Römer 4
1Wat schüllt wi denn seggen, dat unse Vader Abraham funnen hett na dat Fleesch?
2Dat seggt wi: Is Abraham dörch de Warke gerecht warn, denn hett he wol Ehr, awer nich vör GOtt.
3Wat seggt denn de Schrift? Abraham hett GOtt glovt un dat is em as Gerechtigkeit torekent.
4Den awer, de mit de Warke umgeiht, ward de Lohn nich ut Gnad torekent, sonnern ut Plicht.
5Den awer, de nich Warkdeenst drieben deiht, glovt awer an den, de de Gottlosen gerecht maken deiht, den ward sin Glov torekent as Gerechtigkeit.
6So as denn ok David seggt: Dat de Seligkeit alleen si för den Minschen, weken GOtt torekent de Gerechtigkeit ahn Todohn vun de Warke, indem dat he sprickt:
7Selig sünd de, weke ehr Missedahten vergeven sünd, un weke ehr Sünden todeckt sünd;
8Selig is de Mann, den GOtt keen Sünd toreken deiht.
9Un düsse Seligpriesung, gelt se för de Beschniedung, oder för de Vörhut? Wi möt ja seggen, dat Abraham si sin Glov to Gerechtigkeit rekent.
10Woans is he em denn torekent? As he in de Beschniedung oder in de Vörhut weer? Ahn Twiefel nich in de Beschniedung, sonnern in de Vörhut.
11Dat Teken awer vun de Beschniedung kreg he to en Siegel vun de Gerechtigkeit dörch den Gloven, den he noch in de Vörhut har, up dat he war en Vader to alle de de gloven doht in de Vörhut up dat desülvigen ok torekent ward de Gerechtigkeit.
12He war ok en Vader vun de Beschniedung, nich alleen vun de, de vun de Beschniedung sünd, sonnern ok vun de, de dar wandelt in de Fotsporen vun den Gloven, weke weer in unsern Vader Abraham as he in de Vörhut weer.
13Denn de Tosag’, dat he de Arv vun de Welt sin schull, is Abraham un sin Samen nich makt dörch dat Gesetz, sonnern dörch de Gerechtigkeit vun den Gloven.
14Denn wenn de vun dat Gesetz Arven sünd, so is de Glov nicks un de Tosag’ is ut.
15Sintemal dat Gesetz blot Arger anrichten deiht, denn wo dat Gesetz nich is, dar is ok keen Övertredung.
16Darum mutt de Gerechtigkeit dörch den Gloven kamen, up dat se ut Gnaden si un de Tosag’ fast blieven deiht för allen Samen; nich alleen för den, de unner dat Gesetz is, sonnern ok för den, de Abraham sin Gloven hett, weke is de Vader vun uns alle.
17As schreven steiht: Ik hef di sett to en Vader vun veele Völker vör GOtt, den du Gloven holn hest, de dar lebendig makt de Doden un röpt dat, wat nich is, dat dat sin schall.
18Un he hett glovt up Hoffnung, as nicks to hoffen weer, up dat he wör en Vader vun veele Völker, as denn to em seggt is: Also schall din Samen sin.
19Un he war nich swach in den Gloven, seeg ok nich up sin egen Liev, de all afstorben weer, dewiel he binah hunnertjährig weer, ok nich den afstorben Liev vun Sarah.
20Denn he twiefel nich dörch Ungloven an GOtt Sin Tosag’, sonnern war stark in den Gloven un gev GOtt de Ehr.
21Un wuß up dat allergewiste, dat, wat GOtt verheeten deiht, dat kann He ok dohn.
22Darum is dat em ok to Gerechtigkeit rekent.
23Dat is awer nich schreven alleen sintwegen, dat em dat torekent is.
24Sonnern ok unsetwegen, weke dat schall torekent warrn, wenn wi gloven doht an den, de unsern HErrn JEsus uperweckt hett vun de Doden.
25De dar is um unse Sünden willen darhen geven, un wegen unse Gerechtigkeit uperweckt.