sin Hus kamen. De Dohren sprekt in ehr Harten: Dar is keen GOtt. Se dögt nicks un sünd en Gruel warn in ehr Bosheit. Dar is keen, de wat Gudes deiht. Do de vun Siph keem un sprok to Saul: David hett sik bi uns versteken. GOtt, hör min Gebet, verbarg Di nich vör min Flehn. GOtt, wes’ mi gnädig, denn Minschen wüllt mi versenken, däglich striedt se un makt mi bang. Wes’ mi gnädig, GOtt, wes’ mi gnädig, denn up Di trut min Seel un unner den Schatten vun Din Flüchten hef ik Toflucht bet dat Unglück vöröwer gahn deiht. Sied ji denn stumm, dat ji nich reden wüllt, wat recht is, un richten, wat liek is, ji Minschenkinner? Rett mi, min GOtt, vun mine Fiende un stah mi bi gegen de, de sik gegen mi setten doht. As he streden harr mit de Syrier to Mesopotamien un mit de Syrier to Zoba, as Joab umkehren un de twelfdusend Edomiter int Soltthal schlagen dä. Hör, GOtt, min Geschrigg un mark up min Gebet. Min Seel is still to GOtt, de mi helpen deiht. GOtt, Du büst min GOtt, fröh wak ik to Di; min Seel döstet na Di, min Fleesch verlangt na Di in en drög un sor Land, wo keen Water is. Hör, GOtt, min Stimm vun min Klag’, behöd’ min Leven vör den grausamen Fiend. GOtt, man lavt Di in de Still’ to Zion un Di betalt man Gelövniß. Lovsingt to Ehr vun Sin Namen; rühmt Em herrlich. GOtt wes’ uns gnädig un segen uns; He lat uns Sin Angesicht lüchten. Sela. Lat GOtt upstahn, lat Sine Fiende vunenanner jagt warden, un de Em hassen doht, vör Em weglopen. GOtt help mi, denn dat Water geiht mi bet an de Seel. Il, GOtt, mi to retten, HErr, mi to helpen. Rett mi dörch Din Gerechtigkeit un help mi ut, hol Din Ohren to mi un help mi! Dat he Di dat Volk richten deiht mit Gerechtigkeit un de Elenden mit Recht! Ik harr awer schier utrutscht mit min Föt, min Tritt harr binah utgleden. Denk an Din Gemeen, de Du vun Öllers her erworben un Di to’n Arvdeel erlöst hest, an den Barg Zion, up den Du wahnen deihst. Wi dankt Di, GOtt, wi dankt Di un verkündigt Din Wunner, dat Din Namen so neeg is. GOtt is in Juda bekannt, in Israel is Sin Namen herrlich! Ik schrie mit min Stimm to GOtt, to GOtt schrie ik un He erhört mi. Ik will min Mund to Sprüche updohn un geheemnißvulle dunkle Reden ut ole Tied verkündigen. Se hebbt Din Knecht ehr Lieknams de Vageln unner den Himmel to freten geven un dat Fleesch vun Din Hilligen vun de Thiern int Land. Du, Harr vun Israel hör, de Du Joseph höden deihst as de Schap; apenbar Di, de Du sitten deihst öwer Cherubim. Singt fröhlich GOtt, de unse Kraft is, jucht vör den GOtt Jacobs. Wa lang wüllt ji unrecht richten un de Gottlosen ehr Person vörtrecken? Sela. GOtt swieg doch nich so still, GOtt hall doch nich so hinnen! Wa allerleevst sünd Din Wahnungen, HErr Zebaoth! HErr, Du büst vörmals gnädig west Din Land un hest de Gefangenen vun Jacob erlöst. Nimm min Seel in Acht, denn ik bün hillig. Help Du, min GOtt, Din Knecht, de sik up Di verlaten deiht. De HErr hett Zion sin Dohre leev öwer alle Wahnungen Jacobs. HErr GOtt, min HEiland, ik schrieg Dag un Nacht to Di. Ik will singen vun den HErrn Sin Gnad ewiglich un Sin Wahrheit verkündigen mit min Mund vun een Tied to de anner. HErr GOtt, Du büst uns’ Toflucht för immer. Eh denn de Bargen warn un de Eer un de Welt schaffen warn, büst Du, GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit! De sprickt to den HErrn: Min Toversicht un min Burg, min GOtt, up den ik höpen doh. Dat is en köstlich Ding, den HErrn danken un lovsingen Din Namen, Du Högster! Vun jeher steiht Din Stohl fast; Du büst ewig. Hev Di, Du de Welt ehr Richter, vergell de Hochmödigen, wat se verdeent. Lat uns mit Danken vör Sin Angesicht kamen un mit Psalmen vör Em juchen! Singt den HErrn un lavt Sin Namen, predigt een Dag na den annern Sin Heil. Wolken un Dunkel sünd um Em her, Gerechtigkeit un Gericht is de Festung vun Sin Stohl. De HErr lett Sin Heil verkündigen, vör de Völker lett He Sin Gerechtigkeit apenbaren. De HErr is grot to Zion un hoch öwer alle Völker. Deent den HErrn mit Freuden. Kamt vör Sin Angesicht mit fröhlichen Sang. Ik handel vörsichtig un redlich bi de, de mi tohört, un wandel trulich in min Hus. HErr, hör min Gebet un lat min Schrien to Di kamen. Lav den HErrn, min Seel, un vergeet nich, wat He di Gudes dahn hett. Licht is Din Kleed, dat Du anhest; Du bredst den Himmel ut as en Teppich; Singt vun Em un lavt Em, red’t vun all Sine Wunner; Wokeen kann den HErrn Sine groten Dahten utreden un all Sin Lof priesen? So schüllt seggen de, de erlöst sünd dörch den HErrn, de He ut de Noth erlöst hett. GOtt, dat is min rechte Ernst, ik will singen un dichten, min Ehr ok. Denn se hebbt ehr gottlos un falsch Mul gegen mi updahn un redt gegen mi mit falsche Tungen; De HErr ward dat Scepter vun din Riek schicken vun Zion. Herrsch mank dine Fiende. Grot sünd den HErrn Sin Werke, wer up se achten deiht, de hett veel Lust daran. Den sin Geslecht ward gewaltig sin up de Eer, de Frommen ehr Geslecht ward segent sin. Gelavt si den HErrn Sin Namen, vun nu an bet in Ewigkeit. Dar war Juda sin Hilligdom, Israel sin Herrschaft. Warum schüllt de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Dat He Sin Ohr to mi neegt, darum will ik min Leven lang Em anropen, Denn Sin Gnad is öwer uns mächtig un Sin Wahrheit blift öwer uns in Ewigkeit! Halleluja! De 118. Psalm. Lat Israel nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig. Glücklich sünd de, de Sin Tügnisse hollen, de Em vun ganzen Harten söken doht. HErr, rett min Seel vun dat Lögenmul un vun de falsche Tung’. Min Hülp kummt vun den HErrn, de Himmel un Eer makt hett. Un dat uns’ Föt stahn ward in dine Dohre, Jerusalem. Süh, woans de Knechts ehr Ogen up de Hann vun ehr Herren kiekt, woans de Deerns ehre Ogen up de Hann vun ehre Fruens kiekt, so kiekt unse Ogen up den HErrn, unsen GOtt, bet He uns gnädig warrn deiht. Wo de HErr nich bi uns weer, wenn de Minschen sik gegen uns setten doht, Um Jerusalem rum sünd Bargen un de HErr is um Sin Volk her, vun nu an bet in Ewigkeit. Denn ward uns’ Mund vull Lachen un uns’ Tung vull Juchen. Denn ward man seggen mank de Heiden: De HErr hett Grotes an se dahn. Dat is umsunst, dat ji fröh upstaht un herna lang sitt un ju Brod mit Sorgen eten doht, denn Sine Frünn gift He dat in den Slap. Du warrst di nährn vun din Hann ehr Arbeit, glückselig büst du, du hest dat gut. Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, awer se sünd mi nich öwer warn. HErr, hör min Stimm, lat Din Ohren marken up de Stimm vun min Flehn! Wenn ik min Seel nich ruhig un still maken dä, so war min Seel afwöhnt, as en Kind vun sin Moder afwöhnt ward. De den HErrn swören dä un den Mächtigen in Jakob tolavte: As de köstliche Balsam is, de vun Aaron sin Kopp dal flütt in sin ganzen Bart, de dal flütt in sin Kled. Hevt ju Hann up in dat Hilligdom un lavt den HErrn. De ji stahn doht in den HErrn Sin Hus, in de Vörhöf vun unsen GOtt Sin Hus. Dankt den GOtt, de öwer alle Götter is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Uns Harpen hungen wi an de Wieden, de darin weern. Ik will anbeden in Din hilligen Tempel, un Din Namen danken för Din Gudheit un Truheit, denn Du hest Din Nam öwer Allns herrlich makt dörch Din Wort. Ik mag sitten oder stahn, so weest Du dat, Du versteihst mine Gedanken vun feern. Errett mi, HErr, vun de bösen Minschen, behöd mi vör de frevelhaften Lüd. Min Gebet mög vör Di wat dögen, as en Rookopfer, un dat Upheven vun min Hann, as en Abendopfer. Ik schrie to den HErrn mit min Stimm; ik fleh to den HErrn mit min Stimm; Un gah nich in dat Gericht mit Din Knecht, denn vör Di is keen lebendig Minsch gerecht. Min Gudheit un min Borg, min Schutz un min Retter, min Schild, up den ik truen doh, de min Volk unner mi dwingt. Ik will Di däglich laven un Din Nam priesen ümmer un ewig. Ik will den HErrn laven so lang ik leven doh un min GOtt Psalmen singen so lang ik hier bün. De HErr bu’t Jerusalem un bringt tosamen de ut Israel Wegjagten. Lavt Em, all Sine Engel, lavt Em, all Sin Heer! Lat Israel sik freun daröwer dat He em makt hett, lat de Kinner Zion fröhlich sien öwer ehr König. Lavt Em in Sin Dahten, lavt Em in Sin grot Herrlichkeit!

3Un dar ward nicks Verbanntes mehr wesen, un GOtt un dat Lamm ehr Stohl ward darin wesen, un Sin Knechte ward Em deenen, De is as en Bom, plantet an de Waterbeken, de sin Frucht bringen deiht to sin Tied un sin Bläder verwelkt nich, un wat he maken deiht, dat glückt em. Lat uns entwei rieten ehr Bann un vun uns smieten ehr Tögels. Veele seggt vun min Seel: Se hett keen Hölp bi GOtt. Sela. Ji Minschen Söhns, wo lang schall min Ehr schändt warrn? Wat hebbt ji dat Eitle so leef un de Lögen so geern! Sela. Vernimm min Schrien, min König un min GOtt, denn ik will to Di beden. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik bün swach, heel mi, HErr, denn min Gebeen sünd erschreckt. Dat se as Löwen min Seel nich rovt un terrieten, dewiel keen Retter dar is. Ut de lütten Kinner un de Süglinge ehren Mund hest Du en Macht toricht wegen Dine Fiende, dat Du den Fiend un de Rachgierigen utrotten deihst. Ik will mi freuen un in Di frohlocken un Dinen Namen lovsingen, Du Allerhöchste, Denn de Gottlose rühmt sik mit sin Mothwillen, un den Bedreger segent he un verachtet den HErrn. Denn se riet den Grund um, wat schall de Rechtfardige utrichten? De Een redt mit den Annern Lögen un mit glatte Tungen lehrt se mit tweerli Harten. Wo lang schall ik sorgen un mi däglich ängstigen in min Hart? Wo lang schall sik min Fiend öwer mi erheven? Awer se sünd alltomal afweken un alltosam undüchdig warn, dar is keen Een, de Gudes deiht, ok nich Een. Wer mit sin Tung nich verleumden deiht un sinen Neegsten nicks Böses deiht un sinen Neegsten nich beschimpt. Vör de Hilligen, de up de Eer sünd un vör de Herrlichen, an weke ik all min Lust hef. Du hest min Hart prüft, un besöchst dat in de Nacht un hest mi rein smöltet un findst nicks Arges in min Sinn, denn min Mund schall nich öwertreden. HErr, min Fels, min Borg, min Erretter, min GOtt, min Trost, up den ik vertruen doh, min Schild un Hort vun min Heil un min Schutz. Een Dag seggt dat to den annern un ene Nacht deiht dat kund de anner. He schick di Hölp vun dat Hilligdom un stärk di ut Zion. Du gifst em wat sin Hart wünschen deiht un weigerst nich, wat sin Mund bäden deiht. Sela. Min GOtt, den Dag öwer rop ik, so antwordst Du mi nich, un de Nacht öwer bün ik ok nich still. He erquickt min Seel, He föhrt mi up de rechte Strat, um Sins Namens willen. Wer ward up den HErrn Sinen Barg gahn? Un wer ward stahn an Sine hillige Stä? Denn nüms ward to Schann, de up Di töven deiht, awer to Schann mött se warrn, de ahn Orsak affallt. Denn Din Gnad is vör min Ogen un ik wandel in Din Wahrheit. Wenn sik ok en Heer gegen mi leggen deiht, so is min Hart doch nich bang. Wenn Krieg gegen mi upsteiht, so verlat ik mi up Em. Treck mi nich hen unner de Gottlosen un mit de Öveldoers, de fründlich reden doht mit ehr Neegsten, un hebbt Böses in dat Hart. Den HErrn Sin Stimm geiht up de Water, de vun de Herrlichkeit GOtts dunnert, de HErr up grote Waters. HErr, min GOtt, as ik to Di schrien dä, maktest Du mi gesund. Neeg Dine Ohren to mi, hastig help mi! Wes’ min starke Fels un en Festung, dat Du mi helpen deihst. Denn as ik dat wull verswiegen, versmachten mine Gebeene dörch min däglich Hulen. Singt Em en nie Leed, makt dat gud up dat Saitenspill mit Jubelklang. Min Seel schall vun den HErrn grotspreken, dat de Elenden dat hört un sik freuen doht. Treck den Speer rut un stah mi bi gegen min Verfolgers! Sprick to min Seel: Ik bün din Hülp! Se smückt sik mank eenanner sülvst, dat se ehr böse Sak vörwarts bringen doht un anner slecht makt. Höp up den HErrn un doh Gudes, blief in dat Land un ernähr di redlich. Denn Din Pieln stekt in mi, un Din Hand drückt mi. Ik bün verstummt un still warn un swieg, wiel ik keen Glück hef un min Wehdag sünd öwer de Maten. Un trock mi ut de grusame Kul un ut den Schlamm un sett min Föt up en Fels, dat ik säker treden kann. De HErr ward em bewahrn un an’n Leven holn, un em dat wolgahn laten up de Eer un em nich in sin Fiende ehr Willn geven. Min Seel döstet na GOtt, na den lebendigen GOtt. Wannehr warr ik darhen kamen, dat ik GOtt Sin Angesicht sehn doh! Schick Din Licht un Din Wahrheit, dat se mi leiten un bringen to Din hilligen Barg un to Din Wahnung! Du hest mit Din Hand de Heiden wegjagt, awer se hest Du insett; Du hest de Völker tonicht makt, awer se hest Du grot makt. Du büst de schönste mank de Minschenkinner, holdselig sünd Din Lippen, darum segent GOtt Di ewiglich. Darum sünd wi nich bang, wenn ok de Welt unnergahn deiht un de Bargen mitten na de See rin sinken dä’n. Denn de HErr, de Allerhöchste, is schrecklich, en grote König up de ganze Eer. De Barg Zion is en schöne lütte Telgen öwer den dat ganze Land sik trösten deiht, an de Siet na Norden liggt den groten König sin Stadt. Beide, gemeene Mann un Herren, beide, riek un arm, alltomal. Unse GOtt kummt un swigt nich still. Fretend Füer geiht vör Em up un um Em rum en gruliche Storm. GOtt, wes’ mi gnädig na Din Gudheit un doh min Sünden ut na Din grote Barmhartigkeit. Wat prahlst du denn, du Tyrann, dat du kannst Schaden dohn, so doch GOtt Sin Gudheit noch däglich anhöllt? GOtt kikt vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn will, ob jemand verständig weer, de na GOtt fragen deiht. Help mi, GOtt, dörch Din Namen un schaff mi Recht dörch Din Gewalt. Mark up mi un erhör mi, wa ik so kläglich stöhnen un hulen doh, Min Fiende versökt mi däglich, denn veele striedt gegen mi mit groten Stolt. Ik rop to GOtt, den Allerheiligsten, to GOtt, de min Jammer en Enn makt. Ja, mothwillig doht ji Unrecht int Land un gaht stracks dörch mit jug Hand to freveln. Rett mi vör de Öveldoers un help mi vun de Blodgierigen. GOtt, de Du uns verstött un uns ut enanner jagt hest un tornig weerst, tröst uns wedder. Hier nerren up Eerden rop ik to Di, wenn min Hart in Angst is, Du wullest mi föhren up en hogen Fels. Denn He is min Hort, min Hülp, min Schutz, dat mi keen Fall störten ward, wa grot He ok is. Dar seh ik na Di in Din Hilligdom, wull geern Din Macht un Ehr sehn. Verbarg mi vör de Bösen ehr Versammlung, vör den Hupen vun de Öveldoers, Du erhörst Gebet, darum kummt all dat Fleesch to Di. Sprekt to GOtt: Wa grulich grot sünd Din Werke! Dine Fiende smeichelt Di wegen Dine grote Macht. Dat wi up Eerden kennen lehrn Sin Weg, mank alle Heiden Sin Heil. Verdriev se as de Rok verdreven ward, as dat Wass ant Füer smölten deiht, so mußten de Gottlosen vör GOtt umkamen. Ik versink in deepen Schlamm, wo keen Grund is, ik bün in deep Water un de Floth will mi versupen. De möt sik schamen un to Schann warrn, de na min Seel staht, se möt torügg kehren un höhnt warrn, de mi wat Öwels wünscht. Wes’ min starke Fels, wohen ik ümmer flegen kann, de Du toseggt hest, mi to helpen, denn Du büst min Felsen un min Schanz. Lat de Bargen den Freden bringen för dat Volk, un de Högden de Gerechtigkeit. Denn dat verdrot mi vun de Grotsprekers, do ik seh’, dat dat de Gottlosen so wol gung. Perr up se mit de Föt un stöt se ganz to Grund’. De Fiend hett Allns verdorben in dat Hilligdom. Denn to sin Tid, so warr Ik recht richten. To Salem is Sin Telt un Sin Wahnung to Zion. In de Tied vun min Noth sök ik den HErrn, min Hand is des Nachts utreckt un lett nich na, denn min Seel will sik nich trösten laten. De wi hört hebbt un weten doht, un unse Vaders uns vertellt hebbt. Se hebbt ehr Blod vergaten um Jerusalem rum as Water; un dar weer Nüms, de begraven dä. Richt Din Gewalt up, de Du vör Ephraim, Benjamin un Manasse büst un kumm uns to Help. Nehmt de Psalmen un gevt her de Pauken, leefliche Harfen mit Psalters. Schafft Recht den Armen un den Waisen un helpt den Elenden un Bedörftigen to dat Recht. Denn süh, Din Fiende larmt, un de Di hassen doht, holt den Kopp hoch. Min Seel lengt un sehnt sik na den HErrn Sin Vörhöv, min Lief un Seel freut sik in den lebendigen GOtt. De Du vörmals de Missedaht Din Volk vergeven un all ehr Sünn bedeckt hest, Sela; HErr, wes’ mi gnädig, denn ik rop däglich to Di. Herrliche Dinge ward in di predigt, du, GOtt Sin Stadt! Sela. Lat min Gebet vör Di kamen, neeg Din Ohren to min Geschrig. Un segg also: Dat een ewig Gnad ward upgahn, un ward Din Wahrheit trulich hollen in den Himmel. De Du de Minschen letst starven un sprickst: Kamt wedder, Minschenkinner! Denn He rett mi vun den Jäger sin Strick un vun de böse Pest. Des Morgens Din Gnad un des Nachts Din Wahrheit verkündigen. HErr, de Waterström erhevt sik, de Waterström hevt ehr Brusen, de Waterström hevt de Waggen. HErr, wa lang schüllt de Gottlosen, wa lang schüllt de Gottlosen prahlen! Denn de HErr is en groten GOtt un en groten König öwer alle Götter. Vertellt mank de Heiden Sin Ehr, mank alle Völker Sin Wunner. Füer geiht vör Em her un stekt Sine Fiende rund rum an. He denkt an Sin Gnad un Wahrheit för dat Hus Israel. De End vun alle Welt süht unse GOtt Sin Heil. Lat uns danken Din groten un wunderbarlichen Namen, de da hillig is. Erkennt, dat de HErr GOtt is! He hett uns makt un nich wi sülvst, to Sin Volk un to Schap up Sin Weid! Ik nehm mi keen böse Sak vör. Ik haß den Övertreder un lat em nich bi mi blieven. Verbarg Din Angesicht nich vör mi in de Noth, neeg Din Ohren to mi; wenn ik Di anropen doh, so erhör mi bald! De di all din Sünn vergeven un all dine Gebreken heel maken deiht. Du wölbst Sin Bawerdeel mit Water; Du fahrst up de Wolken, as up en Wagen; un geihst up den Wind sin Flünken. Pries’t Sin hilligen Namen, de ehr Hart freu sik, de den HErrn söken doht; Glückselig sünd de, de dat Gebot holt un alle Tieden Recht doht! Un de He ut de Länner tosamen bröcht hett, vun Upgang, vun Dalgang, vun Norden un vun de See; Wol up, Psalter un Harpen! Ik will fröh up sin. Un se redt giftig gegen mi allerwegen un striet gegen mi ahn Orsak. Na din Sieg ward din Volk di willig opfern in hilligen Smuck. Din Kinner ward di geboren as de Dau ut dat Morgenroth. Wat He ordnen deiht, dat is lövlich un herrlich, un Sin Gerechtigkeit blift up ewig. Riekdom un Överflot ward in ehr Hus sin un ehr Gerechtigkeit blift ewiglich. Vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang, si den HErrn Sin Namen hoch lavt! De See ward dat gewahr un mak sik darvun, de Jordan dreiht sik rückwarts. Awer uns GOtt is in den Himmel, He kann schaffen, wat He will. De Dod sin Bann harrn mi umgeven un Angst vör de Höll harr mi drapen. Ik keem in Jammer un Noth. Lat nu Aaron sin Hus seggen: Sin Gnad besteiht up ewig! Denn weke up Sin Weg wandelt, de doht nicks Böses. Wat kann de falsche Tung di dohn? Un wat kann se utrichten? He ward din Fot nich utglieden laten, un de di behöden deiht, slöpt nich. Jerusalem is so bu’t, dat se en Stadt sin schall, wo man tosamen kummt. Wes’ uns gnädig, HErr, wes’ uns gnädig, denn wi sünd heel vull Verachtung. So freten se uns bi lebendigen Lief up, wenn ehr Torn öwer uns ergrimmen dä, Denn de Gottlosen ehr Scepter ward nich blieven öwer den lütten Hupen vun Gerechte, up dat de Gerechten ehr Hand nich utstrecken doht to Ungerechtigkeit. De HErr hett Grotes an uns dahn, daröwer sünd wi fröhlich. Süh, Kinner sünd den HErrn Sin Gav un Lievesfrucht is en Geschenk vun Em. Din Fru ward sien as en fruchtbar Wienstock um din Hus rum, din Kinner as de Telgens vun en Ölbom um din Disch rum. De Plögers hebbt up min Rügg plögt un ehr Föhren lank trocken. So Du wullt, HErr, Sünn toreken, HErr, wokeen ward bestahn? Israel, höp up den HErrn, vun nu an bet in Ewigkeit! De 132. Psalm. Ik will nich in dat Telt vun min Hus gahn, noch mi up dat Lager vun min Bett leggen, As de Dau, de vun Hermon dal fallt up de Barg Zion. Denn dar versprickt de HErr Segen un Leven ümmer un ewig. De 134. Psalm. De HErr, de Himmel un Eer makt hett, segen di ut Zion. De 135. Psalm. Lavt den HErrn, denn de HErr is fründlich, singt Sin Namen Lov, denn He is leevlich. Dankt den HErrn, de öwer alle HErrn is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn dar heeten uns singen, de uns gefangen holln, un in uns Hulen, fröhlich sien: Min Leeve, singt uns en Leed vun Zion! Wenn ik Di anropen doh, so erhör mi un gif min Seel grote Kraft. Ik mag gahn oder liggen, so büst Du um mi un sühst all mine Weg’. De Böses denkt in ehr Harten un up jeden Dag Krieg anfangt. HErr, behöd min Mund un bewahr mine Lippen. Ik schüdd min Red vör Em ut un lat vör Em min Noth kund warrn. Denn de Fiend verfolgt min Seel un sleit min Leven dal, he leggt mi in de Düsternis, as de Doden, de lang dod sünd. HErr, wat is de Minsch, dat Du so veel up em holn deihst? Un dat Minschenkind, dat Du em so achten deihst? De HErr is grot un heel veel to priesen un Sin Gröt is unutspreklich. Verlat jug nich up Fürsten, se sünd Minschen, de künnt ja nich helpen. He heelt de, de en braken Hart hebbt, un verbindet ehr Wehdag. Lavt Em, Sünn un Maand, lavt Em, all de blanken Steern! Se schüllt Sin Nam laven mit Reigendanz, up Pauken un Harpen schüllt se Em spelen. Lavt Em mit Basunen, lavt Em mit Psalter un Harpen!

4Un Sin Angesicht sehn; un Sin Nam ward an ehr Vörköpp wesen. Awer so sünd de Gottlosen nich, sonnern as Kaff, de de Wind wegweihn deiht. Awer de in den Himmel wahnen deiht, lacht öwer se un de HErr spottet öwer se. Awer Du, HErr, büst en Schild vör mi un de mi to Ehren setten un minen Kopp uprichten deiht. Erkennt doch, dat de HErr Sine Hilligen wunderbar föhrt. De HErr hört, wenn ik Em anropen doh. HErr, in de Fröh hör min Stimm, in de Fröh will ik mi to Di schicken un upmarken. Un min Seel is sehr erschreckt. Ach, Du HErr, wo lang schall ik lieden! HErr, min GOtt, wenn ik so wat dahn hef un Unrecht in min Hann is; Denn ik warr Din Himmel sehn, dat Wark vun Din Finger, den Maand un de Steern, de Du fardig makt hest. Dat Du mine Fiende torüch dreven hest, se sünd fullen un umkamen vör Di. De Gottlose is so stolt un tornig, dat he na nüms fragen deiht; in all sin Tücken hollt he GOtt vör nicks. De HErr is in Sinen hilligen Palast, den HErrn Sin Stohl is in den Himmel, Sin Ogen seht darup, Sin Ogenleeder forscht de Minschenkinner ut. De HErr wull doch utrotten alle Hüchelie un de Tung, de dar stolt reden deiht. Kiek doch her, erhör mi, HErr, min GOtt! Mak min Ogen hell, dat ik nich in den Dod inslap! Will denn keen vun de Öveldoers dat marken, de Min Volk fret, as freten se Brod, awer den HErrn ropt se nich an! Wer de Gottlosen vör nicks achtet, sonnern de Gottesfürchtigen ehrt, wer sinen Neegsten wat toschwört un hollt dat. Awer de, de enen annern nalopt, ward grot Hartleed hebben. Ik will ehr Drinkopfer vull Blod nich utgeten, noch ehren Namen up Min Lippen nehmen. Ik bewahr mi dörch dat Wort vun Din Lippen vör Minschenwark, up Mörder Weg. Ik will den HErrn laven un anropen, so warr ik vun mine Fiende erlöst. Dar is keen Sprak noch Red, wa man ehre Stimm nich hörn deiht. He gedenk all din Spiesopfer un din Brandopfer lat He vör sik fett sin. Sela. Denn Du öwergüttst em mit Glück un Segen, Du settst en Kron up sinen Kopp. Awer Du büst hillig, de Du wahnen deihst öwer de Lovleeder vun Israel. Un wenn ik ok wandern doh in en düstere Grund, so bün ik doch vör keen Unglück bang, denn Du büst bi mi, Din Stecken un Staff tröst mi. De unschuldige Hann hett un vun Harten rein is, de nich Lust hett to los Wesen un nich falsch swören deiht. HErr, wies’ mi Din Weg un lehr mi Dine Steg’! Ik sitt nich bi de nichtsnutzigen Lüd un hef keen Gemeenschaft mit de Falschen. Eens bä ik vun den HErrn dat harr ik geern, dat ik in den HErrn Sin Hus blieven mag min Levenlang, to schauen den HErrn Sin schöne Gottesdeenste, to besöken Sin Tempel. Gif se na ehr Daht un na ehr böses Wesen, gif se na de Warke vun ehre Hann; vergell se, wat se verdeent hebbt. Den HErrn Sin Stimm geiht mit Macht, den HErrn Sin Stimm geiht herrlich. HErr, Du hest min Seel ut de Hölle föhrt, Du hest mi lebendig makt, as de Annern to de Hölle fahren dän. Denn Du büst min Fels un min Festung un um Dines Namens willen wull Du mi leiten un föhren! Denn Din Hand weer Dag un Nacht swar up mi, dat min Saft verdrögen dä, as wenn dat dröge Tied in den Sommer is. Sela. Denn den HErrn Sin Wort is wahrhaftig, un wat He toseggt, dat höllt He gewiß. Priest mit mi den HErrn un lat uns mit eenanner Sin Namen verhögen. Lat se sik schämen un verhöhnt warrn, de na min Seel staht, se möt umkehrn un to Schann warrn, de mi övel wöllt. All ehr Lehr is schädlich un erlagen, se lat sik ok nich wiesen, dat se wat Gudes doht. Hef din Lust an den HErrn, de ward di geven, wat din Hart wünscht. Dar is nicks Gesundes an min Lief vör Din Drauen un is keen Freden in min Gebeen vör min Sünd. Min Hart is entbrennt in min Lief, un wenn ik daran denk, warr ik vull Füer un red mit min Tung. Un hett mi en nie Leed in min Mund geven, to laven unsen GOtt. Dat ward veele sehn un den HErrn fürchten un up Em höpen. De HErr ward em erquicken up sin Krankenbett, Du helpst em vun all sin Krankheit. Min Thranen sünd min Spies, Dag un Nacht, dewiel man däglich to mi seggen deiht: Wo is nu din GOtt? Dat ik rin gah to GOtt Sin Altar, to den GOtt, de min Freud un Wonne is, un Di, GOtt, up de Harp danken doh, min GOtt! Denn se hebbt dat Land nich innahm dörch ehr Swerdt, un ehr Arm kunn se nich helpen, sonnern Din rechte Hand, Din Arm un dat Licht vun Din Angesicht, denn Du harrst Wolgefalln an se. Gört Din Swerdt an Din Siet, Du Held, un smück Di schön. Wenn ok de See toven un brusen deiht un vun ehr Wuth de Bargen infalln dän. Sela. He ward de Völker unner uns dwingen un de Lüd unner unse Föt. GOtt is in ehr Palläste bekannt, dat He ehr Schutz is. Min Mund schall vun Wiesheit reden un min Hart vun Verstand seggen. He röpt Himmel un Eer, dat He Sin Volk richten will. Wasch mi vun min Missedaht un mak mi rein vun min Sünn. Din Tung sinnt up Schaden un snitt mit Lögen, as en scharp Scheermeß. Awer se sünd all affulln un alltosam verdorven. Dar is nich Een, de Gudes deiht, ok nich Een. GOtt, erhör min Gebet, vernimm de Red vun min Mund. Dat de Fiend so schrien un de Gottlose draun deiht, denn se wüllt mi en Schabernack dohn un sünd bannig bös up mi. Wenn ik mi fürchten doh, so höp ik up Di. He schickt Hülp vun Himmel un helpt mi vun mine Bedränger, de mi anschnuwen doht. Sela. GOtt schickt Sin Gnad un Wahrheit. De Gottlosen sünd verkehrt vun Moderliev an, de Lögner irrt vun Moderliev an. Denn süh, HErr, se lurten up min Seel; de Starken sammelt sik gegen mi, obgliek ik keen Schuld noch Missedaht hef. De Du dat Land bewegt un intwei reten hest, heel sine Brök’, denn dat wankt. Denn Du büst min Toversicht, en starke Thorn gegen min Fiende. Wo lang stellt ji Alle Eenen na, dat ji em in Stücke slahn doht, as en scheewe Wand un as en umstötte Muer? Denn Din Gudheit is beter as Leven. Min Lippen priest Di. De ehr Tung scharp makt as en Schwerdt, de mit giftige Wörd scheeten doht, as weern dat Pieln. Unse Missedaht drückt uns hart. Du wullst doch unse Sünd vergeten. Lat dat Land Di anbeden, vun Di grotspreken wegen Din Nam! Sela. GOtt, Di dankt de Völker, Di dankt alle Völker. De Rechtfardigen awer möt sik freuen un fröhlich sin vör GOtt un sik vun Harten freuen. Ik hef mi möd schriet, min Hals is heesch, dat Gesicht vergeiht mi, dat ik so lang mutt töven up min GOtt. Dat se möt wedder to Schann warrn, de da öwer mi schriet: Ha, ha! Min GOtt, help mi ut de Gottlosen ehr Hand, ut de Hand vun den Ungerechten un Tyrannen. He ward dat elende Volk Recht geven un den Armen helpen, un de Lästerers to Schann perren. Denn se sünd in keen Dodes Gefahr, veelmehr staht se fast as en Pallast. Din Weddersakers brüllt in Din Hüser un sett ehr Götzen darin. Dat Land bewert un Alle, de darin wahnen doht, awer Ik hol sin Niepers fast. Sela. Darsülvst brekt He de Pielen vun den Bagen, Schild, Schwerdt un Striet entwei. Sela. Wenn ik bedrövt bün, so denk ik an GOtt, wenn min Hart in Angst is, to red ik. Sela. Dat wi dat nich verbargen schüllt vör ehr Kinner, de herna kamen doht, un verkündigen den HErrn Sin Ruhm, un Sin Macht un Sin Wunners, de He dahn hett. Wi sünd uns Nawers en Smach warn, en Spott un Hohn för de, de um uns her sünd. GOtt, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. Blast bi den Niemaand de Basun up unse Loovhüttenfest. Rett den Geringen un Armen un erlöst em ut de Gottlosen ehr Gewalt. Se makt listige Ansläg gegen Din Volk un holt Rat wedder de, de vun Di beschützt ward. Denn de Vagel hett en Hus funnen un de Swölk ehr Nest, wo se Jungen heckt, nemlich Din Altars, HErr Zebaoth, min König un GOtt! De Du vörmals all Din Torn uphaben un Di wend hest vun Din Torn sin Grimmigkeit; Mak Din Knecht sin Seel fröhlich, denn na Di, HErr, verlangt mi. Ik will predigen laten Rahab un Babel, dat se mi kennen schüllt. Süh, de Philister un Tyrer, samt de Mohren, ward dar geboren. Denn min Seel is vull vun Jammer un min Leven is dicht bi de Höll. Ik hef en Bund makt mit min Uterwählten, Ik hef David, min Knecht, toswaren: Denn dusend Jahr sünd vör Di as en Dag, de güstern vergahn is un as en Nachtwach! He ward di mit Sin Flünken bedecken un din Toversicht ward sien unner Sin Flünken. Sin Wahrheit is Schirm un Schild, Up de tein Saiten un Psalter, mit Spelen up de Harf. De Waterwogen in de See sünd grot un brust grulich, de HErr awer is noch gröter in de Höch. Un so trotzig reden, un all, de Övel doht, sik rühmen? Denn in Sin Hand is, wat de Eer bringen deiht, un de Högden vun de Bargen sünd ok Sin! Denn de HErr is grot un hoch to laven, He is wunnerbar öwer alle Götter. Sine Blitze lücht up den Eerdborr, dat Eerdriek süht dat un ward bang. Juchet vör den HErrn, alle Welt, singt, pries’t un lavt, In düssen König sin Riek hett man dat Recht leef. Du gifst Frömmigkeit, Du schaffst Gericht un Gerechtigkeit in Jacob. Gaht to Sine Dohre in mit Danken, to Sin Vörhöf mit Laven. Dankt Em, lavt Sin Namen! En verkehrt Hart mutt vun mi wieken, den Bösen lied ik nich. Denn min Dag’ sünd vergahn as en Rook, un min Knaken sünd verbrennt as en Brand. De din Leven vun dat Verdarven erlöst, de di krönen deiht mit Gnad un Barmhartigkeit. De Du Din Engel to Wind’n maken deihst un Din Deener to Füerflammen; Fragt na den HErrn un na Sin Macht, sökt Sin Angesicht allerwärts; HErr, denk an mi, na de Gnad, de Du Din Volk verspraken hest; bewies uns Din Help! De irr gahn dän in de Wüstenie, up ungebahnte Weg’ un funnen keen Stadt, wo se wahnen kunnen. Ik will Di danken, HErr, mank de Völker, ik will Di Lof singen mank de Lüd. Darför, dat ik se leef hebben doh, sünd se gegen mi; ik awer bä. De HErr hett swaren un dat ward Em nich gerüen: Du büst en Preester ewiglich, na Melchisedek sin Art. He hett en Gedächtniß stift vun Sine Wunner, de gnädige un barmhartige HErr. De Frommen geiht dat Licht up in dat Düster vun den Gnädigen, Barmhartigen un Gerechten. De HErr is hoch öwer alle Heiden, Sin Ehr geiht, so wiet de Himmel is. De Bargen hüppten as de Lämmer, de lütten Bargen as de jungen Schap. De ehr Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. Awer ik reep den HErrn Sin Namen an: O, HErr, rett min Seel. Lat de, de den HErrn fürchten doht, nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig. Du hest befahlen, ivrig to erfüllen Din Befehle. Se is as en Starken sine scharpen Pieln, as Füer in de Wachholders. Süh, de Wächter öwer Israel slöpt un slummert nich. Wo de Stämme rup gahn schüllt, nemlich den HErrn Sin Stämm, to predigen vör dat Volk Israel, to danken to Ehren vun den HErrn Sin Namen. Heel vull is uns’ Seel vun de Stolten ehr Spott un vun de Hoffärtigen ehr Verachtung. De 124. Psalm. So war dat Water uns versupen, Ström warn öwer uns Seel gahn. HErr, doh Gudes de guden un frommen Harten! HErr, hev up uns Gefängnis, as Du de Waters na Middag to utdrögen deihst. As de Piel in den Helden sin Hand so geraht de lütten Jungs. Süh, so ward segent de Mann, de den HErrn fürchten deiht. De HErr, de gerecht is, hett de Gottlosen ehr Strängen afsträngt. Denn bi Di is de Vergebung, dat man Di fürchten schall. Ik will mine Ogen nich slapen laten, noch mine Ogenleder drusen, Denn de HErr hett Sik Jakob utwählt, Israel to Sin Egendom. De grote Wunner deiht alleen, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Woans schüllt wi den HErrn Sin Leed singen in dat fremde Land? Alle Könige up de Eer dankt Di, dat se hört dat Wort vun Din Mund, Denn süh, dar is keen Wort up min Tung, dat Du, HErr, nich allns weten deihst. Se makt ehr Tung scharp, as en Slang. Otterngift is unner ehre Lippen. Sela. Neeg min Hart nich up wat Böses, en gottlos Wesen to föhrn mit de Öweldoers, dat ik nich eet vun dat wat de geern mögt. Wenn min Geist in Ängsten is, so nimmst Du Di mi an. Se leggt mi Slingen up den Weg, wo ik gahn doh. Un min Geist is in mi ängstigt, min Hart is mi in min Lief vertehrt. Is doch de Minsch as nicks, sin Tied fahrt darhen as en Schatten. Kinneskinner ward Dine Warke priesen un vun Din Gewalt vertelln. Denn den Minschen sin Geist mutt weg un he mutt wedder to Eer warrn; denn sünd all sine Ansläg verlaren. He tellt de Steerns un nennt se all mit Namen. Lavt Em, ji Himmel, öwerall, un de Waters, de baben an den Himmel sünd! Denn de HErr hett Wolgefalln an Sin Volk, He helpt den Elendigen herrlich. Lavt Em mit Pauken un Reigendanz, lavt Em mit Saiten un Flöten!

5Un dar ward keen Nacht wesen un keen Lücht oder dat Licht vun de Sünn ward nödig wesen, denn GOtt, de HErr, ward se hell maken, un se ward regeern vun Ewigkeit to Ewigkeit. Darum bestaht de Gottlosen nich in dat Gericht, noch de Sünder in de Gerechten ehr Gemeen. He ward ins mit se reden in Sin Torn un mit Sin Grimmigkeit ward He se schrecken. Mit min Stimm rop ik den HErrn an, so erhört He mi vun Sinen hilligen Barg. Sela. Bewert, awer sündigt nich. Sprekt mit jug Hart up jug Lager un west still. Sela. Denn Du büst nich en GOtt, den gottlos Wesen gefallen deiht, wer bös is, de blift nich vör Di. Wend Di to mi, HErr, un rett mine Seele, help mi, wiel Du gut büst. Wenn ik Böses vergolden hef, de so fredsam mit mi leven doht, oder de, de mi ahn Orsak Fiend weern, benadeeligt? Wat is de Minsch, dat Du an em denken deihst un dat Minschenkind, dat Du up em achten deihst? Denn Du föhrst ut min Recht un min Sak, Du sittst up den Stohl as en rechte Richter. He fahrt fort mit sin Dohn ümmerlos, Dine Gerichte sünd wiet vun em, he handelt trotzig mit all sin Fiende. De HErr findt, dat de Rechtfardige bewahrt is, awer Sin Seel haßt den Gottlosen un de, de dar geern freveln doht. De dar seggen doht: Unse Tung schall Överhand hebben, uns kummt dat to to reden, wokeen is uns Herr? Dat min Fiend nich grotprahlen kann, he si öwer mi mächtig warn, un min Weddersakers sik nich freuen, dat ik unnerliggen doh. Dar fürcht se sik, awer GOtt is bi de Gerechten ehr Geschlecht. Wer sin Geld nich up Wucher deiht un nimmt nich Geschenke öwer den Unschuldigen. Wer dat deiht, de ward wol blieven. De 16. Psalm. De HErr awer is min Gut un min Deel, Du hollst min Arvdeel in de Hann. Hol minen Gang up Din Fotstieg, dat mine Tritte nich utglieden doht. Denn mi umgeven den Dod sin Bande un unheilvolle Waterbeke verschrekten mi. Ehr Richtsnor geiht ut in alle Lann un ehr Red an dat Enn vun de Welt, He hett de Sünn en Hütt in desülvige makt. He gev di wat din Hart begehrn deiht un föhr ut all dine Ansläge. He bä Di um dat Leven, so gifst Du em langes Leven ümmer un ewiglich. Unse Vaders höpten up Di, un as se höpten, holpst Du se ut. Du deckst vör mi en Disch gegenöver vör min Fiend. Du salvst min Kopp mit Öl un schenkst mi vull in. De ward Segen vun den HErrn empfangen un Gerechtigkeit vun GOtt, de sin Heil is. Föhr mi in Din Wahrheit un lehr mi; denn Du büst de GOtt, de mi helpen deiht, däglich harr ik up Di. Ik haß de Boshaftigen ehre Versammlung un sitt nich bi de Gottlosen. Denn He bedeckt mi in Sin Hütt in de böse Tied, He versteckt mi hemlich in Sin Telt un bringt mi up en Fels. Denn se wöllt nich achten up den HErrn Sin Dohn, noch up de Warke vun Sine Hann, darum ward He se intwei breken un nich buen. Den HErrn Sin Stimm brickt de Cedern entwei, de HErr brickt de Cedern up den Libanon entwei. Ji Hilligen, lovsingt den HErrn, dankt un priest Sin Hilligkeit. Du wullst mi doch ut dat Nett trecken, dat se mi stellt hebbt, denn Du büst mine Stärke. Darum bekenn ik Di min Sünd un verhehl min Missedat nich. Ik sprok: Ik will den HErrn min Öwertredung bekennen. Dar vergevst Du mi de Missedat vun min Sünd. Sela. He hett Gerechtigkeit un dat Recht leef. De Eer is vull vun den HErrn Sin Gnade. Do ik den HErrn söken dä, antworde He mi un rett mi ut alle Furcht. Lat se warrn as Kaff vör den Wind un den HErrn Sin Engel ward se wegstöten. Sonnern se tracht up ehr Lager na Schaden un staht fast up den bösen Weg un schuet nicks Arges. Befehl den HErrn dine Weg’ un höp up Em, He ward dat gud maken. Denn min Sünden gaht öwer min Kopp, as en sware Last sünd se mi to swar warn. Awer, HErr, lehr mi doch, dat dat en End mit mi hebben mutt un dat min Leven en End hett un ik weg mutt. Glückselig is de, de sin Hoffnung setten deiht up den HErrn un sik nich kehrt na de Hoffärtigen hen un de mit Lögen umgahn doht. Ik sprok: HErr, wes’ mi gnädig, heel min Seel, denn ik hef an Di sündigt. Wenn ik denn daran denk, so schürr ik min Hart rut bi mi sülvst; denn ik wull geern hengahn mit den Hupen un mit em wandern to GOtt Sin Hus, mit Fröhlichkeit un Danken mank den Hupen, de dar fiern doht. Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He min Angesicht sin Hülp is, un dat He min GOtt is. De 44. Psalm. GOtt, Du büst desülvige min König, de Du Jakob Hülp toseggen deihst. Dat mutt Di gelingen in Din Smuck, treck her, mit Wahrheit, Sanftmödigkeit un Gerechtigkeit, so ward Din rechte Hand Wunner dohn. Dennoch schall GOtt sin Stadt fin lustig blieven mit ehr Borns, wo den Höchsten Sine hilligen Wahnungen sünd. He wählt uns ut ton Arfdeel, Jakob sin Herrlichkeit, den He leef hett. Sela. Denn süh, Königs sünd versammelt un mit eenanner vöröwer trocken. Wi wöllt en guden Spruch hörn un en fien Gedicht up de Harp speelen. Versammelt Mi Mine Hilligen, de den Bund slaten hebbt unner Opfer. Denn ik seh min Missedaht in un min Sünn is ümmer vör mi. Du redst leever Böses as Gudes un leever falsch as recht. Sela. Wöllt denn de Öweldoers sik nich seggen laten? De min Volk freten, as eten se Brod? GOtt ropt se nich an. Denn fröm Lüd sett sik gegen mi up un schreckliche Lüd staht mi na min Seel un hebbt GOtt nich vör Ogen. Sela. Min Hart is bang in min Lief un de Furcht för den Dod is up mi fulln. Ik will vun GOtt Sin Word grotspreken, up GOtt will ik höpen, un nich bang sin; wat schull mi dat Fleesch wol dohn? Ik ligg mit min Seel mank de Löwen. De Minschenkinner sünd Flammen, ehr Tähn sünd Spieße un Pielen un ehr Tungen sünd scharpe Schwerdter. Ehr Wuth is gliek as de Slang ehr Gift, as en dove Otter, de ehr Ohr tostoppt, Se lopt ahn min Schuld un makt sik fardig. Wak up, wi möt to gahn un mak de Ogen up. Denn Du hest Din Volk wat Hartes andahn, Du hest uns en Drunk Wien geven, dat wi nich grad stahn künnt. Ik will wahnen in Din Telt ewiglich un Schutz söken unner de Schirm vun Din Flüchten. Sela. Se denkt blot, woans se em dämpt, beflitigt sik de Lögen, gevt gode Word, awer in ehr Hart flucht se. Sela. Dasülvst wull ik Di geern laven min Lebenlang, un min Hand in Din Namen upheven. Dat se heemlich den Frommen scheeten doht; up eenmal scheet se up em un sünd nich bang. Wol den, den Du utwählt un to Di kamen letst, dat he wahnen kann in Din Höv’, de hett rieken Trost vun Din Hus un Din hilligen Tempel. Kamt her, un seht an GOtt Sine Werke, de so wunnerlich is mit Sin Dohn mank de Minschenkinner. De Völker freut sik un jucht, dat Du de Lüd recht richten deihst un de Lüd up Eerden regeeren deihst. Sela. Singt GOtt, lovsinget Sin Namen. Makt Platz vör den, de dar sachten herfahren deiht, He heet HErr, un freut jug vör Em. De mi ahn Orsak hassen doht, darvun sünd mehr, as ik Haar up den Kopp hef. De mi unbillig fiend sünd un mi verdarvt, sünd mächtig. Ik mutt betalen, wat ik nich rovt hef. Freuen un fröhlich möt sin na Di, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, ümmer seggen: Hochgelavet si GOtt! Denn Du büst min Toversicht, HErr, HErr, min Hoffnung vun Jugend up. Man ward Di fürchten, so lang de Sünn un de Maand bestaht, vun Kind to Kinneskinner. Se sünd nich in Unglück as anner Lüd un ward nich plagt as anner Minschen. Man süht de Äx baben her blinken, as man in en Wald hauen deiht; Ik sprok to de Grotsprekers, sprekt nich vun mi so grot, un to de Gottlosen: Pucht nich up Gewalt. Du büst herrlicher un mächtiger as de Bargen vull Rovgud. Min Ogen hollst Du, dat se waken doht, ik bün so ohnmächtig, dat ik nich snacken kann. He rich en Tügnis up in Jacob un gev en Gesetz in Israel, dat He unse Vaders befohl, ehr Kinner to lehren; HErr, wa lang wullt Du so sehr törnen un Din Iver as Füer brennen laten? HErr, GOtt Zebaoth, wa lang wullt Du törnen öwer dat Gebet vun Din Volk? Denn dat is de Wies in Israel un en Recht vun den GOtt Jacobs. Awer se lat sik nich seggen un acht dat nich, se gaht ümmer hen int Düstern; darum möt alle Grundvesten ünner dat Land fallen. Man her darmit, sprekt se, lat uns se utrodden, dat se keen Volk sünd un dat Nüms mehr an den Namen Israel denken deiht! Glücklich sünd de, de in Din Hus wahnen un Di ümmerlos laven doht! Sela. Tröst uns, GOtt, unse HEiland un lat af vun Din Ungnad öwer uns! Denn Du, HErr, büst gud un gnädig, vun grote Gudheit för All de Di anropen doht. Man ward to Zion seggen, dat allerlei Lüd darin geboren ward un dat He, de Högste, se buen deiht. Ik bün achtet as de, de na de Höll rin kamt, ik bün as en Mann, de keen Help hett. Ik will Di ewiglich Nakamen verschaffen un Din Stohl buen vun Geslecht to Geslecht. Sela. Du letst se darhen fahren as en Strom un sünd as en Slap, gliek as en Gras, dat doch bald drög ward, Dat du nich bang warrst vör dat Gruen vun de Nacht, vör de Pieln, de des Dags fleegen doht, Denn HErr, Du letst mi fröhlich singen vun Dine Werke un ik rühm din Hann ehr Wark. Din Wort is en rechte Lehr. Hilligkeit is de Zier vun Din Hus ewiglich. De 94. Psalm. HErr, se slagt Din Volk tonicht un plagt Din Arfdeel! Sin is de See un He hett se makt un Sin Hann hebbt dat Dröge bereitet. Denn all de Götter sünd Götzen, awer de HErr hett den Himmel makt. Bargen smöllt as Wass vör den HErrn, vör den Herrscher öwer den ganzen Eerdborr. Lavt den HErrn mit Harpen, mit Harpen un mit Psalmen, Erhevt den HErrn, unsen GOtt, bedt an to Sin Fotschemel, denn He is hillig. Denn de HErr is fründlich un Sin Gnad duert ewig, un Sin Wahrheit up ewig. De 101. Psalm. En Psalm vun David. De sin Neegsten heemlich verleumden deiht, den vertilg ik. Ik mag den nich, de stolte Geberden un hogen Moth hett. Min Hart is slan un verdrögt as Gras, dat ik ok vergeten doh, min Brod to eten. De din Mund fröhlich makt, so dat du wedder jung warrst as en Adler. De Du dat Eerdriek gründen deihst up sin Grundfest, dat dat blift ümmer un ewig. Denkt an Sine Wunnerwerke, de He dahn hett, an Sine Wunner un an Sin Wort; Dat wi sehn mögt Dine Uterwählten ehr Wolfahrt un uns freuen, dat dat Din Volk so wol geiht un uns rühmen mit Din Arvdeel. Hungrig un döstig un ehr Seel verkamen; Denn Din Gnad geiht so wiet de Himmel is un Din Wahrheit so wiet de Wolken gaht. Se bewiest mi Bös för Gut un Haß för Leev. De HErr to din rechte Hand ward de Könige an den Dag vun Sin Torn entweibreken. He gift Spies an de, de Em fürchten doht, He denkt ewig an Sin Bund. Glücklich is de Mann, de barmhartig is un geern lehnen deiht un sin Saken so vullföhrt, dat he Nüms Unrecht deiht. Wokeen is, as de HErr, uns GOtt? De Sik so hoch sett hett, Wat weer di denn, du See, as du di darvun maken däst? Un di, du Jordan, dat du di rückwarts dreihen däst? Se hebbt Müler un redt nich; se hebbt Ogen un seht nich; De HErr is gnädig un gerecht un uns GOtt is barmhartig. In de Angst reep ik den HErrn an, un de HErr erhör mi un tröst mi. O, dat min Leven Din Rechte mit ganzen Ernst holn dä! Weh mi, dat ik en Fremden bün mank Mesech, ik mutt wahnen mank Kedar sine Hütten. De HErr behödt di, de HErr is din Schatten öwer din rechte Hand, Denn dar hebbt se Stöhl to Gericht hensett, de Richtstohl vun David sin Hus. Dat wilde Water war öwer uns Seel gahn. De awer afwiekt up ehre krummen Weg’ ward de HErr wegdrieven mit de Öweldoers, awer lat Freden sin öwer Israel! De 126. Psalm. De mit Thranen seien doht, ward mit Freuden aarn’. Glückselig is de Mann, de sin Pielkober vull darvun hett; de ward nich to Schann, wenn se mit ehre Fiende in dat Dohr handeln doht. De 128. Psalm. De HErr ward di segen ut Zion, dat du sehn deihst dat Glück vun Jerusalem din Leven lang, Ach, hat doch mussen to Schanden warrn un torüggwies’t Alle, de Zion bös sünd. Ik töv up den HErrn, min Seel tövt, un ik höp up Sin Wort. Bet dat ik en Stell finnen doh för den HErrn to en Wahnung vun den Mächtigen vun Jakob. Denn ik weet, dat de HErr grot is un uns’ HErr öwer alle Götter. De de Himmel mit Verstand makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Verget ik di, Jerusalem, so ward min Rechte mi vergeten. Un singt up den HErrn Sin Weg, dat den HErrn Sin Ehr grot is. Du schaffst dat, wat ik tovör oder naher doh un hollst Din Hand baben öwer mi. Bewahr mi, HErr, vör de Gottlosen ehre Hann, behöd mi vör de frevelhaften Lüd, de min Tritt umstöten wüllt. Lat den Gerechten mi fründlich slagen un mi strafen; dat ward mi so wol dohn as en Balsam up min Kopp, denn ik bä ümmer, dat se mi keen Schaden doht. Kiek to de rechte Hand un süh, Nüms will di kennen. Ik kann nich weglopen, nüms nimmt sik min Seel an. Ik denk an de vörigen Tieden, ik red vun all Dine Dahten un segg vun Din Hann ehr Wark. HErr, mak Din Himmel sied un fahr dal, griep de Bargen an, das se roken doht. Ik will reden vun Din herrlich schöne Pracht un vun Dine Wunner; Glückselig is de, den sin Hülp de GOtt Jakobs is, den sin Hoffnung up den HErrn sin GOtt steiht, Uns’ HErr is grot un vun grot Kraft un dat is unbegrieplich, so as he regeern deiht. De schüllt den HErrn Sin Nam laven, denn wenn He dat befehln deiht, so ward dat schafft. De Hilligen schüllt fröhlich sien an priest un lavt up ehr Lagers. Lavt Em mit helle Cymbeln, lavt Em mit wolklingende Cymbeln!

6Un he sprok to mi: Düsse Wör’ sünd gewiß un wahrhaftig. Un GOtt, de hilligen Propheten ehr HErr, hett Sin Engel schickt, Sin Knecht sehn to laten, wat bald geschehn mutt. Denn de HErr kennt de Gerechten ehr Weg, awer de Gottlosen ehr Weg vergeiht. De 2. Psalm. Awer ik hef min König insett up minen hilligen Barg Zion. Ik ligg un schlap un wak up, denn de HErr stütt mi. Opfert Gerechtigkeit un vertrut up den HErrn. De Ruhmredigen bestaht nich vör Din Ogen, Du büst en Fiend vun alle, de öwel doht. Denn na den Dod denkt man nich an Di, wokeen will Di in dat Dodenriek danken? So lat min Fiend mine Seel verfolgen un se kriegen, un min Leven to Grund richten un min Ehr in den Stoff leggen. Sela. Du warrst em laten en lütte Tied vun GOtt verlaten sin, awer mit Ehren un Staat warrst Du em krönen. Du schellst de Heiden un bringst de Gottlosen um, ehren Namen vertilgst Du ümmer un ewiglich. He sprickt in sinen Harten: Ik warr nümmermehr dal liggen, vun Geschlecht to Geschlecht hett dat mit mi keen Not. He ward regen laten öwer de Gottlosen Blitz, Füer un Swefel un ward ehr en Unwedder ton Lohn geven. Dewiel nu de Elenden verstört ward un de Armen süfzen doht, will Ik upstahn, sprickt de HErr, Ik will en Hölp schaffen, dat man frimödig lehrn schall. Ik höp awer darup, dat Du so gnädig büst, min Hart freut sik, dat Du so geern helpen deihst. Ik will vör den HErrn singen, dat He so gut gegen mi is. De 14. Psalm. Ji schändt den Armen sin Rat, awer GOtt is sin Toversicht. Dat Lott is mi fulln up dat Leeflichste, mi is en schön Arvdeel to Deel warn. Ik rop to Di, dat Du, GOtt, mi erhören wullst. Neeg Din Ohren to mi, hör min Red. De Höll ehr Banden höllen mi fast, un den Dod sin Stricke fullen öwer mi. Un desülvige geiht rut, as en Brüdigam ut sin Kamer un freut sik as en Held, to lopen den Weg. Wi lavt, dat Du uns helpen deihst un in unsen GOtt Sin Nam swingt wi de Fahn. De HErr gewähr di all Din Bitt. He hett grote Ehr dörch Din Hölp, un Du leggst sin Würde un Hoheit up em. To Di schregen se un warn rett, se vertruten up Di un warn nich to Schanden. Gudes un Barmhartigkeit ward mi folgen, so lang as ik lev un ik warr blieven in den HErrn Sin Hus ewiglich. De 24. Psalm. Dat is dat Geschlecht, dat dar söcht Din Angesicht, Jakob. Sela. Denk, HErr, an Din Barmhartigkeit un an Din Gudheit, de vun de Welt her wesen is. Ik wasch min Hann in Unschuld un hol mi, HErr, to Dinen Altar, Un ward nu erhöhn min Kopp öwer min Fiende, de rund um mi sünd, so will ik in Sin Hütte Lov opfern, ik will singen un Lov seggen den HErrn. Gelavet si de HErr, denn He hett erhört de Stimm vun min Flehn. Un makt se achter ut schlagen, as en Kalv, Libanon un Sirion as en junges Eenhorn; Denn Sin Torn duert enen Ogenblick un He hett Lust to dat Leven, den Abend lang duert dat Weenen, awer des Morgens de Freud. In Din Hann befehl ik min Geist, Du hest mi erlöst, HErr, Du true GOtt. Darför ward to Di alle Hilligen beden to de rechte Tied, darum, wenn grote Waterfloten kamen doht, ward se an desülvigen nich rankamen. De Himmel is dörch den HErrn Sin Wort makt un sin ganze Heer dörch den GEist vun Sin Mund. De Em ansehn doht, de ward vergnögt, un ehr Angesicht dörf nich roth warrn. Ehr Weg mutt düster un glitscherig warrn un den HErrn Sin Engel mutt se verfolgen. HErr, Din Gnade reckt so wiet, as de Himmel is un Din Wahrheit so wiet, as de Wolken gaht. Un ward din Gerechtigkeit hervör bringen as dat Licht un din Recht as den Middag. Min Wunden stinkt un eitert dörch min Dohrheit. Süh, min Dag’ sünd en Hand breet vör Di, un min Leven is as nicks vör Di. Wo gar nicks alle Minschen, de doch so säker leven doht! Sela. HErr, min GOtt, grot sünd Din Wunner un Din Gedanken, de Du an uns bewiesen deihst. Di is nicks gliek, ik will se verkündigen un darvun seggen, obgliek se nich to telln sünd. Min Fiende redt Böses gegen mi: Wannehr ward he dod blieven un sin Namen vergahn? Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He mi helpen deiht mit Sin Angesicht. Dörch Di wöllt wi unse Fiende tonicht stöten, in Din Namen wöllt wi daltreden, de sik gegen uns sett. Scharp sünd Dine Pieln, dat de Völker vör Di dal fallt, mitten mank den König sine Fiende. GOtt is binnen bi se, darum ward se wol blieven, GOtt helpt se fröh. GOtt fahrt up mit Gejuch, un de HErr mit helle Posaunen. Se hebbt sik wunnert, as se dat sehn dän, se sünd bang warn un sünd flink weglopen. Warum schall ik bang sin in böse Dag’, wenn min Tyrannen ehr Missedaht mi umgeven deiht? Un de Himmels ward sin Gerechtigkeit verkündigen, denn GOtt is Richter. Sela. An Di alleen hef ik sündigt un öwel vör Di dahn, up dat Du Recht behöllst in Din Word un rein blivst, wenn Du richten deihst. Du redst geern all dat, wat ton Verdarven dehnt mit falsche Tung. Dar sünd se awer bang, wo nicks bang to sin is, denn GOtt terstreut de Been vun de, de di belagern doht. Du makst se to Schann, denn GOtt smit se weg. Süh, GOtt steiht mi bi, de HErr erhollt min Seel. Furcht un Bewern is mi ankamen un Gruel hett mi öwerfulln. Däglich gaht se gegen mine Worde an, all ehr Gedanken sünd dat se mi Öwels doht. Mak Di höger, GOtt, as de Himmel un Din Ehre höger, as de ganze Welt. Dat se nich hören deiht den Toverer, den Beschwörer sin Stimm, de wol beschwören kann. Du HErr, GOtt Zebaoth, Israel sin GOtt, wak up un sök heim alle Heiden, wes’ nich gnädig een vun de, de so verwegene Öveldoers sünd. Sela. Du hest awer doch en Teken geven de, de Di fürchten doht, dat se in de Hög richten dä’n un se säker makte. Sela. Denn Du, GOtt, hörst min Gelövniß, Du lohnst de gut, de Dinen Namen fürchten doht. Awer min Seel tövt alleen up GOtt, denn He is min Hoffnung. Dat weer min Hart sin Freud un Wonn, wenn ik vun Di mit fröhlichen Mund grotspreken kunn. Se sünd driest mit ehr bösen Anschläg un seggt, woans se Strick leggen wöllt un sprekt: Wokeen kann se sehn? Erhör uns na Din wunderbarliche Gerechtigkeit, GOtt, uns’ Heil, de Du büst de Toversicht vun All’ de up Eern un wiet af an de See wahnen doht. He makt ut de See drög Land, dat man to Fot öwer dat Water gahn deiht, darum freut wi uns an Em! GOtt, Di dankt de Völker, Di dankt alle Völker. De en Vadder is för de Waisen un en Richter för de Wittfruens. He is GOtt in Sin hillige Wahnung GOtt, Du weest min Dohrheit, un min Schulden sünd Di nich verborgen. Ik awer bün elend un arm. GOtt, il to mi, denn Du büst min Helper un Retter, min GOtt, töv nich so lang. De 71. Psalm. Up Di hef ik mi verlaten vun Moderliev an, Du hest mi ut min Moder ehr Schot trocken. Min Lofgesang is ümmer vör Di. He ward heraf fahren, as de Regen up de Wisch, as de Drüppen, de dat Land anfuchten doht. Darum mutt ehr Trotzen en köstlich Ding sin, un ehr Frevel mutt wol dahn heten. Un haut entwei alle sine Tafelwerke mit Biel un Hacken. Pucht nich so hoch up ju Gewalt, sprekt nich so halsstarrig, De Stolten möt berovt warrn un inslapen un alle Krieger möt de Hann sinken laten. Ik denk an de ole Tied, an de vörigen Jahrn. Up dat de Nakamen lernten un de Kinner, de noch schüllt geboren warrn, wenn se upkeemen, dat se ok ehr Kinner dat verkündigen dän; Schütt Din Grimmigkeit up de Heiden, de Di nich kennt un up de Königrieke, de Din Namen nich anropen doht. Du spiest se mit Thranenbrod un gifst se ut en grote Maat Thranen to drinken. Dat hett He ton Tügnis sett unner Joseph, as se ut Egypten trecken dän un fremde Spraken hört harrn. Ik hef wol seggt: Ji sünd Götter un alltosamen den Högsten Sin Kinner. Denn se hebbt sik mit enanner verenigt un en Bund gegen Di makt. Glücklich sünd de Minschen, de Di för ehr Kraft holt un Di vun Harten nahwandeln doht. Wullt Du denn ewiglich öwer uns törnen? un Din Torn för alle Tieden ümmer furt gahn laten? Hör, HErr, min Gebet un mark up de Stimm vun min Flehn. De HErr ward predigen laten in allerhand Spraken, dat Enige vun se ok darin geboren ward. Sela. Ik ligg mank de Doden verlaten, as de, de se dodslagen hebbt, de in dat Graf liggen doht, an de Du nich mehr denkst un de vun Din Hand afsonnert sünd. Un de Himmels ward, HErr, Dine Wunner priesen, un Din Wahrheit in de Gemeen vun de Hilligen. Dat dar fröh blöhen deiht un bald welk ward un des Abends afmeiht ward un verdrögt. Vör de Pest, de in Düstern sliekt, vör de Sük, de up den Middag wüthen deiht. HErr, wa sünd Dine Werke so grot! Dine Gedanken sünd so sehr deep! Wittfruens un Frömde bringt se um un makt de Waisen dod. Kamt, lat uns anbeden, kneen un dalfallen vör den HErrn, de uns makt hett. Dat steiht herrlich un prächtig vör Em, un dat geiht gewaltig un köstlich to in Sin Hilligdom. De Himmel verkündigt Sin Gerechtigkeit un alle Völker seht Sin Ehr. Mit Trompeten un Basunen, juchet vör den HErrn, den König! Moses un Aaron mank Sin Presters un Samuel mank de, de Sin Namen anropt, se repen an den HErrn un He erhör se. Min Ogen seht na de Truen int Land, dat se bi mi wahnen doht, un ik hef geern fromme Deener. Min Gebeen klevt an min Fleesch vör Hulen un Süfzen. De HErr schafft Gerechtigkeit un Recht för Alle, de Unrecht lieden doht. Mit de Deep bedeckst Du dat, as mit en Kleed un Water staht öwer de Bargen. Ji, Samen vun Abraham, Sin Knecht, ji Kinner vun Jacob, Sin Uterwählten! Wi hebbt sündigt samt uns Vaders, wi hebbt övel handelt un sünd gottlos west. Un se to den HErrn reepen in ehr Noth un He se rett ut ehr Angst. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Lann. Sett Gottlose öwer em, un de Satan mutt stahn to sin rechte Hand. He ward richten mank de Heiden, He ward grote Slachten sla’n, He ward den Böwersten öwer grote Landen vergahn laten. He lett verkündigen Sin gewaltigen Dahten an Sin Volk, dat He se de Heiden ehr Arfdeel geven deiht. Denn he ward ewiglich blieven, de Gerechte ward to keen Tid vergeten. Un up dat Lütte süht in den Himmel un uppe Eer; Ji Bargen, dat ji hüppen dän, as de Lämmer, ji lütten Bargen as de jungen Schap? Se hebbt Ohren un hört nich; se hebbt Näsen un rükt nich; De HErr behöd de Eenfoltigen. Wenn ik unnerliggen doh, so helpt He mi. De HErr is mit mi, darum bün ik nich bang, wat künnt mi Minschen dohn? Wenn ik up Dine Gebote alleen seh, so warr ik nich to Schann. Dat ward min Seel to veel, to wahnen bi de, de den Freden hassen doht. Dat di bi Dag de Sünn, noch de Maand bi Nacht nich steken deiht. Wünscht Jerusalem Glück! Dat mutt gut gahn de, weke di leef hebbt. Gelavt si de HErr, dat He uns nich gift ton Rov in ehre Tähn. Se gaht hen un weent un dregt gode Saat un kamt mit Freuden un bringt ehr Garven. De 127. Psalm. Un sehn deihst din Kinner ehre Kinner. Fred öwer Israel! De 129. Psalm. Ach dat se doch mussen sien as dat Gras up dat Dack, verdrögt, ehr man dat utritt! Min Seel tövt up den HErrn vun een Morgenwach bet to de anner. Süh, wi hört vun se in Ephrata, wi hebbt se funnen up dat Feld an dat Holt. Allns wat He will, dat deiht He in den Himmel, uppe Eer, in de See un in alle Deepen. De de Eer up dat Water utbredt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Min Tung mutt an min Gagel kleven, wa ik nich an di denken doh, wa ik nich lat Jerusalem min höchste Freud sien. Denn de HErr is hoch un süht up dat Lüdde un kennt den Hohfarigen vun fern. Son Kenntnis is mi to wunnerlich un to hoch, ik kann dat nich begriepen. De Hohfarigen leggt mi Falln un bredt mi Seils ut to en Nett un stellt mi Falln in den Weg. Sela. Ehr Lehrer möt heraf stött warrn öwer en Fels, denn ward man min Lehr hörn, dat se leevlich is. HErr, to Di schrie ik un segg: Du büst min Toversicht, min Deel in dat Land vun de Lebendigen. Ik bred mine Hann ut to Di, min Seel is döstig na Di, as en drög Land. Sela. Lat dat blitzen un jag se ut enanner, scheet Dine Strahlen un mak se bang; Dat man schall reden vun Din herrlichen Dahten un dat man vertell Din Herrlichkeit; De Himmel, Eer, See un Allns wat darin is, makt hett, de Gloven holn deiht ewiglich; De HErr richt up de Elendigen un stött de Gottlosen dal. He hüllt se ümmer un ewig, He ordent, dat se nich annerns gahn dörft. Ehr Mund schall vun GOtt grotspreken un se schüllt scharpe Swerdter in ehr Hann hebben; Allns, wat Athem hett, lav den HErrn! Halleluja! Änderungen am Text: Matth. 4, 3. ‘sprik’ gewechselt zu ‘sprick’ Matth. 7, 29. ‘Schriftgelehrden’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrten’ Matth. 8, 19. ‘Schriftgelehrde’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrte’ Matth. 9, 3. ‘Schriftgelehrden’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrten’ Matth. 9, 34. ‘drivt’ gewechselt zu ‘drift’ Matth. 16, 7. ‘mard’ gewechselt zu ‘ward’ Matth. 17, 1. ‘je’ gewechselt zu ‘se’ Matth. 18, 23. ‘das’ gewechselt zu ‘dat’ Matth. 23, 23. ‘Barmhardigkeit’ gewechselt zu ‘Barmhartigkeit’ Matth. 24, 45. ‘Deensten’ gewechselt zu ‘Deeners’ Mark. 3, 1. ‘werrer’ gewechselt zu ‘wedder’ Mark. 4, 1. ‘werrer’ gewechselt zu ‘wedder’ Mark. 5, 28. ‘Wann’ gewechselt zu ‘Wenn’ Mark. 9, 1. ‘seeg’ gewechselt zu ‘segg’ Mark. 15, 40. ‘werrn’ gewechselt zu ‘weern’ Luk. 5, 4. ‘Neet’ gewechselt zu ‘Nett’ Luk. 6, 26. ‘Desgliken’ gewechselt zu ‘Desglieken’ Luk. 6, 36. ‘barmhardig’ gewechselt zu ‘barmhartig’ (zweimal) Luk. 7, 40. ‘so’ gewechselt zu ‘to’ Luk. 7, 42. ‘nich’ gewechselt zu ‘nicks’ Luk. 9, 6. ‘predigden’ gewechselt zu ‘predigten’ Luk. 9, 47. ‘grep’ gewechselt zu ‘greep’ Luk. 10, 37. ‘Barmhardigkeit’ gewechselt zu ‘Barmhartigkeit’ Luk. 12, 58. ‘överlevert’ gewechselt zu ‘öwerlevert’ Luk. 13, 17. ‘gescheen’ gewechselt zu ‘geschehn’ Luk. 13, 28. ‘Tähnklappen’ gewechselt zu ‘Tänklappern’ Luk. 15, 29. ‘antwor’ gewechselt zu ‘antworte’ Luk. 19, 20. ‘Schweetdok’ gewechselt zu ‘Sweetdok’ Luk. 21, 21. ‘meerrn’ gewechselt zu ‘merrn’ Luk. 22, 24. ‘Sriet’ gewechselt zu ‘Striet’ Luk. 23, 40. ‘glike’ gewechselt zu ‘glieke’ Luk. 24, 30. ‘Brot’ gewechselt zu ‘Brod’ Luk. 24, 35. ‘Brot’ gewechselt zu ‘Brod’ Joh. 1, 43. ‘tehn’ gewechselt zu ‘gehn’ Joh. 3, 18. ‘Em gölvt’ gewechselt zu ‘Em glövt’ Joh. 3, 27. ‘Mensch’ gewechselt zu ‘Minsch’ Joh. 4, 15. ‘must’ gewechselt zu ‘muß’ Joh. 6, 9. ‘se’ gewechselt zu ‘so’ Joh. 7, 37. ‘dörstig’ gewechselt zu ‘döstig’ Joh. 11, 38. ‘Sülben’ gewechselt zu ‘Sülbn’ Joh. 11, 44. ‘Gesich’ gewechselt zu ‘Gesicht’ Joh. 11, 51. ‘sülben’ gewechselt zu ‘sülbn’ Joh. 12, 45. (fehlender Vers hinzugefügt) Joh. 12, 49. ‘Sülben’ gewechselt zu ‘Sülbn’ Joh. 13, 5. ‘Jünges’ gewechselt zu ‘Jüngers’ Joh. 13, 6. ‘keen’ gewechselt zu ‘keem’ Joh. 15, 6. ‘Für’ gewechselt zu ‘Füer’ Joh. 20, 1. ‘een’ gewechselt zu ‘enn’ Joh. 21, 9. ‘Brot’ gewechselt zu ‘Brod’ Joh. 21, 18. ‘aver’ gewechselt zu ‘awer’ Joh. 21, 20. ‘ock’ gewechselt zu ‘ok’ Apost. 1, 8. ‘HEist’ gewechselt zu ‘GEist’ Apost. 1, 14. ‘Mudder’ gewechselt zu ‘Moder’ Apost. 1, 18. ‘sick’ gewechselt zu ‘sik’ Apost. 1, 18. ‘und siene’ gewechselt zu ‘un siene’ Apost. 2, 7. ‘sick un’ gewechselt zu ‘sik un’ Apost. 2, 11. ‘wie’ gewechselt zu ‘wi’ Apost. 2, 18. ‘schölln’ gewechselt zu ‘schülln’ Apost. 2, 35. ‘Ick’ gewechselt zu ‘Ik’ Apost. 4, 5. ‘Schriftgelehrden’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrten’ Apost. 4, 26. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ Apost. 4, 27. ‘sick’ gewechselt zu ‘sik’ Apost. 5, 3. ‘was’ gewechselt zu ‘wat’ Apost. 5, 5. ‘dahl’ gewechselt zu ‘dal’ Apost. 5, 8. ‘Aver’ gewechselt zu ‘Awer’ Apost. 5, 12. ‘aver’ gewechselt zu ‘awer’ Apost. 5, 25. ‘leern’ gewechselt zu ‘lehrn’ Apost. 5, 28. ‘leern’ gewechselt zu ‘lehrn’ Apost. 5, 34. ‘Schriftgelehrde’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrte’ Apost. 5, 38. ‘ick’ gewechselt zu ‘ik’ Apost. 5, 42. ‘leern’ gewechselt zu ‘lehrn’ Apost. 6, 12. ‘Schriftgelehrden’ gewechselt zu ‘Schriftgelehrten’ Apost. 6, 15. ‘segen’ gewechselt zu ‘seegen’ Apost. 7, 7. ‘dorna’ gewechselt zu ‘darna’ Apost. 7, 26. ‘deit’ gewechselt zu ‘deiht’ Apost. 7, 43. ‘juhn’ gewechselt zu ‘jug’ Apost. 7, 56. ‘stenigten’ gewechselt zu ‘steenigten’ Apost. 8, 4. ‘predigden’ gewechselt zu ‘predigten’ Apost. 8, 8. ‘grode’ gewechselt zu ‘grote’ Apost. 8, 13. ‘sich’ gewechselt zu ‘sik’ Apost. 8, 25. ‘vele’ gewechselt zu ‘veele’ Apost. 9, 20. ‘glik’ gewechselt zu ‘gliek’ Apost. 9, 34. ‘glik’ gewechselt zu ‘gliek’ Apost. 9, 40. ‘fall’ gewechselt zu ‘full’ Apost. 9, 41. ‘överlever’ gewechselt zu ‘öwerlever’ Apost. 10, 17. ‘harn’ gewechselt zu ‘harr’ Apost. 10, 25. ‘foll’ gewechselt zu ‘full’ Apost. 10, 42. ‘Richder’ gewechselt zu ‘Richter’ Apost. 11, 17. ‘gliken’ gewechselt zu ‘glieken’ Apost. 12, 12. ‘Mudder’ gewechselt zu ‘Moder’ Apost. 12, 23. ‘Soglik’ gewechselt zu ‘Sogliek’ Apost. 13, 14. ‘sedden’ gewechselt zu ‘setten’ Apost. 13, 28. ‘obglik’ gewechselt zu ‘obgliek’ Apost. 13, 38. ‘Gesett’ gewechselt zu ‘Gesetz’ Apost. 13, 48. ‘priesten’ gewechselt zu ‘priesen’ Apost. 14, 6. ‘so’ gewechselt zu ‘to’ Apost. 14, 11. ‘lik’ gewechselt zu ‘like’ Apost. 14, 19. ‘stenigten’ gewechselt zu ‘steenigten’ Apost. 15, 4. ‘verkündigden’ gewechselt zu ‘verkündigten’ Apost. 15, 5. ‘Gesett’ gewechselt zu ‘Gesetz’ Apost. 15, 7. ‘weetet’ gewechselt zu ‘weet’ Apost. 15, 24. ‘Gesett’ gewechselt zu ‘Gesetz’ Apost. 15, 32. ‘vele’ gewechselt zu ‘veele’ Apost. 15, 35. ‘vele’ gewechselt zu ‘veele’ Apost. 17, 17. ‘Gottesfürchdigen’ gewechselt zu ‘Gottesfürchtigen’ Apost. 17, 23. ‘ohn’ gewechselt zu ‘ahn’ Apost. 17, 29. ‘stenernen’ gewechselt zu ‘steenernen’ Apost. 17, 31. ‘Gerechdigkeit’ gewechselt zu ‘Gerechtigkeit’ Apost. 18, 7. ‘gottesfürchdig’ gewechselt zu ‘gottesfürchtig’ Apost. 18, 24. ‘mächdig’ gewechselt zu ‘mächtig’ Apost. 19, 12. ‘Schweetdöker’ gewechselt zu ‘Sweetdöker’ Apost. 19, 27. ‘nicht’ gewechselt zu ‘nich’ Apost. 19, 32. ‘schregen’ gewechselt zu ‘schreegen’ Apost. 19, 33. ‘Bolk’ gewechselt zu ‘Volk’ Apost. 20, 20. ‘hev’ gewechselt zu ‘hef’ Apost. 21, 36. ‘Volks’ gewechselt zu ‘Volk’ Apost. 22, 25. ‘ohn’ gewechselt zu ‘ahn’ Apost. 23, 11. ‘goten’ gewechselt zu ‘goden’ Apost. 23, 23. ‘Kriegknechts’ gewechselt zu ‘Kriegsknechts’ Apost. 24, 9. ‘stimten’ gewechselt zu ‘stimmten’ Apost. 25, 2. ‘Paulus’ gewechselt zu ‘Paulus un’ Apost. 25, 26. ‘schrieben’ gewechselt zu ‘schreben’ (zweimal) Apost. 26, 3. ‘wil’ gewechselt zu ‘wiel’ Apost. 26, 20. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ Apost. 26, 31. ‘Sit’ gewechselt zu ‘Siet’ Apost. 27, 8. ‘dar’ gewechselt zu ‘dat’ Apost. 27, 31. ‘blieben, so’ gewechselt zu ‘blieven, so’ Apost. 27, 33. ‘ohn’ gewechselt zu ‘ahn’ Apost. 27, 39. ‘Öwer’ gewechselt zu ‘Över’ Apost. 27, 43. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ Röm. 3, 5. ‘Ungerechligkeit’ gewechselt zu ‘Ungerechtigkeit’ Röm. 3, 5. ‘räd’ gewechselt zu ‘red’ Röm. 3, 13. ‘Graff’ gewechselt zu ‘Graf’ Röm. 3, 22. ‘räd’ gewechselt zu ‘red’ Röm. 6, 19. ‘Unrennlichkeit’ gewechselt zu ‘Unreinlichkeit’ Röm. 7, 3. ‘anner’ gewechselt zu ‘annern’ Röm. 8, 10. ‘twars’ gewechselt zu ‘twar’ Röm. 8, 39. ‘Depe’ gewechselt zu ‘Deepe’ Röm. 10, 7. ‘Depe’ gewechselt zu ‘Deepe’ Röm. 10, 18. ‘Twars’ gewechselt zu ‘twar’ Röm. 13, 4. ‘Denerin’ gewechselt zu ‘Deenerin’ (zweimal) Röm. 13, 6. ‘Dener’ gewechselt zu ‘Deener’ Röm. 13, 11. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ Röm. 14, 12. ‘geben’ gewechselt zu ‘geven’ Röm. 15, 12. ‘Wortel’ gewechselt zu ‘Woddel’ 1. Cor. 1, 9. ‘Den’ gewechselt zu ‘Denn’ 1. Cor. 2, 2. ‘Ehristus’ gewechselt zu ‘Christus’ 1. Cor. 5, 7. ‘wil’ gewechselt zu ‘wiel’ 1. Cor. 6, 7. ‘leever bedregen’ gewechselt zu ‘lever bedregen’ 1. Cor. 6, 11. ‘geretht’ gewechselt zu ‘gerecht’ 1. Cor. 9, 3. ‘antword’ gewechselt zu ‘antwort’ 1. Cor. 9, 19. ‘Vele’ gewechselt zu ‘Veele’ 1. Cor. 10, 5. ‘vele’ gewechselt zu ‘veele’ 1. Cor. 10, 8. ‘dreuntwintig’ gewechselt zu ‘dreeuntwintig’ 1. Cor. 11, 5. ‘vel’ gewechselt zu ‘veel’ 1. Cor. 11, 18. ‘Toerst’ gewechselt zu ‘Toeerst’ 1. Cor. 12, 26. ‘liden’ gewechselt zu ‘lieden’ 1. Cor. 14, 4. ‘süsvst’ gewechselt zu ‘sülvst’ 1. Cor. 15, 3. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ 1. Cor. 16, 13. ‘Past’ gewechselt zu ‘Paßt’ 2. Cor. 1, 15. ‘enmal’ gewechselt zu ‘eenmal’ 2. Cor. 2, 13. ‘Afschied’ gewechselt zu ‘Afscheed’ 2. Cor. 5, 5. ‘farig’ gewechselt zu ‘fardig’ 2. Cor. 6, 10. ‘und’ gewechselt zu ‘un’ 2. Cor. 6, 15. ‘past’ gewechselt zu ‘paßt’ 2. Cor. 7, 9. ‘irgenwo’ gewechselt zu ‘irgendwo’ 2. Cor. 8, 5. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ 2. Cor. 10, 13. ‘Maal, sonnern’ gewechselt zu ‘Maat, sonnern’ 2. Cor. 11, 16. ‘bet’ gewechselt zu ‘beten’ 2. Cor. 11, 29. ‘ich’ gewechselt zu ‘ik’ 2. Cor. 11, 33. ‘dahl’ gewechselt zu ‘dal’ 2. Cor. 12, 4. ‘und’ gewechselt zu ‘un’ 2. Cor. 12, 4. ‘Wörd’ gewechselt zu ‘Wör’’ 2. Cor. 12, 19. ‘werrer’ gewechselt zu ‘wedder’ Gal. 1, 9. ‘wie nu’ gewechselt zu ‘wi nu’ Gal. 3, 18. ‘öwer’ gewechselt zu ‘awer’ Gal. 3, 27. ‘Ehristus’ gewechselt zu ‘Christus’ Gal. 4, 1. ‘twüschen’ gewechselt zu ‘twischen’ Gal. 4, 27. ‘deist’ gewechselt zu ‘deihst’ Eph. 1, 3. ‘un’ gewechselt zu ‘und’ Eph. 1, 11. ‘Rad’ gewechselt zu ‘Rath’ Eph. 2, 6. ‘Ehristus’ gewechselt zu ‘Christus’ Eph. 4, 12. ‘wadörch’ gewechselt zu ‘wodörch’ Eph. 4, 16. ‘Bederung’ gewechselt zu ‘Beterung’ Eph. 4, 18. ‘Laven’ gewechselt zu ‘Leven’ Phil. 1, 13. ‘Keeden’ gewechselt zu ‘Keden’ Phil. 1, 14. ‘Keeden’ gewechselt zu ‘Keden’ Phil. 1, 16. ‘Keeden’ gewechselt zu ‘Keden’ Phil. 4, 7. ‘is all’ gewechselt zu ‘is as all’ Kol. 1, 2. ‘Ehristus’ gewechselt zu ‘Christus’ Kol. 1, 6. ‘Dat na u’ gewechselt zu ‘Dat na ju’ Kol. 2, 3. ‘liegt’ gewechselt zu ‘liggen’ Kol. 2, 21. ‘nicht pröven’ gewechselt zu ‘nich pröven’ Kol. 4, 13. ‘Mög’ gewechselt zu ‘Möh’ 1. Tim. 3, 7. ‘Lästrung’ gewechselt zu ‘Lästerung’ 1. Tim. 6, 3. ‘Gottseltgkeit’ gewechselt zu ‘Gottseligkeit’ 2. Tim. 1, 12. ‘uphegen’ gewechselt zu ‘upheven’ 2. Tim. 2, 6. ‘toerst’ gewechselt zu ‘toeerst’ 2. Tim. 3, 16. ‘Bederung’ gewechselt zu ‘Beterung’ 2. Tim. 4, 13. ‘deist’ gewechselt zu ‘deihst’ 1. Pet. 1, 11. ‘Leiden’ gewechselt zu ‘Lieden’ 1. Pet. 1, 13. ‘Drum’ gewechselt zu ‘Darum’ 1. Pet. 1, 20. ‘förher’ gewechselt zu ‘vörher’ 1. Pet. 5, 5. ‘Olen’ gewechselt zu ‘Olln’ 2. Joh. 1, 9. (fehlender Vers hinzugefügt) Ebr. 5, 13. ‘geoen’ gewechselt zu ‘geven’ Ebr. 6, 17. ‘Arwen’ gewechselt zu ‘Arven’ Ebr. 11, 23. ‘weern bang’ gewechselt zu ‘weern nich bang’ Ebr. 12, 20. ‘stenigt’ gewechselt zu ‘steenigt’ Offenb. 5, 11. ‘vele Dusend’ gewechselt zu ‘veele Dusend’ Offenb. 6, 8. ‘up he Eer’ gewechselt zu ‘up de Eer’ Offenb. 18, 7. ‘hebbt’ gewechselt zu ‘hett’ Offenb. 22, 9. ‘sprock’ gewechselt zu ‘sprok’ Ps. 1, 3. ‘Boom’ gewechselt zu ‘Bom’ Ps. 3, 1. ‘de’ gewechselt zu ‘dä’ Ps. 6, 5. ‘wil’ gewechselt zu ‘wiel’ Ps. 6, 9. ‘Wenen’ gewechselt zu ‘Weenen’ Ps. 7, 8. ‘desülwigen’ gewechselt zu ‘desülvigen’ Ps. 8, 2. ‘wo’ gewechselt zu ‘wa’ Ps. 8, 4. ‘farrig’ gewechselt zu ‘fardig’ Ps. 10, 1. ‘worum verbargst’ gewechselt zu ‘warum verbargst’ Ps. 14, 7. ‘de’ gewechselt zu ‘dä’ (zweimal) Ps. 16, 1. ‘Klenod’ gewechselt zu ‘Kleenod’ Ps. 17, 12. ‘Verstek’ gewechselt zu ‘Versteek’ Ps. 18, 38. ‘miene’ gewechselt zu ‘mine’ Ps. 18, 43. ‘to nich’ gewechselt zu ‘tonicht’ Ps. 18, 44. ‘de’ gewechselt zu ‘dä’ Ps. 18, 49. ‘miene’ gewechselt zu ‘mine’ Ps. 20, 6. ‘Birr’ gewechselt zu ‘Bitt’ Ps. 21, 8. ‘Godhet’ gewechselt zu ‘Gudheit’ Ps. 22, 30. ‘ligt’ gewechselt zu ‘liggt’ Ps. 31, 2. ‘redd’ gewechselt zu ‘rett’ Ps. 34, 21. ‘en’ gewechselt zu ‘een’ Ps. 35, 27. ‘Wolfart’ gewechselt zu ‘Wolfahrt’ Ps. 37, 7. ‘töf’ gewechselt zu ‘töv’ Ps. 37, 27. ‘do’ gewechselt zu ‘doh’ Ps. 37, 34. ‘Töf’ gewechselt zu ‘Töv’ Ps. 38, 15. ‘deit’ gewechselt zu ‘deiht’ Ps. 38, 16. ‘töf’ gewechselt zu ‘töv’ Ps. 41, 8. ‘sosamen’ gewechselt zu ‘tosamen’ Ps. 44, 15. ‘schüddet’ gewechselt zu ‘schüddelt’ Ps. 44, 25. ‘verstickst’ gewechselt zu ‘versteckst’ Ps. 45, 11. ‘kik’ gewechselt zu ‘kiek’ Ps. 45, 18. ‘Kindeskind’ gewechselt zu ‘Kinneskind’ Ps. 48, 9. ‘desülwige’ gewechselt zu ‘desülvige’ Ps. 49, 14. ‘Unwarheit’ gewechselt zu ‘Unwahrheit’ Ps. 49, 15. ‘liegt’ gewechselt zu ‘liggen’ Ps. 49, 18. ‘starben’ gewechselt zu ‘starven’ Ps. 49, 20. ‘seeht’ gewechselt zu ‘seht’ Ps. 51, 21. ‘Denn’ gewechselt zu ‘Dann’ Ps. 58, 6. ‘Töwerer’ gewechselt zu ‘Toverer’ Ps. 58, 8. ‘desülwigen’ gewechselt zu ‘desülvigen’ Ps. 59, 4. ‘obglik’ gewechselt zu ‘obgliek’ Ps. 59, 13. ‘Hoffort’ gewechselt zu ‘Hoffart’ Ps. 59, 14. ‘niks’ gewechselt zu ‘nicks’ Ps. 61, 3. ‘it’ gewechselt zu ‘ik’ Ps. 62, 9. ‘alletid’ gewechselt zu ‘alletied’ Ps. 63, 6. ‘frölichen’ gewechselt zu ‘fröhlichen’ Ps. 63, 12. ‘schöllt’ gewechselt zu ‘schüllt’ Ps. 65, 5. ‘utwählst’ gewechselt zu ‘utwählt’ Ps. 65, 6. ‘witaf’ gewechselt zu ‘wiet af’ Ps. 66, 19. ‘op’ gewechselt zu ‘up’ Ps. 66, 20. ‘aftreken’ gewechselt zu ‘aftrecken’ Ps. 67, 3. ‘leern’ gewechselt zu ‘lehrn’ Ps. 68, 3. ‘schmölten’ gewechselt zu ‘smölten’ Ps. 68, 4. ‘frölich’ gewechselt zu ‘fröhlich’ Ps. 68, 9. ‘dissen’ gewechselt zu ‘düsse’ Ps. 68, 34. ‘inn’ gewechselt zu ‘in den’ Ps. 69, 21. ‘Ich’ gewechselt zu ‘Ik’ Ps. 70, 3. ‘torüg’ gewechselt zu ‘torügg’ Ps. 70, 5. ‘seggn’ gewechselt zu ‘seggen’ Ps. 71, 6. ‘heff’ gewechselt zu ‘hef’ Ps. 72, 7. ‘Tiden’ gewechselt zu ‘Tieden’ Ps. 73, 8. ‘tonich’ gewechselt zu ‘tonicht’ Ps. 73, 16. ‘doröwer’ gewechselt zu ‘daröwer’ Ps. 73, 22. ‘Deert’ gewechselt zu ‘Deerd’ Ps. 75, 2. ‘Wie’ gewechselt zu ‘Wi’ Ps. 76, 9. ‘verfeert’ gewechselt zu ‘verfehrt’ Ps. 78, 5. ‘Tügniß’ gewechselt zu ‘Tügnis’ Ps. 78, 13. ‘Mur’ gewechselt zu ‘Muer’ Ps. 78, 16. ‘Beke’ gewechselt zu ‘Beeke’ Ps. 78, 27. ‘Stuff’ gewechselt zu ‘Stoff’ Ps. 78, 28. ‘medden’ gewechselt zu ‘merrn’ Ps. 78, 51. ‘Arben’ gewechselt zu ‘Arven’ Ps. 80, 16. ‘utwählst’ gewechselt zu ‘utwählt’ Ps. 81, 6. ‘Tügniß’ gewechselt zu ‘Tügnis’ Ps. 81, 15. ‘wendn’ gewechselt zu ‘wenden’ Ps. 83, 12. ‘Öbersten’ gewechselt zu ‘Öbbersten’ Ps. 85, 6. ‘öwee’ gewechselt zu ‘öwer’ Ps. 85, 6. ‘allr’ gewechselt zu ‘alle’ Ps. 88, 7. ‘Deepde’ gewechselt zu ‘Deepe’ Ps. 89, 28. ‘upe’ gewechselt zu ‘up de’ Ps. 90, 15. ‘hefft’ gewechselt zu ‘hebbt’ Ps. 91, 12. ‘drägn’ gewechselt zu ‘drägen’ Ps. 92, 12. ‘Og’ gewechselt zu ‘Oog’ Ps. 94, 19. ‘vel’ gewechselt zu ‘veel’ Ps. 102, 16. ‘upe’ gewechselt zu ‘up de’ Ps. 104, 10. ‘twüschen’ gewechselt zu ‘twischen’ Ps. 104, 32. ‘rört’ gewechselt zu ‘röhrt’ Ps. 105, 13. ‘togen’ gewechselt zu ‘trocken’ Ps. 105, 17. ‘verkoft’ gewechselt zu ‘verkofft’ Ps. 105, 25. ‘mi’ gewechselt zu ‘mit’ Ps. 105, 34. ‘Dor’ gewechselt zu ‘Do’ Ps. 106, 3. ‘Tiden’ gewechselt zu ‘Tieden’ Ps. 106, 32. ‘Stritwater’ gewechselt zu ‘Strietwater’ Ps. 107, 11. ‘Dawiel’ gewechselt zu ‘Dewiel’ Ps. 107, 29. ‘Unweder’ gewechselt zu ‘Unwedder’ Ps. 111, 9. ‘versprikt’ gewechselt zu ‘versprickt’ Ps. 114, 3. ‘dreit’ gewechselt zu ‘dreiht’ Ps. 118, 7. ‘mill’ gewechselt zu ‘will’ Ps. 119, 21. ‘Gebode’ gewechselt zu ‘Gebote’ Ps. 150, 6. ‘Athen’ gewechselt zu ‘Athem’ Geändert, ohne Notiz: Interpunktion u für n gedruckt, und n für u Wortdopplungen, und verdoppelten Buchstaben Wortabstand Akzente Schreibweise von Eigennamen Kapitalisierung: HErr, GEist, JEsus, Ik/Min/Du/Din/Sik/Em usw Abkürzungen der Bücher in den Referenzen

7Süh, ik kam bald. Selig is, de holn deiht de Wör’ vun de Prophezieung in düt Bok. Ik will vertelln vun en Ratschluß Jehovas. De HErr hett to mi seggt: Du büst Min Söhn, hüt hef Ik di tügt. Ik bün nich bang vör veele Dusende, de sik umher gegen mi lagert. Veele seggt: Wer ward uns Gudes dohn? Awer, HErr, erhev över uns dat Licht vun Din Antlitz. Du bringst de Lögners um; de HErr hett en Gruel an de Blotgierigen un Falschen. Ik bün so möd vun Süfzen, ik swemm min Bett de ganze Nacht un mit min Thranen mak ik min Lager natt. Stah up, HErr, in Dinen Torn, erhev Di gegen mine Fiend ehr Grimmigkeit un wak up, kumm to mi, dat Recht schall gelln up Erden! Du warrst em to en HErr maken öwer dat Wark vun Din Hann; alle Dinge hest Du unner sin Föt dahn. De Fiende ehr Swerdter hebbt en Enn, de Städte hest Du umkehrt, ehr Gedächtnis is mit se umkamen. Sin Mund is vull vun Fluchen un Falschheit un Bedregerie, sin Tung richtet Unfug un Unheil an. De HErr is gerecht un hett Gerechtigkeit leef, de Frommen ward Sin Angesicht sehn. De 12. Psalm. Den HErrn Sin Red is klar, as smolten Sülver in eerdenen Tegel söben Mal utsmölt. Ach, dat de Hölp ut Zion öwer Israel kamen dä, un de HErr Sin gefangen Volk erlösen dä! So würr Jakob fröhlich sin un Israel sik freuen! De 15. Psalm. Ik lav den HErrn, de mi beraden hett, martert mi ok min Neeren in de Nacht. Bewies’ Diene wunderliche Gutheit, Du HEiland vun de, de up Di vertruet, gegen de, de sik gegen Din rechte Hand setten doht. Wenn ik bang bün, rop ik den HErrn an un schrie to minen GOtt: so erhört He min Stimm vun Sinen Tempel un min Geschrie kummt vör Em to Sine Ohren. Se geiht up an een Enn vun den Himmel un löpt rum bet wedder an datsülvige Enn, un blift nicks vör ehre Hitt verborgen. Nu mark ik, dat de HErr Sin Gesalvten helpen deiht un em vun Sinen hilligen Himmel erhört, Sin rechte Hand helpt gewaltiglich. Denn Du settst em to en Segen up ewig un Du erfreust em mit Freuden vör Din Angesicht. Ik awer bün en Worm un keen Minsch, de Lüd ehr Spott, dat Volk ehr Verachtung. Makt de Dohren wiet un de Döhren in de Welt hoch, dat de König vun de Ehren intrecken kann. Denk nich, HErr, an de Sünden ut min Jugend un an min Övertredung, denk awer an mi na Din Barmhartigkeit wegen Din Gudheit. Wo man de Stimm vun Dank hörn deiht un wo man predigt all Din Wunner. HErr, hör min Stimm, wenn ik ropen doh, wes’ mi gnädig un erhör mi! De HErr is mine Stärke un min Schild, up Em höpt min Hart un mi is hulpen; un min Hart is fröhlich, un ik will Em danken mit min Leed! Den HErrn Sin Stimm deelt Füerflammen. Ik awer sprok, as mi dat gut gahn dä, ik warr nümmermehr unnerliggen. Ik haß, de da holt up lose Lehr, ik höp awer up den HErrn. Du büst min Beschirmer, Du wullst mi vör Angst behöden, dat ik erlöst ganz vergnögt rühmen kann. Sela. He sammelt dat Water in de See tosamen as Garben in en Hock un leggt in Schatzkamern de Deepe. As düsse Elende ropen dä, hörte de HErr, un holp em ut all sin Noth. Denn se hebbt mi ahn Orsak ehr Nett stellt, mi to verdarven un hebbt ahn Orsak Kul’n för min Seel gravt. Din Gerechtigkeit steiht as GOtt Sin Bargen un Din Recht as de grote Deepe. HErr, Du helpst beide, Minschen un Veeh. Wes’ still vör den HErrn un töv up Em! Vertörn di nich öwer den, den sin Mothwilln glücklich fortgeiht. Ik gah krumm un heel gebückt, den ganzen Dag gah ik trurig. Se gaht darher as en Schatten un makt sik veel unnütze Unruh; se sammelt un weet nich, wer dat kriegen ward. Opfer un Spiesopfer behagt Di nich, awer de Ohren hest Du mi updahn. Du wullt weder Brandopfer noch Sündopfer. Se kamt, dat se toseht un meent dat doch nich vun Harten, sonnern sökt wat, dat se lästern könnt, gaht hen un drägt dat ut. Min GOtt, bedrövt is min Seel in mi; Darum gedenk ik an Di, in dat Land an den Jordan un Hermonim, up den lütten Barg. Denn ik verlat mi nich up min Bagen, un min Swerdt kann mi nich helpen; GOtt, Din Stohl blift ümmer un ewig. Dat Scepter vun Din Riek is en wichtige Scepter. De Heiden möt verzagen un de Königrieke falln, dat Eerdriek mutt vergahn, wenn He Sik hörn lett. Lovsingt, lovsingt GOtt! Lovsingt, lovsingt unsen König! Dat Bewern is ehr dar ankamen, Angst as Een, de gebährn schall. De sik verlaten doht up ehr Gud un trotzt up ehr groten Riekdom. Hör to, Min Volk, lat Mi reden. Israel, lat Mi mank di tügen: Ik, GOtt, bün Din GOtt! Süh, ik bün ut sündlichen Samen tügt un min Moder hett mi in Sünden empfangen. Darum ward GOtt di ok ganz un gar dalrieten un tweislagen un ut dat Telt rieten un ut de Lebendigen ehr Land utraden. Sela. Ach, dat de Hülp ut Zion öwer Israel kamen dä un GOtt Sin gefangen Volk erlösen dä! So wörr Jacob sik freun un Israel fröhlich sin. De 54. Psalm. He ward min Fiende ehr Bosheit betahln. Vertilg se dörch Din Wahrheit. Ik sprok: O, harr ik Flünken as de Duven, dat ik flegen un enerwegens blieven kunn! Se rott sik tohop un luert un hebbt Acht up min Hacken, woans se min Seel griepen könnt. Se stellt oft min Gang Netten un drückt min Seel dal, se gravt vör mi en Kul un fallt sülvst darin. Sela. GOtt, brek ehr Tähn in ehr Mul intwei, terstöt, HErr, de Kusen vun de jungen Löwen. Abends ward se wedder kamen un hulen as en Hund un um de Stadt herumlopen. Op dat Dine Leeven frie ward, so help nu mit Din rechte Hand un erlös uns. Du gifst en König langes Leben, dat sin Jahr duert vun Geslecht to Geslecht. He is min Trost, min Hülp, min Schutz, dat ik nich fallen warr. Wenn ik mi to Bett leggen doh, so denk ik an Di, wenn ik upwaken doh, so red ik vun Di. Se sünd up Slechtigkeit un holt dat heemlich, sünd verslagen un hebbt veele Knep in den Kopp. De de Bargen fast setten deiht dörch Sin Kraft un se utrüsten deiht mit Macht. He herrscht mit Sin Gewalt ewiglich, Sin Ogen seht up de Völker. De Aftrünnigen ward nich to Höch kamen künnen. Sela. Dat Land gift sin Frucht. GOtt segen uns, unse GOtt. En GOtt, de den Eensamen dat Hus voll Kinner gift; de de Gefangenen rutföhrt to de rechte Tid un lett de Aftrünnigen blieven in dat sore Land. Lat nich to Schann warrn an mi, de up Di tövt, HErr, HErr Zebaoth; lat nich schamroth warrn an mi, de Di sökt, GOtt Israels! Ik bün vör Veele as en Wunner, awer Du büst min starke Toversicht. To sine Tieden ward de Gerechte upwassen in groten Freden, bet dat de Maand nich mehr is. Ehr Person makt sik breet as en fett’ Wanst, se doht All’, wat se sik denkt. Se verbrennt Din Hilligdom, se enthilligt de Wahnung vun Din Namen bet up den Grund. Dat hett keen Noth, weder vun Upgang, noch vun Dalgang, noch vun dat Gebirg in de Wüstenie. Vun Din Schelln, GOtt Jacobs, sinkt in Slap beides, Peer un Wagen. Ik denk Nachts an min Harfenspeel un red mit min Hart, min Geist gruvelt. Dat se up GOtt ehr Hoffnung setten dän un nich vergeten schüllt GOtt Sin Dahten un Sin Gebode holn, Denn se hebbt Jacob upfreten un sin Hüser umstött. Du setst uns uns’ Nawers ton Striet un uns’ Fiende spott’ öwer uns. As Ik ehr Schuller vun de Last licht makt harr un ehr Hann de Pött los warn. Awer ji ward starven as Minschen un as en Tyrann to Grund gahn. De Hütten vun de Edomiter un Israeliten, vun de Moabiter un Hagariter, De dörch dat Jammerdahl gaht un dar Borns maken doht. Un de Lehrers ward mit veel Segen smückt. Wullt Du uns nich wedder erquicken, dat sik Din Volk öwer Di freuen mag? In de Noth rop ik Di an, Du wullst mi erhören. Un de Sänger, as in Reigen, ward All in Di singen, een na den annern. De 88. Psalm. Du hest mi in de Kul dal leggt, in de Düsterniß un in de Deepe. Denn wokeen mag in de Wolken den HErrn glieken un den HErrn gliek sin mank de Götter ehr Söhns? Dat makt Din Torn, dat wi so vergaht, un Din Grimmigkeit, dat wi so unversehens darhen möt. Ob dusend fallt an din Siet un tein dusend an din rechte Hand, so ward dat di doch nich drapen. En unvernünftigen Mann glövt dat nich, un en Narr acht nich up so wat. Un seggt: De HErr süht dat nich, un de GOtt Jacobs acht nich darup. Denn He is uns’ GOtt un wi dat Volk vun Sin Weid un Schap vun Sin Heerd. Hüt, wenn ji Sin Stimm hörn doht, Ji Völker, bringt her den HErrn, bringt her den HErrn Ehr un Macht. Schamen möt sik All, de de Bilder deenen doht un sik mit de Götzen rühmt. Bed’t Em an, all ji Götter! Lat de See brusen un wat darin is, de Eerdborrn un de darup wahnt. He red mit se dörch en Wolkensul; se heeln Sine Tügnisse un Gebote, de He se geven dä. Falsche Lüd hol ik nich in min Hus, de Lögner gedeiht bi mi nich. Ik bün gliek as en Rohrdommel in de Wüstenie, ik bün gliek as en Steenul in de terstörten Städte. He hett Moses Sin Weg weten laten, de Kinner Israel Sin Dohn. Awer vun Din Schell’n lopt se weg, vun Din Dunner fahrt se darhen. He is de HErr, unse GOtt, He richt in alle Welt. Uns Vaders in Egypten wulln Dine Wunner nich verstahn, se dachen nich an Din grote Gnad un weern ungehorsam an de See, nemlich an de Schilfsee. Un He föhr se en richtigen Weg, dat se gahn dähn na de Stadt, wo se wahnen kunnen; Up dat Dine leeven Frünn frie ward. Help mit Din rechte Hand un erhör mi. Wer sik vun desülvigen lehren lett, den sin Leven mutt gottlos sin un sin Gebet mutt Sünn sin. He ward drinken vun de Beek up den Weg, darum ward He den Kopp hoch holn. De 111. Psalm. Sin Hann ehr Warke sünd Wahrheit un Recht, all Sin Gebote sünd rechtschaffen. Wenn en Plag kamen will, so is he nich bang, sin Hart is nich bang un höpt up den HErrn. De den Lütten uprichten deiht vun de Eer un den Armen ut den Dreck in de Höch treckt, Vör den HErrn bewer de Eer, vör Jacob sin GOtt, Se hebbt Hann un griept nich; Föt hebbt se un gaht nich, un snackt nich dörch ehr Hals. Wes’ nu wedder tofreden, min Seel, denn de HErr deiht di luter Gudes. De HErr is mit mi, mi to helpen, un ik will min Lust sehn an mine Fiende. Ik dank Di vun ganzen Harten, dat Du mi lehrst de Gerechtsame vun Din Gerechtigkeit. Ik hol Freden, awer wenn ik reden doh, fangt se Striet an. De 121. Psalm. De HErr behöde di vör all Öwel, He behöd din Seel! Dar mutt Freden sin inwennig in din Muern un Glück in Din Palläste. Uns’ Seel is entkamen, as en Vagel vun den Vagelfanger sin Strick, de Strick is reten un wi sünd los. Vun weke de Meier sin Hand nich vull makt noch de Garbenbinner sin Arm. Lat Israel up den HErrn höpen, denn bi den HErrn is de Gnad un veel Erlösung bi Em, Wi wüllt in Sin Wahnung gahn un anbeden vör Sin Fotschemel. De de Wolken lett upgahn vun dat End vun de Eer, de de Blitz mitsamt den Regen makt, de den Wind ut heemliche Ort kamen lett. De grote Lichter makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. HErr, denk an Edom sin Kinner up den Dag vun Jerusalem, de dar seggt: Rein af, rein af, bet up ehren Grund! Wenn ik midden in de Angst umhergahn doh, so erquickst Du mi un streckst Din Hand öwer mine Fiende ehr Torn un helpst mi mit Din rechte Hand. Wo schall ik hengahn vör Din GEist? Un wo schall ik mi henflüchten vör Din Angesicht? Ik awer segg to den HErrn: Du büst min GOtt; HErr, hör de Stimm vun min Flehn! Unse Knaken sünd verstreut bet na dat Dodenriek hen, as wenn Een dat Land uprieten un upwöhlen deiht. Mark up min Klag, denn ik warr veel plagt; errett mi vun mine Verfolgers, denn se sünd mi to mächtig. HErr, erhör mi bald, min Geist vergeiht, verstek Din Antlitz nich vör mi, dat ik nich liek ward de, de in de Kul fahrt. Streck Din Hand vun de Högde ut un erlös mi un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand. Dat man Din grote Gnad priesen un öwer Din Gerechtigkeit juchen deiht. De Recht schaffen deiht för de, de Gewalt lieden doht, de de Hungrigen satt makt. De HErr makt de Gefangenen los. Singt een na den anner den HErrn mit Danken un lavt unsen GOtt mit Harpen; Lavt den HErrn up de Eer, ji Wallfisch un all ji Deepen; Dat se Rache öven an de Heiden, Straf an de Völker;

8Un ik, Johannes, bün dat, de all düt sehn un hört hett. Un as ik dat hört un sehn, full ik dal, antobeden to den Engel sin Föt, de mi all dat sehn leet. Förrer vun Mi, so will Ik di de Heiden to en Arv geven un dat End vun de Welt to en Egendom. Up, HErr, un rett mi, min GOtt! denn Du sleihst all mine Fiende up de Backen un brickst twei de Gottlosen ehr Tähn. Du makst min Hart vergnögt, mehr as wenn de annern veel Korn un Wien hebbt. Ik will awer up Din grote Gunst hen in Din Hus gahn un will gegen Dinen hilligen Tempel in Din Furcht anbeden. Min Gestalt is verfulln vun Truern un is old warn, denn allerwärts warr ik ängstigt. Dat de Lüd sik wedder to Di sammeln doht, un öwer desülvigen kumm torüch to de Höcht. Schap un Ossen altosam, darto de wilden Deerder. De HErr awer blivt ewiglich, He hett Sin Stohl upstellt to dat Gericht. He sitt un luert up de Höf, he sleit de Unschuldigen heemlich dod, sin Ogen luert up de Flauen. Du, HErr, wullst se doch bewahren un uns behöden vör düt Geschlecht ewiglich. Ik hef den HErrn all Tied vör Ogen, denn He is mi to min rechte Hand, darum warr ik nich wieken. Behöde mi as en Oogappel in dat Oog; beschirm mi unner den Schatten vun Din Flüchten. De Eer beverte un war bewegt un de Barge ehre Grundfesten rögten sik un beverten, as He vertörnt weer. Den HErrn Sin Gesetz is vullkamen un erquickt de Seelen. Den HErrn Sin Tügnis is gewiß un makt de Unverständigen klok. Enige verlat’ sik up de Kriegswagen un de annern up de Peer, wi awer lavt uns den HErrn, unsen GOtt Sin Nam. Denn de König höpt up den HErrn un ward dörch den Högsten sin Gudheit fast blieven. Alle, de mi sehn doht, spott’ öwer mi, sparrt dat Mul up un schüddelt den Kopp: Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de HErr, stark un mächtig, de HErr, mächtig in den Striet. De HErr is gut un fromm, darum unnerwiest He de Sünder up den Weg. HErr, ik hef leef de Städ vun Din Hus un den Ort, wo Din Ehr wahnen deiht. Min Hart höllt Di vör Din Word: Ji schüllt Min Angesicht söken. Darum sök ik ok, HErr, Din Angesicht. De HErr is ehr Macht, He is de Macht, de Sinen Gesalvten helpen deiht. Den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie, den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie Kades; Denn, HErr, dörch Din Wolgefallen hest Du min Barg stark makt, awer as Du Din Angesicht versteken däst, war mi bang. Ik freu mi un bün fröhlich öwer Din Gudheit, dat Du min Elend ansühst un kund worn büst de Noth vun min Seel. Ik will di unnerwiesen un di den Weg lehrn, den du wandeln schast, Ik will di mit min Ogen leiden. Alle Welt schall den HErrn fürchten, un vör Em schüllt beben Alle, de up den Eerdboden wahnt. Den HErrn Sin Engel lagert sik um de her, de Em fürchten doht un helpt se rut. He mutt unverwarens öwerfolln warrn, un sin Nett, dat he stellt hett, mutt em fangen, un he mutt darin öwerfolln warrn. Wo würdig is Din Gnade, GOtt, dat de Minschenkinner unner den Schatten vun Dine Flüchten Schutz findt. Stah af vun den Torn un lat den Grimm, warr nich hitzig, ok Öwles to dohn! Denn min Lenden verdorrt ganz, un dar is nicks Gesundes an min Lief. Nu, HErr, womit schall ik mi trösten? Ik höp up Di. Do sprok ik: Süh, ik kam, in dat Bok is vun mi schreven. All, de mi hassen doht, tüschelt tosamen gegen mi un denkt Böses öwer mi. Din Water ruuscht darhen, dat hier en Deepe un dar en Deepe brusen deiht; all Din Waterwogen un Wellen gaht öwer mi. Sonnern Du helpst uns vun unse Fiende un makst to Schann, de uns hassen doht. Du hest Gerechtigkeit leef un haßt en gottlos Wesen, darum hett Di GOtt, Din GOtt, salvt mit Freudenöl, mehr as Din Gesellen. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. Denn GOtt is König up de ganze Eer, lovsingt Em ut Klokheit! Du brickst de Schipp up de See intwei dörch den Ostwind. Kann doch en Broder nüms erlösen, noch GOtt jemand versöhnen. Wegen din Opfer straf Ik di nich, sünd doch din Brandopfer sünst ümmer vör Mi. Süh, Du hest Lust to de Wahrheit, de in dat Verborgene liggen deiht, Du lettst mi weeten de heemliche Wiesheit. Un de Gerechten ward dat sehn un bang ward un em utlachen: So will ik Di ut frien Stücken en Opfer bringen un Din Namen, HErr, danken, dat he so tröstlich is. Süh, so wull ik mi wiet afmaken un in de Wüstenie blieven! Sela. Wat se Böses doht, dat is all vergeven. GOtt, stöt son Lüd ahn Gnad dal. Min Hart is bereit, GOtt, min Hart is bereit, dat ik singen un laven doh. Se ward vergahn as Water, dat dahin fleten deiht, se zielt mit ehr Pielen, awer desülvigen brekt af. Süh, se snackt mit enanner, Schwerdter sünd up ehr Lippen. Wokeen schull dat hören? GOtt hett in sin Hilligdom redt, dorvun bin ik froh un will ik deelen Sichem un afmeten den Grund to Succoth. Dat he ümmer sitten blift vör GOtt. Erwies em Gudheit un Truheit, de em behöden doht. Bi GOtt is min Heil, min Ehr, min Kraft, min Fels, min Toversicht is up GOtt. Denn Du büst min Helper, un unner den Schatten vun Din Flüchten will ik fröhlich singen. Awer GOtt ward se mit eenmal scheeten, dat ehr dat weh dohn ward. De Du still maken deihst dat Brusen vun de See, dat Brusen vun ehr Waggen un de Larm vun de Völker. Lavt ji Völker unsen GOtt, lat Sin Ruhm wiet lutbar warden, GOtt segen uns, un alle Welt wes’ bang vör Em! De 68. Psalm. GOtt, as Du vör Din Volk hertrockst, as Du enher gungst in de Wüste, Sela, Denn um Din willen dreg ik Schimp, min Angesicht is vull vun Schand. Lat min Mund däglich vull sin vun Din Lov un Din Herrlichkeit. He ward herrschen vun een See bet an de anner un vun dat Water an bet an dat End vun de Welt. Se makt Allns tonicht un red’ öwel darvun un red’ un lästert hoch herum. Se sprekt in ehr Harten: Lat uns se plünnern! Se verbrennt all’ GOtt’s Hüser int Land. Denn GOtt is Richter, de Düssen lütt makt un den Annern uprichten deiht. Du büst schrecklich. Wokeen kann vör Di stahn, wenn Du vertörnt büst? Ward denn de HErr ewiglich verstöten un keen Gnad mehr bewiesen? Un nich worrn as ehr Vaders, en aftrünnige un ungehorsame Art, weke ehr Hart nich fast weer un ehr Geist nich tru an GOtt heel. Denk nich an unse vörige Missedaht, erbarm Di bald öwer uns, denn wi sünd sehr dünn warn. GOtt Zebaoth, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. As du Mi in de Noth anropen däst, hölp Ik di rut un erhör di, as di dat Wedder öwerfallen dä, un versöch di an dat Haderwater. Sela. GOtt, mak Di up un richt dat Land, denn Du büst Arfherr öwer alle Heiden. De 83. Psalm. Vun de Gebaliter, Ammoniter un Amalekiter, vun de Philister samt de in Tyrus; Se gewinnt en Sieg na den annern, dat man sehen mutt, de rechte GOtt is to Zion. HErr, erwies uns Din Gnad un help uns. HErr, Keen is Di gliek mank de Götter, un Nüms is, de dohn kann, as Du. Din Grimmigkeit drückt mi un Du drängst mi mit all Din Flothen. Sela. GOtt is allmächtig in de Hilligen ehr Versammlung un wunnerbar öwer Alle, de um Em her sünd. Denn uns’ Missedaht stellst Du vör Di, uns’ Sünd, de wi nich kundig sünd in dat Licht vör Din Angesicht. Ja, du warrst mit din Ogen din Lust sehn un kieken, woans dat de Gottlosen utbetahlt ward. De Gottlosen grönt as dat Gras un de Öveldoers blöht all, bet se vertilgt ward up ewig. Markt doch, ji Narren mank dat Volk un ji Dohren, wann wüllt ji klok warrn? So verstockt ju Hart nich, as to Meriba geschag, as to Massa in de Wüste. Bringt her na den HErrn de Ehr för Sin Namen, bringt Geschenk un kamt in Sin Vörhöf, Zion hört dat un is froh; un de Döchter vun Juda sünd fröhlich, HErr, öwer Din Regiment. De Waterström sünd vergnögt un alle Bargen schüllt fröhlich sin, HErr, Du büst uns’ GOtt, Du erhörst se, Du GOtt vergifst se un strafst ehr Dohn. Fröh vertilg ik alle Gottlosen int Land, dat ik all de, de Unrecht doht, utrott ut den HErrn Sin Stadt. De 102. Psalm. Ik wak un bün as en eensam Vagel up dat Dack. Barmhartig un gnädig is de HErr, geduldig un vun grote Gudheit. De Bargen gaht hoch hervör un de Breden sett sik dal na den Ort, den Du se gründt hest. He denkt ewiglich an Sin Bund un dat Wort, dat He verheten up veele Dusend för un för. He hülp se awer um Sin Namen wegen, dat He Sin Macht bewiesen schull. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, GOtt redt in Sin Hilligdom, daröwer bün ik vergnögt un will Sichem deelen un den Grund Succoth afmeten. Sin Dag’ möt wenig warrn, un sin Amt mutt en Anner kriegen. Se ward erholn ümmer un ewig un geschehn trulich un redlich. Sin Hart is getrost un nich bang, bet he sin Lust an sine Fiend’ köhlen deiht. Dat He em hen setten deiht blangen bi de Fürsten, bi de Fürsten vun Sin Volk; De den Fels in en Waterflot wandeln dä un de Steen in Waterborns. De 115. Psalm. De se maken doht, sünd grad ebenso un All, de up se höpen doht. Denn Du hest min Seel ut den Dod reten, min Oog vun de Thranen, min Fot vun utglieden. Dat is gud up den HErrn to truen un sik nich verlaten up Minschen. Din Recht will ik holn, verlat mi nümmermehr. De HErr behöde din Utgang un Ingang vun nu an bet in Ewigkeit! De 122. Psalm. Wegen mine Bröder un Frünn will ik di Freden wünschen. Uns Hülp steiht in den HErrn Sin Namen, de Himmel un Eer makt hett. De 125. Psalm. Un de vörbi gahn doht nich spreken: Den HErrn Sin Segen si öwer ju, wi segent ju in den HErrn Sin Nam! De 130. Psalm. Un He ward Israel erlösen ut all sin Sünd. De 131. Psalm. HErr, mak Di up to Din Ruh hen, Du un de Lad vun Din Kraft. De de Eerstgeburt slog in Egypten, beide vun de Minschen un vun dat Veh. De Sünn, den Dag vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Du verstörte Dochter Babel, wol den, de di vergellen deiht, as du uns dahn hest. De HErr ward en Enn darmit maken um minetwillen. HErr, Din Gnad is ewig. Dine Hann ehr Wark wullst Du nich laten. De 139. Psalm. Fohr ik ton Himmel, so büst Du dar, makt ik min Bett in dat Dodenriek, süh, so büst Du ok dar. HErr, HErr, min starke Hülp, Du bedeckst min Kopp to de Tied vun den Striet. Denn up Di, HErr, HErr, seht min Ogen, ik tru up Di, verstöt min Seel nich. Föhr min Seel ut dat Stockhus, dat ik Din Namen danken kann. De Rechtfardigen ward sik um mi sammeln, wenn Du mi Gudes deihst. De 143. Psalm. Lat mi fröh hörn Din Gnad, denn ik höp up Di. Doh mi kund Din Weg, up den ik gahn schall, denn mi verlangt na Di. Weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Gnädig un barmhartig is de HErr, geduldig un öwer de Maaten gud. De HErr makt de Blinden sehn. De HErr richt de up, de dal sla’n sünd. De HErr hett de Gerechten leef. De den Himmel mit Wolken todecken deiht un Regen up de Eer gift, de Gras up de Bargen wassen lett, Füer, Hagel, Snee un Damp, Stormwind, de Sin Wort utrichten doht. Ehr Königs to binden mit Keden un ehr Adeligen mit iserne Keden;

9Un he sprok to mi: Süh to, doh dat nich, denn ik bün din Mitknecht un een vun din Bröder, de Propheten, un vun de, de de Wör’ in düt Bok holn doht. Du schast GOtt anbeden! Du schast se mit en isern Scepter entweislagen, as Pött schast du se entwei smieten. Bi den HErrn find man Hölp! Din Segen is öwer Din Volk. Sela. De 4. Psalm. Ik ligg un schlap ganz mit Freden, denn Du alleen, HErr, helpst mi, dat ik seker wahnen doh. De 5. Psalm. HErr, leit mi in Din Gerechtigkeit, wegen mine Fiende mak vör mi her Dinen Weg eben. Wiekt vun mi, alle de Övel doht, denn de HErr hört min Weenen! De HErr is Richter öwer de Lüd! Schaff mi Recht, HErr, na min Gerechtigkeit un Frömmigkeit. De Vagels unner den Himmel, un de Fisch in de See, un wat dörch de See teehn deiht. Un He ward den Eerdboden recht richten un de Lüd rechtschaffen regeeren. He luert in dat Versteek, as en Löw in sin Höhl, he luert, dat he den Unglücklichen griepen deiht, wenn he em in sin Nett tofaten krigt. Denn dat ward allerwärts vull vun Gottlose, wo son lose Lüd’ mank de Minschen herrschen doht. De 13. Psalm. Darum freut sik min Hart un min Seel is fröhlich, ok min Fleesch ward seker liggen. Vör de Gottlosen, de mi Gewalt andoht, vör mine Fiende, de mit Gier na min Seel staht. Damp gung ut vun Sin Nees un verterend Füer vun Sin Mund; Füerflammen schlogen ut Em in de Höch. Den HErrn Sine Befehle sünd richtig un erfreut dat Hart. Den HErrn Sine Gebote sünd klar un makt de Ogen hell. Se knickt tosamen un fallt, wi awer staht uprecht. Din Hand ward finnen alle Dine Fiende. Din rechte Hand ward finnen de Di hassen doht. Lat em dat den HErrn klagen, lat De em rut helpen un em retten, hett He Lust to em. Makt de Dohren wiet un de Döhren in de Welt hoch, dat de König vun de Ehren intrecken kann. He föhrt de Elenden recht un lehrt de Elenden Sinen Weg. Raff min Seel nich weg mit de Sünders, noch min Leven mit de Bloddöstigen, Verbarg Din Angesicht nich vör mi un verstöt in Torn nich Din Knecht, denn Du büst min Hülp. Verlat mi nich un treck de Hand nich vun mi, GOtt, min Heil! Help Din Volk un segen Din Arv un hö’ se un dräg se ewiglich. De 29. Psalm. Den HErrn Sin Stimm makt de Hirschkoh gebären un makt de Holtungen blot. Un in Sin Palast sprickt Jedereen: Ehr den HErrn! Ik will, HErr, ropen to Di, den HErrn will ik anflehen. Un mi nich öwergeven deihst in mine Fiende ehr Hann; Du stellst min Föt up widen Ruum. West nich as Peer un Mulesels, de nich verständig sünd, weke man Töm un Gebitt in dat Mul leggen mutt, wenn se nich to di wöllt. Denn wenn He spreken deiht, so geschüt dat, wenn He gebeden deiht, so steiht dat dar. Smeckt un seht, wa fründlich de HErr is. Wol den, de sik up Em verlaten deiht! Awer min Seel ward sik freun öwer den HErrn un fröhlich sin up sin Hülp. Se doht sik gud an de rieken Göder vun Din Hus, un Du stillst ehren Döst mit Wollust as mit en Strom. Denn de Bösen ward utrodet, de awer up den HErrn tövt, ward dat Land arven. Ik bün ganz slapp un heel terstött. Ik hul vör Hartens Unruh. Rett mi vun all min Sünd un lat mi nich en Spott vör de Narren warrn. Din Willen, min GOtt, doh ik geern un Din Gesetz hef ik in min Hart. Se hebbt en Bubenstück öwer mi beslaten: Wenn he liggen deiht, schall he nich wedder upstahn. De HErr hett des Dag’s toseggt Sin Gudheit un des Nachts sing ik Em un bed to den GOtt vun min Leven. Wi wöllt däglich vun GOtt grotspreken, un Din Nam danken ewiglich. Sela. Din Kleder rükt vun Myrrhen, Aloe un Kezia, wenn Du ut de elfenbenern Paläste darher kummst, in Din schöne Herrlichkeit. Kamt her un kikt den HErrn Sin Warke an, de up de Eer son Terstörn anricht hett, GOtt is König öwer de Heiden, GOtt sitt up Sin hillige Stohl! As wi hört hebbt, so seht wi dat an den HErrn Zebaoth Sin Stadt, an unsen GOtt Sin Stadt, GOtt erhollt desülvige ewiglich. Sela. Denn dat kost to veel, ehr Seel to erlösen, dat he dat mutt blieven laten ewiglich. Ik will nich vun din Hus Ossen nehmen, noch Böck ut din Stalln. Mak mi rein vun Sünnen mit Ysop, dat ik rein warr, wasch mi, dat ik sneewitt warr. Süh, dat is de Mann, de GOtt nich för sin Trost holn dä, sonnern verleet sik up sin grote Riekdom un weer mächtig, Schaden to dohn. Denn Du rettst mi ut all min Noth, dat min Oog an min Fiende Lust süht. De 55. Psalm. Ik wull mi flink maken, dat ik wegkamen dä vör den Stormwind un dat Unwedder. Tell min Flucht, fat min Thranen in Din Sack. Ahn Twiefel tellst Du se. Wak up, min Seel, wak up Psalter un Harp; ik will dat Morgenroth upwecken. Se vergaht as en Schneck versmacht, as de vörtidige Geburt vun en Fru süht se de Sunn nich. Awer Du, HErr, warrst se lachen un öwer alle Heiden spotten. Gilead is min, min is Manasse, Ephraim is min Hövd sin Schutz, Juda is min Scepter. So will ik Din Namen laven ewiglich, dat ik min Gelövniß däglich betaln doh. De 62. Psalm. Höpt up Em alletied, leeve Lüd’, schüttet ju Hart för Em ut. GOtt is uns Toversicht. Sela. Min Seel hangt an Di, Din rechte Hand erhöllt mi. Ehr egen Tung ward se to Fall bringen, dat öwer se spotten ward, jedereen, de se süht. Dat bang ward vör Dine Teken, de an desülvige Enden wahnen doht. Du makst fröhlich, wat sik rögen deiht, sowol des Morgens as des Abends. De unse Seelen int Leben beholen deiht un unse Föt nich utglieden lett. Do bewerte de Eer un de Himmel drüppden vör düsse GOtt in Sinai, vör den GOtt, de Israel sin GOtt is. Ik bün frömd warn vör min Bröder un unbekannt vör min Moder ehr Kinner. Smiet mi nich weg in min olen Dag’, verlat mi nich, wenn ik swach warr. Vör Em ward sik bögen de in de Wüste sünd un sine Fiende ward Stoff licken. Wat se red’, dat mutt vun’n Himmel raf red’ sin, wat se seggt, dat mutt gellen up Eern. Unse Teken seht wi nich un keen Prophet predigt mehr, un keen Lehrer lehrt uns mehr. Denn de HErr hett en Beker in de Hand un mit starken Wien vull inschenkt un schenkt ut densülvigen; awer de Gottlosen möt alle drinken un de Barm utsupen. Wenn Du dat Ordeel hörn letst vun Himmel, so verfehrt sik dat Eerdriek un ward still. Is dat denn ganz un gar ut mit Sin Gnad? Un hett de Tosag en End’? As de Kinner vun Ephraim, de geharnischt den Bagen föhren dän, to de Tied vun den Striet affullen. Help Du uns, GOtt, unse Helper, um Din Namen Sin Ehr willen, rett uns un vergif uns uns Sünd, um Din Namen willen! Du hest en Wienstock ut Egypten halt un hest verdreven de Heiden un densülvigen plant. Hör, Min Volk, Ik will mank di tügen; Israel, du schast Mi hören. Assur hett sik ok an se anslaten, un se helpt Lot sin Kinner. Sela. HErr, GOtt Zebaoth, hör min Gebet; vernimm dat, GOtt Jacobs! Sela. Ach, dat ik hörn schull, dat GOtt, de HErr, reden dä, dat He Sin Volk Freden tosä un Sine Hilligen, up dat se nich up Dohrheit geraden. Alle Heiden, de Du makt hest, ward kamen un vör Di anbeden, HErr, un Din Namen ehren, Min Frünn hest Du wiet vun mi weg dahn, Du hest mi vör se ton Gruel makt. Ik ligg gefangen un kann nich rutkamen. HErr, GOtt Zebaoth, wokeen is as Du, en mächtige GOtt? un Din Wahrheit is um Di her. Darum fahrt all uns’ Dag’ darhen dörch Din Torn; wi bringt uns’ Jahre to as en Snak. Denn de HErr is din Toversicht, de Högste is din Toflucht. Awer Du, HErr, büst de Högste un blivst ewig. De dat Ohr plant hett, schull de nich hören, de dat Oog makt hett, schull de nich sehn? As ju Vaders Mi versöken, prüften, un Min Wark sehen dän. Bedet an den HErrn in hilligen Smuck, lat alle Welt vör Em bang wesen. Denn Du, HErr, büst de Högste in alle Lannen, Du büst veel gröter, as alle Götter. Vör den HErrn; denn He kummt, dat Eerdriek to richten. He ward den Eerdborrn richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Recht. De 99. Psalm. Sprekt grot vun den HErrn, unsen GOtt, un bedt an up Sin hilligen Barg, denn de HErr, uns’ GOtt, is hillig. De 100. Psalm. Däglich lacht mi mine Fiende ut un de öwer mi spotten doht, swört bi mi. He ward uns nich ümmer unse Sünn vörholn, noch up ewig se uns nadragen. Du hest en Grenz sett, daröwer kamt se nich un möt nich wedder dat Eerdriek bedecken. Den He makt hett mit Abraham un an den Eed mit Isaak; Un He scholl de Schilfsee, do warr he drög un föhr se dörch de Deep, as in en Wüst. Dat He de döstigen Seelen satt makt un füllt de hungrige Seel mit Gudes. Gilead is min, Manasse is ok min un Ephraim is min Kopp sin Macht, Juda is min Scepter, Sin Kinner möt Waisen warrn un sin Wief en Wittfru. He schickt Sin Volk en Erlösung, He versprickt, dat Sin Bund up ewig blieven schall, hillig un herrlich is Sin Nam. He streut ut un gift de Armen, sin Gerechtigkeit blift ewiglich, sin Horn ward mit Ehren hoch holn warrn. De de Unfruchtbare int Hus wahnen lett, up dat se en fröhliche Kinnermoder ward. Halleluja! De 114. Psalm. Awer lat Israel up den HErrn höpen, de is sin Hülp un Schild. Ik will umhergahn vör den HErrn in de Lebendigen ehr Land. Dat is gud up den HErrn truen un sik nich verlaten up Fürsten. Woans ward en Jüngling sin Weg ahn Sünd’ gahn? Wenn he sik na Din Wort holn deiht. Wegen den HErrn uns’ GOtt Sin Hus will ik din Bestes söken. De 123. Psalm. Lat Din Presters antrecken Gerechtigkeit un Dine Hilligen sik freun. Un lett Sin Teken un Wunner kamen öwer di, Egyptenland, öwer Pharao un all sine Knechts. Den Maand un de Steern, de Nacht vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Wol den, de din lütten Kinner nimmt un se an den Steen dod sleiht! De 138. Psalm. Nehm ik Flüchten vun dat Morgenroth un bliev ik an dat üterste Enn vun de See, HErr, lat den GOttlosen nich sin Willen, stärk sin Mothwillen nich, se muchen sik to grot maken. Sela. Bewahr mi vör den Strick, den se mi leggt hebbt, un vör de Öweldoers ehr Fall. Rett mi, GOtt, vör mine Fiende; bi Di schul ik mi vör se. GOtt, ik will Di en nie Leed singen, ik will Di spelen up de Psalter vun tein Saiten, De HErr is öwer de Maaten gud gegen Alle un erbarmt Sik öwer all Sine Warke. De HErr behödet de Utländers un Waisen un unnerhöllt de Wittfruens un lett de Gottlosen ehr Weg afsied gahn. De dat Veh sin Foder gift, de jungen Raven, de Em anropen doht. Alle groten un lütten Bargen, fruchtbare Böm un alle Cedern; Dat se ehr doht dat Recht, darvun schreven is. Son Ehr ward all Sin Hilligen hebben. Halleluja! De 150. Psalm.

10Un he sprickt to mi: Du schast de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok nich toseegeln, denn de Tied is neeg bi. So lat jug nu unnerwiesen, ji Könige, un lat jug tüchtigen, ji Richter up de Eer. Denn in ehren Mund is nicks Gewisses, ehr Inwendiges is Hartleed, ehr Kehl is as en apen Graf, mit ehr Tungen heuchelt se. De HErr hört min Flehn, min Gebet nimmt de HErr an. Lat de Gottlosen ehr Bosheit vörbi sin un lat de Gerechten wat warrn, denn Du unnersöchst de Harten un Neeren, gerechte GOtt. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner! De 9. Psalm. Un de HErr is de Armen ehr Schutz, He is en Schutz in de Noth. He duckt sik dal un buckt sik un stött den Armen mit Gewalt to Eer. Denn Du warrst min Seel nich in de Unnerwelt laten un nich togeven, dat Din Hillige verwesen deiht. Ehren Fettklumpen verschlut’t se, se redt stolt mit ehren Mund. He bög den Himmel dal un fohr raf un Düsternis weer unner Sin Föt. Den HErrn Sin Furcht is rein un blivt ewiglich. Den HErrn Sine Rechte sünd wahrhaftig, altosam gerecht. HErr, help den König! erhör uns, wenn wi ropt! De 21. Psalm. Du warrst se maken as en Füeraven wenn Du in de Sak sehn warrst, de HErr ward se verslingen in Sinen Grimm; dat Füer ward se freten. Denn Du leetst mi ut min Moder ehren Schoot hervörbreken; Du weerst min Toversicht, as ik noch an min Moder ehr Bost weer. Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de Herr Zebaoth, He is de König vun de Ehren! Sela. De 25. Psalm. Den HErrn Sin Weg’ sünd nicks as Gudheit un Wahrheit vör de, de Sin Bund un Tügnis holn doht. De mit böse Tücken umgaht un geern Geschenke annehmt. Denn min Vader un min Moder verlat mi, awer de HErr nimmt mi up. De HErr hett öwer de Sündfloth thront, un de HErr blivt en König in Ewigkeit. Wat is gelegen an min Blot, wenn ik dod bün? Ward ok de Stoff Di danken un Din Wahrheit verkündigen? HErr, wes’ mi gnädig, denn mi is bang; min Gestalt is verfallen vun Truern, darto min Seel un min Buk. De Gottlose hett veel Plag, de awer up den HErrn höpen deiht, den ward de Gudheit umfahten. De HErr makt de Heiden ehr Rath tonicht un wiest torügg de Völker ehr Gedanken. Fürchtet den HErrn, Sin Hilligen, denn de Em fürchten doht, hebbt keen Mangel. All min Knaken möt seggen: HErr, wokeen is Dins Glieken? De Du den Elenden retst vun den, de em to stark is, un den Elenden un Armen vun Sin Rövers. Denn bi Di is de lebendige Born un in Din Licht seht wi dat Licht. Dat is noch en lütte Wiel, so ward de Gottlose nich mehr sin, un wenn du na sin Stä sehn warrst, ward he weg sin. HErr, all min Begehr is vör Di, un min Süfzen is Di nich verborgen. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. Ik will predigen de Gerechtigkeit in de Gemeen; süh, ik will mi min Mund nich stoppen laten, HErr, dat weetst Du! Ok min Fründ, den ik mi anvertrut hef, de min Brod eten dä, tredt mi unner de Föt. Ik segg to GOtt, min Fels: Warum hest Du mi vergeten? Warum mutt ik so trurig gahn, wenn min Fiend mi drängen deiht? Warum verstöttst Du uns denn un lettst uns to Schann warrn! Un treckst nich ut mank uns, HErr! In Din Smuck gaht de Könige ehre Döchter, de Brut steiht to Din rechte Hand in nicks as köstlich Gold. De de Kriege stüert in alle Welt, de Bagens intwei brickt, Spieße tweisleit un Wagen mit Füer verbrennt. De Fürsten mank de Völker sünd versammelt to een Volk, to Abraham sin GOtt, denn GOtt is gewaltig hoch bi de Schilde up de Eer. De 48. Psalm. GOtt, wi tövt up Din Gudheit in Din Tempel. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht. Denn alle Deerter in den Wald sünd Min un dat Veeh up de Bargen, wo se bi Dusende gahn doht. Lat mi hörn Freud un Wonn, dat dat Gebeen fröhlich ward, de Du terslagen hest. Ik awer warr blieven as en gröne Ölbom in GOtt Sin Hus un verlat mi up GOtt Sin Gudheit ümmer un ewiglich. Mak ehr Tung uneens, HErr, un lat se unnergahn, denn ik seh Frevel un Striet in de Stadt. Denn ward min Fiende torüggwiken möten, wenn ik ropen doh; so warr ik gewahr, dat Du min GOtt büst. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. Vör ehr Macht hol ik mi to Di, denn GOtt is min Schutz. Moab is min Waschbecken, min Schoh streck ik öwer Edom, Philistäa jucht mi to. Awer Minschen sünd doch nicks, grote Lüd’ fehlt ok, se wegt weniger as nicks, so veel ehrer sünd. Se awer staht na min Seel, mi to öwerfallen, un ward unner de Eer dal fahren! Un alle Minschen, de dat seht, ward seggen: Dat hett GOtt dahn! un marken, dat dat Sin Wark is. Du söchst dat Land heim un waterst dat un makst dat heel riek. GOtt Sin Borns hebbt Water in Hüll un Füll. Du letst ehr Korn wol geraden, denn so makst Du dat Land riek. Denn, GOtt, Du hest uns versöcht un smolten, as Sülver smolten ward. Nu awer gifst Du, GOtt, gnädigen Regen, un Din Arf, dat dürr is, erquickst Du, Denn ik iwer mi schier to Dod’ um Din Hus un dat Schimpen vun de, de Di schänden doht, fallt up mi. Denn mine Fiende sprekt gegen mi, un de up min Seel luern doht, beradt sik mit enanner, De Könige an de See un up de Inseln ward Geschenke bringen, de Könige ut de Rieke Arabien un Seba ward Gaven toföhrn. Darum fallt se de Janhagel to, dat löpt se to in Hupen, as Water. Ach, GOtt, wa lang schall de Weddersaker smähen un de Fiend Din Namen so ganz verlästern? Ik awer will verkündigen ewiglich un lovsingen den GOtt Jacobs. Wenn GOtt Sik upmaken deiht to richten, dat He helpen schall alle Elenden uppe Eerden. Sela. Hett denn GOtt vergeten, gnädig to sin un Sin Barmhartigkeit vör Torn toslaten? Sela. Se heeln den Bund mit GOtt nich un wulln nich in Sin Gesetz wandeln. Warum letst Du de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Lat mank de Heiden vör uns Ogen kund warrn de Rache vun Din Knechten ehr Blod, dat vergaten is. Du hest vör em de Bahn makt un hest em laten inwotteln, dat he dat Land upfüllt hett. Dat mank Di keen anner GOtt si un du keen fremden GOtt anbeden deihst! Doh se as de Midianiter, as Sisera, as Jabin an de Bek Kison, GOtt, unse Schild, seh doch to, seh an Din Gesalvten sin Riek’, Doch is ja Sin Help nah bi de, de Em fürchten doht, dat in unse Land Ehr wahnen schull; Dat Du so grot büst un Wunner deihst un alleen GOtt büst. Min Gestalt is jämmerlich vun Elend. HErr, ik rop Di däglich an, ik bred min Hann ut to Di. Du büst HErr öwer de wille See, Du stillst sin Waggen, wenn se sik rögen doht. Uns’ Leven duert söbentig Jahr, un wenn dat hoch kummt, so sünd dat tachentig Jahr, un wenn dat köstlich west is, so is dat Möh un Arbeit west, denn dat fahrt flink darhen, as fleegen wi darhen. Di ward nicks Övles tostöten un keen Plag ward nah an din Hütt kamen. Denn süh, Dine Fiende HErr, süh, Dine Fiende ward umkamen, un all, de Övel doht, möt utenanner jagt warrn. De de Heiden tüchtigt, schull de nich strafen? De de Minschen lehrt, wat se weeten doht. Dat Ik veertig Jahr Möh harr mit düt Volk un sprok: Dat sünd Lüd, de ehr Hart ümmer den unrechten Weg will un de Min Weg nich lernen wöllt. Seggt mank de Heiden, dat de HErr König is un Sin Riek torecht makt hett so wiet as de Welt is, dat dat blieven schall, un de Völker recht richten deiht. De ji den HErrn lev hebbt, hass’t dat Böse. De HErr bewahrt Sine Hilligen ehr Seelen, vun de Gottlosen ehr Hand ward He se retten. Denn ik eet Asch as Brod un misch min Gedränk mit Weenen, He handelt nich mit uns na unse Sünden un vergellt uns nich na unse Missedaht. Du letst Borns quellen in de Gründ’, dat de Water twischen de Bargen henfleet. Un stell datsülvige Jacob to en Recht un Israel ton ewigen Bund; Un hölp se vun den sin Hand, de se hassen dä, un erlös se vun den Fiend sin Hand. De da sitten mussen in Düsterniß un Dodesschatten, fungen Twang un Isen. Moab is min Waschfatt, ik will min Schoh öwer Edom utstrecken, öwer de Philister will ik juchen. Sin Kinner möt in de Irr gahn un bedeln un söken, as de verdorven sünd. De Furcht vör den HErrn is de Anfang vun de Wiesheit, dat is en gude Klokheit; wer darna deiht, den sin Lof blift up ewig. De 112. Psalm. De Gottlosen ward dat sehn un dat ward em verdreeten, sin Tähn ward he tosamen bieten un vergahn. Denn wat de Gottlosen geern wüllt, dat is verlaren. De 113. Psalm. Lat Aaron sin Hus up den HErrn höpen; de is ehr Hülp un Schild. Ik glöv, darum red ik. Ik warr awer veel plagt. Alle Heiden umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. Ik sök Di vun ganzen Harten, lat mi nich irr gahn vun Dine Gebode. Nimm nich weg Din Gesalvten Sin Regiment wegen Din Knecht David. De veele Völker slog un dod maken dä mächtige Könige. De Egypten slog an ehr Eerstgeburt denn Sin Gudheit besteiht up ewig; So war mi Din Hand doch dar föhrn un Din rechte Hand mi holn. Dat Unglück, öwer dat mine Fiende sik beraden, mutt up ehr Kopp falln. De Gottlosen möt in ehr egen Nett falln mit enanner, ik awer ümmer vörbi gahn. De 142. Psalm. Lehr mi dohn na Din Wolgefalln, denn Du büst min GOtt, lat Din guden GEist mi föhrn up eben Bahn. De Du de Könige Sieg geven un Din Knecht David vun dat böse Swerdt erlösen deihst. All Dine Warke, HErr, schüllt Di danken un Dine Hilligen vun Di grotspreken. De HErr is König up ewig, Din GOtt, Zion, för alle Tieden. Halleluja! De 147. Psalm. He hett keen Lust an dat Peerd sin Kraft, noch Gefalln an jemand sin Been. Deerder un all dat Veh, Wörmer un Vageln.

11Wokeen bös is, lat den bös blieven, un wokeen unrein is, lat den unrein blieven, awer wokeen fromm is, lat den fromm blieven un wokeen hillig is, lat den hillig blieven. Deent den HErrn mit Furcht un freut jug mit Bewern! Beschuldige se, GOtt, dat se fallt vun ehr Vörhebben, stöt se rut wegen ehr grote Övertredung, denn se empört sik wedder Di. Alle mine Fiende mött to Schann warrn, sehr erschreckt, se schüllt torüg kehrn un to Schann warrn in een Ogenblick. De 7. Psalm. Min Schild is bi GOtt, de de frommen Harten helpen deiht. Darum hofft up Di, de Dinen Namen kennen doht, denn Du verlettst nich de, de Di, HErr, sökt. He sprickt in Sin Hart: GOtt hett dat vergeten, He hett Sin Angesicht versteken, He ward dat nümmermehr gewahr. Du deihst mi kund den Weg to dat Leven; vör Di is Freud in Hüll un Füll un leevlich Wesen to Din rechte Hand ewiglich. De 17. Psalm. Wo wi gaht, dar umgevt se uns, ehre Ogen richt’t se darhen, dat se uns to de Eer stört’t. Un He fohr up enen Cherub un flog darher, He swev up de Flünken vun den Wind. Se sünd köstlicher as Gold un veel fienes Gold, se sünd söter as Honnig un Honnigseem. Ehre Früchte warrst Du vun de Eer vertilgen un ehren Samen vun de Minschenkinner. Up Di bün ik smeten ut Moderliev, Du büst min GOtt, vun min Moderliev an. Wegen Din Namen wollst Du HErr min Missedat vergeven, denn se is grot. Ik awer wandel in Unschuld. Erlös’ mi un wes’ mi gnädig! HErr, wies’ mi Din Weg un föhr mi up de rechte Bahn, wegen min Fiende. De HErr ward Sin Volk Kraft geven, de HErr ward Sin Volk segnen mit Freden. De 30. Psalm. HErr, hör un wes’ mi gnädig, HErr, wes’ min Helper! Denn min Leven hett afnahmen vun Bedröfnis un min Tied vun Süfzen; min Kraft is verfolln vun min Missedat un mine Gebeene sünd verschmachtet. Freut ju öwer den HErrn un west fröhlich, ji Rechtfardigen, un rühmt alle, ji Frommen! De 33. Psalm. Awer den HErrn Sin Rath blift ewig ewiglich, Sins Hartens Gedanken in Ewigkeit. De Rieken möt Noth lieden un hungern, awer de den HErrn söken doht, hebbt keen Mangel an irgend en Gud. Dar tredt frevelhaftige Tügen up, de tügt vun mi, wo ik keen Schuld an hef. Bred Din Gnade ut öwer de, de Di kennt un Din Gerechtigkeit öwer de Frommen. Awer de Elenden ward dat Land arven un Lust hebben in groten Freden. Min Hart bewert, min Kraft hett mi verlaten un dat Ogenlicht is nich bi mi. Wend Din Plag vun mi af, denn ik bün versmachtet vör de Straf vun Din Hand. Din Gerechtigkeit verstek ik nich in min Hart; vun Din Wahrheit un vun Din Heil red ik, ik verhehl Din Gudheit un Truheit nich vör de grote Gemeen. Du awer, HErr, wes’ mi gnädig un help mi up, so will ik se betalen. Dat is as en Mord in min Knaken, dat mi min Fiende schimpt, wenn se däglich to mi seggt: Wo is nu din GOtt? Du lettst uns weglopen vör unse Fiende, so dat uns berovt, de uns hassen doht. Hör, Dochter, kiek Em an un holl Din Ohren dal, vergeet Din Volk un Din Vader sin Hus. West still un erkennt, dat Ik GOtt bün. Ik will Ehr inleggen mank de Heiden, Ik will Ehr inleggen up de Eer. GOtt, as Din Nam, so is ok Din Ruhm bet an dat End vun de Welt. Din rechte Hand is vull vun Gerechtigkeit. Denn man ward sehn, dat düsse kloken Lüd doch dod blievt, eben so as de Dohren un Narren umkamen doht un möt ehr Geld anner Lüd laten. Ik kenn alle Vageln up de Bargen un allerlei Deerter up dat Feld sünd vör Mi. Verbarg Din Angesicht vör min Sünnen un lösch ut all min Missedaht. Ik dank Di ewiglich, denn Du kannst dat wol maken un will höpen up Din Namen, denn Din Hilligen hebbt Freud daran. De 53. Psalm. Sowat geiht Dag un Nacht um un um in ehr Muern, dar is Möh un Arbeit in. Ik will grotspreken vun GOtt Sin Word, ik will rühmen den HErrn Sin Word. Denn Din Godheit is so wiet as de Himmel is, un Din Wahrheit so wiet as de Wolken gaht. De Gerechte ward sik freuen, wenn he so’ne Rache sehn deiht un ward sin Föt baden in de Gottlosen ehr Blod. GOtt bewiest mi rieklich Sin Gudheit, GOtt lett mi min Lust sehn an mine Fiende. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen leidt mi bet na Edom? Verlatet jug nich up Unrecht un Frevel, holt jug nich to so wat, dat nicks is; fallt jug Riekdom to, so hangt dat Hart nich daran. Se ward dörch dat Schwerdt fallen un de Föss to Deel warrn. De Gerechten ward sik an den HErrn freuen un sik up Em verlaten un alle frommen Harten ward grot darvon spreken. De 65. Psalm. Du waterst sin Föhren un makst dat Plögte natt, mit Regen makst Du dat week un segenst, wat darup wassen deiht. Du hest uns in den Thorn smieten laten, Du hest up unse Lenden en Last leggt; Dat Dine Deerter darin wahnen künnt. GOtt, Du lavst de Elenden mit Din Göder. Un ik ween un fast’ bitterlich, un se spott darto öwer mi. Un sprekt: GOtt hett em verlaten, jagt em na un griept em, denn da is keen Helper. Alle Könige ward em anbeden, alle Heiden ward em deenen. Un sprekt: Wat schull GOtt na de fragen? Wat schull de Högste up de achten? Warum treckst Du Din rechte Hand torügg? nimm desülvige vun Din Schot un verdarv se. Un will all de Gottlosen ehr Gewalt terbreken, dat de Gerechten ehr Gewalt erhögt ward. De 76. Psalm. Wenn Minschen gegen Di wüten doht, so leggst Du Ehr in, un wenn se noch mehr wütet, so büst Du ok noch rüst. Awer doch sprok ik: Ik mutt dat lieden, den Högsten Sin rechte Hand kann Allns ännern. Un vergeten Sine Dahten un Sine Wunner, de He se dahn harr. Lat vör Di kamen de Gefangenen ehr Süfzen; hol na Din groten Arm den Dod sin Kinner ant Leben. Bargen sünd mit sin Schatten todeckt, un mit sin Ranken GOtt Sin Cedern. Ik bün de HErr, din GOtt, de di ut Egyptenland föhrt hett. Mak din Mund wiet up, lat Mi em vull maken. De vertilgt warn bi Endor, un to Dreck up de Eer. Denn en Dag in Din Vörhöv is beter, as sunst dusend. Ik will leever up de Svel sitten in min GOtt Sin Hus, as lang wahnen in de Gottlosen ehre Hütten. Dat Gudheit un Truheit sik enanner bemöten, Gerechtigkeit un Freden sik küssen doht, Wies’ mi, HErr, Din Weg, dat ik wandeln doh in Din Wahrheit, erhol min Hart bi den Ewigen, dat ik Din Namen fürchten doh. Warrst Du denn mank de Doden Wunner dohn? Oder ward de Verstorvenen upstahn un Di danken? Sela. Du sleist Rahab dod, Du terstreust Din Fiend mit Din starken Arm. Wokeen glövt awer, dat Du so bös büst? Un wokeen is bang, vör düsse Din Grimmigkeit? Denn He hett Sin Engeln befahlen öwer di, dat se di behöden doht up all din Weg’. Awer min Horn ward verhögt warrn, as dat Horn vun en Eenhorn, un ward mit frisch Oel insalvt warrn. Awer de HErr weet de Minschen ehr Gedanken, dat se Nicks sünd. Dat Ik in Min Torn swören dä: Se schüllt nich to Min Ruh her kamen. De 96. Psalm. Himmel freu di, un Eer wes’ fröhlich, lat de See brusen un wat darin is. Den Gerechten mutt dat Licht ümmer wedder upgahn, un Freud de frommen Harten. Vör Din Drauen un Din Torn, dat Du mi upbört un wedder up de Eer stött hest. Denn so hoch de Himmel öwer de Eer is, lett He Sin Gnad mächtig sien öwer de, de Em fürchten doht. Dat alle Thiern up dat Feld drinkt un dat Wild sin Döst löschen doh. Un sprok: Di will Ik dat Land Canaan geven, dat Los vun ju Arfdeel; Un de Waters versöpen ehr Weddersakers, dat nich een öwer bleev. Dewiel dat se GOtt Sin Gebote ungehorsam west weern un den Högsten Sin Gesetz schänd harrn; Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen hett mi bröcht bet Edom? De Wucherer schall utsugen Allns, wat he hett, un Fremde möt sin Göder plünnern. De den HErrn fürchten doht, höpt up den HErrn; de is ehr Hülp un Schild. Ik sprok in min Vertwieflung: Alle Minschen sünd Lögners. Se umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn will ik se tonicht hauen. Ik behol Din Wort in min Hart, up dat ik nich gegen Di sündigen doh. De HErr hett David en richtigen Eed swarn, darvun ward He nich laten: Ik will di up din Stohl setten de Nakamen vun din Lief. Sihon, den König vun de Amoriter un Og, den König to Basan un alle Königrieke in Kanaan. Un föhr Israel rut, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Wenn ik spreken dä: Düsternis schall mi bedecken, so mutt de Nacht ok Licht um mi sien. He ward Kahlen öwer se smieten, He ward se mit Füer deep in de Eer slan, dat se nümmer upstahn doht. HErr, erquick mi wegen Din Nam, föhr min Seel ut de Noth wegen Din Gerechtigkeit. Erlös mi ok un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand, weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Un de Ehr vun Din Königriek priesen un vun Din Gewalt vertelln, De HErr hett Gefalln an de, de Em fürchten doht, de up Sin Gudheit höpt. Ji Könige up de Eer un all Lüd, Fürsten un alle Richters up de Eer;

12Un süh, ik kam bald, un min Lohn mit mi, Jedereen to geven, so as sin Warke sünd. Küßt den Söhn, dat He nich vertörnt ward un ji umkamen doht up den Weg, denn Sin Torn ward bald anbrennen. Awer glückselig sünd alle, de Em vertruen doht. De 3. Psalm. Lat sik freuen alle, de up Di vertrut, ewiglich lat se rühmen, denn Du beschirmst se; lat de in Di fröhlich sin, de Dinen Namen leef hebbt. GOtt is en rechte Richter un en GOtt, de däglich drauen deiht. Lavet den HErrn, de to Zion wahnen deiht, un verkündigt mank de Lüd Sin Dohn. Stah up, HErr GOtt, hev Din Hand up, vergeet de Elenden nich! Gliek as en Löw, de up Rov luert, as en junge Löw, de in sin Versteek sitt. Sin Telt rund umher weer Düsternis un swarte dicke Wolken, dar weer He in verborgen. Ok ward Din Knecht dörch se vermahnt, un wer se holn deiht, de hett groten Lohn. Denn se dachten Di Övels to dohn un makten Anschläg, de se nich utföhrn kunnen. Wes’ nich wiet vun mi, denn Angst is dicht bi, denn hier is keen Helper. Wer is de, de den HErrn fürchten deiht? He ward em lehren den besten Weg. Min Fot geiht richtig. Ik will Di, HErr, laven in de Versammlungen. De 27. Psalm. Gif mi nich in mine Fiende ehren Willen, denn falsche Tügen staht gegen mi un doht mi Unrecht ahn Schu. Du hest mi min Klag verwandelt in Freuden, Du hest mi min Sack uttrocken un mi mit Freud umgörtet. Dat geiht mi so övel, dat ik en grote Smach warn bün mine Nawers un ene Schu mine Verwandten, de mi up de Straat sehn doht, lopt vör mi weg. Glückselig is dat Volk, den sin GOtt de HErr is; dat Volk, dat He ton Eegendom utwählt hett! Kamt her, Kinner, hört mi to, ik will jug de Furcht vör den HErrn lehrn! Se vergellt mi Böses för Gudes, um mi in Hartleed to bringen. Lat mi nich vun de Stolten unnerperrt warrn un lat de Gottlosen ehr Hann mi nich störten. De Gottlose draut den Gerechten un bitt de Tähn tosamen öwer em. Min Leeven un Frünn staht mi gegenöwer, kikt min Plagen an un min Neegsten tredt wiet af. Wenn Du Een tüchtigen deihst wegen de Sünd, so ward sin Schönheit vertehrt as vun de Motten. Ach, wo garnicks sünd doch alle Minschen! Sela. Du awer, HErr, wullst doch Din Barmhartigkeit nich vun mi kehrn; lat Din Gudheit un Truheit mi allerwärts behöden. Darbi mark ik, dat Du Wolgefalln an mi hest, dat min Fiend nich öwer mi juchen ward. Wat bedrövst du di, min Seel un büst so unruhig in mi? Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He de Hülp vun min Angesicht un min GOtt is. De 43. Psalm. Du lettst uns upfreten as Schap un terstreust uns mank de Heiden. So ward de König Lust an Din Schönheit hebben, denn He is Din HErr un Du schast Em anbeden. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. De 47. Psalm. De Barg Zion freut sik un de Döchter Juda sünd fröhlich, vun wegen Din Gerichte. Ehr wahre Menung is, dat ehr Hüser jümmers blieft, ehr Wahnungen för un för un hebbt grote Ehr up de Eer. Wenn Mi hungern dä, wull Ik di nicks darvun seggen, denn de Eer is Min un alles, wat darup is. Schaff in mi, GOtt, en rein Hart un gif mi en nien gewissen GEist. Schaden dohn regeert darin, Legen un Bedregen kummt nich vun ehr Straten. Up GOtt höp ik un bün nich bang, wat künnt uns de Minschen dohn. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Welt. De 58. Psalm. Dat de Lüd seggen ward: Dat de Gerechte ward dat Sine jo geneten. GOtt is ja noch Richter up de Eer. De 59. Psalm. Erwürg’ se nich, dat min Volk dat nich vergeten deiht, jag’ se awer utenanner mit Din Macht, HErr, uns Schild un stöt se dal. Warrst Du dat nich dohn, GOtt? Un treckst nich ut, GOtt, mit uns Heer? GOtt hett en Word redt, dat hef ik etliche Mal hört, dat GOtt alleen mächtig is. Awer de König freut sik in GOtt. Wer bi Em schwören deiht, vun den ward grotspraken warrn. Denn de Lögenmüler schüllt tostoppt warrn. De 64. Psalm. Du krönst dat Jahr mit Din Gudheit un Din Fotspor drüppt vun Fett. Du hest Minschen laten öwer unsen Kopp kamen, wi sünd in Füer un Water kamen, awer Du hest uns rutföhrt un erquickt. De HErr gift dat Word mit grote Scharen vun Evangelisten. Ik hef en Sack antrocken, awer se makt Spott darut. GOtt, wes’ nich wiet vun mi, min GOtt, kumm flink, mi to helpen! Denn He ward den Armen un den Elenden retten, de da schrien deiht, de keen Helper hett. Süh’, dat sünd de Gottlosen, de sünd glückselig in de Welt un ward riek. Awer GOtt is min König vun Öllers her, de all’ Help deiht, de uppe Eer geschüht. Doht Gelövnisse un betahlt se den HErrn, ju GOtt, Alle, de ji um Em her sünd, bringt Geschenke den schrecklichen GOtt, Darum denk ik an den HErrn Sin Dahten, ja, ik denk an de vörigen Wunner. För ehr Vaders dä He Wunner in Egyptenland, in dat Feld Zoan. Un vergell uns Nawers söbenfältig in ehr Schot ehr Schimp, womit se Di, HErr, schänd hebbt. Du hest sin Waßdom utbred bet an de See un sin Telgen bet an den Strom. Awer Min Volk gehorcht nich Min Stimm, un Israel will Mi nich. Mak ehr Fürsten as Oreb un Seeb, all ehr Öbbersten as Sebah un Zalmunna, Denn GOtt, de HErr, is Sünn un Schild, de HErr gift Gnad un Ehr, He ward nicks Gudes mangeln laten de Frommen. Dat Frucht up de Eer wassen un Gerechtigkeit vun’n Himmel sehn dä; Ik dank Di, HErr, min GOtt, vun ganzen Harten un ehr Din Namen ewiglich. Ward man in dat Grav vertellen Din Gnad, un Din Truheit int Verdarven? Himmel un Eer is Din, Du hest den Eerdborrn gründt un wat darin is. Lehr uns bedenken, dat wi starven möt, up dat wi klok ward. Dat se di up Hann drägen un du din Fot nich an en Steen stöten deihst. Un min Oog ward sin Lust sehen an mine Fiende, un min Ohr ward sin Lust hören an de Boshaftigen, de sik gegen mi setten doht. Glücklich is, den Du, HErr, tüchtigen deihst un lehrst em dörch Din Gesetz. Lat dat Feld fröhlich sin un Allns, wat darup is, un lat grotspreken alle Böm in den Wold, Ji Gerechten, freut jug vun den HErrn un dankt Em un pries’t Sin Hilligkeit! De 98. Psalm. Min Dag’ sünd darhen as en Schatten un ik verdorr as Gras. So wiet de Morgen vun den Abend af is, lett He unse Övertredung vun uns feern sien. An desülvigen sitt de Vageln unner den Himmel un singt mank de Twiegen. As se wenig un gering weern un Fremde darin. Da glövten se an Sin Wort un sungen Sin Lof. Darum muß ehr Hart mit Unglück plagt warrn, dat se dar liggen dän un Nüms se hülp; Hest Du dat nich dahn, GOtt, de Du uns wegstöten un nich mit unse Heer uttrecken deihst? Un Nüms mutt em wat Gudes dohn, un Nüms erbarmt sik öwer sin Waisen. De HErr denkt an uns un segent uns, He segent Israel sin Hus, He segent Aaron sin Hus; Woans schall ik den HErrn vergellen all Sin Woldaht, de He an mi deiht? Se umgevt mi as Immen, se sünd utgahn as en Füer mank Dorns, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. Lavt siest Du, HErr! Lehr mi Dine Rechte! Ward din Kinner min Bund holn un min Tügnis, dat ik se lehrn warr, so schüllt ok ehr Kinner sitten up din Stohl ewig. Un gev ehr Land to en Arvdeel, to en Arvdeel an Sin Volk Israel. Dörch mächtig Hand un utgereckten Arm, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn bi Di is ok Düsternis nich düster; un de Nacht schient as de Dag, Düsternis is as dat Licht. En bös Mul ward keen Glück hebben up de Eer, en frevelhafte böse Minsch ward wegjagt un to Grunn richtet ward. Un mak mine Fiende tonicht wegen Din Gudheit un bring All de um, de min Seel bang makt; denn ik bün Din Knecht. De 144. Psalm. Dat uns Söhns upwasst in ehr Jugend as de Planten, un uns’ Döchter as de uthauen Ecksteens an en Palast; Dat de Minschenkinner Din Gewalt kennen lehrt un de Ehr vun Din Königriek Sin Pracht. Pries, Jerusalem, den HErrn, lav Zion, Din GOtt! Junggesellen un Jumfern, Old un Jung,

13Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, de Eerste un de Letzte. Denn Du, HErr, segenst de Gerechten; Du krönst se mit Gnaden, as mit en Schild. De 6. Psalm. Will man sik nich bekehrn, so hett He Sin Swerd scharp makt un Sinen Bagen uptrocken un He zielt, Denn He denkt un fragt na ehr Blod, He vergitt nich de Armen ehr Schrien. Warum schall de Gottlose GOtt lästern, un in sin Hart spreken: Du fragst nich darna? HErr, stah up, trä gegen em, smiet em dal un demödig em; redde min Seel vun de Gottlosen mit Din Swerd. Vun den Glanz vör Em deeln sik de Wolken, mit Hagel un Blitzen. Wer kann marken, wa oft he fehlen deiht? Vergev mi de verborgenen Fehler. Denn Du warrst se kehrt maken laten, mit Dine Bagen warrst Du na ehr Antlitz zielen. Grote Ossen hebbt mi umgeven, fette Ossen hebbt mi umringt. Sin Seel ward in’t Glück wahnen un Sin Samen ward dat Land besitten. Ik glov awer doch, dat ik sehn warr den HErrn Sin Gudheit in de Lebendigen ehr Land. Up dat min Ehr Di lovsingen un nich still swiegen deiht, HErr, min GOtt, ik will Di danken in Ewigkeit. De 31. Psalm. Ik bün vergeten in Harten, as weer ik dod, ik bün worn as en intweibraken Fatt, De HErr kikt vun den Himmel un süht alle Minschenkinner. Wokeen is dar, de en gud Leven mag un geern gude Dag’ harr? Ik awer, wenn se krank weern, trock en Sack an, dä mi to nah mit Fasten un bä alltied vun Harten. Sonnern lat se, de Öwel doht dal falln, dat se verstött ward un nich upstahn könnt. De 37. Psalm. Awer de HErr lacht öwer em, denn He süht, dat sin Dag kummt. Un de mi na de Seel staht, stellt mi Falln, un de mi öwel wöllt, redt, wa se Schanden dohn wöllt un gaht däglich mit List um. Hör min Gebet, HErr, un vernimm min Schrien un swieg nich still öwer mine Thranen. Denn ik bün beides, Din Pilgrim un Din Borger, as min Vaders all. Denn Lieden ahn End hett mi umgeven, min Sünden hebbt mi angrepen, dat ik nich sehn kann; vun ehr sünd mehr as Haar up min Kopp un min Hart hett mi verlaten. Mi awer erhöllst Du vun wegen min Frömmigkeit un stellst mi vör Din Angesicht ewiglich. Du verköffst Din Volk umsünst un nimmst nicks darvör. De Dochter Zor ward mit Geschenk dar sin, de Rieken in dat Volk ward vör Di flehn. Makt jug um Zion, un fatet se um, tellt ehr Torns. Dennoch könnt se nich blieven in düsse Würde, sonnern möt darvun as dat Veeh. Meenst du, dat Ik Ossenfleesch eten oder Bocksblod drinken wull? Verjag mi nich vun Din Angesicht un nimm Din heiligen GEist nich vun mi. Wenn mi doch min Fiend schänden dä, wull ik dat lieden un wenn min Hasser gegen mi grotspreken dä, wull ik mi vör em versteken. Ik hef Di, GOtt, lavt, dat ik Di danken will. Ehr Lehr is nicks as Sünd’ un se blievt in ehr Hoffart un predigt nicks as Fluchen un Wedderspreken. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschen-Hülp is nicks nütz. Un Du, HErr, büst gnädig un betalst en jeden, as he dat verdeent. De 63. Psalm. De Wahnungen in de Wüstenie sünd ok fett, dat se drüppt un de lütten Bargen sünd överhüpt vull vun Vergnögen. Dorum will ik mit Brandopfer in Din Hus gahn, un Di mine Gelövnisse betalen; De Könige vun de Heerscharen sünd unner enanner Frünn, un de Husfruen deelt den Rov ut. De in’t Dohr sitten doht, schnadert vun mi, un in de Wirthschaften singt se vun mi. Schamen möt sik un umkamen, de min Seel towedder sünd, mit Schann un Hohn möt se öwerhüpt warrn, de min Unglück söken doht. He ward gnädig sin den Lütten un Armen, un de Armen ehr Seelen ward He helpen. Schall dat denn umsunst sin, dat min Hart unsträflich leven deiht un ik min Hann in Unschuld waschen doh? Du deelst de See dörch Din Kraft un brickst de Draken ehr Köpp entwei int Water. De de Fürsten den Moth nehmen deiht un schrecklich is mank de Könige uppe Eer. De 77. Psalm. Un red vun all Din Werke un sprek vun all Din Dohn. He deel de See un leet se dar dörch gahn un sett dat Water as en Muer. Wi awer, Din Volk un Schap vun Din Weid dankt Di ewiglich un verkündigt Din Ruhm vun Geslecht to Geslecht. De 80. Psalm. Warum hest Du sin Tun entwei braken, dat em territt Allns, wat vör Di geiht? So hef Ik se laten in ehr Hartens Dunkel, dat se wandelt na ehr Rath. De dar seggt: Wi wüllt GOtt Sin Hüser erobern. HErr Zebaoth, de Minsch is wol an, de sik up Di verlaten deiht! De 85. Psalm. Dat uns de HErr ok wat Gudes doh, damit uns Land sin Frucht geven kann, Denn Din Gnad is grot öwer mi un hest min Seel rett ut de deepe Höll. Mögt denn Din Wunner in Düsterniß erkennt warrn? Oder Gerechtigkeit in dat Land, wo man an nicks denken deiht? Middernacht un Middag hest Du schafft; Thabor un Hermon jucht in Din Namen. HErr, kehr Di doch wedder to uns un wes’ Dine Knechte gnädig! Up de Löwen un Oddern warrst du gahn un perren up de jungen Löwen un Draken. De Gerechte ward grönen as en Palmbom, he ward wassen as en Ceder up den Libanon. Dat he Geduld hett, wenn dat slecht geiht, bet den Gottlosen dat Graf torecht makt ward. Vör den HErrn, denn He kummt, denn He kummt, to richten dat Eerdriek. He ward den Eerdborr richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Sin Wahrheit. De 97. Psalm. Du awer, HErr, blivst ewiglich un Din Gedächtniß för un för. As sik en Vader öwer sine Kinner erbarmen deiht, so erbarmt Sik de HErr öwer de, de Em fürchten doht. Du makst de Bargen vun baben heraf natt, Du makst dat Land vull Frücht, de Du schaffen deihst. Un se trocken vun Volk to Volk, vun een Königriek to en anner Volk. Awer se vergeten bald Sin Wark, se tövten nich up Sin Rath. Un se to den HErrn ropen dän in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschenhülp is nicks nütz. Sin Nakamen möt utrodt warrn, ehr Nam mutt in dat anner Glid vertilgt warrn. He segent de, de den HErrn fürchten doht, beide, Lütt un Grot. Ik will den Beker vull Hülp nehmen un den HErrn Sin Namen predigen. Se stöt mi, dat ik fallen schall, awer de HErr helpt mi. Ik will mit min Lippen vertelln all de Rechte vun Din Mund. Denn de HErr hett Zion erwählt un hett Lust dar to wahnen. HErr, Din Nam besteiht up ewig, Din Gedächtniß, HErr, duert up alle Tieden. De dat Schilfmeer in twe Deel delen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn Du hest mine Neeren in Din Gewalt, Du weerst öwer mi in min Mutter ehr Lief. Denn ik weet, dat de HErr den Elenden sin Sak un de Armen ehr Recht utföhrn ward. Un dat uns’ Kamern vull sien mögt, hat se rut geven künnt een Vörrath na den annern, dat uns’ Schap dregt dusend un hunnert dusend up uns’ Dörpschaften, Din Riek is en ewig Riek un Din Herrschaft duert för alle Tieden. Denn He makt fast de Riegel vun Dine Dohre un segent Dine Kinner darin. Schüllt laven den HErrn Sin Nam, denn Sin Nam alleen is hoch, Sin Lof geiht, so wiet Himmel un Eer is.

14Selig sünd, de Sin Gebote holt, up dat se eten künnt vun den Levensbom un dörch de Dohrn in de Stadt ringahn. Un hett darup leggt dodbringende Geschosse, Sine Pieln hett He torecht to verdarven. HErr, wes’ mi gnädig, süh an min Elend, dat de Fiende mi verorsakt, de Du mi upheben deihst vun den Dod sin Dohren. Du sühst doch, denn Du seegst dat Elend un den Jammer, dat steiht in Din Hand, de Armen befehlt Di dat, Du büst de Weisen ehr Helper. Vun de Lüd’ mit Din Hand, HErr, vun de Lüd’ vun düsse Welt, de ehr Deel hebbt in düt Leven, weke Du den Buk vull makt hest mit Din Schatz, de dar Kinner de Hüll un Füll hebbt un lat’t ehren Överflot ehre Jungen. Un de HErr donner in den Himmel un de Höchste leet ut Sinen Donner mit Hagel un Blitzen. Bewahr ok Dinen Knecht vör de Stolten, dat se nich öwer mi herrschen doht, so warr ik vullkamen sin un frispraken vun grote Missedat. HErr, richt Di up in Din Kraft, so wöllt wi singen un laven Din Macht. De 22. Psalm. Ehr Mul sparrt se up gegen mi, as en brüllende Löw, de alles tweiritt. Den HErrn Sin Geheemnis is mank de, de Em fürchten doht, un Sinen Bund lett He se weten. Töv up den HErrn, wes’ getrost un unverzagt, un töv up den HErrn! De 28. Psalm. Denn veele schellt bös öwer mi, dat jedereen sik vör mi schuen deiht; se hollt Rath tosamen öwer mi un denkt mi dat Leven to nehmen. Vun Sin fasten Thron süht He up all, de up de Eer wahnen doht. Nimm din Tung in Acht vör dat Böse un dine Lippen, dat se nich falsch reden doht. Ik höll mi, as weer he min Fründ un Broder, ik gung trurig gebückt, as een, de Leed drigt um sin Moder. De Gottlosen treckt dat Swert rut un spannt ehr Bagen, dat se fällt den Elenden un den Armen un slachtet de Frommen. Ik awer mutt sin as en Doven un nich hörn, un as en Stummen, de sin Mund nich updeiht. Lat af vun mi, dat ik mi erquicken kann, ehr ik henfahrn doh un nich mehr hier bün. De 40. Psalm. Lat Di dat wolgefalln, HErr, dat Du mi retten deihst; il HErr, mi to helpen. Gelavt si de HErr, de GOtt Israels, vun nu an bet in Ewigkeit! Amen, Amen. De 42. Psalm. Du makst uns unse Nawers ton Schimp, ton Hohn un Spott vör de, de um uns her sünd. Den König sin Dochter is ganz herrlich inwendig, se is mit golden Upsläg kleedt. Leggt Fliet an ehr Muern un makt ehr Palläste höger, up dat man darvun verkündigen deiht bi de Nakommen. Düt ehr Dohn is Unwahrheit vun ehr, ok lavt dat ehr Nakommen nich mit ehr Mund. Sela. Opfer GOtt Dank un betahl den Höchsten din Gelövniß. Tröst mi wedder mit Din Hülp un mit den frimödigen GEist unnerstütt mi. Du awer büst min Gesell, min Pleger un min Blodsfründ, Denn Du hest min Seel vun den Dod rett, min Föt vun Utglieden, dat ik wandeln mag vör GOtt in de Lebendigen ehr Licht. De 57. Psalm. Vertilg se ahn all Gnad, vertilg se, dat se nicks sünd un se insehn doht, dat GOtt Herrscher is in Jacob, in alle Welt. Sela. Mit GOtt wöllt wi Dahten dohn. He ward unse Fiende unner de Föt perren. De 61. Psalm. De Weiden sünd vull Schap un de Felder staht dick mit Korn, dat man jucht un singt. De 66. Psalm. As ik mine Lippen hef updahn un min Mund redet hett in min Noth. Wenn ji to Feld liggen doht, so glänzt dat as de Duven ehr Flünken, de as Sülver un Gold schimmern doht. Ik awer bed’, HErr, to Di to de angenehme Tied; GOtt, dörch Din grote Gnad’ erhör mi mit Din true Hülp. Ik awer will ümmer töven un will ümmer mehr vun Din Ehr grotspreken. He ward ehre Seelen ut de Bedregerie un den Frevel erlösen un ehr Blod ward düer achtet warrn vör Em. Un bün plagt däglich un min Straf is alle Morgen dar. Du sleist de Wallfisch ehre Köpp entwei un gifst se ton Eten an dat Volk in de Wüstenie. GOtt, Din Weg is hillig. Wo is so en mächtigen GOtt, as Du, GOtt, büst? He leid’ se des Dags mit en Wolk un des Nachts mit en hell Füer. De willen Swien hebbt em tonicht wöhlt un de willen Thiern hebbt em affreten. Wull Min Volk Mi gehorsam sin un Israel up Min Weg gahn; GOtt, mak se as en Krüsel, as Stoppeln vör den Wind. Dat Gerechtigkeit dennoch vör Em blieven un in Swung gahn dä. De 86. Psalm. GOtt, de Stolten sett sik gegen mi un de Tyrannen ehr Hupen steiht mi na min Seel un hebbt Di nich vör Ogen. Awer ik schrieg to Di, HErr, un min Gebet kummt fröh vör Di. Du hest en gewaltigen Arm; stark is Din Hand un hoch is Din rechte Hand. Füll uns fröh mit Din Gnad, so wüllt wi vun Di grotspreken un fröhlich sien uns’ Leven lang. He begehrt na Mi, so will Ik em ruthelpen, he kennt Min Namen, darum will Ik em stark maken. De plantet sünd in den HErrn Sin Hus, ward in uns’ GOtt Sin Vörhöf grönen. Denn de HErr ward Sin Volk nich vun Sik stöten, noch Sin Arf verlaten. Du wullest Di upmaken un öwer Zion erbarmen, denn dat is Tied, dat Du se gnädig büst, un de Stunn is kamen. Denn He weet, wat vör en Wes’wark wi sünd, He denkt daran, dat wi Dreck sünd. Du letst Gras wassen för dat Veeh un Saat, de Minschen to Nutz, dat Du Brod ut de Eer bringen deihst. He leet keen Minsch se Schaden dohn un straft Könige wegen se. Un se warn lüstern in de Wüstenie un versöchten GOtt in de Wildnis. Un se ut de Düsterniß un dat Dunkel föhr un ehr Bann entwei rieten dä: Mit GOtt wüllt wi Dahten dohn; He ward unse Fiende dal pedden. De 109. Psalm. An sin Vaders ehr Missedaht mutt dacht warn vör den HErrn un sin Moder ehr Sünn mutt nich utdahn warrn. Lat den HErrn jug segen mehr un mehr, jug un ju Kinner. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. De HErr is min Macht un min Psalm un min Heil. Ik freu mi öwer Din Tügnisse ehren Weg, as öwer allerhand Riekdom. Dar is min Ruh ewig, hier will ik wahnen, denn dat gefallt mi hier gut. Denn de HErr ward Sin Volk richten un Sine Knechts gnädig sien. Un leet Israel dar dörch gahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ik dank Di darför, dat ik wunnerbarlich schaffen bün, wunnerbarlich sünd Dine Warke, dat erkennt min Seel wol. Ok ward de Rechtfardigen Din Nam danken un de Frommen ward vör Din Angesicht blieven. De 141. Psalm. Dat uns’ Ossen veel arbeit, dat keen Schaden, keen Verlust noch Klag up unse Straten sie. De HErr hollt Alle, de falln doht, un richt Alle up, de dal slagen sünd. He schafft Freden an Dine Grenzen un makt di mit den besten Weeten satt. Un He makt Sin Volk Sin Horn hoch. All Sine Hilligen schüllt laven, de Kinner Israel, dat Volk, dat Em deenen deiht. Halleluja. De 149. Psalm.

15Denn buten sünd de Hunn’ un de Toverer, un de Horer, un de Dodsläger, un de Afgöttischen, un All, de Lögen leef hebbt un se doht. Süh, de hett Böses in den Sinn, mit Unglück is he schwanger, he ward awer Lögen gebären. Up dat ik all Dinen Pries in de Dohre vun de Dochter Zion vertellen doh, dat ik fröhlich si öwer Din Hölp. Brek den Gottlosen sin Arm entwei un sök dat Böse, so ward man sin gottlos Wesen nich mehr finnen. Ik awer will Din Angesicht in Gerechtigkeit ankieken. Ik will satt warrn, wenn ik upwaken doh na Din Bild. De 18. Psalm. He schot Siene Strahlen un jag se ut enanner, He leet veel blitzen un mak se bang. Lat Di wolgefalln min Mund sin Red un min Hart sin Snack vör Di, HErr, min Trost un min Erlöser. De 20. Psalm. Ik bün utgaten as Water, alle mine Gebeen hebbt sik utenanner reckt, min Hart is in min Liev as smolten Waß. Min Ogen seht ümmer up den HErrn, denn He ward min Föt ut dat Nett trecken. Ik awer, HErr, höp up Di un sprek: Du büst min GOtt! He lenkt ehr all dat Hart, He markt up all ehr Warke. Lat vun dat Böse un doh dat Gude, sök Freden un jag em na. Se awer freut sik öwer min Schaden un keem tohop, ja se keem tohop gegen mi, um mi to slahn; se riet un hört nich up. Awer ehr Swert ward in ehr Hart gahn, un ehr Bagen ward entwei breken. Un mutt sin as Een, de nich hörn deiht un de keen Wedderred in sin Mund hett. Schamen mött sik un to Schann warrn, de mi na min Seel staht, dat se de umbringt, torügg mött se falln un to Schann warrn, de mi Övels günnt. Du makst uns to en Sprückwort mank de Heiden, un dat de Völker den Kopp öwer uns schüddelt. Man föhrt se in gestickte Kleder na den König hen, un ehre Spelkameraden, de Jungfruen, de ehr nagaht, föhrt man to Di. Dat düsse GOtt is unse GOtt ümmer un ewiglich. He föhrt uns bet an den Dod. De 49. Psalm. Se liggen in dat Dodenriek as Schap, de Dod ward sik vun se nähren, awer de Frommen ward an Morgen öwer se herrschen un ehr Gestalt mutt vergahn; int Dodenriek möt se blieven. Un rop Mi an in de Noth, so will Ik di retten, so schast du vun Mi grotspreken. Denn ik will de Öwertreders Din Weg’ lehrn, dat de Sünders sik to Di bekehrn doht. De wi fründlich mit eenanner weern mank uns, wi wandelten in GOtt Sin Hus in Hupen. Des Abends lat se wedder hulen as de Hunn’ un in de Stadt umherlopen. Ik will Di fette Brandopfer bringen vun Rökelwark vun Widders, ik will opfern Ossen un Böck. Sela. Wenn de Allmächtige hen un wedder mank se Könige setten deiht, so ward dat hell, wo dat düster is. Rett’ mi ut den Dreck, dat ik nich versinken doh, dat ik rett’ ward vun min Verfolgers un ut dat deepe Water. Min Mund schall verkündigen Din Gerechtigkeit, däglich Din Heil, de ik nich alle tellen kann. He ward leven un man ward Em vun dat Gold ut Riek Arabien geven un man ward ümmer vör Em beden, däglich ward man Em laven. Ik harr ok binah so seggt, as se, awer süh, darmit harr ik verdammt all Din Kinner, de je west sünd. Du letst herut quellen Born un Beek, Du letst verdrögen starke Ströme. Du büst de GOtt, de Wunner deiht. Du hest Din Macht bewiest mank de Völker. He spalt de Felsen in de Wüste apen un gev se Water de Masse to drinken. GOtt Zebaoth, wend’ Di doch um, kiek vun den Himmel un seh an un besök düssen Wienstock. So wull Ik ehr Fiende bald dämpen un Min Hand gegen ehr Weddersakers wenden, As en Füer den Wold verbrennt, un as en Flamm de Bargen ansteken deiht: Du awer, HErr GOtt, büst barmhartig un gnädig, geduldig un vun grote Gudheit un Truheit. Warum verstötst Du, HErr, min Seel un verbargst Din Angesicht vör mi? Gerechtigkeit un Gericht is Din Stohl sin Festung, Gnad un Wahrheit sünd vör Din Angesicht. Mak uns nu wedder vergnögt, nadem Du uns so lang’ plagt hest, nadem wi so lang’ Unglück leeden hebbt. He röpt Mi an, so will Ik em erhören; Ik bün bi em in de Noth, Ik will em rutrieten un to Ehr bringen. Un wenn se ok old ward, ward se doch blöhn, fruchtbar un frisch sien. Denn Recht mutt doch Recht blieven un dat ward alle fromme Harten tofallen. Denn Din Knechten wüllt geern, dat se bu’t war un sehn geern, dat ehr Steen un Kalk toricht war; En Minsch is in sin Leven as Gras, he blöht as en Blom up dat Feld; Un dat de Wien den Minschen sin Hart erfreuen deiht un sin Gestalt schön ward vun Oel, un dat Brod den Minschen sin Hart stärken deiht. Rögt Mine Gesalvten nich an un doht Mine Propheten keen Leed an. He awer gev se ehr Bed un schick se genog, bet se darvör ekeln dä. De schüllt den HErrn danken för Sin Gnad un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, De HErr mutt se niemals ut de Ogen laten, un ehr Gedächtniß mutt utrodt warrn uppe Eer. Ji sied den HErrn, de Himmel un Eer makt hett, Sin Gesegnete. Sin Hilligen ehr Dod ward hoch hollen vör den HErrn. Man singt mit Freuden vun’n Sieg in de Gerechten ehr Hütten: Den HErrn Sin rechte Hand behollt den Sieg. Ik red wat Du befahln hest un seh up Dine Weg’. Ik will ehr Spies segen un ehr Armen Brod genog geven. De Heiden ehre Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. De Pharao un sin Heer in dat Schilfmeer stöten dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Mine Gebeene weern Di nich verborgen, as ik in Stillen makt word, as min Wesen bildt war in de unnersten Deele vun de Eer. Glückselig dat Volk, dat dat so geiht. Awer glückselig dat Volk, dat sin GOtt de HErr is! De 145. Psalm. Alle Ogen tövt up Di un Du gifst se wat to eten wenn’t Tied is. He schickt Sin Red up de Eer, Sin Wort löpt flink.

16Ik, JEsus, hef min Engel schickt, ju all düt to tügen för de Gemeenen. Ik bün de Wuttel vun David sin Geslecht, de helle Morgensteern. He hett en Kuhl gravt un makt, un he full in de Kuhl, de he makt harr. De Heiden sünd versunken in de Kuhl, de se sülvst makt hebbt, ehr Fot is in dat Nett fungen, dat se sülvst versteken hebbt. De HErr is König ümmer un ewiglich, de Heiden möt ut Sin Land umkamen. Do seeg man den Unnergrund vun de Waters un de Grund vun de Eer war updeckt, HErr, vun Din Schellen, vun de Odem un dat Schnuven vun Din Nees. Mine Kräfte sünd verdrögt as en Potschart, un min Tung klevt an min Gagel, un Du leggst mi in den Dod. Kehr Di to mi un wes’ mi gnädig, denn ik bün eensam un elend. Mine Tied steiht in Din Hann, redd mi vun mine Fiende ehr Hann un vun de, de mi verfolgen doht. Enen König helpt nich sin grote Macht, en Ries ward nich rett dörch sin grote Kraft. Den HErrn Sin Ogen seht up den Rechtfardigen un Sin Ohren hört up ehr Schrien. Mit de Tafelbröders, de dar heuchelt un spotten doht un ehr Buk füllt, biet se ehr Tähn tosamen öwer mi. Dat lütt Beten, dat een Gerechte hett is beter as dat grote Deel vun veele Gottlose. Awer ik töv, HErr, up Di, un Du HErr, min GOtt, warrst mi erhörn. Se mött in ehr Schand sik verfehrn, de öwer mi schrien doht: Ha, ha! Däglich is min Smach vör mi un min Angesicht is vull vun Schand. Man föhrt se mit Freuden un Vergnögen, un se gaht in König sin Palast. Awer GOtt ward min Seel erlösen ut dat Dodenriek sin Gewalt, denn He ward mi annehmen. Sela. Awer to den Gottlosen sprickt GOtt: Wat verkündigst du Min Gesetze un nimmst Min Bund in din Mund! Rett mi vun de Blotschulden, GOtt, de Du min GOtt un HEiland büst, dat min Tung vun Din Gerechtigkeit grotspreken kann. De Dod schall se inhaln un möt lebendig in de Höll fahrn, denn dar is nicks as Bosheit mank ehr Hupen. Lat se hen un her lopen na Spies un murren, wenn se nich satt ward. Kamt her, hört to, Alle, de ji GOtt fürchten doht. Ik will vertelln, wat He an min Seel dahn hett. GOtt Sin Barg is en fruchtbaren Barg, en grot un fruchtbar Gebirg. Dat mi de Waterflot nich versupen deiht, un de Deepe nich verslingen un dat de Born nich öwer mi tosamen gah. Ik gah umher in den HErrn, HErrn, Sin Kraft, ik sprek alleen grot vun Din Gerechtigkeit. Uppe Eer, baben up de Bargen ward dat Korn dick stahn, sin Frucht ward bevern as de Libanon un ward grönen in de Städ’ as Gras up Eerden. Ik dach awer daröwer na, dat ik dat begriepen much, awer dat weer mi to swar. Dag un Nacht is Din; Du makst, dat beide, Sünn’ un Stern’, ehr gewissen Lop hebbt. Du hest Din Volk erlöst gewaltiglich, Jakob un Joseph sin Kinner. Sela. Un leet Beeke ut den Felsen fleeten, dat se dal fleeten dän as Waterströme. Un hol em in Bu, den Din rechte Hand plant hett un den Du Di fast utwählt hest. Un de den HErrn hassen doht, möt an Em fehlen, ehr Tied awer ward ewiglich duern. So verfolg se mit Din Wedder un mak se bang mit Din Unwedder! Wend Di to mi, wes’ mi gnädig, stärk Din Knecht mit Din Macht, un help Din Magd ehr Söhn! Ik bün elend un ahnmächtig, dat ik so verstött bün, ik lied Din Schrecken, dat ik ganz verzagen doh. Glücklich is dat Volk, dat juchen kann! HErr, se ward in dat Licht vun Din Angesicht umhergahn; Wies Dine Knecht Dine Werke un Din Ehr ehr Kinner. Ik will em satt maken mit lang Leven un will em wiesen Min Heil. De 92. Psalm. Dat se verkündigen doht, dat de HErr so fromm is, min Fels, un is keen Unrecht an Em. De 93. Psalm. Wokeen steiht bi mi gegen de Boshaftigen? Wokeen tred to mi gegen de Öweldoers? Dat de Heiden den HErrn Sin Namen fürchten doht, un alle Könige up de Eer Din Ehr; Wenn de Wind daröwer weiht, so is se nich mehr da, un ehr Stell kennt se nich mehr. Dat den HErrn Sine Böm vull Saft staht, de Cedern vun Libanon, de He plant hett. Un He leet en dühre Tid in dat Land kamen un nehm allen Vörrath vun Brod weg. Un se empörten sik gegen Moses in dat Lager, gegen Aaron, den HErrn Sin Hilligen. Dat He iserne Döhren entwei brickt un iserne Riegel tweisleiht. Darum dat he so gar keen Barmhartigkeit harr, sonnern den Elenden un Armen un den Bedrövten verfolgen dä, dat he em dod maken schull. De Himmel is öwerall den HErrn Sin, awer de Eer hett He de Minschenkinner geven. O, HErr, ik bün Din Knecht; ik bün Din Knecht, Din Magd ehr Söhn. Du hest min Bann entwei reten. Den HErrn Sine Rechte sünd hoch makt, den HErrn Sine Rechte behollt den Sieg. Ik hef Lust to Dine Rechte un vergeet Din Wort nich. Ehr Presters will Ik mit Heil ankleden un ehre Hilligen schüllt fröhlich sien. Se hebbt Müler un snackt nich, se hebbt Ogen un seht nich. De Sin Volk dörch de Wüstenie föhrn dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Dine Ogen seegen mi, as ik noch ahn Gestalt weer, un weern alle Dag’ in Din Bok schreven, de noch warrn schulln, obschonst keen eenzig vun ehr dar weer. Du makst Din Hand up un makst Allns satt, wat leven deit, mit Wolgefalln. He gift Snee as Wull, He streut Riep as Asch.

17Un de GEist un de Brut sprekt: Kumm! Un wokeen dat hört, de schall spreken: Kumm! Un wokeen döstig is, de schall kamen un wokeen dat will, de kann dat Levenswater umsunst nehmen. Sin Unglück ward up sin Kopp kamen un sin Frevel up sin Scheitel fallen. So erkennt man, dat de HErr Recht schaffen deiht. De Gottlose is verstrickt in dat Wark vun sin Hann. Sitenspeel. Sela. De Elenden ehr Verlangen hörst Du, HErr, Du makst ehr Hart gewiß, dat Din Ohr darup marken deiht, He lang dal vun de Högde un greep mi un tog mi ut de groten Waters. Denn Hunn hebbt mi umgeven, un de Hupen vun de Bösen hett sik um mi makt. Se hebbt min Hann un Föt dörchgravt. Min Hartens Angst is grot, föhr mi ut min Noth. Lat Din Angesicht lüchten öwer Dinen Knecht, help mi dörch Din Gnade. Peer helpt ok nich, un ehr grote Kraft rett nich. Den HErrn Sin Angesicht awer is öwer de, de Böses doht, up dat He ehr Gedächtniß utrodden deiht vun de Eer. HErr, wo lang wullt Du tokiken? Rett doch min Seel vun ehr Bullern un min Eensame vun de junge Löwen. Denn de Gottlosen ehr Arm ward intwei breken, awer de HErr erhöllt de Gerechte. Denn ik dach, mögt se sik ja nich öwer mi freun, de grotspreken doht, wenn min Fot utglieden deiht. Dar mött sik freun un fröhlich sin all, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, mött seggen allerwärts: De HErr si hoch gelavt! Dat ik de Schänders un Lästerers hörn un de Fiende un Rachgierigen sehn mutt. In Stä för din Vaders ward din Kinner sin, du warrst se to Fürsten setten in alle Welt. Lat di nich bang maken, wenn En Mann riek ward, wenn de Herrlichkeit vun sin Hus grot ward. So du doch de Tucht hassen deihst un smittst Min Word achter di? HErr, doh min Lippen up, dat min Mund Dinen Ruhm verkündigen deiht. Ik awer will to GOtt ropen un de HErr ward mi helpen. Ik awer will vun Din Macht singen un des Morgens rühmen Din Gudheit, denn Du büst min Schutz un Toflucht in min Noth. To Em reep ik ut min Mund un sprok grot vun Em mit min Tung. Wat hüppt ji groten Barge? GOtt hett Lust up düssen Barg to wahnen un de HErr blift ok ümmer darsülvst. Erhör mi, HErr, denn Din Gudheit is tröstlich, kehr Di to mi na Din grote Barmhartigkeit, GOtt, Du hest mi vun Jugend up lehrt, darum verkündige ik Dine Wunner. Sin Namen ward ewiglich blieven, so lang de Sünn besteiht, ward sin Namen up de Nakamen kamen, un ward dörch densülvigen segent sin, alle Heiden ward grot vun em spreken. Bet dat ik in GOtt Sin Hilligdom gung un up ehr End’ marken dä. Du setst jeden Land sin Grenz, Summer un Winter makst Du. De Waters segen Di, GOtt, de Waters segen Di un warn bang un de Deepen bewerten. Noch wieder sündigten se gegen Em, un vertörnten den Högsten in de Wüste, Süh darin un schell, dat dat Brennen un Rieten en End’ nehm. Un Ik warr se mit den Weeten spiesen un mit Honnig ut den Felsen satt maken. De 82. Psalm. Mak ehr Gesichter vull vun Schann, dat se na Din Namen fragen möt! Doh en Teken an mi, dat mi dat wol gah, dat de mi hassen doht, dat sehn un sik schamen möt, dat Du, HErr, mi bistahn un trösten deihst. De 87. Psalm. Din Grimmigkeit geiht öwer mi, Din Schrecken drückt mi. Se ward öwer Din Namen däglich fröhlich un in Din Gerechtigkeit herrlich sien. Ja, HErr, uns’ GOtt, wes’ uns fründlich, un lat dat Wark vun uns Hann fortgahn, ja dat Wark vun uns Hann lat He fortgahn! De 91. Psalm. Wenn de HErr mi nich helpen dä, so leeg min Seel schier in de Still. Dat de HErr Zion bu’t un Sik sehn leet in Sin Ehr. De HErr Sin Gnad awer duert vun Ewigkeit to Ewigkeit öwer de, de Em fürchten doht, un Sin Gerechtigkeit up Kinneskind, Darsülvst buet de Vageln ehr Nest un de Storch wahnt up de Dannböms. He schick en Mann vör se her; Joseph ward ton Knecht verkofft. De Eer dä sik up un slok Dathan över un deck de Abiram sin Hupen to. De Narren, de plagt ward wegen ehr Övertredung un wegen ehr Sünn, Un he wull den Fluch hebben, de ward ok öwer em kamen, he wull den Segen nich, so ward de ok wiet vun em blieven. De Doden ward Di, HErr, nich laven, noch de, de dal fahren doht in de Ruh; Di will ik Dank opfern un den HErrn Sin Namen predigen. Ik warr nich starven, sonnern leven un den HErrn Sin Wark verkündigen. Doh Gudes Din Knecht, darmit ik leven un Din Wort holn doh. Dar schall upgahn David sin Herrschaft; ik hef min Gesalvten en Lücht torecht makt. Se hebbt Ohren un hört nich, ok is keen Athem in ehr Mund. De grote Könige slagen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Awer köstlich sünd vör mi, GOtt, Din Gedanken! Wa is doch vun ehr en so grote Antal! De HErr is gerecht in all Sine Weg’ un hillig in all Sine Warke. He smitt Sin Hagel as Beten, wokeen kann blieven vör Sin Frost?

18Ik betüg awer vör All, de de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok hört: Wenn Jemand wat hento sett, den ward GOtt up em leggen de Plagen, de in düt Bok schreven staht. Ik dank den HErrn wegen Sin Gerechtigkeit un will laven den HErrn, den Allerhöchsten Sin Nam. De 8. Psalm. Ach, dat de Gottlosen müssen na de Höll torüch kehren un alle Heiden, de GOtt vergeten doht. Dat Du Recht schaffen deihst de Weisen un de Armen, dat de Minsch nich mehr trotzen schall up de Eer. De 11. Psalm. He rett mi vun mine starken Fiende, vun de, de mi hassen doht, de mi to mächtig weern. Ik kann alle mine Knaken telln. Se awer kikt um un hebbt ehr Lust an mi. Süh an min Jammer un Elend un vergif mi all mine Sünden. HErr, lat mi nich to Schann warrn, denn ik rop Di an. De Gottlosen mütt to Schann warrn un still makt warrn in de Höll. Süh, den HErrn Sin Ogen kikt up de, de Em fürchten doht, de up Sin Gnade höpt. Wenn de Gerechten schriet, so hört de HErr un rett se ut all ehr Noth. Ik will Di danken in de grote Gemeen un mank veel Volks will ik vun Di grot spreken. De HErr kennt de Frommen ehr Dag’ un ehr Gud ward ewiglich blieven. Denn ik bün ton Lieden makt un min Wehdag is ümmer vör mi. Denn ik bün arm un elend, de HErr awer sorgt för mi. Du büst min Helper un Retter, min GOtt, töv nich länger. De 41. Psalm. Düt Alles is öwer uns kamen un hebbt doch Di ni vergeten un untru in Din Bund handelt. Ik will an Din Nam denken vun Kind to Kinneskind, darum ward Di danken de Völker ümmer un ewiglich. De 46. Psalm. Denn he ward nicks mitnehmen, wenn he starven deiht, un sin Herrlichkeit ward em nich nafahrn. Wenn du en Deef sehn deihst, so löpst du mit em un hest Gemeenschaft mit de Ehebrekers. Denn Du hest nich Lust to dat Opfer, ik wull Di dat sunst wol geven, un Brandopfer behagt Di nich. Des Abends, Morgens un Middags will ik klagen un hulen, so ward He min Stimm hörn. Ik will Di, min Hort, lovsingen, denn Du, GOtt, büst min Schutz un min gnädige GOtt. De 60. Psalm. Wenn ik wat Unrechts vör harr in min Harten, so war de HErr dat nich hörn. GOtt Sine Wagen sünd veel dusend mal dusend, de HErr is mank se up den hilligen Sinai. Un verbarg Din Angesicht nich vör Din Knecht, denn mi is bang, erhör mi bald. Ok verlat mi nich, GOtt, in dat Öller, wenn ik gries warrn doh, bet ik Din Arm verkündige an Kinneskinner un Din Kraft Alle de, de noch kamen schüllt. Gelavet si GOtt de HErr, de GOtt Israels, de alleen Wunner deiht. Awer Du settst se up dat Glittschrige un störtst se to Grund. So denk doch daran, dat de Fiend den HErrn smähen deiht, un en döhricht Volk Din Namen lästert. De dicken Wolken goten Water, de Wolken dunnerten, un de Strahlen fohrn daher. Un versöchen GOtt in ehren Harten, dat se Spies förrern dän för ehre Seelen, Lat Din Hand dat Volk vun Din rechte Hand beschützen un de Lüd, de Du Di fast utwählt hest; Lat se sik schämen un ümmer mehr bang warrn, lat se to Schann warrn un umkamen. Se umgevt mi däglich as Water un umringt mi mit enanner. Denn Du büst de Schmuck vun ehr Kraft un dörch Din Gnad warrst Du uns Horn hoch maken. Ik sprok: Min Fot is utgleden, awer Din Gnad, HErr, hett mi hollen. He kehrt sik to de Verlatenen ehr Gebet un versmäht ehr Gebet nich. Bi de, de Sin Bund holt un an Sine Gebote denkt, dat se darna doht. De hogen Bargen sünd de Gemsen ehr Toflucht un de Steenklüfte de Kaninken ehr. Se dwungen sin Föt in den Stock, Sin Lief muß in Isen liggen. Un Füer warr unner ehren Hupen ansteken, de Flamm’ verbrenn de Gottlosen. Dat se ekel vör alle Spies un warn dodkrank. Un he trock den Fluch an, as sin Hemd, un de is na em rin gahn, as Water un as Oel in sin Knaken; Sonnern wi lavt den HErrn vun nu bet in Ewigkeit. Halleluja. De 116. Psalm. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. De HErr tüchtigt mi wol, awer He gift mi nich in den Dod. Mak mine Ogen apen, dat ik seh de Wunner an Din Gesetz. Sin Fiende will Ik mit Schand bekleden, awer öwer em schall sin Kron lüchten. De 133. Psalm. De, weke se makt, sünd se gliek; ja, All de up se höpt. Un mächtige Könige umbroch, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Schull ik se telln, so war vun se mehr sien, as Sand. Wenn ik upwak, bün ik noch bi Di. De HErr is neg bi All, de Em anropen doht, bi All, de Em mit Eernst anropt. Wenn He sprickt, so smöllt Allns, wenn He Sin Wind weihn lett, so daut dat up.

19Un wenn Jemand darvun nimmt vun de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok, den ward GOtt afnehmen sin Deel vun dat Levensbok un vun de hillige Stadt un vun dat, wat in düt Bok schreven steiht. Denn He ward den Armen nich vör ümmer vergeten, un de Elenden ehr Hoffnung ward ewiglich nich verlaren sin. De mi unner kregen an min Unglücksdag, un de HErr war min Toversicht. Se deelt min Kleder unner sik un smiet dat Lot öwer minen Rock. Süh an, dat dar so veele vun mine Fiende sünd, un dat se mi ut Frevel hassen doht. Still swiegen mütt de falschen Müler, de da redt gegen de Rechtfardigen mit stieven Hals, mit Hochmoth un Verachtung. Dat He ehr Seel vun den Dod retten un se in de düre Tied ernährn ward. De HErr is neeg bi de, de en terbraken Hart hebbt un helpt de, de en terbraken Gemöt hebbt. Lat de Lüd sik nich öwer mi freuen, de mi ahn Orsak fiend sünd, noch mit de Ogen spotten, de mi ahn Grund hassen doht. Se ward nich to Schann warrn in de böse Tied, un in de düre Tied ward se nog hebben. Denn ik doh min Missedat kund un sorg öwer min Sünden. Uns Hart is nich affulln, noch uns Gang vun Din Weg afgahn. Sonnern he tröst sik mit düt gude Leven un lavt dat, wenn Een na gude Dag’ trachten deiht. Din Mul lettst du los in Bosheit un din Tung drift Bedregerie. De Opfer, de GOtt gefalln doht, sünd en Geist vull Angst, en tweibraken un tweislagen Hart warrst Du, GOtt, nich verachten. He erlöst min Seel vun de, de an mi wöllt un schafft ehr Ruh, denn se sünd veele gegen mi. Darum erhört mi GOtt un markt up min Flehn. Du büst in de Högde fahren un hest dat Gefängniß gefangen föhrt, Du hest Gaven kregen för de Minschen, ok för de Aftrünnigen, dat GOtt, de HErr, doch dar blieven ward. Mak Di an min Seel’ un erlös se, erlös se wegen min Fiende. GOtt Din Gerechtigkeit is hoch, de Du grote Dinge deihst, GOtt, wokeen is Di gliek? Un gelavet si Sin herrliche Nam ewiglich, un alle Lande möt vull vun Sin Ehr sin! Amen, Amen! Wo ward se so mit eens tonicht! Se gaht unner un nehmt en End’ mit Schrecken. Du wullst doch den Pöbel nich geven de Seel vun Din Turtelduven un de Hupen vun Din elenden Deerte nich so ganz vergeten. Dat dunnerte in den Himmel, Din Blitze lüchten up den Eerdboden, dat Eerdriek rögte sik un bewerte darvun. Un gegen GOtt reden un sproken: Ja, GOtt schull doch wol en Disch torecht maken künn’ in de Wüste. So wüllt wi nich vun Di wieken. Lat uns leven, so wüllt wi Din Namen anropen. So ward se erkennen, dat Du mit Din Namen alleen HErr, un de Welt ehr Högster heten deihst. De 84. Psalm. Du makst, dat mine Frünn un Neegsten un mine Verwandte sik wiet vun mi af doht, um son Elend willen. De 89. Psalm. Denn de HErr is uns’ Schild un de Hillige in Israel is uns’ König. Ik harr veel Bedrövniß in min Hart, awer Dine Tröstungen makten min Seel vergnögt. Dat ward schreven up de Nakamen, un dat Volk, dat eerst erschaffen warrn schall, ward den HErrn laven. De HErr hett Sin Stohl in den Himmel upstellt, un Sin Königriek herrscht öwer Allns. Du makst den Maand, dat Jahr darna to delen, de Sünn weet ehr Unnergang. Bet dat Sin Wort keem un den HErrn Sin Red em dörchlüterte. Se makten en Kalv in Horeb un beeden an dat gaten Bild. Un se to den HErrn reepen in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst. So ward he em as en Kleed, dat he anhett, un as en Gördel, den he um den Lief dregen deiht. In de Höf, an den HErrn Sin Hus, in di, Jerusalem. Halleluja. De 117. Psalm. Makt mi apen de Dohre vun de Gerechtigkeit, dat ik darin gahn un den HErrn danken doh. Ik bün en Gast up de Eer, verbarg Dine Gebote nich vör mi. Lat dat Hus Israel den HErrn laven, lavt den HErrn, ji vun Aaron sin Hus; Sihon, den König vun de Amoriter, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ach, GOtt, mak doch de Gottlosen dod un lat de Blodgierigen vun mi wieken! He deiht, wat de Gottesfürchtigen begehrt un hört ehr Schrien un helpt se. He wiest Jakob Sin Wort, Israel Sine Satzungen un Rechte.

20De, all düt tügt, sprickt: Ja, Ik kam bald! Amen. Ja, kumm, HErr JEsus! HErr, stah up, dat de Minschen nich de Överhand kriegen doht, lat alle Heiden vör Di richtet warrn. Un He föhr mi rut up den Rum, He reet mi rut, denn He harr Lust to mi. Awer Du, HErr, wes’ nich feern; min Toverlat, il mi to helpen. Bewahr mine Seel un rett mi, lat mi nich to Schann warrn, denn ik tru up Di. Wo grot is Dine Gudheit, de Du upspart hest vör de, de Di fürchten doht un bewiest an de, de vör de Lüd up Di truet. Unse Seel tövt up den HErrn, He is unse Hülp un unse Schild. De Gerechte mutt veel lieden, awer de HErr helpt em ut dat all. Denn se denkt Schaden to dohn un sökt falsche Saken gegen de Stillen in dat Land. Denn de Gottlosen ward umkamen un den HErrn Sine Fiende, wenn se ok sünd as en köstliche Wisch, ward se doch vergahn, as de Rook vergeiht. Awer mine Fiende levt un sünd mächtig, de mi ahn Schuld haßt, sünd grot. Dat Du uns so tonicht slagen deihst an den Ort vun de Drachen un uns bedeckst mit Düsternis. So fahrt se ehr Vaders na un seht dat Licht nümmermehr. Du sittst un snackst gegen din Broder, din Moder ehr Söhn gifst du een Stot. Doh wol an Zion na Din Gnad, bu’ de Muern to Jerusalem. GOtt ward dat hörn un se demödigen, de allerwärts blift. Sela. Denn se ward nich anners un fürcht GOtt nich. Gelavt si GOtt, de min Gebet nich verstött, noch Sin Gudheit vun mi aftrecken deiht. De 67. Psalm. Lavet den HErrn däglich. GOtt leggt uns en Last up, awer He helpt uns ok. Sela. Du weest vun min Schimp, Schand’ un Scham, min Weddersakers sünd All vör Di. Denn Du letst mi veele un grote Angst erfahren un makst mi wedder lebendig un halst mi wedder ut de Deep vun de Eer herup. En End’ hebbt de Gebede vun David, Isai sin Söhn. De 73. Psalm. As en Drom, wenn Een upwaken deiht, so makst Du, HErr, ehr Bild in de Stadt verächtlich. Denk an den Bund, denn dat Land is allerwärts jämmerlich verheert un de Hüser sünd terreten. Din Weg weer in de See un Din Stieg in grote Waters un man spörte doch Din Fot nich. Süh’, He hett wol den Felsen entwei slagen, dat de Waterstroms un Beeke sik darut ergoten, awer woans kann He Brod geven un Sin Volk Fleesch verschaffen? HErr, GOtt Zebaoth, tröst uns, lat Din Angesicht lüchten, so ward wi wedder gesund. De 81. Psalm. Dartomal redst Du in en Gesicht to Din Hilligen un sprokst: Ik hef en Held upstahn laten, de helpen schall, Ik hef grot makt en Uterwählten ut dat Volk. Du warrst ja niemals eens mit den schädlichen Stohl, de dat Gesetz öwel düden deiht. Denn He süht vun Sin hillige Högde un de HErr süht vun den Himmel up de Eer, Lavt, ji Engel, den HErrn, ji starke Helden, de ji Sin Befehl utrichten doht, dat man hör de Stimm vun Sin Wort. Du makst Düsterniß, dat dat Nacht ward, denn rögt sik alle willen Thiern. Dar schick de König hen un leet em los geven, de HErr öwer Völker befohl, em rut to laten. Un verwandelten ehr Ehr in en Bild vun en Ossen, de Gras freet. He schick Sin Wort un mak se gesund un rett se, dat se nich storven; All düt schall de wedderfahren vun den HErrn, de mi towedder sünd un Böses gegen min Seel reden doht. Dat is den HErrn Sin Dohr, de Gerechten ward darin gahn. Min Seel is termalmt alletied vör Verlangen na Dine Rechte. Ji vun Levy sin Hus, lavt den HErrn, de ji den HErrn fürchten doht, lavt den HErrn! Un Og, den König to Basan, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Denn se redt vun Di schändlich un Dine Fiende erhevt sik ahn Orsak. De HErr behödet All, de Em leef hebbt un ward alle Gottlosen tonicht maken. So wat deiht He an keen Heiden noch lett He se weten Sine Rechte. Halleluja! De 148. Psalm.

21Unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju All! Amen. De Psalmen na de plattdütsche Öwersettung vun Dr. Johann Bugenhagen. Kropp. Verlag vun de Bokhandlung »Eben-Ezer.« 1885. Bokdruckerie »Eben-Ezer« in Kropp. Dat Psalmbok vun David. De 1. Psalm. Mak se bang, HErr, darmit de Heiden erfahren doht, dat se Minschen sünd. Sela. De 10. Psalm. De HErr deiht wol an mi, na min Gerechtigkeit. He vergellt mi na de Reinheit vun min Hann. Rett mine Seel vun dat Swerdt un rett mi vun de Hunn! Unschuld un Redlichkeit mögt mi bewahren, denn ik höp up Di. Du schützest se mit den Schirm vun Din Antlitz vör jedereen sin Trotz, Du verbargst se in de Hütt vör de striedsüchtigen Tungen. Denn uns Hart freut sik öwer Em, un wi verlat uns up Sin hilligen Namen. He bewahrt em all sin Gebeen, dat nich een darvun entwei braken ward. Un sparrt ehr Mul wiet up gegen mi un sprekt: Ha, ha, dat hebbt wi sehn. De Gottlose borgt un betahlt nich, de Gerechte awer is barmhartig un mild. Un de mi Böses doht för Gudes, sett sik gegen mi, darum, dat ik up dat Gude holln doh. Wenn wi den Namen vun unsen GOtt vergeten harrn un unse Hand uphaben harrn to en fremden GOtt. Wenn en Minsch in de Würde is un hett keen Verstand, so fahrt he darvun as en Veeh. De 50. Psalm. Dat deihst du un Ik swieg still: do meenst du, Ik weer so as du. Awer Ik will di strafen un di dat vör Ogen stelln. Dann ward Di gefalln de Opfer vull Gerechtigkeit, de Brandopfer un Ganzopfer, denn ward man Ossen up Din Altar opfern. De 52. Psalm. Denn se leggt ehr Hand an de Lüd in Sinen Freden un se enthilligt Sin Bund. Wi hebbt en GOtt, de helpen deiht, un den HErrn, de uns vun Dod retten deiht. De Schimp brickt mi min Hart un kränkt mi. Ik töv, ob dat Nüms jammern dä, awer dar is keen Minsch; un up Trösters, awer ik find’ keen. Du makst mi heel grot un tröst mi wedder. Awer dat deiht mi weh in Harten un stickt mi in min Neeren, Lat den Geringen nich mit Schann darvun gahn, denn de Armen un Elenden sprekt grot vun Din Namen. Du föhrtest Din Volk as en Heerde Schap, dörch Moses un Aaron. De 78. Psalm. As nu de HErr dat hören dä, war He falsch, un Füer gung an in Jacob un he war bös öwer Israel, Ik hef fun’n min Knecht David, Ik hef em salvt mit min hillige Oel. Se rüst sik wedder den Gerechten sin Seel un verdammt unschüllig Blod. Dat He den Gefangenen sin Aechsen hört un los mak den Dod sin Kinner; Lavt den HErrn, all Sin Heerscharen, Sin Deener, de ji Sin Willen doht! De jungen Löwen, de da brüllt na den Rov un ehr Spies sökt vun GOtt. He sett em ton HErrn öwer sin Hus, ton Herrscher öwer all sin Göder. Se vergeten GOtt, ehr HEiland, de so grote Dinge in Egypten dahn harr, De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, Awer Du, HErr, HErr, wes’ Du mit mi wegen Din Namen, denn Din Gnad is min Trost, rett mi doch! Ik dank Di, dat Du mi demödigt hest un mi helpen deihst. Du schellst de Stolten, verflucht sünd, de Dine Gebote nich holn doht. Lavt sie de HErr ut Zion, de to Jerusalem wahnen deiht! Halleluja! De 136. Psalm. Un gev ehr Land to en Arvdeel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ik haß ja de, de Di haßt, HErr, un dat verdrütt mi vun se, dat se sik gegen Di upsett. Min Mund schall den HErrn Sin Lof vertelln un all Fleesch schall laven Sin hilligen Namen ümmer un ewig. De 146. Psalm.

22Denn ik gah up den HErrn Sin Weg’ un bün nich gottlos gegen min GOtt. Help mi ut den Löwen sin Rachen un rett mi vun de Büffels ehr Hörn. GOtt, erlös Israel ut all sin Noth! De 26. Psalm. Gelavet si de HErr, dat He mi en wunderliche Gudheit bewiest hett in en faste Stadt. Lat Din Gnad öwer uns sin, HErr, do wi ja up Di höpen doht. De 34. Psalm. Den Gottlosen ward dat Unglück dod maken, un de den Gerechten hassen doht, ward Schuld hebben. HErr, Du sühst dat, swieg nich still, HErr, wes’ nich wiet vun mi! Denn Sin Gesegneten arvt dat Land, awer Sin Verfluchten ward utrodet. Verlat mi nich, HErr min GOtt, wes’ nich wiet vun mi! Dat wörr GOtt wol finden, He kennt jo den Grund vun unse Harten. Markt dat doch, de ji GOtt vergeten doht, dat Ik jug nich enmal wegrieten doh un keen Retter mehr dar si. Ehr Mund is glatter as Botter un hebbt doch Krieg in Sinn; ehre Word sünd smiediger as Oel, un sünd doch blote Swerdter. Awer GOtt ward Sin Fiende ehr Kopp intwei slahn, ja ehr Haarschädel, wenn se fortfahrt in ehr Sünd’. Un se gevt mi Gall to eten un Etig to drinken in minen groten Döst. So dank ik Di ok mit Psalterspeel för Din Tru, min GOtt, ik sing Din Lov up de Harp, Du Hillige in Israel! Dat ik mutt en Narr sin un nicks weeten un mutt as en Deerd sin vör Di. Mak Di up, GOtt, un föhr Din Sak ut; denk an de Smach, de Di däglich vun de Dohren wedderfahrt. Dat se nich glöven dän an GOtt un up Sin Help nich höpten. Min Hand schall em ümmer bistahn un Min Arm schall em stark maken. Awer de HErr is min Schutz, min GOtt is min Toversicht sin Fels. Up dat se to Zion predigen den HErrn Sin Namen un Sin Lof to Jerusalem. Lavt den HErrn, all Sine Werke, an alle Orten vun Sin Herrschaft! Lav den HErrn, min Seel! De 104. Psalm. Wenn awer de Sünn upgahn deiht, makt se sik darvun un leggt sik in ehr Kulen. Dat He sine Fürsten unnerwiesen dä na sine Wies un sin Öllsten Wiesheit lehren dä. Wunner in Ham sin Land un gruliche Daten an de Schilfsee. Un Dank opfern un vertellen Sine Werke mit Freuden. Denn ik bün arm un elend, min Hart is tweislagen in mi. De Steen, de de Bulüd wegsmeten hebbt, de is ton Ecksteen warn. Wend vun mi Smach un Verachtung, denn ik hol Din Tügnisse. To en Arvdeel an Sin Knecht Israel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ik haß se mit rechten Eernst, darum sünd se mi fiend.

23Denn all Sin Rechte hef ik vör Ogen un Sin Gebot schmiet ik nich vun mi. Ik will predigen Dinen Namen mine Bröder, ik will Di priesen in de Gemeen. Denn ik sprok in min Bestörtung: Ik bün vun Din Ogen wegstött; do hörtest Du de Stimm vun min Flehen, as ik to Di schrien dä. De HErr erlöst Sine Knechte ehr Seel, un all, de sik up Em verlaten doht, ward keen Schuld hebben. De 35. Psalm. Wak up, HErr, wak up för min Recht un för min Sak, min GOtt un HErr! Vun den HErrn ward so en Mann sin Gang vörwarts brocht un He hett Lust an sin Weg. Il mi to Hülp, HErr, min Heil! De 39. Psalm. Denn wi ward ja um Dienetwilln däglich umbröcht un sünd ansehn as Slachtschap. Wer Dank opfern deiht, de sprickt grot vun Mi un bahnt sik enen Weg, wo Ik em wiesen kann GOtt Sin Heil. De 51. Psalm. Smiet din Anliggen up den HErrn, de ward di versorgen un ward den Gerechten nich ewiglich in Unruh laten. Doch sprickt de HErr: Ik will vun de Bösen etliche halen, ut de deepe See will Ik etliche halen. Ehr Disch mutt vör se to en Fall warrn un för de Sorglosen to en Schling. Min Lippen un min Seel, de Du erlöst hest, sünd fröhlich un sprekt grot vun Di. Dennoch bliev ik ümmer bi Di, denn Du hollst mi bi min rechte Hand, Vergeet nich Din Fiende ehr Geschrigg; Din Weddersakers ehr Rasen ward je länger je gröter. De 75. Psalm. Un He gebo’ de Wolken darbaben un dä up de Döhr vun den Himmel, De Fiende schüllt em nich unner kriegen un de Ungerechten schüllt em nich dämpen. Un He ward se ehr Unrecht vergellen un ward se för ehr Bosheit vertilgen, de HErr, uns’ GOtt, ward se vertilgen. De 95. Psalm. Wenn de Völker tosamen kamt un de Königrieke, den HErrn to deenen. So geiht denn de Minsch ut an sin Arbeit un an sin Ackerwark bet an den Abend. Un Israel trock in Egypten un Jacob ward en Frömde in Ham sin Land. Un He sprok, He wull se vertilgen, wenn nich Moses, Sin Uterwählte, den Riß uphollen harr, Sin Grimmigkeit aftowenden, up dat He se nich ganz verdarven dä. De mit Scheep up de See fahren dän un ehr Handel up grote Waters dreven; Ik fahr darhen as en Schatten, de verdreven ward, un ward weg jagt as de Heuschrecken. Vun den HErrn is dat geschehn un is en Wunner vör unse Ogen, De Fürsten sitt ok un redt gegen mi, awer Din Knecht redt vun Dine Rechte. Denn He dach an uns, as wi unnerdrückt weern; denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Dörchgründ mi, GOtt, un erfahr min Hart, probeer mi ut erfahr, woans ik dat menen doh.

24Sonnern ik bün tru vör Em un nehm mi in Acht vör Sünden. Priest den HErrn, de ji Em fürchten doht, Em ehre de Samen Jakobs un vör Em wes’ bang alle Samen Israels! Hebbt den HErrn leef, alle Sine Hilligen! De Glövigen behöd de HErr un vergelt den rieklich, de Hochmoth öven deiht. HErr, min GOtt, richt mi na Din Gerechtigkeit, dat se sik öwer mi nich freun doht. Fallt he, so ward he nich wegsmeten, denn de HErr erhöllt em bi de Hand. Wak up, HErr! Warum schlöppst Du? Wak up un verstöt uns nich so ganz! Awer GOtt, Du warrst se dalstöten in de deepe Kul. De Blodgierigen un Falschen ward ehr Leven nich tor Hälft bringen. Ik awer höp up Di. De 56. Psalm. Darum ward din Fot in de Fiende ehr Blod farvt warrn un din Hunn ward dat uplicken. Ehre Ogen mött düster warrn, dat se nicks seht un ehre Lenden lat ümmer wackeln. Ok makt min Tung däglich Gedichte vun Din Gerechtigkeit, denn schamen möt sik un to Schann warrn, de min Unglück söken doht. De 72. Psalm. Du leitst mi na Din Rath, un nimmst mi toletzt mit Ehren an. Un leet dat Manna up se dal regen, to eten un gev se Himmelsbrod. Sonnern Ik will vör em sin Weddersakers slan un de em haßt, will Ik plagen. He demödigt up den Weg min Kraft, He verkörrt min Dag’. HErr, wa sünd Dine Werke so grot un veel! Du hest se all wieslich anordnet un de Eer is vull vun Din Göder. Un He leet Sin Volk stark wassen un makt se mächtiger, as ehre Fiende. Un se verachteten dat leeve Land, se glovten Sin Wort nich. De den HErrn Sine Werke erfahren hebbt un Sine Wunner in de See, Min Knee sünd swach vun Fasten un min Fleesch is mager un hett keen Fett. Düt is de Dag, den de HErr maken deiht, lat uns vergnögt un fröhlich darin sin. Ik hef Lust to Dine Tügnisse, de sünd mine Rathgever. Un erlös uns vun uns Fiend; denn Sin Gnad besteiht up ewig. Un seh, ob ik up bösen Weg bün un leit mi up ewigen Weg. De 140. Psalm.

25Darum vergellt mi de HErr na min Gerechtigkeit, na de Reinheit vun min Hann vör Sin Ogen. Denn He hett nich veracht noch versmäht de Armen ehr Elend un Sin Angesicht vör em nich verborgen, un do he to Em schrieen dä, hört He. West getrost un unverzagt alle de ji up den HErrn töven doht! De 32. Psalm. Lat se nich seggen in ehr Harten: Ha, ha, dat hebbt wi wullt, lat se nich seggen: Wi hebbt em öwersluckt. Ik bün jung west un old warn un hef noch nümmer sehn den Gerechten verlaten, noch sin Samen na Brod gahn. Warum versteckst Du Din Angesicht? vergittst unse Elend un Bedrängnis? Man süht, GOtt, wo Du umher trecken deihst, wo Du, min GOtt un König, umher trecken deihst int Hilligdom. Geet Din Ungnad öwer se un lat Din grimmige Torn se to fat kriegen. Wenn ik Di man hef, so frag ik nicks na Himmel un Eer. Se eten Engelbrod, He schick se Spies de Masse. Awer Min Wahrheit un Gnad schall bi em sin un sin Horn schall in Min Namen hoch makt warrn. Ik segg: Min HErr, nimm mi nich weg in de Hälfte vun mine Dag’! Dine Jahr duert vun Ewigkeit to Ewigkeit. De See, de so grot un wiet is, dar wimmelt dat ahn Tall, beide, grote un lütte Deerter. He verkehrte jene ehr Hart, dat se sin Volk gram warn un dachten, Sin Knechten mit List to dämpen. Se murrten in ehr Hütten, se gehorchten den HErrn Sin Stimm nich. Wenn He spreken un en Stormwind upregen dä, de de Wellen upwöhl, Un ik mutt ehr Spott sin; wenn se mi seht, schüddelt se ehr Köpp. O, HErr, help, o HErr, lat wol gelingen! Min Seel liggt in den Dreck, erquick mi na Din Wort. De alle Kreatur wat to eten gift, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

26Bi de Hilligen büst Du hillig un bi de Frommen büst Du fromm, Di will ik priesen in de grote Gemeene. Ik will min Gelövnis betaln vör de, de Em fürchten doht. Lat se sik schämen un to Schann warrn, all, de sik öwer min Öwel freuen doht, se mött mit Schand un Scham antrocken warrn, de gegen mi grotspreken doht. He is jümmer barmhartig un leent geern un sin Samen ward segent sin. Denn unse Seel is daldrückt bet to de Eer un unse Buk klevt an de Eerdboden. De Sängers gaht vörup, darna de Speellüd’, mank se de Jumfern, de da pauken doht. Ehr Wahnung mutt lerrig warrn un lat da keen sin, de in ehre Hütten wahnen deiht. Wenn mi ok Liev un Seel verschmachten deiht, so büst Du doch, GOtt, alltid min Hart sin Trost un min Deel. He leet weihen den Ostwind unner den Himmel un bewegt war dörch Sin Kraft de Südwind. Ik will sin Hand an de See leggen un sin rechte Hand an de Stroms. Du hest vördem den Grund to de Eer leggt un de Himmel sünd dat Wark vun Din Hann. Darsülvst gaht de Scheep, dar sünd Wallfisch, de Du makt hest, dat se darin speelt. He schick Sin Knecht Moses, Aaron, den He harr utwählt. Un He heev up Sin Hand gegen se, dat He se dalslagen dä in de Wüstenie. Un fohren up na den Himmel un fohren in den Afgrund, dat ehr Seel vör Angst verzagen dä, Stah mi bi, HErr, min GOtt, help mi na Din Gnad, Gelavt si de, de do kummt in den HErrn Sin Namen! Wi segent ju, de ju vun den HErrn Sin Hus sünd. Ik vertell min Weg’ un Du erhörst mi, lehr mi Dine Rechte. Dankt den GOtt vun den Himmel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. De 137. Psalm.

27Un bi de Reinen büst Du rein un bi de Verkehrten büst du verkehrt. De Elenden schüllt eten, dat se satt ward, un de na den HErrn fragt, ward Em priesen; jug Hart schall ewiglich leven. Rühmen un freun mött sik, de mi gönnen doht, dat ik Recht beholl un immer seggt: De HErr mutt hoch lavt warrn, de sik freut an Sin Knecht sin Wolfahrt. Lat af vun dat Böse un doh Gudes, so warrst du blieven jümmerdar. Mak Di up, help uns un erlös’ uns um Din Gudheit willn! De 45. Psalm. Lavet den HErrn in de Versammlungen, ji, de vör den Born vun Israel sünd. Denn se verfolgt den, de Du slagen hest un rühmt sik, dat Du de Dinen bös slagen deihst. Denn süh, de vun Di wieken doht, ward umkamen, Du bringst um Alle, de gegen Di horen doht. Un leet Fleesch up se regen as Stoff, un Vagel as Sand an de See. He ward Mi nennen also: Du büst min Vader, min GOtt un Fels, de mi helpen deiht. Se ward vergahn, awer Du blifst. Se ward all old warrn as en Gewand, se ward verwandelt as en Kleed, wenn Du se verwandeln warrst, Dat tövt Allns up Di, dat Du se Spies geven deihst to sin Tid. Desülvigen dähn ehr Teken mank ehr un Sine Wunner in Ham sin Land. Un ehr Samen mank de Heiden smieten un se in de Länder verstreuen dä. Dat se danzten un wackelten as en bedrunken Kerl un wussen keen Rath mehr, Dat se markt, dat düt Din Hand is, dat Du, HErr, so wat deihst. De HErr is GOtt, de uns hell maken deiht. Smückt dat Fest mit Maibusch bet an de Hörner vun den Altar! Unnerwies mi den Weg vun Dine Befehle, so will ik reden vun Dine Wunner.

28Denn Du helpst dat elende Volk un de hogen Ogen makst Du sid. Alle Welt Enden ward an GOtt denken un sik to Em bekehrn, un alle Geschlechter vun de Heiden vör di anbeden. Un min Tung schall reden vun Din Gerechtigkeit un Di däglich priesen. De 36. Psalm. Denn de HErr hett dat Recht leef un verlett sine Hilligen nich, ewiglich ward se bewahrt, awer de Gottlosen ehr Samen ward utrodet. Dar herrscht mank ehr de lütte Benjamin, de Fürsten vun Juda mit ehre Hupen, de Fürsten vun Sebulon, de Fürsten vun Naphtali. Lat se in een Sünd öwer de anner fallen, dat se to Din Gerechtigkeit nich kamen doht. Awer dat is min Freud, dat ik mi to GOtt holen doh, un min Toversicht sett up den HErrn, HErrn, dat ik verkündige all Sin Dohn. De 74. Psalm. Un leet se fallen merrn in ehr Lager allerwärts, wo se wahnen dän. Un Ik will em ton eersten Söhn maken, un ton Allerhöchsten mank de Könige up de Eer. Du awer blifst, as Du büst un Dine Jahr nehmt keen Enn! Wenn Du se geven deihst, so sammelt se, wenn Du Din Hand updeihst, so ward se mit Göder satt makt. He leet Düsterniß kamen un makt dat dunkel, un weern nich ungehorsam Sin Wort. Un se hungen sik an de Baal-Peor un eten vun de doden Götzen ehr Opfer. Un se to den HErrn schregen in ehr Noth un He se ut ehr Angst föhr, Flucht se, so segen Du. Sett se sik gegen mi, so möt se to Schann warrn, awer Din Knecht mutt sik freuen. Du büst min GOtt un ik dank Di; min GOtt, ik will Di lofpriesen. Ik gräm mi, dat mi dat Hart versmachten deiht, stärk mi na Din Wort.

29Denn Du makst min Lücht klar, de HErr, min GOtt, makt min Düsternis hell. Denn de HErr hett dat Riek un herrscht öwer de Heiden. De Gerechten arvt dat Land un blievt ewiglich darin. Din GOtt hett Din Riek upricht, datsülvige wullst Du, GOtt, stark maken; denn dat is Din Wark. Striek se ut dat Bok vun de Lebendigen, un lat se mit de Gerechten nich anschreben warrn. Dar eten se un warn allto satt. He leet se ehr Lust büßen. Ik will Min Gnad gegen em ewiglich bliven laten un Min Bund schall för em fast bliven. Din Knechten ehr Kinner ward blieven un ehr Samen ward vör Di gedeihn. De 103. Psalm. Verbargst Du Din Angesicht, so ward se bang, nimmst Du ehr Athem weg, so vergaht se un ward wedder to Eer. He verwandel ehr Water in Blod un makt ehr Fisch dod. Un vertörnten Em mit ehr Dohn; dar keem ok de Plag mank se. Un He mak dat Unwedder still, dat de Waggen sik leggen dän, Min Weddersakers möt mit Schimp antrocken warrn un mit ehr Schann bekleedt warrn, as mit en Rock. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gudheit duert up ewig. De 119. Psalm. Wend vun mi den falschen Weg un günn mi Din Gesetz.

30Denn mit Di kann ik Kriegsvolk utenanner drieven un mit minen GOtt över de Muer springen. Alle Fetten up de Eer ward eten un anbeden, vör Em ward de Knee bögen all de in den Dreck liggt un de, de ehr Leven nich fristen kunnen. Den Gerechten sin Mund redt de Wiesheit un sin Tung lehrt dat Recht. Um Din Tempel willen to Jerusalem ward Di de Könige Geschenke bringen. Ik awer bün elend un mi is slecht to Moth. GOtt, lat Din Help mi schützen! As se nu ehr Lust büßt harrn un noch darvun eten dän, Ik will em ewiglich Nakamen geven un sin Stohl stahn laten, so lang as de Himmel duert. Letst Du Din Athem ut, so ward se schafft, un Du makst de Eer ehr Gestalt nie. Ehr Land wimmelt vun Poggen, in ehr König sin Kamern. Da trä Pinehas hento un mak de Sak eben, da war de Plag afwehrt, Un se vergnögt warn, dat dat still warn weer un He se to Land bröch na ehr Wunsch: Ik will den HErrn veel danken mit min Mund un vun Em grotspreken mank Veele. Ik hef de Wahrheit ehren Weg wählt, Din Rechte hef ik vör mi stellt.

31GOtt Sine Weg’ sünd vullkamen, den HErrn Sin Wort holt de Prov; He is en Schild vör alle, de up Em vertruen doht. He ward en Samen hebben, de Em deenen deiht, vun den HErrn ward man verkündigen to Kinners Kind. Sin GOtt Sin Gesetz is in sin Hart, sin Tritte gliedt nich ut. Schell dat Deert int Reth, de Schaar vun Ossen mank ehr Kalver, de dar in de Grund pett vun wegen dat Geld. He jagt de Völker ut enanner, de geern Krieg föhrt. Ik will GOtt Sin Namen laven mit en Leed un will Em hoch ehren mit Dank. Dar keem GOtt Sin Torn öwer se un broch de Vörnehmsten mank ehr um un slog dal de Jünglinge vun Israel. Wenn awer sin Kinner Min Gesetz verlaten un in Mine Rechte nich blieven doht, Den HErrn Sin Ehr is ewig, de HErr hett en Wolgefallen an Sine Werke. He sprok: Dar kam Gewörm, Lüs in all ehr Grenzen. Un warr em rekent to Gerechtigkeit vun Geslecht to Geslecht ewiglich. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht, Denn He steiht to de rechte Hand vun den Armen, dat He em helpen deiht vun de, de sin Leven verurdeelt. De 110. Psalm. Ik hang an Dine Tügnisse; HErr, lat mi nich to Schann warrn.

32Denn wo is en GOtt, as alleen de HErr? Oder en Hort ahn unsen GOtt. Se ward kamen un Sine Gerechtigkeit predigen vör dat Volk, dat geborn war, dat He dat dahn hett. De 23. Psalm. De Gottlose luert up den Gerechten un denkt, em dod to maken. De Fürsten ut Egypten ward kamen, Mohrenland ward sin Hann utstrecken to GOtt. Dat ward den HErrn beter gefallen as en Oss’, de Hörn un Kluen hett. Awer bi all dat sündigten se noch mehr un glövten nich an Sine Wunner. Wenn se Min Ordnung enthilligt un min Gebote nich hollen doht, He kiekt de Eer an, so bewert se, He röhrt de Bargen an, so rokt se. He gev se Hagel as Regen, Füerflammen in ehr Land; Un se vertörnten Em an dat Strietwater un gungen Moses bös to Lief. Un Em in de Gemeen priesen un bi de Olen laven. Wenn Du min Hart trösten deihst, so lop ik den Weg vun Dine Gebote.

33GOtt rüstet mi ut mit Kraft un makt min Weg’ ahn Anstot. Awer de HErr lett em nich in sin Hann un verdammt em nich, wenn he verurdeelt ward. Ji Königrieke up Eerden singt GOtt, singt den HErrn Lov. Sela. De Elenden seht dat un freut sik, un de GOtt söken doht, de ehr Hart ward leven. Darum leet He se starven, dat se nicks kriegen dän un mussen ehr Levdag plagt sin. So will Ik ehr Sünd mit de Rod to Hus bringen un ehr Missedaht mit Plagen; Ik will den HErrn singen min Levenlang un min GOtt laven, so lang ik bün. Un slog ehr Wienstöck un Fiegenböm un brok de Böm in ehr Grenz entwei. Denn se bedrövten em dat Hart, so dat em etliche Wör’ entfohrten. He makt Beeke drög un lett Waterquellen utdrögen, Wies mi, HErr, den Weg vun Din Rechte, dat ik se bewahr bet an dat End.

34He makt min Föt gliek de vun den Hirsch un sett mi up mine Högde. Töv up den HErrn un holl Sin Weg, so ward He di erhögen, dat du dat Land arven deihst, du warrst sehn, dat de Gottlosen utrodt ward. Den, de dar in den Himmel fahrt allerwärts vun Anbeginn! Süh, He ward Sin Dunner Kraft geven. Denn de HErr hört de Armen un veracht Sin Gefangene nich. Wenn He se würgen dä, söchten se Em un kehrten sik tiedig to GOtt. Awer Min Gnad will Ik nich vun em wend’n un Min Wahrheit nich fehlen laten. Min Red mutt Em wolgefallen. Ik freu mi öwer den HErrn. He sprok: Do kemen Heuschrecken un Käfer ahn Tall. Ok vertilgten se de Völker nich, as se doch de HErr befahlen harr; Dat en fruchtbar Land nicks dregen dä wegen ehr Bosheit, de darin wahnen dä. Unnerwies mi, dat ik bewahr Din Gesetz un dat ik dat hol vun ganzen Harten.

35He lehrt min Hand strieden un lehrt minen Arm en ehernen Bagen spannen. Ik hef sehn en Gottlosen, de weer trotzig un bree sik ut un grön as en Lorbeerbom. Gevt GOtt de Macht! Sin Herrlichkeit is in Israel, un Sin Macht in de Wolken. Em lavt Himmel un Eer un de See un All, wat sik darin rögen deiht. Un dachen, dat GOtt ehr Hart is un GOtt, de Högste, ehr Erlöser wesen deiht. Ik will Min Bund nich enthilligen un nich ännern, wat ut Min Mund gahn is. De Sünner möt all warrn uppe Eer un de Gottlosen nich mehr sin. Lav den HErrn, min Seel! Halleluja! De 105. Psalm. Un de freten all dat Gras in ehr Land un freten de Frücht up dat Feld. Sonnern se mengten sik mank de Heiden un lehrten de ehr Dohn, He makt de Wüstenie to en Waterpol un in dat dröge Land makt He Waterquellen; Föhr mi up den Stieg vun Dine Gebote, denn ik hef Lust darto.

36Un Du givst mi den Schild vun Din Heil un Din rechte Hand stütt mi, un wenn Du mi demödigen deihst, so makst Du mi grot. As man voröwer gung, süh, do weer he hen, ik frag na em, do war he nirgends funnen. GOtt is wundersam in Sin Hilligdom. He is Israels GOtt. He ward dat Volk Kraft un Macht geven. Gelavt si GOtt! De 69. Psalm. Denn GOtt ward Zion helpen un de Städ’ vun Juda buen, dat man dar wahnen un se besitten deiht. Un hüchelten Em mit ehren Mund un logen Em mit ehr Tung wat vör. Ik hef eens swaren bi Min Hilligkeit: Ik will David nicks vörleegen; Un slog all Eerstgebort in Egypten, all ehr eersten Arven. Un deenten ehr Götzen, de gerahten ehr ton Argerniß. Un de Hungrigen sett He darhen, dat se en Stadt gründen dän, wo se wahnen kunnen, Neeg min Hart to Dine Tügnisse un nich to den Giez.

37Du makst unner mi Rum to gahn, dat mine Enkel nich utglieden doht. Blief fromm un holl di recht, denn so Een ward dat toletzt gud gahn. Un Sin Knecht ehr Samen ward se arven, un de Sin Namen leef hebbt, ward darin blieven. De 70. Psalm. Awer ehr Hart weer nich fast an Em un hollen nich tru an Sin Bund. Sin Samen schall ewig sin, un sin Thron vör Mi as de Sünn. Un föhr se ut mit Sülver un Gold un weer keen Gebreklige mank ehr Stämm. Un se opferten ehr Söhns un Döchter de Düvels, Un de Ackers beseien un Wienbarge planten kunnen, de alle Jahr Frucht brochten; Wend mine Ogen af, dat se nich seht na unnütze Lehr, sonnern erquick mi up Din Weg.

38Ik will mine Fiende nahjagen un se griepen un nich umkehren, bet dat ik se umbrocht hef. De Öwertreders awer ward mit eenanner vertilgt, un de Gottlosen ward toletzt utrodet. He awer weer barmhartig un vergev de Missedaht un vertilgte se nich un wende ok Sin Torn af un let nich Sin ganzen Grimm över se gahn. As de Maand schall he ewiglich fast stahn un de Tüge in de Wolken is tru. Sela. Egypten weer froh, dat se uttrecken dähn, denn ehr Furcht weer up se fullen. Un vergoten unschuldig Blod, ehr Söhns un ehr Döchter ehr Blod, de se de Götzen vun Canaan opfern dähn, dat dat Land mit Blodschulden bedeckt ward; Un He segen se, dat se sik vermehrten un gev se veel Veeh. Lat Din Knecht Din Gebot seker för Din Wort holn, up dat ik Di fürchten doh.

39Ik will se runnerschmieten un se schüllt nich wedderstahn. Se mütt unner min Föt fallen. Awer de HErr helpt den Gerechten, He is ehr Kraft in de Noth. Denn He bedach, dat se Fleesch sünd, en Wind, de darhen fahren deiht un nich wedder kummt. Awer nu verstötst Du un smitst weg un büst bös up Din Gesalvten. He bred en Wolk ut as en Dek un en Füer des Nachts to lüchten. Un makten sik unrein mit ehr Werke un dreven Horeri mit ehr Dohn. Darna würn se dal drückt un swach makt vun de Bösen, de se dwungen un unner kregen harrn, Wend vun mi den Schimp, den ik fürchten doh, denn Dine Rechte sünd leeflich.

40Du kannst mi utrüsten mit Kraft to den Striet, Du kannst unner mi schmieten, de sik gegen mi setten doht. Un de HErr ward se bistahn un ward se retten, He ward se vun de Gottlosen retten un se helpen, denn se vertrut up Em. De 38. Psalm. Se vertörnten Em gar oft in de Wüste un makten Em unwillig in de öden Gegenden. Du hest Din Knecht sin Bund to Schann makt un smitst sin Kron up de Eer. Se bed’n, da leet He Wachteln kamen un He makt se satt mit Himmelsbrod. Do ergrimm den HErrn Sin Torn öwer Sin Volk un kreg en Gruel an Sin Arf. Un Verachtung wür up de Fürsten utschüdd, dat Allns dösig un wüst weer; Süh, ik hef Verlangen na Dine Befehle, erquick mi mit Din Gerechtigkeit.

41Du gifst mi mine Fiende in den Rügg, dat ik de, de mi hassen doht, terstören doh. Se versöchten GOtt ümmer wedder un meisterten den Hilligen in Israel. Du ritst all sine Muren dal un letst sine Festungen tweibreken. He mak den Felsen apen, da floten Water ut, dat Beek in de dröge Wüste lopen dähn. Un gev se in de Heiden ehr Hand, dat öwer se herrschen dähn, de ehr gram weern. Awer He schützt de Armen vör dat Elend un sin Geslecht vermehrt He as en Schapheer. HErr, lat mi Din Gnad wedderfahrn, Din Hülp na Din Wort.

42Se ropt, awer dar is keen Helper; to den HErrn schriet se, awer He antwort ehr nich. Se dachten nich an Sin Hand den Dag, as He se vun de Fiend erlösen dä. All, de vörbi gahn doht, rovt em ut, he is vör sin Nawers en Spott warn. Denn He dach an Sin hillig Wort, dat He to Abraham, Sin Knecht, red harr. Un ehr Fiende makten se bang un warn kleen makt unner ehr Hann. All düt ward de Frommen sehn un sik freun, un alle Bosheit ward dat Mul stoppt warrn. Dat ik antworden kann de, de mi verlästern doht, denn ik verlat mi up Din Wort.

43Ik will se tonicht maken as Stoff vör den Wind, ik will se wegrümen as den Dreck up de Strat. As He denn Sin Teken in Egypten dahn harr un Sin Wunner in dat Land Zoan; Sin Weddersakers ehr rechte Hand makst Du hoch un erfreust all sin Fiende. Also föhr He Sin Volk ut mit Freuden, un Sin Uterwählten mit Juchen; He rett se veelmals, awer se vertörnten Em mit ehr Vörnehmen un warn wenig wegen ehr Missedaht. Wokeen is klok un behollt düt? So warn se marken, wa veel Woldaht de HErr erwiesen deiht. De 108. Psalm. Un nimm jo nich vun min Mund dat Wort vun de Wahrheit, denn ik höp up Dine Rechte.

44Du helpst mi vun dat strietsüchtige Volk un makst mi to en Haupt öwer de Heiden, en Volk, dat ik nich kennen dä, deent mi. As He ehr Water in Blod wandeln dä, dat se ut ehr Beken nich drinken kunnen. Ok hest Du de Kraft vun sin Schwerdt wegnahmen un letst em nich siegen in de Striet. Un gev se de Heiden ehr Länder, dat se de Völker ehr Göder innehmen dähn, Un He seeg ehr Noth, as He ehr Klag hören dä, Ik will Din Gesetz holn allerwegens, ümmer un ewig.

45Se gehorcht mi mit willige Ohren. Ja, de Fremden ehre Kinner smeichelt mi. As He bös Gewürm mank ehr schicken dä, de se freten un Poggen, de se to Grund richten dähn. Du hest sin Schönheit tonicht makt un stötst sin Stohl to Eer. Up dat se hollen schüllt Sin Rechte un Sin Gesetze bewahren. Halleluja! De 106. Psalm. Un dach an Sin Bund, de He mit se makt harr un dat gereute Em na Sin grote Gnad; Un ik gah fröhlich min Weg, denn ik sök Dine Befehle.

46De Fremden ehre Kinner versmacht un grabbelt in ehre Borgen. Un gev ehr Frücht an de Rupen un ehr Saat an de Heuschrecken. Du makst de Tied vun sin Jugend kleen un bedeckst em mit Hohn. Sela. Un leet se to Barmhartigkeit kamen vör Alle, de se fungen harrn. Ik red vun Dine Tügnisse vör Königs un scham mi nich.

47De HErr levt, un gelavt si min Hort, un de GOtt vun min Heil mutt priest warrn. As He ehr Wienstöck mit Hagel slog un ehr Mulbeerböm mit Frost; HErr, wa lang wullst Du Di so ganz versteken un Din Grimmigkeit as Füer brennen laten? Help uns, HErr, uns GOtt, un bring uns tosamen ut de Heiden, dat wi danken Din hilligen Namen un rühmen Din Lof. Un hef Lust an Dine Gebote un de sünd mi leef.

48De GOtt, de mi Rache geven deiht, gift un dwingt de Völker unner mi. As He ehr Veeh slog mit Hagel un ehr Heerden mit Blitzen; Gedenk, wa kort min Leven is. Warum wullst Du alle Minschen umsunst schaffen hebben? Gelavt si de HErr, Israel GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit un alle Welt segg: Amen! Halleluja! De 107. Psalm. Un bör min Hann up to Dine Gebode, de mi leef sünd un red vun Dine Rechte.

49De mi retten deiht vun mine Fiende un mi erhögen deiht ut de, de sik wedder mi sett’t, Du helpst mi vun de Frevlers. As He böse Engel mank se schick in Sin grimmigen Torn un leet se toven un wüthen un Leed dohn. Wo is Jemand, de dar leven deiht un den Dod nich süht? De sin Seel retten deiht vun de Gewalt vun dat Graf. Denk an dat Wort, dat Du to Din Knecht spraken hest, worup Du mi höpen letst.

50Darum will ik Di danken, HErr, mank de Heiden un Dinen Namen lovsingen. As He Sin Torn leet fortgahn un ehre Seelen vör den Dod nich schon’ un leet ehr Veeh an de Pest starven; HErr, wo is Din vörrige Gnad, de Du David toswaren hest in Din Wahrheit? Dat is min Trost in min Elend; denn Din Wort erquickt mi.

51De sinen König grotes Heil bewiest un wol deiht sinen Gesalvten David un sinen Samen ewiglich. De 19. Psalm. As He alle Erstgeburt in Egypten slog, de eersten Arven in Ham sin Hütten. Denk, HErr, an Din Knecht ehr Smach, de ik in min Schoot drägen doh, vun so veele Völker. De Hochfahrigen hebbt ehr Spott an mi, doch wiek ik nich vun Din Gesetz.

52Un leet Sin Volk uttrecken as Schap un föhr se as en Heerde in de Wüste. Darmit Di, HErr, Dine Fiende slecht maken doht, darmit se slecht makt de Fotsporen vun Din Gesalvten. HErr, wenn ik daran denk, woans Du vun de Welt her richt hest, so warr ik tröst.

53Un He leid se seker, dat se nich bang to sin brukten, awer ehr Fiend bedeck de See. Gelavet si de HErr ewiglich! Amen! Amen! De 90. Psalm. Ik bün Füer un Flammen öwer de Gottlosen, de vun Din Gesetz afgaht.

54Un broch se in Sin hillig Grenz, to düssen Barg, den Sin rechte Hand erworben hett. Dine Rechte sünd min Leed in dat Hus vun min Wallfahrt.

55Un verdreev vör se her de Völker un leet ehr dat Arfdeel utdeelen un leet in de Annern ehr Hütten dat Volk Israel wahnen. HErr, ik denk des Nachts an Din Namen un hol Din Gesetz.

56Awer se versöchten un vertörnten GOtt, den Högsten, un heeln Sin Tügnisse nich; Dat is min Schatz, dat ik Din Befehl holn doh.

57Un fulln torügg un verachten Allns, as ehr Vaders un wenden sik torügg, gliek as en losen Bagen, Ik hef seggt, HErr, dat schall min Arfdeel sin, dat ik Din Wort holn doh.

58Un vertörnten Em mit ehr Hochmoth un reizten Em mit ehr Afgötter. Ik fleh vör Din Angesicht vun ganzen Harten, wes’ mi gnädig na Din Wort.

59Un as GOtt dat hör, war He vertörnt un smeet Israel weg; Ik seh mine Weg’ wol an un kehr min Föt na Dine Tügnisse.

60Dat He Sin Wahnung to Silo fahren leet, de Hütt, wo He mank de Minschen wahnen dä; Ik il’ un lat nich na, Dine Gebode to holn.

61Un gev ehr Macht in dat Gefängniß un ehr Herrlichkeit in de Hand vun ehr Fiend; De Gottlosen ehr Hup berovt mi, awer ik verget Din Gesetz nich.

62Un öwergev Sin Volk in dat Schwerdt, un war vertörnt öwer Sin Arfdeel. Midden in de Nacht stah ik up, Di to danken för Din Gerechtigkeit ehr Rechte.

63Ehre jungen Lüd freet dat Füer un ehr Jungfern mussen ahn Friers blieven. Ik hol mi to de, de Di fürchten un Din Befehl holn doht.

64Ehre Preesters fullen dörch dat Schwerdt un weern keen Wittfruens, de da weenen schulln. HErr, de Eer is vull vun Din Gudheit; lehr mi Dine Gerechtsame.

65Un de HErr wak up, as Een, de slapen hett; as en Starken juchen deiht, de vun den Wien kummt. Du deihst Din Knecht Gudes, HErr, na Din Wort.

66Un slog Sin Fiend vun achtern un hung em ewig Schann an. Lehr mi guden Sinn un Wetenschaft, denn ik glov an Dine Gebote.

67Un smeet Josephs Hütt weg un wähl nich den Stamm Ephraim, Ehr ik demödigt war, hef ik irrt, nu awer hol ik Din Wort.

68Sonnern wähl den Stamm Juda, den Barg Zion, weken He leef harr. Du büst gnädig un fründlich, lehr mi Dine Gerechtsame.

69Un bu Sin Hilligdom hoch, as en Land, dat ewig fast stahn schall. De Hochfarigen denkt sik Lögen öwer mi up, awer ik hol vun ganzen Harten Din Befehle.

70Un wähl Sin Knecht David un nehm em vun de Schapstallen; Ehr Hart is dick as Smeer, ik awer hef Lust an Din Gesetz.

71Vun de sögenden Schap hal He em, dat He Sin Volk Jacob weiden schull un Sin Arfdeel Israel. Dat is mi leef, dat Du mi demödigt hest, dat ik Din Rechte lehrn doh.

72Un He weid se ok mit alle Tru un regeer se mit all Fliet. De 79. Psalm. Din Mund sin Gesetz is mi leever as veel dusend Stück Gold un Sülver.

73Din Hand hett mi makt un toricht, nu unnerwies mi, dat ik Dine Gebote lehr.

74De Di fürchten doht, seht mi un freut sik, denn ik höp up Din Wort.

75HErr, ik weet, dat Dine Gerichte recht sünd un heft mi trulich demödigt.

76Din Gnad mutt min Trost sin, as Du Din Knecht toseggt hest.

77Lat mi Din Barmhartigkeit wedderfahrn, up dat ik lev’, denn ik hef Lust to Din Gesetz.

78Ach, dat de Hochfarigen mussen to Schann warrn, de mi mit Lögen dal drückt, ik awer will reden vun Dine Befehle.

79Ach, dat sik mussen to mi holn, de Di fürchten doht un Dine Tügnisse kennt.

80Min Hart blift rechtschaffen in Dine Rechte, up dat ik nich to Schann warr.

81Min Seel verlangt na Din Heil, ik höp up Din Wort.

82Min Ogen sehnt sik na Din Wort un seggt: Wannehr tröst Du mi?

83Denn ik bün as en Hut in den Rok, Dine Rechte vergeet ik nich.

84Wa lang schall Din Knecht töven? Wannehr wullt Du Gericht holn öwer mine Pienigers?

85De Stolten gravt mi Kulen, awer nich na Din Gesetz.

86Dine Gebote sünd de reine Wahrheit. Se verfolgt mi mit Lögen, help mi!

87Se hebbt mi binah uppe Eer umbrocht, awer ik verlat Dine Befehle nich.

88Erquick mi dörch Din Gnad, dat ik hol Din Mund sine Tügnisse.

89HErr, Din Wort blift up ewig, so wiet de Himmel is.

90Din Wahrheit duert up alle Tieden. Du hest de Eer toricht, un se blift stahn.

91Dat geiht däglich na Din Wort, denn allns mutt Di deenen.

92Wenn Din Gesetz nich min Trost west weer, so weer ik vergahn in min Elend.

93Ik will Dine Befehle nie un nümmer vergeten, denn Du erquickst mi darmit.

94Ik bün Din, help mi, denn ik sök Dine Befehle.

95De Gottlosen luert up mi, dat se mi umbringen doht, ik awer mark up Din Tügnisse.

96Ik hef dat End vun alle Ding sehn, awer Din Gebot blift.

97Wa leef hef ik doch Din Gesetz. Däglich red ik darvun.

98Du makst mi mit Din Gebot wieser as mine Fiende sünd, denn dat is ewig min Schatz.

99Ik bün gelehrter as all mine Lehrers, denn Dine Tügnisse sünd min Red.

100Ik bün klöker as de Olen, denn ik hol Dine Befehle.

101Ik hol min Fot af vun alle bösen Weg’, dat ik Din Wort hol.

102Ik wiek nich vun Dine Rechte, denn Du lehrst mi.

103Din Wort is söter för min Mund as Honnig.

104Din Wort makt mi klok, darum haß ik alle falschen Weg’.

105Din Wort is min Fot sin Lücht un en Licht up min Weg.

106Ik swör un will dat holn, dat ik Din Gerechtigkeit ehr Rechte holn will.

107Ik bün heel demödigt, HErr, erquick mi na Din Wort.

108Lat Di gefalln, HErr, min Mund sin friwillig Opfer un lehr mi Dine Rechte!

109Ik dreg min Seel ümmer in min Hand un ik verget Din Gesetz nich.

110De Gottlosen leggt mi Fallen, ik awer irr nich vun Din Gebot.

111Dine Tügnisse sünd min ewig Arfdeel, denn se sünd min Hart sin Vergnögen.

112Ik neeg min Hart, to dohn na Dine Rechte ümmer un ewig.

113Ik haß de Twiefelsüchtigen un hef Din Gesetz leef.

114Du büst min Schirm un Schild, ik höp up Din Wort.

115Lat mi tofreden, ji Boshaftigen, ik will min GOtt Sine Gebote holn.

116Erhol mi dörch Din Wort, dat ik leven doh un lat mi nich to Schann warrn öwer min Höpen.

117Mak mi stark, up dat ik gesund warr, so will ik ümmer min Lust hebben an Dine Rechte.

118Du peddst Alle in den Grund, de gegen Dine Rechte fehlen doht, denn ehr Bedregeri is nicks as Lögen.

119Du smittst alle Gottlosen uppe Eer weg as Slacken, darum hef ik Dine Tügnisse leef.

120Ik fürcht mi vör Di, dat mi de Hut gruselt un bün bang vör Dine Rechte.

121Ik hol öwer dat Recht un Gerechtigkeit, öwergif mi nich an de, de mi Gewalt andohn wüllt.

122Nimm Du Din Knecht in Schutz un tröst em, dat mi de Stolten nich Gewalt andoht.

123Min Ogen verlangt na Din Heil un an Din Gerechtigkeit ehr Wort.

124Handel mit Din Knecht na Din Gnad un lehr mi Dine Rechte.

125Ik bün Din Knecht, unnerwies mi, dat ik Dine Tügnisse erkenn.

126Dat is Tied, dat de HErr wat deiht, se hebbt Din Gesetz entwei reten.

127Darum hef ik Din Gebot mehr leef as Gold un as fin Gold.

128Darum hol ik stracks all Dine Befehle, ik haß alln falschen Weg.

129Dine Tügnisse sünd wunnerbar, darum bewahrt min Seel se.

130Wenn Din Wort apenbar ward, so makt dat de Eenfoldigen fröhlich un klok.

131Ik doh min Mund apen un begehr Dine Gebode, denn mi verlangt darna.

132Wend Di to mi un wes’ mi gnädig, as Du bi de to dohn plegst, de Din Namen leef hebbt.

133Lat min Gang gewiß sin in Din Wort un lat keen Unrecht öwer mi de Oewerhand kriegen.

134Mak mi fri vun de Minschen ehre Frevel, so will ik holn Dine Befehle.

135Lat Din Angesicht lüchten öwer Din Knecht un lehr mi Dine Rechte.

136Ut min Ogen flütt Water, darvör dat man Din Gesetz nich holn deiht.

137HErr, Du büst gerecht un Din Wort is recht.

138Du hest Din Gerechtigkeit ehre Tügnisse un de Wahrheit streng anbefahlen.

139Ik hef mi binah to Dod ivert, dat mine Weddersakers Din Wör’ vergeten doht.

140Din Wort is gud reinigt un Din Knecht hett dat leef.

141Ik bün gering un veracht, ik verget awer nich Din Befehl.

142Din Gerechtigkeit is en ewig Gerechtigkeit, un Din Gesetz is Wahrheit.

143Angst un Noth hebbt mi drapen, ik hef awer Lust an Dine Gebode.

144De Gerechtigkeit von Dine Tügnisse is ewig, unnerwies mi, so lev ik.

145Ik reep vun ganzen Harten, erhör mi, HErr, dat ik Dine Rechte höden doh.

146Ik reep to Di, help mi, dat ik Dine Tügnisse bewahren doh.

147Ik kam fröh un schrie; up Din Wort höp ik.

148Ik wak fröh up, dat ik reden doh vun Din Wort.

149Hör min Stimm na Din Gnad; HErr erquick mi na Dine Rechte.

150Mine boshaften Verfolgers wöllt mi to Kleed un sünd wiet af vun Din Gesetz.

151HErr, Du büst dicht bi un Din Gebote sünd luter Wahrheit.

152Lang awer weet ik, dat Du Dine Tügnisse up ewig fast sett hest.

153Süh min Elend un rett mi, help mi ut, denn ik verget Din Gesetz nich.

154Föhr min Sak un erlös mi, erquick mi dörch Din Wort.

155Dat Heil is wiet vun de Gottlosen, denn se acht Dine Rechte nich.

156HErr, Din Barmhartigkeit is grot, erquick mi na Dine Rechte.

157Mine Verfolgers un Weddersakers sünd veel, ik wiek awer nich vun Dine Tügnisse.

158Ik seh de Verächters un dat deiht mi weh, dat se Din Wort nich holt.

159Süh, ik hef Dine Befehle leef; HErr, erquick mi na Din Gnad.

160Din Wort is nicks as Wahrheit, all Din Gerechtigkeit ehr Rechte duert up ewig.

161De Fürsten verfolgt mi ahn Orsak un min Hart fürchtet sik öwer Din Wör’.

162Ik freu mi öwer Din Wort, as Een, de in Krieg groten Rov kriegen deiht.

163Lögen bün ik gram un mi grut darvör, awer Din Gesetz hef ik leef.

164Ik lav Di an den Dag söben Mal wegen dat Recht vun Din Gerechtigkeit.

165Groten Freden hebbt, de Din Gesetz leef hebbt, un se ward sik nich stöten.

166HErr, ik töv up Din Heil un doh na Dine Gebote.

167Min Seel hollt Dine Tügnisse un hett se veel leef.

168Ik hol Dine Befehle un Dine Tügnisse, denn all mine Weg’ sünd klar vör Din Angesicht.

169HErr, lat min Klag vör Di kamen, unnerwies mi na Din Wort.

170Lat min Flehn vör Di kamen, rett mi na Din Wort.

171Mine Lippen schüllt vun Di grotspreken, wenn Du mi Dine Rechte lehren deihst.

172Min Tung schall ehr Gespräk hebben öwer Din Wort, denn all Dine Gebode sünd recht.

173Lat Din Hand mi bistahn, denn ik hef erwählt Dine Befehle.

174HErr, mi verlangt na Din Heil un hef Lust an Din Gesetz.

175Lat min Seel leven, dat se Di lavt un Dine Rechte mi helpen.

176Ik bün as en verirrt un verlaren Schap; sök Din Knecht; denn ik verget Dine Gebode nich. De 120. Psalm.

Study Offenbarung 22

All Chapters