Offenbarung 22:26

Bi de Hilligen büst Du hillig un bi de Frommen büst Du fromm, Di will ik priesen in de grote Gemeene. Ik will min Gelövnis betaln vör de, de Em fürchten doht. Lat se sik schämen un to Schann warrn, all, de sik öwer min Öwel freuen doht, se mött mit Schand un Scham antrocken warrn, de gegen mi grotspreken doht. He is jümmer barmhartig un leent geern un sin Samen ward segent sin. Denn unse Seel is daldrückt bet to de Eer un unse Buk klevt an de Eerdboden. De Sängers gaht vörup, darna de Speellüd’, mank se de Jumfern, de da pauken doht. Ehr Wahnung mutt lerrig warrn un lat da keen sin, de in ehre Hütten wahnen deiht. Wenn mi ok Liev un Seel verschmachten deiht, so büst Du doch, GOtt, alltid min Hart sin Trost un min Deel. He leet weihen den Ostwind unner den Himmel un bewegt war dörch Sin Kraft de Südwind. Ik will sin Hand an de See leggen un sin rechte Hand an de Stroms. Du hest vördem den Grund to de Eer leggt un de Himmel sünd dat Wark vun Din Hann. Darsülvst gaht de Scheep, dar sünd Wallfisch, de Du makt hest, dat se darin speelt. He schick Sin Knecht Moses, Aaron, den He harr utwählt. Un He heev up Sin Hand gegen se, dat He se dalslagen dä in de Wüstenie. Un fohren up na den Himmel un fohren in den Afgrund, dat ehr Seel vör Angst verzagen dä, Stah mi bi, HErr, min GOtt, help mi na Din Gnad, Gelavt si de, de do kummt in den HErrn Sin Namen! Wi segent ju, de ju vun den HErrn Sin Hus sünd. Ik vertell min Weg’ un Du erhörst mi, lehr mi Dine Rechte. Dankt den GOtt vun den Himmel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. De 137. Psalm.

Dat Nie Testament (Bugenhagen)

Im Zusammenhang

25Darum vergellt mi de HErr na min Gerechtigkeit, na de Reinheit vun min Hann vör Sin Ogen. Denn He hett nich veracht noch versmäht de Armen ehr Elend un Sin Angesicht vör em nich verborgen, un do he to Em schrieen dä, hört He. West getrost un unverzagt alle de ji up den HErrn töven doht! De 32. Psalm. Lat se nich seggen in ehr Harten: Ha, ha, dat hebbt wi wullt, lat se nich seggen: Wi hebbt em öwersluckt. Ik bün jung west un old warn un hef noch nümmer sehn den Gerechten verlaten, noch sin Samen na Brod gahn. Warum versteckst Du Din Angesicht? vergittst unse Elend un Bedrängnis? Man süht, GOtt, wo Du umher trecken deihst, wo Du, min GOtt un König, umher trecken deihst int Hilligdom. Geet Din Ungnad öwer se un lat Din grimmige Torn se to fat kriegen. Wenn ik Di man hef, so frag ik nicks na Himmel un Eer. Se eten Engelbrod, He schick se Spies de Masse. Awer Min Wahrheit un Gnad schall bi em sin un sin Horn schall in Min Namen hoch makt warrn. Ik segg: Min HErr, nimm mi nich weg in de Hälfte vun mine Dag’! Dine Jahr duert vun Ewigkeit to Ewigkeit. De See, de so grot un wiet is, dar wimmelt dat ahn Tall, beide, grote un lütte Deerter. He verkehrte jene ehr Hart, dat se sin Volk gram warn un dachten, Sin Knechten mit List to dämpen. Se murrten in ehr Hütten, se gehorchten den HErrn Sin Stimm nich. Wenn He spreken un en Stormwind upregen dä, de de Wellen upwöhl, Un ik mutt ehr Spott sin; wenn se mi seht, schüddelt se ehr Köpp. O, HErr, help, o HErr, lat wol gelingen! Min Seel liggt in den Dreck, erquick mi na Din Wort. De alle Kreatur wat to eten gift, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

27Un bi de Reinen büst Du rein un bi de Verkehrten büst du verkehrt. De Elenden schüllt eten, dat se satt ward, un de na den HErrn fragt, ward Em priesen; jug Hart schall ewiglich leven. Rühmen un freun mött sik, de mi gönnen doht, dat ik Recht beholl un immer seggt: De HErr mutt hoch lavt warrn, de sik freut an Sin Knecht sin Wolfahrt. Lat af vun dat Böse un doh Gudes, so warrst du blieven jümmerdar. Mak Di up, help uns un erlös’ uns um Din Gudheit willn! De 45. Psalm. Lavet den HErrn in de Versammlungen, ji, de vör den Born vun Israel sünd. Denn se verfolgt den, de Du slagen hest un rühmt sik, dat Du de Dinen bös slagen deihst. Denn süh, de vun Di wieken doht, ward umkamen, Du bringst um Alle, de gegen Di horen doht. Un leet Fleesch up se regen as Stoff, un Vagel as Sand an de See. He ward Mi nennen also: Du büst min Vader, min GOtt un Fels, de mi helpen deiht. Se ward vergahn, awer Du blifst. Se ward all old warrn as en Gewand, se ward verwandelt as en Kleed, wenn Du se verwandeln warrst, Dat tövt Allns up Di, dat Du se Spies geven deihst to sin Tid. Desülvigen dähn ehr Teken mank ehr un Sine Wunner in Ham sin Land. Un ehr Samen mank de Heiden smieten un se in de Länder verstreuen dä. Dat se danzten un wackelten as en bedrunken Kerl un wussen keen Rath mehr, Dat se markt, dat düt Din Hand is, dat Du, HErr, so wat deihst. De HErr is GOtt, de uns hell maken deiht. Smückt dat Fest mit Maibusch bet an de Hörner vun den Altar! Unnerwies mi den Weg vun Dine Befehle, so will ik reden vun Dine Wunner.

Lies ganz Offenbarung 22

Dieser Vers In Anderen Ausgaben

Studiere Offenbarung 22:26