Kaznodziei 1
1Wszystkie rzeczy marne a próżne, a nic nowego pod słońcem: trudne wszech rzeczy wyszukanie, i to próżne a z frasunkiem ducha. S łowa Ekklesiasta, syna Dawidowego, króla Jerozolimskiego.
2Marność nad marnościami, rzekł Ekklesiastes: marność nad marnościami, i wszystko marność.
3Co więcéj ma człowiek ze wszystkiéj prace swéj, którą się pracuje pod słońcem?
4Rodzaj przemija, i rodzaj nadchodzi: a ziemia na wieki stoi.
5Słońce wschodzi i zachodzi, i wraca się do miejsca swego: i tam znowu wszedłszy,
6Krąży przez południe, i skłania się ku północy: przechodząc wszystko wokoło idzie wiatr, i nawraca się do okręgów swoich.
7Wszystkie rzeki wchodzą do morza, a morze nie wylewa: do miejsca, z którego wyszły rzeki, wracają się, aby znowu ciekły.
8Wszystkie rzeczy trudne, nie może ich człowiek wymówić. Nie nasyca się oko widzeniem, ani się ucho napełnia słyszeniem.
9Cóż jest, co było? tóż, co potem będzie. Cóż jest, co się stało? tóż, co się stanie.
10Nic niemasz nowego pod słońcem: i nie może nikt mówić: Oto to jest nowe; już bowiem uprzedziło w wiekach, które były przed nami.
11Niemasz pamięci pierwszych rzeczy: ale ani tych, które potem będą, nie będzie pamiątki u tych, którzy na końcu będą.
12Ja, Ekklesiastes, byłem królem Izraelskim w Jeruzalem:
13I umyśliłem w sercu mojem, szukać i dowiadować się mądrze o wszystkiem, co się dzieje pod słońcem. (Tę zabawkę najgorszą dał Bóg synom człowieczym, aby się nią bawili.)
14Widziałem wszystko, co się dzieje pod słońcem: a oto wszystko marność i utrapienie ducha.
15Przewrótni z ciężkością bywają naprawieni, a głupich jest poczet nieprzeliczony.
16Mówiłem w sercu mojem, rzekąc: Otom się stał wielkim i przeszedłem w mądrości wszystkie, którzy przedemną byli w Jeruzalem: a serce moje widziało wiele rzeczy mądrze, i nauczyłem się.
17I udałem serce moje, abych poznał mądrość i umiejętność i błędy i głupstwo: i doznałem, że i w tych jest praca i utrapienie ducha.
18Tem, że w wielkiéj mądrości wiele jest kłopotu: a kto przyczynia umiejętności, przyczynia i pracy.