The Bible Software
The Holy Bible · Luther’s September Testament (1522) · Chapter 40

Luke · Chapter 6

Luther’s September Testament (1522) · chapter 40 of 213 · about 6 min

← Chapter 39Chapter 41 →

Nach dem er aber fur dem volck aus geredt hatte, gieng er gen Capernaum, vnnd eyns hawptmans knecht lag tod kranck, der war yhm tewr, da er aber horet von Jhesu, sandt er die Elltisten der Juden zu yhm, vnd batt yhn, das er keme, vnd macht seynen knecht gesund, da sie aber zu Jhesu kamen batten sie yhn mit vleyß, vnd sprachen, Er ist seyn werd, das du yhm das ertzeygest, denn er hatt vnser volck lieb, vnd hatt vns die schule erbawen, Jhesus aber gieng mitt yhn hynn.

Da sie aber nu nicht fernn von dem hausße waren, sand der hewbt man freund zu yhm, vnd lies yhm sagen, Ach herre, bemuhe dich nicht, ich byn nicht gutt gnug, das du vnter meyn dach gehist, darumb ich auch mich selb nicht wirdig geacht hab, das ich zu dyr keme, sondern sprich eyn wort, so wirtt meyn knabe gesundt, Denn auch ich byn eyn mensch der vbirkeyt vnter than, vnd habe kriegs knecht vnter myr, vnd sprech zu eynem, gehe hynn, so gehet er hyn, vnd zum andern, kom her, so kompt er, vnnd zu meynem knecht, thue das, so thut ers, Da aber Jhesus das horet, verwundert er sich seyn, vnd wand sich vmb, vnd sprach zu dem volck das yhm nachfolgete, ich sage euch, solchen glawben hab ich ynn Jrael nicht funden, vnd da die gesandten widderumb zu haus kamen, funden sie den krancken gesundt.

Vnd es begab sich darnach, das er ynn eyne stad mit namen Nain gieng, vnd giengen seyner iunger viel mit yhm, vnd viel volcks, Als er aber nah an das thor der stad kam, Sihe, da trug man eyn todten eraus, der eyn eyniger son seyner mutter war, vnd sie war eyne witwe, vnd viel volcks aus der stad gieng mit yhr, vnd da sie der herre sahe, iammert es yhn, vnd sprach zu yhr, weyne nit, vnd tratt hynzu, vnnd ruret den sarck an, vnd die treger stunden, vnd er sprach, iungling, ich sage dyr, stand auff, vnd der todte richt sich auff, vnnd fieng an zu reden, vnd er gab yhn seyner mutter, vnd kam sie alle eyn furcht an, vnd preyseten Gott, vnd sprachen, Es ist eyn grosser prophet vnter vns aufferstanden, vnd Gott hatt seyn volck heymsucht, vnd dise rede von yhm erschal ynn das gantz Judisch land, vnd ynn alle vmbligende lender. [ 242] Matth. 11 Vnd es verkundigeten Johanni seyne iunger das alles, vnd er rieff zu sich seyner iunger zween, vnd sandte sie zu Jhesu vnd lies yhm sagen, Bistu der do komen soll? odder sollen wyr eyns andern wartten?

Da aber die menner zu yhm kamen, sprachen sie, Johannes der teuffer hatt vns zu dyr gesandt, vnd lest dyr sagen, Bistu der da komen soll? odder sollen wyr eynes andern wartten?

Zu der selbigen stund aber, machte er viele gesund, von seuchen vnd plagen vnd bosen geysten, vnd vielen blinden schenckt er das gesicht, vnd Jhesus antwortt vnnd sprach zu yhn, gehet hyn vnd verkundiget Johanni, was yhr gesehen vnd gehoret habt, Jsai. 61 die blinden sehen, die lamen gehen, die außsetzigen werden reyn, die tawben horen, die todten stehen auff, den armen wirt das Euangelium prediget, vnd selig ist der sich nicht ergert an myr. [ 102] Matth. 11 Da aber die boten Johannis hyn giengen, fieng Jhesus an zu reden zu dem volck von Johanne, Was seyt yhr hynaus gangen yn die wusten zu sehen? wolltet yhr eyn rohr sehen, das vom wind bewegt wirt? odder was seyt yhr hynaus gangen zu sehen? wolltet yhr eynen menschen sehen ynn weychen kleydern?

Sehet, die ynn herlichen kleydern vnnd lusten leben, die sind ynn den kuniglichen hofen, odder was seyt yhr hynaus gangen zu sehen? woltet yhr eynen propheten sehen? ia ich sage euch, der da mehr ist denn eyn prophet, Er ists, von dem geschrieben stehet, Sihe, ich sende meynen engel fur deynem angesicht, der da bereyten soll deynen weg fur dyr, Denn ich sage euch, Malach. 3 Das vnter den, die von weyben geporn sind, ist keyn grosser prophet, denn Johannes der tauffer, Der aber kleyner ist ym reych Gottis, der ist grosser denn er. Vnd alles volck, das yhn horet vnd die zollner, gaben gott recht, vnd ließen sich tauffen mitt der tauffe Johannis.

Aber die phariseer vnd schrifftgelerten verachteten Gottis rad widder sich selbs, vnnd liessen sich nicht von yhm teuffen. Matth. 11 Aber der herr sprach, wem soll ich die menschen dises geschlechtis vergleychen? vnd wem sind sie gleych? sie sind gleych den kindernn die auff dem marckt sitzen,vnd ruffen gegen ander vnd sprechen, wyr haben euch gepfiffen, vnd yhr habt nicht getantzet, wyr haben euch geklaget, vnd yhr habt nicht geweynet.

Denn Johannes der teuffer ist komen, vnd asß nit brott, vnd tranck keyn weyn, so saget yhr, Er hat den teuffel, Des menschen son ist komen, isset vnd trinckt, so saget yhr, sihe, der mensch ist eyn fresser vnd weynseuffer, der zollner vnd der sunder freund, vnd die weyßheyt mus sich rechtfertigen lassen von allen yhren kindernn.

Es batt yhn aber, der phariseer eyner, das er mitt yhm esse, vnd er gieng hyneyn ynn des phariseers haus, vnd setzet sich zu tisch, vnd sihe, eyn weyb war ynn der stadt, die war eyn sunderyn, da die vernam, das er zu tissch sasß ynn des phariseers hauße, bracht sie eyn glas mit salben, vnd [ 244] tratt hynden zu seynen fussen, vnd weynet, vnd fieng an seyne fusse zu netzen mit trenen, vnd mit den haren yhrs hewbts zu trucken, vnd kusset seyne fusße, vnd salbet sie mit salben.

Da aber das der phariseer sahe, der yhn geladen hatte, sprach er bey sich selbs, vnd saget, wenn diser eyn prophet were, so wyste er, wer vnd wilche eyn weyb das ist, die yhn anruret, denn sie ist eyn sunderyn, vnd Jhesus antworttet vnd sprach zu yhm, Symon, ich hab dyr was zu sagen, Er aber sprach, meyster sage an, Es hatte eyn lehen herr zween schuldiger, Eyner war schuldig funff hundert pfennige, der ander funfftzig, da sie aber nicht hatten zubetzalen, schenckt ers beyden, Sage an, wilcher vnter denen wirtt yhn am meysten lieben? Simon antwort vnd sprach, ich achte, dem er am meysten geschenckt hatt, Er aber sprach zu yhm, du hast recht gericht.

Vnd er wand sich zu dem weyhe, vnnd sprach zu Simon, sihestu [ 103] dis weyb? Jch byn komen ynn deyn haus, Du hast myr nicht wasser geben zu meynen fussen, dise aber hatt meyn fusse mit threnen genetzt vnd mit den haren yhrs hewbts getrockett, Du hast myr keynen kus geben, Dise aber, nach dem sie hereynkomen ist, hat sie nicht ablassen meyne fusße zu kussen, du hast meyn hewbt nicht mit ole gesalbet, sie aber hatt meyne fusße mit salbeu gesalbet. Der halben sage ich dyr, yhr sind viel sunde vergeben, denn sie hatt viel geliebet, wilchem aber wenig vergeben wirt, der liebt auch wenig.

Vnd er sprach zu yhr, dyr sind deyne sund vergeben, Da fiengen an die mit zu tissch sassen, vnd sprachen bey sich selbs, Wer ist diser, der auch die sunde vergibt? Er aber sprach zu dem weybe, Deyn glawbe hatt dyr geholffen, gang hyn mit friden. Das

← Chapter 39Chapter 41 →