1. Petrus 2
1So leggt nu af all Bosheit un allen Bedrug, un Heuchelie, un Nied, un all böse Nareden;
2Un west recht begierig na de vernünftige, unverfälschte Melk, as de niegebaren Kinner, up dat ji dörch düsse wassen doht;
3Wenn ji nu doch smeckt hebbt, dat de HErr fründlich is,
4To den ji henkamen sünd, as na den lebendigen Steen, de vun de Minschen wegsmeten, awer bi GOtt utwählt un köstlich is.
5Un ok ji, as de lebendigen Steen, bu’t ju to en geistlich Hus un to en hillig Presterdom, to opfern geistlich Opfer, de GOtt angenehm sünd, dörch JEsus Christus.
6Darum steiht in de Schrift: Süh dar, Ik legg en utwählten, köstlichen Ecksteen in Zion, un un wokeen an Em glovt, de schall nich to Schann warrn.
7För ju, de ji gloven doht, is he köstlich, för de Unglövigen awer is de Steen, den de Bulüd wegsmeten hebbt, un ton Ecksteen warn is,
8En Steen, an den se sik stöt un en Fels, an den se Argernis nehmt, de sik an dat Wort stöten doht, un nich daran glovt, warup se gründt sünd.
9Ji awer sünd dat uterwählte Geslecht, dat königlich Presterdom, dat hillige Volk, dat Volk vun dat Egendom, up dat ji verkündigen schüllt den sin Tugenden, de ju beropen hett vun de Düsternis to Sin wunnerbar Licht.
10De ji vörher nich en Volk weert, nu awer GOtt Sin Volk sünd un vörher nich in Gnaden weert, nu awer in Gnaden sünd.
11Leeve Bröder, ik vermahn ju, as de Pilgrims in de Fremde, holt ju vun fleeschliche Lüste, de gegen de Seel striedt, af;
12Un föhrt ju gut up mank de Heiden, up dat de, de ju slecht maken doht, as weert ji Öveldoers, ju gude Warke seht un GOtt priest, wenn dat an den Dag kamen ward.
13West unnerdahn all minschliche Ordnung, den HErrn Sin wegen, mag dat den König, as den Böwersten wesen,
14Oder de Stattholer, as de schickt sünd vun Em to Rach öwer de, de Övel doht un to Lof för de Frommen.
15Denn dat is GOtt Sin Will, dat ji mit Woldohn de dörichten Minschen ehr Unwetenheit tostoppt.
16As de Frien, un nich as harrn ji de Frieheit as en Dek för de Bosheit, sonnern as GOttes Knecht.
17Doht Jedereen Ehr an. Hebbt de Bröder leef. Fürcht GOtt. Ehrt den König.
18Ji Knechte, west ju Herrn unnerdahn mit alle Furcht, nich blot de guden un gelinden, sonnern ok de wunnerlichen.
19Denn dat is Gnad, wenn Jemand wegen dat Geweten vör GOtt dat Unrecht litt un dat Övel utsteiht.
20Denn wat is dat för en Ehr, wenn ji wegen Missedaht Släg kriegen doht? Awer wenn ji wegen Woldaht wat utstaht un utholt, dat is Gnad bi GOtt.
21Denn darto sünd ji beropen, wiel ok Christus för uns leden hett un uns en Vörbild laten hett, dat ji schüllt nafolgen Sin Fotsporen;
22De keen Sünd dahn hett, is ok keen Bedrug in Sin Mund funnen;
23De nich wedder schelln dä, wenn He schulln war, nich drauen dä, as He lieden muß, sonnern öwerleet dat Em, de recht richten deiht;
24De sülvst uns Sünden opfert hett an Sin Lief up dat Holt, up dat wi, afstorven vun de Sünd, för de Gerechtigkeit levt; dörch den Sin Wunden wi heel warn sünd.
25Denn ji weert as verbisterte Schap, awer ji sünd nu bekehrt to den Harr un Bischof vun ju Seelen.