Römer 3
1Wat hebbt denn de Juden vörut? Oder wat is de Beschniedung nütz?
2In jede Hinsicht veel. To’n eersten: ehr is anvertrut wat GOtt seggt hett.
3Dat awer etliche nich glovt an datsülvige, wat liggt daran? Schull ehr Unglov GOttes Gloven upheven?
4Gewiß nich! Dat blift velmehr also, dat GOtt wahrhaftig is un alle Minschen Lögner, as schreben steiht. Up dat du för gerecht befunnen warst in din Wör un överwinnst, wenn du richtet warst.
5Is dat awer so, dat unse Ungerechtigkeit GOtt Sin Gerechtigkeit priesen deiht, wat wüllt wi seggen? Is denn GOtt ok ungerecht, dat He daröver bös is? (Ik red also up Minschen Wies.)
6Gewiß nich! Wo kunn GOtt sünst de Welt richten?
7Denn so GOtt Sin Wahrheit dörch min Lögen herrlicher ward to Sin Pries, warum schull ik denn noch as en Sünner richtet warrn?
8Un nich velmehr also dohn as wi lästert warrn, un as enige spreken, dat wi seggen schulln: Lat uns Övels dohn up dat Gudes darut kamen deiht! Düsse ehr Verdammnis is ganz recht.
9Wat seggt wi denn nu? Hebbt wi wat vörut? Gar nicks. Denn wi hebbt vörhen bewiest, dat beide, Juden un Griechen, alle unner de Sünne sünd.
10As denn schreben steiht: Dar is nich, de gerecht is, ok nich een;
11Dar is nich, de verständig is; dar is nich, de na GOtt fragen deiht;
12Se sünd alle afweken un alltosam undüchdig warn; dar is nich, de Gudes deiht, ok nich een;
13Ehr Kehl is en apen Graf, mit ehr Tungen bedreegt se, Odderngift is unner ehre Lippen;
14Ehr Mund is vull vun Fluchen un Bitterkeit;
15Ehr Föt sünd ilig, Blot to vergeten;
16Up ehr Weg is nicks as Verdarven un Elend;
17Un den Weg to den Freden weet se nich;
18Dar is keen Gottesfurcht vör ehr Ogen;
19Wi weet awer, dat wat dat Gesetz seggt, dat seggt dat to de, de unner dat Gesetz sünd, up dat Jedereen sin Mund tostoppt ward un de ganze Welt vör GOtt schuldig si;
20Darum dat keen Fleesch dörch Gesetzes Warke vör Em gerechtfardigt warrn ward, denn dörch dat Gesetz kummt Erkenntnis vun de Sünnen.
21Nu is awer ahn Todohn vun dat Gesetz de Gerechtigkeit, de vör GOtt gellt apenbart un betügt dörch dat Gesetz un de Propheten.
22Ik red awer vun solche Gerechtigkeit vör GOtt, de dar kummt dörch den Gloven an JEsus Christus, to alle un up alle, de dar gloven doht.
23Denn hier is keen Unnerscheed, se sünd alltomal Sünner un ehr fehlt de Ruhm, den se vör GOtt hebben schulln.
24Un warrn ahn Verdeenst gerecht makt ut Sin Gnad dörch de Erlösung, de dörch Christus JEsus geschehn is,
25Weken GOtt hett vörstellt to en Gnadenstohl, dörch den Gloven in Sin Blot, un Sin Gerechtigkeit apenbar makt, dewiel He de vörher geschehenen Sünden nich bestraft, sonnern se mit Sin göttliche Geduld driggt.
26Up dat He to düsse Tieden anbäden schull de Gerechtigkeit de vör Em gellt, up dat He alleen gerecht sin un gerecht maken dä den, de dar an JEsus gloven deiht.
27Wo blift nu dat Rühmen? Dat is ut. Dörch wat för en Gesetz? Dörch dat Gesetz vun de Warke? Nich also, sonnern dörch dat Gesetz vun den Gloven.
28So is dat nu unse Övertügung, dat de Minsch gerecht ward, ahn de Warke vun dat Gesetz alleen dörch den Gloven.
29Oder is GOtt alleen de GOtt vun de Juden? Is He nich ok de GOtt vun de Heiden? Ja, gewiß, ok de GOtt vun de Heiden.
30Sintemal dat en enige GOtt is, de dar gerecht maken deiht de Beschniedung ut den Gloven un de Vörhut dörch den Gloven.
31Wat, schafft wi denn dat Gesetz af dörch den Gloven? Gewiß nich! Sonnern wi bestätigt dat Gesetz.