The Bible Software
The Holy Bible · Luther’s September Testament (1522) · Chapter 48

Luke · Chapter 14

Luther’s September Testament (1522) · chapter 48 of 213 · about 4 min

← Chapter 47Chapter 49 →

. Es naheten aber zu yhm alle zolner vnnd sunder, das sie yhn horeten, vnd die phariseer vnd schrifftgelerten murreten vnd sprachen, dißer nympt die sunder an vnnd isset mit yhn, Er saget aber zu yhn dis gleychnis vnd sprach, wilch mensch ist vnter euch, der hundert schaff hat, vnnd so er der eynes verleuret, der nicht lasse die neun vnd neuntzig ynn der wusten, vnnd hyn gehe nach dem verlornen, bis das ers fynde?

Vnd wenn ers funden hat, so legt ers auff seyne achßeln mit freuden, vnd wenn er heym kompt, rufft er seynen freunden vnd nachparn, vnd spricht zu yhnen, frewet euch mit myr, denn ich habe meyn schaff funden, das verloren war, Jch sage euch, also wirt auch freude ym hymel seyn vber eynem sunder der bus thut, fur neun vnd neuntzig gerechten, die der busße nit bedurffen, Oder wilch weyb ist, die zehen grosschen hatt, so sie der eynen verleuret, die nit eyne liecht antzunde vnd kere das haus vnd suche mit vleyß, bis das sie yhn finde? vnnd wenn sie yhn funden hat, rufft sie yhren freundynnen vnnd nachparynnen, vnd spricht, frewet euch mit myr, denn ich habe meynen grosschen funden den ich verloren hatte, Also auch, sag ich euch, wirtt eyn freude seyn fur den engelln gottis vber eynen sunder, der busse thutt.

Vnd er sprach, Eyn mensch hatte zween sone, vnnd der iungst vnter yhn sprach zu dem vater, Gib myr, vater, das teyl der gutter, das mir gehoret, vnnd er teylet yhn das gutt, vnnd nicht lang darnach samlet der iungst son alles zu samen vnd zoch ferne vber land, vnnd daselbs bracht er seyn gutt vmb, mit brassen, Da er nu alle das seyne vertzehret hatte, wart eyn grosse theurung durch dasselbe gantze land, vnd er fieng an zu darben, vnd gieng hyn, vnnd henget sich an eynen burger des selben lands, der schickt yhn auff seynen acker der sew zu huten, vnnd er begerte seynen bauch zu fullen mit triestern, die die sew assen, vnnd niemant gab sie yhm.

Da schlug er ynn sich, vnd sprach, wie viel tagloner hatt meyn vater, [ 120] die brod haben die fulle, vnd ich verderbe ym hunger, ich will mich auff [ 284] machen vnd zu meynem vater gehen, vnd zu yhm sagen, vater, ich hab gesundiget ynn den hymel vnd fur dyr, vnd byn fort nit mehr werd, das ich deyn son heyße, mache mich als eynen deyner tag loner, vnd er macht sich auff vnd kam zu seynem vater, Da er aber noch ferne von dannen war, sahe yhn seyn vatter, vnd iamert yhn, vnnd lieff, vnd fiel yhm vmb seynen hals, vnd kust yhn, Der son aber sprach zu yhm, vater, ich hab gesundigt ynn den hymel vnnd fur dyr, ich byn fort nit mehr werd, das ich deyn son heyße, Aber der vatter sprach zu seynen knechten, bringt das beste kleyd her, vnd thut yhn an, vnd gebt yhm eyn finger reyff an seyne hand, vnnd schuch an seyne fusß, vnd bringt eyn gemestet kalb her, vnd schlachtets, last vns essen vnnd frolich seyn, denn diser meyn son war todt, vnnd ist widder lebend worden, er war verloren, vnd ist funden worden, vnd fiengen widder an frolich zu seyn.

Aber der elltist son war auff dem feld, vnd als er kam, vnnd nah bey dem hauße war, horet er das gesenge vnd den reygen, vnnd rieff zu sich der knecht eynen, vnd fraget, was das were, der aber sagt yhm, deyn bruder ist komen, vnd deyn vatter hatt eyn gemest kalb geschlacht, das er yhn gesund widder hatt, da wart er zornig, vnd wollt nit hynneyn gehen, Da gieng seyn vater eraus vnd bat yhn, Er antwort aber vnd sprach zu seynem vatter, sihe, so viel iar diene ich dyr, vnd habe deyn gepott noch nie vbertretten, vnd du hast myr nie eynen bock geben, das ich mit meynen freunden frolich were, Nu aber komen ist diser deyn son, der seyn gut verschlungen hatt mitt den huren, hastu yhm eyn gemest kalb geschlacht, Er aber sprach zu yhm, Meyn son, du bist alltzeyt bey myr, vnd alles was meyn ist, das ist deyn, du soltist aber frolich vnd guttes mutts seyn, denn diser deyn bruder war todt vnd ist widder lebend worden, er war verloren, vnnd ist widder funden.

Das

← Chapter 47Chapter 49 →