Efezjan 4
1Kościół ciału człowieczemu przypodoban i rożnością członków okraszon, o jedność i obyczajów pocześność ma pracować. P roszę was tedy ja, więzień w Panu, abyście chodzili godnie powołaniu, któremeście powołani:
2Z wszelaką pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc jeden drugiego w miłości,
3Starając się, abyście zachowali jedność ducha w związce pokoju.
4Jedno ciało i jeden duch, jako jesteście wezwani w jednéj nadziei wezwania waszego.
5Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest.
6Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest nade wszystkie i po wszystkich i we wszystkich nas.
7Lecz każdemu z nas dana jest łaska wedle miary daru Chrystusowego.
8Dlatego mówi: Wstąpiwszy na wysokość, wiódł więźnie poimane, i dał dary ludziom.
9A to, że wstąpił, cóż jest, jedno iż pierwéj był zstąpił do niższych części ziemie?
10Który zstąpił, tenżeć jest, który téż wstąpił nad wszystkie niebiosa, aby napełnił wszystko.
11I tenże dał niektóre Apostoły, a niektóre proroki, a drugie Ewangelisty, a inne pasterze i doktory:
12Ku wykonaniu świętych, ku robocie posługowania, ku budowaniu ciała Chrystusowego,
13Ażbyśmy się wszyscy zeszli w jedność wiary i poznania Syna Bożego, w męża doskonałego, w miarę wieku zupełności Chrystusowéj.
14Abyśmy już nie byli dziećmi chwiejącemi się, i nie byli uniesieni od każdego wiatru nauki przez złość ludzką, przez chytrość na oszukanie błędu.
15A czyniąc prawdę w miłości, żebyśmy rośli w nim we wszystkiem, który jest głowa, Chrystus,
16Z którego wszystko ciało złożone i spojone będąc, przez wszystkie [ 1081] stawy dodawania wedle skuteczności podług miary każdego członka, czyni pomnożenie ciała ku zbudowaniu samego siebie w miłości.
17To tedy powiadam i oświadczam się w Panu, abyście już nie chodzili jako i poganie chodzą, w próżności umysłu swego.
18Ciemnościami zaćmiony mając rozum, oddaleni od żywota Bożego dla nieumiejętności, która w nich jest, dla zaślepienia serca ich,
19Którzy przyszedłszy w rozpacz, udali samych siebie na niewstydliwość ku popełnieniu wszelakiéj nieczystości, ku łakomstwu.
20Lecz wy nie takeście się Chrystusa nauczyli:
21Jeźliżeście go jednak słuchali i w nim jesteście wyuczeni, (jako jest prawda w Jezusie).
22Abyście złożyli według dawnego obcowania starego człowieka, który się psuje według żądz błędu.
23A odnówcie się duchem umysłu waszego:
24I obleczcie się w nowego człowieka, który wedle Boga stworzony jest w sprawiedliwości i świętobliwości prawdy.
25A przetóż złożywszy kłamstwo, mówcie każdy prawdę z bliźnim swoim; bo jesteście członkami jeden drugiego.
26Gniewajcie się, a nie grzeszcie; słońce niechaj nie zapada na rozgniewanie wasze.
27Nie dawajcie miejsca djabłu.
28Który kradł, niechaj już nie kradnie; lecz raczéj niech pracuje, robiąc rękoma swemi co jest dobrego, aby miał zkąd udzielić mającemu potrzebę.
29Wszelka mowa zła niech z ust waszych nie pochodzi; ale jeźli która dobra ku zbudowaniu wiary, aby łaskę zjednała słuchającym.
30A nie zasmucajcie Ducha Świętego Bożego, w którym zapieczętowani jesteście na dzień odkupienia.
31Wszelaka gorzkość, i gniew i zagniewanie i wrzask i błuźnienie bluźnienie niech będzie odjęte od was z wszelaką złością.
32Ale bądźcie łaskawi jedni przeciw drugim, miłosierni, odpuszczając jeden drugiemu, jako i Bóg w Chrystusie wam odpuścił.