The Bible Software
The Holy Bible · Luther’s September Testament (1522) · Chapter 34

Mark · Chapter 14

Luther’s September Testament (1522) · chapter 34 of 213 · about 4 min

← Chapter 33Chapter 35 →

vnnd die hohen priester beschuldigeten yhn hartt, Pilatus aber fraget yhn aber mal vnd sprach, Antwortistu nichts? Sihe, wie hartt sie dich verklagenn, Jhesus aber antworttet nichts mehr, also, das sich auch Pilatus verwundert.

Er pflegt aber yhnen auff das ofterfest eynen gefangen los zu geben, wilchen sie begereten, Es war aber eyner, genant Barabbas, gefangen mitt den auffrurischen, die ym auffruhr eynen mord begangen hatten, vnd das volck gieng hyn auff vnd batt, das er thett, wie er pfleget, Pilatus aber antwortt yhn, wollt yhr, das ich euch den konig der Juden los gebe? denn er wuste, das yhn die hohen priester, aus neyd vbir antwortt hatten, Aber die hohen priester reytzten das volck, das er yhn viel lieber den Barabban los gebe.

Pilatus aber antwortt widderumb, vnnd sprach zu yhnen, was wollt yhr denn, das ich thue, dem, den yhr schuldiget, er sey eyn konige der Juden? sie schryen aber mal, Creutzig yhn, Pilatus aber sprach zu yhn, was hat er vbels than?

Aber sie schryen noch viel mehr, Creutzige yhn, Pilatus aber gedachte dem volcke gnug zu thun, vnd gab yhn Barabbam los, vnd geyssellte Jhesum, vnd vber antwortet yhn, das er creutzigt wurde. [ 202] Die kriegs knecht aber fureten yhn hyneyn ynn das richthaus, vnd rieffen zu sammen die gantze rotte, vnd zogen yhm eyne purpur an, vnd flochten eyn dorne krone, vnnd setzten sie yhm auff, vnd fiengen an yhn zu grussen, Gott grus dich, lieber konig der Juden, vnd schlugen yhm das heubt mit dem rhor, vnd verspeyten yhn, vnd fielen auff die knye, vnd beteten yhn an.

Vnd da sie yhn verspottet hatten, zogen sie yhm die purpur aus, vnd zogen yhm seyne eygen kleyder an, vnnd fureten yhn aus, das sie yhn Creutzigeten, vnd zwungen eynen, der fur vber gieng, mitt namen Simon von Cyrene der vom feld kam, der eyn vater war Alexandri vnd Ruffi, das er yhm das creutze truge, vnd sie brachten yhn an die stett, Golgatha, das ist verdolmatscht, scheddelstet, vnd sie gaben yhm vermyrrheten weyn zu trincken, vnd er nams nicht zu sich.

Vnd da sie yhn creutzigt hatten, teyleten sie seyne kleyder, vnd worffen das los drumb, wilcher was vbirkeme, Vnd es ware vmb die dritte stund, vnd sie creutzigeten yhn, Vnd es war die vbirschrifft seyner vrsach oben vbir yhn geschrieben, nemlich, Eyn konnig der Juden, vnd sie creutzigten mit yhm tzween morder, eynen zu seyner rechten vnd eynen zur lincken, vnnd die schrifft ist erfullet, die da sagt, Jsai. 53 Er ist vnter die vbeltheter gerechnet.

Vnd sie giengen fur vber, vnd lesterten yhn, vnd schuttelten yhre hewbt, vnd sprachen, Pfu dich, wie feyn zu brichstu den tempel, vnd bawist yhn ynn dreyen tagen, hilff dyr nu selber vnd steyg erab vom creutz, Des selben gleychen, die hohen Priester verspotten yhn vnternander, sampt den schrifftgelerten [ 85] vnd sprachen, Er hatt andern geholffen, kan yhm selber nit helffen, Ach des Christus vnd des konigs von Jsrael, Er steyge nu von dem creutze, das wyr sehen vnd glewben. Vnd die mit yhm creutziget waren, schollten yhn auch. Matth. 27 Luce. 23 Psal. 21.

Vnd da es vmb die sechste stund kam, wart eyn finsternis vber das gantze land, bis vmb die neunde stund, vnd vmb die neunde stund, rieff Jhesus lautt, vnnd sprach, Eli Eli lamma asabthani? das ist verdolmatscht, [ 204] meyn Gott, meyn Gott, warumb hastu mich verlassen? Vnd ettlich die da bey stunden, da sie das horeten, sprachen sie, sihe, Er rufft dem Elias, da lieff eyner vnnd fullet eynen schwam mitt essig, vnnd steckt yhn auff eyn rhor, vnd trenckt yhn, vnd sprach, Hallt, last sehen, ob Elias kome vnd nehm yhn abe. Matth. 27 Luce. 23 Johan. 19 Aber Jhesus schrey laut, vnnd gab den geyst auff, vnnd der vorhang ym tempel zu reysß ynn zwey stuck, von oben ann bis vnden aus.

Der hawbtman aber der da bey stund gegen yhm vber, vnd sahe, das er mit solchem schrey den geyst auff gab, sprach er, warlich diser mensch ist Gottis son gewesen. Vnnd es waren auch weyber da, die von ferne solchs schaweten, vnter wilchen war Maria Magdalena, vnd Maria des kleynen Jacobs vnd Joses mutter, vnd Salome, die yhm auch nach gefolget hatten, do er yn Gallilea war, vnd gedienet, vnnd viel andere, die mit yhm hynauff gen Jerusalem gangen waren.

Vnd am abent, die weyl es der rust tag war, wilcher ist, der vorsabbath, kam Joseph von Arimathia, eyn ehrbarer Rads herr, wilcher auch warttet auff das reych gottis, der gieng thurstig hyneyn zu Pilato, vnd batt vmb den leychnam Jhesu, Pilatus aber verwunderte sich, das er schon todt war, vnnd rieff dem hewbtmann, vnnd fragt yhn, ob er langist gestorben were, vnd als ers erkundet von dem hewbtman, gab er Joseph den leychnam, vnd er kaufft eyn linwad, vnd nam yhn ab, vnd wickelt yhn ynn die linwad, vnnd legt yhn ynn eyn grab, das war ynn eynen fels gehawen, vnd welltzet eynen steyn fur des grabis thur, aber Maria Magdalena vnnd Maria Joses schaweten zu, wo er hyn gelegt wart. Das

← Chapter 33Chapter 35 →