Jakobus 4
1Woher kummt Striet un Krieg mank ju? Kummt dat nich ut ju Wollust, de in ju Lidmaten strieden deiht?
2Ji sünd begierig un kriegt darmit nich, wat ji hebben wöllt; ji haßt un beneidt un gewinnt darmit Nicks; ji hebbt Striet un Krieg un darum kriegt ji nich, um wat ji beden doht.
3Ji bedt un kriegt Nicks, darum dat ji öwel beden doht, nämlich darto, dat ji dat in ju Wollust vertehrn wüllt.
4Ji Ehebrekers un Ehebrekerschen, weet ji nich dat de Welt ehr Fründschop Fiendschop mit GOtt is? Wokeen de Welt ehr Fründ wesen will, de ward GOtt Sin Fiend wesen.
5Oder lat ji ju bedünken, dat de Schrift umsunst seggt: Ward de GEist, de in ju wahnt, mit Sin Lust to den Neid drieven?
6Un He gift rieklich Gnad. Denn de Schrift seggt: GOtt weddersteiht de Hoffärtigen, awer de Demödigen gift He Gnad.
7So west nu GOtt unnerdahn. Wedderstaht den Düvel, so ward he vun ju weg gahn.
8Naht ju to GOtt, so hollt He Sik to ju. Makt ju Hann rein, ji Sünners, un makt ju Harten keusch, ji Wankelmödigen.
9West elend, west trurig un weent; ju Lachen ward sik in Weenen verkehrn un ju Freud in Trurigkeit.
10Demödigt ju vör GOtt, so ward He ju hoch maken.
11Makt ju nich unner enanner slecht, leeve Bröder. Wokeen sin Broder slecht makt un sin Broder öwle Nared makt, de makt dat Gesetz slecht un richt dat Gesetz. Richst du awer dat Gesetz, so deihst du nich na dat Gesetz, sonnern steihst öwer dat Gesetz.
12Dar is blot een Gesetzgever, de selig maken un verdammen kann. Wokeen büst du, de du en Annern afordeelst?
13Wolan, de ji seggen doht: Hüt oder morgen wüllt wi gahn in de oder de Stadt un wüllt een Jahr dar liggen un hanteeren un wat verdeenen;
14De ji nich weten doht, wat morgen wesen ward. Denn wat is ju Leven? En Damp is dat, de en korte Tied duert, darna awer is he weg.
15Woför ji seggen schüllt: So de HErr will, un wi leven doht, wüllt wi düt oder dat dohn.
16Nu awer prahlt ji in ju Hochmoth. Awer son Prahlen döcht Nicks.
17Denn wokeen weten deiht Gudes to dohn un deiht dat nich, den is dat Sünd.