1. Petrus 5
1De Öllsten, de mank ju sünd, vermahn ik, de Mitöllste un Tüg’ vun de Lieden, de in Christus sünd, un de Deel hett an de Herrlichkeit, de apenbart warrn schall.
2Höd Christus Sin Heerde, as ju anbefahln is un paßt gud up, nich dwungen, sonnern friewillig; nich wegen schändlichen Gewinn, sonnern ut Hartensgrund.
3Nich as wenn ji öwer dat Volk herrschen doht, sonnern ward Vörbilder för de Heerde.
4So ward ji (wenn de Erzharr kamen ward) de unverwelkliche Ehrenkron kriegen.
5Gliekerwies ji jungen Lüd, west unnerdahn de Olln. West alltosamen de een den annern unnerdahn un holt fast an de Demoth. Denn GOtt will Nicks mit de Hochfarigen to dohn hebben, de Demödigen awer gift He Gnad.
6So makt ju nu ganz lütt unner GOtt Sin gewaltige Hand, up dat He ju grot maken deiht to Sin Tied.
7All ju Sorg leggt up Em, denn He sorgt för ju.
8West nüchtern un wakt, denn ju Weddersaker, de Düvel, geiht umher as en brüllende Löw un söcht, wen he öwersluken kann.
9Gegen den wehrt ju gud in de Glov; un weet, dat desülvigen Lieden öwer ju Bröder in de Welt gaht.
10De GOtt awer, vun den all Gnad is, de uns beropen hett to Sin ewige Herrlichkeit in Christus JEsus, de ward ju, de ji en lütt Tied to lieden hebbt, vullbereiten, stark un kräftig maken, gründen.
11Densülvigen wes’ Ehr un Macht vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen.
12Dörch ju truen Broder Silvanus hef ik, so denk ik, ju en beten schreven, to vermahnen un to betügen, dat dat de rechte Gnad vun GOtt is, in de ji stahn doht.
13Ju gröt’, de mit ju utwählt sünd to Babylon un min Söhn Marcus.
14Gröt’ ju, de een den annern, mit den Kuß vun de Leev. Freden wes’ mit ju All, de ji in Christus JEsus sünd! Amen.