1. Petrus 1
1Petrus, een vun JEsus Christus Sin Apostels, an de erwählten Fremden hen un her in Pontus, Galatien, Cappadocien, Asien un Bithynien,
2Na GOtt den Vader Sin Vörsehung, dörch de Hilligung vun den GEist, to den Gehorsam un de Besprengung vun JEsus Christus Sin Blod. GOtt gev ju veel Gnad un Freden!
3Lavt wes’ GOtt un uns’ HErrn JEsus Christus Sin Vader, de uns na Sin grot Barmhartigkeit weddergebarn hett to en lebendige Hoffnung, dörch JEsus Christus Sin Uperstahung vun de Doden,
4To en Arvdeel, dat niemals vergeiht, nich besmutzt is, un nich verwelken deiht, dat in den Himmel upbewahrt ward för uns,
5Ju, de ji ut GOtt Sin Macht dörch de Glov bewahrt ward för de Seligkeit, de torecht makt is, dat se apenbar ward in de letzte Tied,
6In weke ji ju freun ward, dat ji em en lütte Tied (wo dat sien schall) trurig sünd in allerhand Anfechtung,
7Up dat ju Glov rechtschaffen un veel köstlicher funnen ward, as dat vergänglich Gold, dat dörch dat Füer as echt funnen ward, to Lof, Pries un Ehr, wenn nu apenbart ward JEsus Christus,
8Den ji nich sehn un doch leef hebbt un nu an Em gloven doht, ahn Em to sehn, so ward ji vergnögt wesen mit unutspreklich un herrliche Freud,
9Un dat End vun ju Glov kriegen, nämlich de Seelen ehr Seligkeit.
10Na weke Seligkeit söcht hebbt de Propheten, de vun de tokünftig Gnad up ju propheziet hebbt,
11Un hebbt grüvelt, up wek un wat för en Tied hendüdt Christus Sin GEist, de in ehr weer un vörut betügt hett de Lieden, de in Christus sünd un de Herrlichkeit naher,
12Weke dat apenbart is. Denn se hebbt dat nich för sik sülvst, sonnern för uns apenbart, wat ju nu verkündigt is vun de, de ju dat Evangelium verkündigt hebbt, dörch den hilligen GEist vun den Himmel schickt, wona ok de Engel begierig sünd, rin to sehn.
13Darum schört’ up ju Gemöth sin Lenden, west nüchtern un sett ju Hoffnung ganz up de Gnad, de ju anbaden ward dörch de Apenbarung vun JEsus Christus,
14As gehorsame Kinner, un stellt ju nich so as fröher, as ji in Unwetenheit na de Lust leven dä’t;
15Sonnern na den, de ju beropen hett un hillig is, west ok ji hillig in ju ganzen Wandel.
16Denn dar steiht schreven: Ji schüllt hillig wesen, denn ik bün hillig.
17Un tomal ji den as Vader anropen doht, de ahn Ansehn vun de Person richten deiht, na Jedereen sin Wark, so föhrt ju Wandel so lang ji hier wallen doht, mit Furcht;
18Un ji schüllt weten, dat ji nich mit vergänglich Sülver oder Gold erlöst sünd vun ju nicksnutzigen Wandel na de Vaders ehr Wies;
19Sonnern mit dat düre Blod vun Christus, as en unschüllig Lamm, dat keen Smutzplacken hett;
20De twar vörher utsehn is, ehr noch de Grund vun de Welt leggt weer, awer apenbart in de letzte Tied wegen ju,
21De ji dörch Em an GOtt gloven doht, de Em uperweckt hett vun de Doden, un Em de Herrlichkeit geven, up dat ji Glov un Hoffnung up GOtt hebben doht.
22So reinigt nu ju Seelen in den Gehorsam vör de Wahrheit dörch den GEist, to Broderleev ahn Falsch, un hebbt enanner brünstig leef ut reinen Harten,
23As de vun nien gebarn sünd, nich ut vergänglich, sonnern ut unvergänglich Samen, ik meen ut dat lebendig Wort vun GOtt, dat ewiglich blieven deiht.
24Denn all Fleesch is as Gras un all de Minschen ehr Herrlichkeit as dat Gras sin Blom. Dat Gras is verdrögt un de Blom is affulln.
25Awer den HErrn Sin Wort blift in Ewigkeit. Dat is awer dat Wort, dat mank ju verkündigt is.