I Koryntian 8
1Pokarmów bałwanom ofiarowanych, acz są ku pożywaniu słuszne, wszakże dla zgorszenia lepiéj ich nie jeść. A o tem, co się bałwanom ofiaruje, wiemy, iż wszyscy umiejętność mamy. Umiejętność nadyma, a miłość buduje.
2A jeźli kto mniema, żeby co umiał, jeszcze nie wie, jako mu umieć potrzeba.
3Lecz jeźli kto miłuje Boga, ten poznan jest od niego.
4A o pokarmiech, które bałwanom ofiarują, wiemy, iż bałwan nic [ 1054] nie jest na świecie, a iż żaden Bóg nie jest jedno jeden.
5Albowiem choć są, które bogi zowią, bądź w niebie, bądź na ziemi (jakóż jest wiele bogów, i wiele panów),
6Wszakże nam jeden Bóg Ojciec, z którego wszystko, a my do niego, i jeden Pan Jezus Chrystus, przez którego wszystko, a my przezeń.
7Ale nie we wszystkich jest wiadomość, a niektórzy dotychmiast z sumnieniem z strony bałwana, jako rzecz bałwanom ofiarowaną jadają: a sumnienie ich będąc mdłe, pokalane bywa.
8Lecz nas pokarm nie zaleca Bogu; albowiem ani jeźlibyśmy jedli, będziemy obfitować, ani jeźlibyśmy nie jedli, schodzić nam będzie.
9A patrzcie, aby snadź ta wolność wasza nie była ku zgorszeniu mdłym.
10Albowiem jeźliby kto ujrzał tego, który ma wiadomość, w bałwochwalnicy u stołu siedzącego: izali sumnienie jego, będąc mdłe, nie weźmie pochopu do jedzenia rzeczy bałwanom ofiarowanych?
11I zginie za oną twoją wiadomością brat mdły, dla którego Chrystus umarł?
12A grzesząc tak przeciw braciéj, i zraniając mdłe ich sumnienie, przeciw Chrystusowi grzeszycie.
13A przeto jeźli pokarm obraża brata mego, nie będę jadł mięsa na wieki, abym brata mego nie zgorszył.